အခန်း (၃၇-၃၈)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၃၇) - ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များ၏ မုန်တိုင်း

ဝူမင်းဆက်၊ ရှန်ကျင်းမြို့တော်၊ နန်းတော်အတွင်း။ မင်းဧကရာဇ်သည် နဂါးပလ္လင်ထက်တွင်

မျက်နှာတော် မသာမယာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် မှူးမတ်အပေါင်းတို့မှာ

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

“ဖုန်းမင်းဆက်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို

သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ။ ဒါဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။

နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးကို တိုးမြှင့်ကြ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထား”

“ပြီးတော့... ဖုန်းမင်းဆက်က ဗိုလ်ချုပ် ဝမ်ယန်ယီကို သုံးရက်အတွင်း

ဘိုယန်မြို့နယ်စပ်မှာ ကွပ်မျက်လိုက်”

မင်းဧကရာဇ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်

ကူညီမည့်သူမရှိသောကြောင့် နယ်စပ်တွင်

အမိန့်ချမှတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ချင်းယန်မြို့၊ လီယွဲ့၏ ဆိုင်အနီးဝင်းအတွင်း၌မူ ယွဲ့ရုရီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင်

တရားထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အလင်းတန်းများ

လှည့်ပတ်နေသည်။ ယခင်က သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖျော့တော့နေတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ

သွေးရောင်ဝင်းပနေသည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ နိုးထလာပြီး အလွန်ပင် ကျန်းမာနေသည်ကို

ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း ယွဲ့ရုရီသည် ဆိုင်သို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ သူမ၏

မိခင်ဖြစ်သူ ရှန်ကွမ်းရုမှာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ သမီးတော် ကျန်းမာနေသည်ကို

မြင်ရသဖြင့် မျက်ရည် ဝဲသွားသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌ လီယွဲ့မှာ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဆိုင်ပိတ်ထားသော်လည်း

လူအချို့မှာ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ လျူဝူရီမှာ ယွဲ့ရုရီနှင့်အတူ

ရထားလုံးစီးလာသဖြင့် ပထမဆုံး ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယွန်းကျိုးမြို့ရှိ မူရုံမျိုးနွယ်စုမှာ အုတ်အော်သောင်းနင်း

ဖြစ်နေသည်။ မူရုံချုန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူ လင်ချန်းမှာ သူမ၏

ခင်ပွန်းက သားဖြစ်သူကို မခေါ်လာသည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေသည်။

သို့သော် မူရုံပိုင်ချွမ် ရောက်လာသဖြင့် အားလုံး

တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မူရုံပိုင်ချွမ်မှာ

ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေပြီး သူ့မျိုးနွယ်စုအတွင်း

လက်မှတ်များကိုပင် ခြစ်ခိုင်းနေတော့သည်။

ဟောက်ယဲ့ဂိုဏ်းတွင်လည်း မာရှီဖူသည် တပည့်ပေါင်းရာချီကို

စုဝေးစေကာ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များဖြင့် “အလုပ်ရှုပ်” နေကြသည်။

ရှဲ့တီးယမ်ဂိုဏ်းတွင်လည်း မီယာအင်းနတ်သမီးသည် သူမ၏

အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များကို ခြစ်နေကြသည်။

ပီယာအိုမြောင်ဂိုဏ်းတွင်လည်း

ဂျီလင်လုံတို့မှာ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များဖြင့်ပင် သင်ခန်းစာပို့ချနေကြသည်။

“အစ်မရေ... ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်တွေမှာ ဘာပုံစံတွေ လိုသေးလဲ” “ငါ့မှာတော့ နံပါတ် (၂)

ရယ်၊ (၅) ရယ် ရှိတယ်။ မင်းမှာကော...”

ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များသည် တစ်ပြည်လုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင်

မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယခင်က တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသော သူများသည်

ယခုအခါတွင်မူ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များကိုသာ ခြစ်နေကြသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်

လီယွဲ့မှာမူ အပေါ်ထပ်တွင် အေးဆေးပင် အိပ်စက်နေပြီး သူ၏

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်သထက် အောင်မြင်နေပေတော့သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၃၈) - လူအများရှေ့မှောက်တွင် စွမ်းရည်ပြခြင်း

ရှီလုံရန်သည် စုဆောင်းမိထားသော ကတ်ပုံစံများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သူတို့မိသားစု တစ်ခုလုံး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ခြစ်ထားသည့်

လက်မှတ်များ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ဆီမှာ ပုံစံတွေ အများကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နံပါတ် (၁၀) က အများဆုံးပဲ။ နံပါတ် (၂)

ကလည်း သုံးဆယ်ကျော်တယ်” “ငါ့ဆီမှာလည်း အဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ နံပါတ် (၈) က

ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ မရှိဘူး”

လူတိုင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကတ်များ လဲလှယ်ကြသော်လည်း နံပါတ် (၈) ကို

မတွေ့ရှိကြပေ။ မူရုံယီက မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ “နံပါတ်

(၈) က အဓိကပဲ။ ဘော့စ်ရဲ့ အကျင့်အတိုင်းဆိုရင် ဒါက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကူဟယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူက တကယ့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့

ဆုလာဘ်တွေကလည်း မက်မောစရာ ကောင်းတော့ မခြစ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ”

ထိုအချိန်တွင် လော့ဟုန်မြန်သည် သူ၏ တပည့်များစွာကို ခေါ်ဆောင်၍ ဆိုင်အတွင်းသို့

ရောက်လာသည်။ သူမ၏ တပည့်များကို ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များ ခြစ်ခိုင်းရန်အတွက်

အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင်မူ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူမကား

မူရုံယီ၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် စီစဉ်ထားသူ မိုဂျန့်ရွှဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မူရုံယီကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်

လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကတ်ပြားတစ်ခုပြကာ မေးမြန်းသော်လည်း

မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဆိုင်အတွင်းသို့ လီယွဲ့ ဆင်းလာသောအခါ ဆိုင်ဝင်းတစ်ခုလုံး လူပြည့်နှက်နေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်များမှာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင် တညီတညာတည်း

ကတ်များကို ခြစ်နေကြသည်။

“ဆိုင်လုပ်ငန်းက ဒီလောက်တောင် ရေပန်းစားနေတာလား”

လီယွဲ့သည် ဆိုင်ဝင်းနံရံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့

တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ နံရံက နောက်သို့

အလိုအလျောက် ဆုတ်သွားသည်။ ထပ်မံ၍ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တိုင်း

နံရံမှာ နောက်သို့ တစ်မီတာစီ ဆုတ်သွားသည်။ လီယွဲ့၏ လက်တစ်ချက်

ဝှေ့ယမ်းမှုဖြင့် ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသွားတော့သည်။

“ဘော့စ်က တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

လီယွဲ့သည် လျူချင်းလီဆိုသည့် မိန်းကလေးငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းနဲ့ မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ” လီယွဲ့က အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် လျူချင်းလီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ သူမအား

မနာလိုစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဘော့စ်က သူမကို

မှတ်မိနေခြင်းသည်ပင် အထူးအဆန်း ဖြစ်နေသည်။

ကူဟယ်က အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။ “ဘော့စ်က ဝင်းကို ချဲ့လိုက်တာတောင် ဒီလောက် အေးဆေးပဲ။

သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစက ဘယ်အဆင့်ထိ ရှိမလဲ”

လီယွဲ့သည် မည်သူ့စကားကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အလုပ်ကိစ္စများကိုသာ အာရုံစိုက်သည်။ သူ၏

ကျယ်ဝန်းသွားသော ဆိုင်ဝင်းမှာ ယခုအခါတွင် ပို၍ စည်ကားလာတော့သည်။