အခန်း (၅၁-၅၂)
Vol. 6 Ch. 51-52
51
အမျိုးသမီးကြီး၏ အကူအညီကို မရသောကြောင့် လီယုဝမ် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့်သာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေမိသည်။
အချို့သော ဖြတ်သွားဖြတ်လာများရှိသော်လည်း မည်သူမှ လက်တွေ့ကျကျ ကူညီရန် ရှေ့ထွက်မလာကြပေ။ အချို့က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်၊ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး သနားစရာကောင်းလိုက်တာဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။
“သနားစရာပဲ၊ တော်တော်လေး အတိုက်ခံလိုက်ရတာပဲ၊ သူ့အမေတောင် မှတ်မိမှာမဟုတ်တော့ဘူး”
“သေနေပြီထင်တယ်၊ ကယ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး”
“ရဲကို မြန်မြန်ဖုန်းဆက်ကြပါဦး၊ ဟူး သနားဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
ဖြတ်သွားဖြတ်လာများ၏ အေးစက်ရက်စက်မှုများက လီယုဝမ်၏ ရင်ထဲကို စိမ့်တက်သွားစေသည်။ သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းက သူမကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်မှာ ရဲဖုန်းဆက်ရန်ပင်။
သို့သော် လီယုဝမ်သည် သူမ၏အိတ်ကပ်များကို စမ်းကြည့်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အိတ်ကပ်များကိုပါ အနှံ့နှိုက်ရှာသော်လည်း ဖုန်းကို ရှာမတွေ့ပေ။ ဖုန်းက မည်သည့်နေရာ ရောက်သွားသည်မသိ၊ လုံးဝ ရှာမရတော့ချေ။ ယခုတော့ ဖုန်းဆက်အကူအညီတောင်းရန် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် သတိလစ်နေသော ကျိုးဟောက်ယွီကို ကြည့်ရင်း လီယုဝမ်မှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်၏။
“အစ်ကိုဟောက်ယွီ သတိထားပါဦး၊ ညီမကို ဒီလိုမျိုး ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့၊ ညီမမှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ၊ အစ်ကိုက ညီမကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ရမှာလေ၊ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်မနေပါနဲ့ဦး”
လီယုဝမ် မျက်ရည်များကုန်ခမ်းပြီး အသံများ ဝါးတားလာသည်အထိ ငိုကြွေးနေသော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီကတော့ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။
“ဝုန်း”
ကောင်းကင်ထက်မှ မိုးခြိမ်းသံခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိုးစက်ကြီးများ ပေါက်ခနဲ ပေါက်ခနဲ စတင်ရွာသွန်းလာတော့သည်။ မိုးရေများက သူတို့ကိုယ်ပေါ်က သွေးကွက်များကို ဆေးကြောပစ်လိုက်ရာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော ရေအိုင်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးထဲတွင် လီယုဝမ်သည် ကျိုးဟောက်ယွီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလှသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့ကို သနားကြင်နာပေးမည့်သူ တစ်ဦးမှ မရှိတော့ပေ။ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ်မှာလည်း သည်းထန်သောမိုးကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမထက်တွင် ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်မောင်းသွားသော ကားသံအချို့သာ ကြားရတော့သည်။ လီယုဝမ်၏ငိုရှိုက်သံမှာ မိုးသံထက်ပင် ပို၍ ရင်ကွဲနာကျစရာ ကောင်းနေ၏။
“ယုဝမ် မငိုပါနဲ့တော့၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လီယုဝမ် ထိုမျှအထိ ဝမ်းနည်းပန်းနည်း ငိုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မှာ လီယုဝမ်၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိတော့သည်။ မိုးရေစက်လေး တစ်စက်ကိုပင် သူ မထိတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ကျိုးဟောက်ယွီ မိမိ၏ လက်ကို အကြောင်သား ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။ အတော်ကြာမှ သူ သတိထားမိသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လီယုဝမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
“တောက် ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ကို ထွက်သွားတာလား”
ကျိုးဟောက်ယွီ ပျာပျာသလဲလဲနှင့် လီယုဝမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်သော်လည်း မရပေ။
သူနှင့် လီယုဝမ်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်သွားသလိုပင်၊ လီယုဝမ်သည် သူ့အသံကို လုံးဝ မကြားရတော့ချေ။
“တောက် အား”
ကျိုးဟောက်ယွီ ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်သာ ကြားရသည်။ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသော အေးစက်သည့် မိုးရေစက်များကိုပင် သူ မခံစားရတော့ပေ။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများက သူ၏ နှလုံးသားကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
ထိုစဉ် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ဘေးနားတွင် ထူးဆန်းသောပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ နွားဦးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်၊ နောက်တစ်ဦးမှာ မြင်းမျက်နှာနှင့်လူကိုယ် ဖြစ်၏။
“သေစမ်း ဒါ ငရဲပြည်က နွားဦးခေါင်း နဲ့ မြင်းမျက်နှာ နတ်မင်းတွေလား၊ ငါတော့ သွားပြီ ထင်တယ်”
ကျိုးဟောက်ယွီ၏မျက်လုံးများက ဘေးဘီကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ သူတို့ကို လာဘ်ထိုးပြီး လွတ်အောင် ပြေးရန် ကြိုးစားနေမိသည်။
“ဟိုလေ”
သူ စကားပင် မဆုံးသေး၊ သူ၏လက်များတွင် သံခြေချင်းခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။
“ဟေး နတ်မင်းကြီးတို့၊ ခင်ဗျားတို့ မှားနေပြီဗျ၊ ကျွန်တော်က ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်သွားလို့ ခဏ အိပ်ပျော်သွားတာပါ၊ မသေသေးပါဘူး”
နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာ နတ်မင်းများက သူ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ဆွဲကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လုံးဝမှောင်နေသော လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများကိုလည်း မမြင်ရတော့ပေ။ ခံစားနေရသည်မှာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ပြုတ်ကျနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပို၍ အေးစက်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အဆုံးမရှိသော လမ်းမကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီး လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးရောင်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“အစ်ကိုကြီးတို့ရာ ခင်ဗျားတို့ တကယ် မှားနေတာပါ၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ ရှာနေတဲ့ ဝိညာဉ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က သဘောကောင်းတဲ့လူပါဗျ၊ ဗေဒင်ဆရာကတောင် ကျွန်တော့်ကို အသက်တစ်ရာ ရှည်ဦးမယ်လို့ ပြောထားတာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပေးပါ”
သူ့စကားများမှာ နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့အတွက်တော့ မည်သို့မှမဟုတ်သော စကားများသာ ဖြစ်နေ၏။ သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ဝိညာဉ်ကို ထမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လျှောတိုက်ပြီး သွားနေကြသည်။
“တောက် ငါတော့ တကယ်ကြီး ကိစ္စတုံးပြီလား”
ကျိုးဟောက်ယွီ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခွန်အား တစ်စက်မှ မရှိတော့ပေ။
ယမမင်းခန်းမဆောင်တွင် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားရ၏။ ကျောက်သားတံခါးကြီး ဟိန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အထဲမှ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ထွက်လာသည်။ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမိ၏။
“ဘယ်သူ ရောက်တာလဲ”
နက်ရှိုင်းသောအသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည် တရားရုံးတစ်ခုနှင့်တူသော နေရာသို့ ရောက်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူမှာ ပေါင်ချိန်ထက်ပင် မျက်နှာပိုမည်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားရာ ထိုသူမှာယမမင်းပင် ဖြစ်၏။ ကျိုးဟောက်ယွီ ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏အပြစ်ကင်းစင်မှုကို အော်ဟစ်တောင်းပန်တော့သည်။
“မတရားပါဘူး အရှင်မင်းကြီးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် အဖမ်းခံလိုက်ရတာပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့သက်တမ်းက မကုန်သေးပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သေသေချာချာ စစ်ဆေးပေးပါဦး”
ဤစကားလုံးများမှာ တီဗီထဲမှ သူ သင်ယူထားသော စကားများ ဖြစ်သည်။ သူ၏နာကျင်ခံစားနေရသော မျက်နှာမှာလည်း တကယ့်ကို အစစ်အမှန်အတိုင်းပင်။ မျက်ရည်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်လျှင်တော့ တကယ့်ကို မတရားခံရသည့် ဝိညာဉ်လေးတစ်ခုနှင့် တူပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤနေရာမှာ ငရဲပြည်ဖြစ်ရာ တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်နေရန် နေရာမဟုတ်ပေ။ မည်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နားလည်း မထောင်ကြပေ။
“မင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့သူက အသက်၂၄နှစ်မှာ ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့တဲ့ ကျိုးဟောက်ယွီ ဆိုသူပဲ”
ခန့်ညားထည်ဝါသော တရားသူကြီးတစ်ဦးက ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ကလောင်တံ၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း မှတ်တမ်း ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏အသံမှာ မြေအောက်အနက်ဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသလိုပင်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ်ပြန်၏။
“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော် တကယ် အပြစ်ကင်းပါတယ်”
“ဒုန်း”
ယမမင်း သူ၏အမိန့်ပေးတူနှင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သောအခါ တစ်ရုံးလုံးရှိ ဝိညာဉ်အငယ်အမွှားများ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီလည်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်နေမိသည်။
“မတော်တဆမှုကြောင့် သေဆုံးရတာဖြစ်လို့ သူ့ကို အထူးလမ်းကြောင်းကနေ ခွင့်ပြုလိုက်မယ်၊ သူ့ကို မေ့လျော့ခြင်းတံတားဆီ ခေါ်သွားပြီး မုန့်ပိုဟင်းရည် တိုက်ပြီး ချက်ချင်းလူပြန်ဝင်စားစေလိုက်”
ယမမင်းမှ အမိန့်ပေးတူကို ထပ်မံရိုက်ကာ အမိန့်ထုတ်လိုက်၏။
ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်သွားပြီး တွေးမိသည်။
‘တောက် ငရဲပြည်မှာတောင် အထူးလမ်းကြောင်း ရှိတာလား၊ ငါလည်း လူပြန်ဝင်စားခွင့် ရပြီဆိုတော့ နောက်ဘဝကျရင် သူဌေးသား ဖြစ်လာမှာလား’
သို့သော် သူ၏ ယခင်ဘဝက မည်မျှပင် စိတ်တိုင်းမကျစရာ ကောင်းခဲ့ပါစေ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ နေချင်သေးသည်။ အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏အလှအပကို ယခုမှ စသိကာစ၊ ချန်အယ်နှင့်လည်း မပတ်သက်ရသေး၊ မိဘတွေကိုလည်း မပြုစုရသေးပေ။
ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားရသည်ကို သူ လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်ပေ။
“ယမမင်းကြီး မဟုတ်သေးဘူးဗျ ကျွန်တော် လူပြန်မဝင်စားချင်သေးဘူး”
ကျိုးဟောက်ယွီ လှည့်အော်သော်လည်း နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့က သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။
“ဟေး ဘယ်သူက ဒီမှာ ဆူညံဆူညံ လုပ်နေတာလဲ”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။
“တင်ပြပါရစေ အရှင်မင်းကြီး၊ အပြင်မှာ မျောက်မျက်နှာနဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရောက်နေပါတယ်”
ဝိညာဉ်ငယ်လေးတစ်ဦး လာရောက်တင်ပြသည်။
မျောက်မျက်နှာနှင့် ဘုန်းကြီးဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျိုးဟောက်ယွီ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မျောက်မင်းကြီးရေ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”
52
ငရဲပြည်တွင်တော့ ဝူခုန်းဟူသောအမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ယမမင်းနှင့် တရားသူကြီးများအပါအဝင် ဝိညာဉ်အကြီးအငယ်အားလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ယမမင်းမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် စားပွဲအောက်သို့ပင် ငုံ့ဝင်ပုန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟေး ဘယ်သူက ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ”
ဝူခုန်း၏အသံသည် လူမရောက်ခင်မှာပင် ခန်းမထဲသို့ ဟိန်းထွက်လာ၏။
“ကျွန်တော်ပါ မျောက်မင်းကြီး ကျွန်တော် ကျိုးဟောက်ယွီပါ”
ကျိုးဟောက်ယွီ အားကိုးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ လူ့ပြည်ကို ပြန်နိုင်ဖို့ဆိုလျှင် ဝူခုန်း၏ အကူအညီ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကျိုးဟောက်ယွီ ဝူခုန်းနှင့် များစွာ ရင်းနှီးလှသည်မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သိကျွမ်းသူတွေ ဖြစ်နေသဖြင့် ဝူခုန်း သူ့ကို ကူညီလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထားခြင်းပင်။
ဝူခုန်းသည် ခေါင်းကိုကုတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်လာပြီး သူ၏ ‘မီးတောက်မျက်ဝန်း’များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟိုယမမင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေး ဘယ်မှာလဲ”
ဝူခုန်း ယမမင်းကို မမြင်ရသဖြင့် စိတ်တိုနေပုံရသည်။ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ဝူခုန်း၏ ဒေါသအကြောင်း သိထားကြသဖြင့် မည်သူမှ ပြန်မဖြေရဲကြပေ။
“မျောက်မင်းကြီး ယမမင်းကို ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က နတ်ပြည်ကို ခေါ်ထားလို့ နန်းတော်ထဲမှာ မရှိပါဘူး”
တရားသူကြီး ဝူခုန်းရှေ့တွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်ရ၏။
ဝူခုန်း တရားသူကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဟောက်လိုက်ရာ တရားသူကြီးမှာ ကြောက်လန့်သွားရ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်လည်းရယ်ချင်၊ စိတ်လည်းတိုနေမိသည်။
“မျောက်မင်းကြီး သူတို့ လိမ်နေတာ ယမမင်းက စားပွဲအောက်မှာ”
ကျိုးဟောက်ယွီ လှည့်အော်လိုက်သည်။ တရားသူကြီးသည် နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့ကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ကျိုးဟောက်ယွီကို အမြန်ဆွဲခေါ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။
ထိုစဉ် ဝူခုန်း ကျိုးဟောက်ယွီကို သတိထားမိသွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ သူ ကျိုးဟောက်ယွီကို ကိုင်ထားသော နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့၏ လက်များကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူတို့လည်း လန့်ပြီး ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
“မင်းက ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ”
ဝူခုန်း။အနည်းငယ် အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် မေး၏။
ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း တိုင်တော့သည်။
“ကျွန်တော် မတရားခံရလို့ပါ၊ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်တာကို သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဒီအထိ ဆွဲခေါ်လာကြတာ၊ မျောက်မင်းကြီး ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးပါဦး၊ ကျွန်တော်သာ လူပြန်ဝင်စားသွားရင် မျောက်မင်းကြီးကို လူ့ပြည်မှာ ဘယ်သူက ကားမောင်းပို့တော့မှာလဲဗျ”
“ဟဲဟဲ အေးဆေးပါ”
ဝူခုန်း သူ၏နတ်လှံတံကို ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆိုလိုက်၏။
“ယမမင်းလေး မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်မလာရင် ငါ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ နန်းတော်ပျက်ကြီးကို တစ်စစီ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်မယ်”
ဤစကားကို အခြားသူ သို့မဟုတ် အခြားနတ်တစ်ပါးက ပြောလျှင် ယမမင်း ယုံချင်မှ ယုံပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤသူကား ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်သည့် ဝူခုန်း ဖြစ်သည်။ သူပြောလျှင် တကယ်လုပ်မည့်သူ ဖြစ်ရာ ယမမင်းမှာ မနေသာတော့ဘဲ စားပွဲအောက်မှ တွားသွားထွက်လာခဲ့ရတော့သည်။
“မျောက်မင်းကြီး စိတ်လျှော့ပါဦးဗျာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နန်းတော်လေးက ဟောင်းနွမ်းနေပါပြီ၊ ထပ်ပြီး မဖျက်ဆီးပါနဲ့ဦး”
ယမမင်း တောင်းပန်လိုက်၏။
ကျိုးဟောက်ယွီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။
‘တကယ်ပဲ ဟောင်းနွမ်းနေတာပဲ၊ ဘာမှလည်း ပြုပြင်မထားဘူး၊ ယမမင်းက ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်ထားတာများလား’
“မင်းက အပြစ်ရှိမှန်း သိတယ်ဆိုရင်လည်း ‘သေခြင်းရှင်ခြင်း မှတ်တမ်း’ ကို အမြန်ယူလာခဲ့”
ဝူခုန်း လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ နတ်လှံတံမှာ သူ၏ နားထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။
ယမမင်းသည် ဝူခုန်း ထိုမှတ်တမ်းကို မည်သို့လုပ်ချင်သည်ကို သိနေသဖြင့် မပေးချင်ဟန် ဆောင်ကာ ဆိုသည်။
“မျောက်မင်းကြီး ကျွန်တော် မပေးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကြီးက အမည်တွေကို ပယ်ဖျက်လိုက်ရင် ကမ္ဘာလောကရဲ့ နိယာမကို ဖျက်ဆီးရာရောက်ပြီး ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုကြီး ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်”
“ဒါတွေက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး”
ဝူခုန်း မောက်မာစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်၏။
ယမမင်းသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သွားပြီး တရားသူကြီးကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို အမြန်ဝှက်ခိုင်းလိုက်၏။ တရားသူကြီးလည်း နားလည်စွာဖြင့် စာအုပ်ကို သူ၏ဝတ်ရုံထဲသို့ အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤအပြုအမူကို ကျိုးဟောက်ယွီ မြင်သွားခဲ့သည်။
“မျောက်မင်းကြီး စာအုပ်က တရားသူကြီးရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ”
ကျိုးဟောက်ယွီ တရားသူကြီး၏ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်၏။
ဝူခုန်းသည် တရားသူကြီးဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာ၏။ တရားသူကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုပြန်သည်။
“မျောက်မင်းကြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိပါဘူး၊ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က စာရင်းစစ်ဖို့ ယူသွားပါပြီ”
“ဟေး”
ဝူခုန်း ထပ်ပြီး အာညောင်းမခံတော့ဘဲ နတ်လှံတံကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
“ဘုန်း”
ယမမင်း၏ကျောက်သားစားပွဲကြီးမှာ တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။
“ဟဲဟဲ မင်းတို့ မပေးဘူးဆိုရင် ငါ ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချပစ်မယ်”
ဝူခုန်း နတ်လှံတံကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ အလွန်မောက်မာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
ကျိုးဟောက်ယွီ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေမိပြီး အလိုအလျောက် လက်ခုပ်တီးကာ တွေးနေမိသည်။
‘ဝူခုန်းကတော့ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ တစ်နေ့ကျရင် ငါ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်’
ယမမင်းနှင့် တရားသူကြီးတို့မှာမူ ကျိုးပဲ့သွားသော စားပွဲကို ကြည့်ကာ မည်သည်အား ပြောရမှန်းမသိဘဲ ခါးသီးစွာ ငြိမ်နေကြရ၏။
‘သေခြင်းရှင်ခြင်း မှတ်တမ်း’ ကို ပေးအပ်ရန်မှာ လုံးဝတားမြစ်ထားသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ဝူခုန်းကိုတော့ သူတို့ အသေအလဲ ကြောက်နေကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယမမင်းမှာ အခက်ခဲဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူခုန်းကို မဆန့်ကျင်ရဲသလို၊ စာအုပ်ကို ပေးလိုက်လျှင်လည်း ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။
ဝူခုန်း စိတ်မရှည်တော့ဘဲ နတ်လှံတံကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခန်းမထဲရှိ တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးမှာ ကျိုးထွက်သွားသည်။ အပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျလာသဖြင့် ဝိညာဉ်ငယ်လေးများမှာ ထွက်ပြေးကြတော့၏။ ကျိုးဟောက်ယွီတစ်ယောက်သာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။
သူ မကြောက်၍မဟုတ်ဘဲ မှင်တက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူငါးယောက်ဖက်စာ တိုင်လုံးကြီးမှာ ဝူခုန်း၏နတ်လှံတံအောက်တွင် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။
“မျောက်မင်းကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဦး တကယ် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”
ယမမင်း ပျာပျာသလဲ ပြေးလာပြီး ဝူခုန်း၏ နတ်လှံတံကို လှမ်းကိုင်ကာ အသည်းအသန် တားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေလာခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ ဝူခုန်းက တစ်ဖန် ပြဿနာလာရှာနေပြန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။
အမှန်စင်စစ် ဝူခုန်း ယနေ့ ငရဲပြည်သို့ ရောက်လာခြင်းမှာ တိရစ္ဆာန်ရုံရှိ မျောက်တစ်ကောင် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျောက်များမှာ သူ၏ တပည့်တပန်းများ ဖြစ်ရာ ‘သေခြင်းရှင်ခြင်း မှတ်တမ်း’ ထဲမှ မျောက်အမည်အားလုံးကို ပယ်ဖျက်ရန် သူ ရောက်လာခြင်းပင်။
ယခု ယမမင်းက ကြားဖြတ်တားဆီးနေသဖြင့် ဝူခုန်း ဒေါသထွက်သွားကာ နတ်လှံတံကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေအောင် လှည့်လိုက်၏။ ထိုအခါ ယမမင်းသည်လည်း လှံတံနှင့်အတူ လေထဲတွင် လိုက်ပါ လည်ပတ်နေရသည်။
“မျောက် မင်း ကြီး”
ယမမင်း၏အသံမှာ ပန်ကာရှေ့တွင် အော်နေရသူကဲ့သို့ တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် အားနည်းနေသည်။ ဘေးမှ တရားသူကြီးမှာ အသည်းအသန် တောင်းပန်၏။
“မျောက်မင်းကြီး ယမမင်းကြီးကို အောက်ချပေးပါဦး၊ သူက အသက်ကြီးမို့လို့ ဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါဘူး”
“ဟဲဟဲ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို မပေးမချင်း သူ အောက်ကို ဆင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝူခုန်းက ပို၍ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ အရှိန်မှာ လျှပ်စစ်ပန်ကာ၏အမြန်ဆုံး အဆင့်ထက်ပင် ပိုနေသေးသဖြင့် ယမမင်း၏ပုံရိပ်မှာ လေထဲတွင် ဝေဝါးနေတော့သည်။
ကျိုးဟောက်ယွီ ဝူခုန်းက ယမမင်းကို ကစားစရာကဲ့သို့ လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဤကဲ့သို့ အားကိုးရသူရှိလျှင် သူ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ရဲပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ယမမင်း ထိုင်ခဲ့သော နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ယမမင်း၏ အရသာကို ခံစားကြည့်နေမိသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အင်္ကျီနှင့် သုတ်ပြီး ခြေထောက်ချိတ်လျက် အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်၏။
“မျောက်မင်းကြီး နည်းနည်းလောက် လျှော့လှည့်ပါဦး၊ ဒီနေရာက အေးလှချည်ရဲ့ဆိုမှ မင်းကြီးက ဒီလောက် မြန်မြန်လှည့်နေတော့ လေက အရမ်းတိုက်ပြီး ချမ်းလွန်းလို့ပါဗျာ”
ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မောက်မာသောအပြုအမူကို မြင်သောအခါ နွားဦးခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာ နတ်မင်းများက ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။
“ဒုန်း ဒုန်း”
သူတို့ ကျိုးဟောက်ယွီကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားစဉ် ကျိုးဟောက်ယွီမှ ယမမင်း၏ အမိန့်ပေးတူကို ယူကာ သူတို့ခေါင်းကို တစ်ချက်စီ ထုလိုက်ပြီး အေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။
“ငါက မျောက်မင်းကြီးရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ မမြင်ကြဘူးလား၊ မင်းတို့ ငြိမ်ငြိမ်မနေရင် ယမမင်းကြီးလို ပန်ကာအလှည့် ခံခိုင်းလိုက်မှာနော်”