← Chapters

အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

Vol. 17 Ch. 163-164

အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

Vol. 17 Ch. 163-164

အခန်း ၁၆၃ - ပျော်ရာမှသည် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း။

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

“ဂျိန်း... ဂျိန်း”

သင်္ချိုင်းဂူတားမြစ်နယ်မြေအတွင်း ကောင်းကင်ဝင်ပေါက် အင်းကွက်ကြီးနှစ်ခုထဲမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

အင်းကွက်အတွင်း၌ သင်္ချိုင်းဂူအရှင်သခင် သည် သူ၏ အနက်ရောင် ကောင်းကင်ဓားမ ကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းနိယာမများ ပါဝင်သော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

အင်းကွက်ကြီးမှာလည်းပြိုကွဲတော့မတတ် တုန်ခါနေပြီး အက်ကြောင်းများပင် ထင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်... အရှင်သခင်သည် ရူးသွပ်နေဟန်ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ သူသည် အင်အားအကုန် မသုံးသေးဘဲ အားချန်ထားဆဲဖြစ်သည်။

သူသည်အပြင်ဘက်မှ ဘိုးဘေးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အချိန်မရွေး တုံ့ပြန်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားခြင်းပင်။

အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခြင်း။

၁၅ မိနစ်ခန့် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားသည်။ အင်းကွက်ကို ထိန်းထားနိုင်ရန် အချိန်မှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှလင်းရှောင်ကျိ နှင့် ကျန်ရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းဘိုးဘေးများမှာမူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် အရှင်သခင်၏ အားနည်းချက်ကိုသာ မမှိတ်မသုန် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည်အလျင်မလိုကြပေ။ အရှင်သခင်အနေဖြင့် အမှားတစ်ခုတည်း ပြုလုပ်မိရုံနှင့် သူတို့အတွက် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် အင်းကွက်ကြီးမှာ အမှန်တကယ် ပြိုကွဲတော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အကြီးအကဲများမှာလည်းသွေးဆုတ်ဖြူလျော်ကာ သူတို့၏ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အင်းကွက်သာ ပျက်စီးသွားပါက သူတို့အားလုံး အရှင်သခင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေကြရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

ပျော်ရွှင်မှုမှသည်ငရဲသို့။

အင်းကွက်အတွင်းမှ အရှင်သခင်သည် အင်းကွက်၏ အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဓားဖြင့် ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

၎င်းကို ကြည့်ပြီး အရှင်သခင်သည် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“လင်းရှောင်ကျိ ငါ အင်းကွက်ထဲကနေ ထွက်တော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းအတွက် အာဟာရတွေ ဖြစ်စေရမယ်။”

“ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ ငါဟာ မင်းတို့လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်တဲ့ ပထမဆုံး အရှင်သခင် ဖြစ်လာတော့မယ်။”

အရှင်သခင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည်လွတ်လပ်ခွင့်ရတော့မည်ဟု ထင်ကာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည့် ထိုခဏမှာပင်။အားနည်းချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။

အပြင်ဘက်မှ လင်းရှောင်ကျိ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အခုချိန်ပဲ အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း။”

လင်းရှောင်ကျိ ဒုတိယဘိုးဘေးနှင့် တတိယဘိုးဘေးတို့သည် သူတို့၏ လက်ထဲမှ ဧကရာဇ်အဆင့် အင်းစာရွက်သုံးရွက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။

အခြားဘိုးဘေးများကလည်းသူတို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်ကာ အရှင်သခင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဧကရာဇ်၏ အစွမ်း။

အရှင်သခင်သည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ဖြစ်သော သင်္ချိုင်းဂူဓားသိုင်း ထာဝရကောင်းကင်မြေမြှုပ်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ ခုခံလိုက်သည်။

သူ၏ အနက်ရောင်ဓားအလင်းတန်းမှာ ဘိုးဘေးများ၏ တိုက်ကွက်များကို စက္ကူကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည်။ အရှင်သခင်သည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ .

သို့သော်.. ထိုဓားအလင်းတန်းများကြားမှ ရွှေဝါရောင် အလင်းတန်းသုံးခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများမှာ ဧကရာဇ်တစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းများပင် ဖြစ်သည်။ အရှင်သခင်၏ ဓားအလင်းတန်းမှာ ထိုရွှေဝါရောင် အလင်းအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းတန်းများမှာ အရှင်သခင်၏ ရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”

အရှင်သခင်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

“ဝုန်းးးးးးးးး”

ရွှေဝါရောင်အလင်းတန်းများမှာ အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကာ သင်္ချိုင်းဂူတားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အရာအားလုံးမှာထိုအလင်းအောက်တွင် အငွေ့ပျံ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

အခန်း ၁၆၄ - ဧကရာဇ်အဆင့် အင်းစာရွက်၏ စွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း။

ရွှေဝါရောင် အလင်းတန်းများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေကာ ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

“ကွဲ... အက်...”

ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ဝင်ပေါက် အင်းကွက်ကြီးနှစ်ခုမှာ ဧကရာဇ်အစွမ်း၏ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အင်းကွက်အတွင်းပုန်းကွယ်နေသော ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲများနှင့် လူကြီးပိုင်းများမှာလည်း အကာအကွယ်မဲ့စွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အင်းစာရွက်မှ လျှံထွက်လာသော စွမ်းအားလှိုင်းများသည် ထိုအကြီးအကဲများဆီသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာသည်။

အကယ်၍ ထိုစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိပါက သူတို့အားလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပျာပုံဘဝသို့ ရောက်သွားကြပေလိမ့်မည်။

သူတို့မှာစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေသည့်အပြင် ဧကရာဇ်၏ ဖိအားကြောင့် လှုပ်ရှား၍ပင် မရဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။

ဘိုးဘေးများ၏ အကာအကွယ်။

သို့သော် လင်းရှောင်ကျိ နှင့် အခြားဘိုးဘေးများမှာ ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အင်းကွက်ပျက်စီးသွားသည်နှင့်သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ အကြီးအကဲများအားလုံးကို အမြန်ဆုံး အကာအကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

လင်းမိသားစုအတွက် ဤအကြီးအကဲများသည် မိသားစု၏ ကျောရိုးတိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ အရှင်သခင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤကျွမ်းကျင်သူများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလျှင် ၎င်းမှာ အောင်ပွဲဟု မခေါ်နိုင်ပေ။

ဘိုးဘေးများ၏ အကာအကွယ်စွမ်းအားကြောင့် အကြီးအကဲများမှာ သေတွင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

“ဝုန်းးးး”

ပေါက်ကွဲသံကြီးများကြားမှ အကြီးအကဲများမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းအတွက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူတို့သည်အချိန်မဆွဲဘဲ ဘိုးဘေးများ၏ နောက်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းသွားကြသည်။

အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် အနားယူခြင်း။

လင်းရှောင်ကျိ က ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာသော လင်းခိုင်ရှန်း နှင့် လင်းကျင်း တို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။ မင်းတို့သာ အင်းကွက်ကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ရင် ဒီစီမံကိန်းက အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“မင်းတို့ စွမ်းအားတွေ အရမ်းကုန်သွားပြီ။ နောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်ပြီး အားပြန်ဖြည့်ထားကြဦး။ ဒီမှာ အခြေအနေက တကယ်တမ်း မပြီးသေးဘူး။”

အကြီးအကဲများမှာ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သင်္ချိုင်းဂူတားမြစ်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုနေရာမှာသူတို့အတွက် အားပြန်ဖြည့်ရန်နှင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာပင်။

အစီအစဉ်၏ အဆုံးသတ်သို့။

သီးခြားဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လင်းချန်သည်လည်း အကြီးအကဲများ ဘေးကင်းသွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သို့သော်သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ရွှေဝါရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲနေသည့် ဗဟိုချက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အမွှာမျက်ဝန်းက ဖော်ပြနေသည်မှာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဧကရာဇ်စွမ်းအားများကြားတွင် အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးမသွားသေးပေ။

၎င်းမှာ သင်္ချိုင်းဂူအရှင်သခင် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။

“အရှင်သခင်... မင်း မသေသေးဘူးပဲ။”

လင်းချန်ကတိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

All Chapters