အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း (၁၂၉) မြွေတစ်သိုက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မြို့ပေါ်သို့ ရောင်းချရန် သွားခြင်း

လဲ့ချန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေးပဲ... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... မလောနဲ့..."

လဲ့ချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ လဲ့အားကော်က မြွေငယ်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသွားသော်လည်း သူမှာ အလွန်တရာ လန့်သွားသဖြင့် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်၏။

"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ... မသိတဲ့လူတွေက မင်း ကျားတစ်ကောင် ဖမ်းမိတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်... ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး... တစ်ကောင်တည်း ရှိသေးတာကို..."

ပထမ အတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာ ရသွားပြီးနောက် လဲ့အားကော်က ပို၍ ရဲရင့်လာပြီး လျင်မြန်လာကာ မြွေအချို့ကို ဆက်တိုက် ဖမ်းမိသွားသည်။ သူက အနည်းငယ် ယောက်ယက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့၏။

အမျိုးသားနှစ်ဦးက နေ့ဝက်ခန့် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူတို့၏ ခြင်းတောင်းများမှာ မြွေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလေးချိန်ကြောင့် လေးလံနေသည်။

လဲ့ချန်က ခါးကို ဆန့်၍ သူ၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့အတွက် မဆိုးဘူးပဲ..."

ချွေးများ တဒီးဒီးကျနေသော လဲ့အားကော်ကလည်း ဖြီးဖြီး ရယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... မြွေသားကို အရသာရှိအောင် ဘယ်လိုချက်ရလဲ... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး..."

"မင်း ဘာမှနားမလည်ပါဘူး... မြွေသားဟင်းချိုက အရမ်းကို အရသာရှိတာ... ပြန်ရောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ နင့်မရီးကို မေးကြည့်လိုက်..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်း လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက မြွေများအပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်ရင်း ရယ်မော စကားပြောကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာကြ၏။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ချီလန်က ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှောင်ရှောင်နှင့်အတူ ကစားနေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ရှောင်က ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး ကြည်လင်သော အသံလေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဖေ... ဒီနေ့ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ဖမ်းလာတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က အရင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကောင်းတွေပေါ့... သမီး အဖေက ဒီနေ့ ပိုးကောင်ကြီး ဖမ်းလာတယ်..."

ရှောင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့် ရှိနေ၏။

"ပိုးကောင်ကြီး... ကျားလား အဖေ..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ သူ၏ ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်သည်။

"ကျားက ဘယ်က လာရမှာလဲ... မြွေတွေပေါ့... ခြင်းတောင်းတစ်လုံးစာ အပြည့်ပဲ..."

ရှောင်ရှောင်က ခြင်းတောင်းထဲသို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွား၏။ သူမက ငိုယို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြွေတွေ... မြွေတွေ အများကြီးပဲ..."

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှောင်ရှောင် လန့်၍ ငိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကလေးကို ဘာလို့ လန့်အောင် လုပ်နေတာလဲ... အဲဒါကြီးကို အခုချက်ချင်း ဖယ်သွားစမ်းပါ..."

ချီလန်က ခြင်းတောင်းထဲရှိ မြွေများကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ချန်... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... ခြင်းတောင်း တစ်လုံးစာ အပြည့်တောင်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီနေရာမှာ မြွေတွေအများကြီးပဲ... တောင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ် မြွေတွင်းတစ်တွင်း ရှိလောက်သေးတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီလန်၏ မျက်နှာက ပို၍ ဖြူရော်သွားသည်။

"ဘုရားရေ... အဲဒါက သိပ်အန္တရာယ်များတာပဲ... အဲဒီအရာတွေ အနားကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မသွားနဲ့တော့..."

လဲ့ချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ကိုယ် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိပါတယ်... ဒီမြွေက ဈေးထဲမှာ ဈေးကောင်း ရနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"တကယ်လား... အရမ်းကောင်းတာပဲ... အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

"ဒါပေါ့... နင့်အစ်ကိုက ဘယ်သူလ ဆိုတာ နင် မသိဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မော့လိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ မိသားစု ပိုကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ စားရပြန်ပြီ..."

လဲ့ချန်က အပြည့်အမောက် ပါလာသော ခြင်းတောင်းထဲမှ ဝဖြိုးနေသော မြွေမည်းကြီး တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မြွေက အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ရှောင်မှာ အလွန်လန့်သွားပြီး ချီလန်၏ အနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားကာ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီး နှစ်လုံးကိုသာ ဖော်ထား၏။

ရှောင်ရှောင်က ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါကြီးက ကြောက်စရာကြီး..."

"ဟီးဟီး... မကြောက်နဲ့ သမီး... ခဏနေရင် ဒါတွေက ပိုက်ဆံ ပြောင်းသွားတော့မှာ..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်းနှင့် ဓားတစ်လက်ဖြင့် မြွေ၏ ခေါင်းမှ ခုနစ်လက်မခန့်အကွာ လည်ပင်းနေရာကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်၏။ မြွေသွေးများ ပန်းထွက်လာရာ သူက ပန်းကန်လုံးကွဲ တစ်လုံးဖြင့် အလျင်အမြန် ခံယူလိုက်သည်။

"ဒီမြွေသွေးက အရမ်းကောင်းတဲ့အရာပဲ... ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အရမ်းအာဟာရ ဖြစ်တယ်..."

သူက မြွေရေခွံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲခွာလိုက်ရာ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အသားများ ပေါ်လာသဖြင့် လဲ့အားကော်မှာ တံတွေး မျိုချလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အံ့မခန်းပဲ..."

"ဒါပေါ့..."

လဲ့ချန်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် ချီလန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မိန်းမ... လာပြီး တစ်လက်လောက် ကူပါဦး... အိမ်သစ်က အခုမှ ဆောက်ပြီးတာဆိုတော့ နံ့သာတိုင် မထွန်းရသေးဘူးလေ... ဒီနေ့ မီးဖိုချောင်နတ်ကို ဒီမြွေနဲ့ ပူဇော်ကြမယ်..."

ချီလန်မှာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ စားပွဲပုလေးတစ်လုံးကို နံ့သာတိုင် စားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရွှေ့လာခဲ့၏။

လဲ့ချန်က ပြင်ဆင်ထားသော မြွေကို စားပွဲပေါ်တွင်တင်၍ နံ့သာတိုင် သုံးတိုင် ထွန်းညှိကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"မီးဖိုချောင်နတ်က ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို ကောင်းချီးပေးပါစေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ တိုးပွားလာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပါစေ..."

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လဲ့အားကော်မှာ လုံးဝ ကြက်သေသေသွား၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အဲ့ဒါတွေကို ယုံတုန်းလား..."

လဲ့ချန်က ကျိတ်ရယ်လိုက်သည်။

"မလုပ်တာထက်စာရင် လုပ်ထားတာ ပိုစိတ်ချရတာပေါ့... ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ မြို့ပေါ်သွားပြီး ဒီမြွေတွေကို သွားရောင်းလိုက်ဦးမယ်..."

ချီလန်က လဲ့ချန်၏ နဖူးမှ ချွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်၏။

"လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားနော်... ပြီးတော့ အမြန် ပြန်လာခဲ့..."

"ဒါတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရောင်းရရောင်းရ ရှင့်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးလောက် အရေးမကြီးပါဘူး..."

လဲ့ချန်က ကျိတ်ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် သုတ်လိုက်ကာ ချီလန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်၍ သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။

သူက နောက်ပြောင်လိုက်၏။

“အင်း... ငါ့ရဲ့ မိန်းမလေးက သူမရဲ့ ယောက်ျားကို တကယ် ဂရုစိုက်တာပဲ..."

ချီလန်မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော အားကော်မှာ မျက်နှာများ ပူထူလာသည်။ သူက "အစ်ကိုချန်က အရမ်းအော်ဂလီဆန်တာပဲ..." ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အရှက်ပြေစေရန် မြွေခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်၍ အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွား၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွာမှ အဘိုးကြီးဝမ်က သူ၏ နွားလှည်းကို မြို့ပေါ်သို့ မောင်းနှင်လာသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ သူက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အားကော်... ချန်ဇီ... မြို့ပေါ် သွားကြမလို့လား... တက်ကြလေ..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးဝမ်..."

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က နွားလှည်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က မြို့ပေါ် ဈေးဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက် တအိအိဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်များ၏ စည်ကားလှသော လေထုက လွှမ်းမိုးနေပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်သံများက အစားအစာများ၏ ရနံ့နှင့် ရောနှောနေကာ လူတစ်ယောက်၏ ဗိုက်ကို ဆာလောင်လာစေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုကို ကျပန်း ရှာတွေ့သွားပြီး သစ်သားပြားပေါ်တွင် မြွေများကို တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် စီချလိုက်ကြ၏။

သူ၏ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရသလောက် လဲ့ချန်က အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

အားကော်က စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံဖြင့် လဲ့ချန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ တီးတိုး မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ‌ဒါက... ဒီနေရာမှာ အရောင်းသွက်ပါ့မလား... အစ်ကို့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းအတွက် မြွေတွေကို စမ်းကြည့်ဖို့ တကယ် စဉ်းစားနေတာလား..."

"မင်း ဘာမှနားမလည်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ခေါက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ တောင်ပေါ်က တောကောင် ဟင်းလျာတွေက ဘယ်လောက်ရှားပါးလဲဆိုတာ... မင်း စောင့်သာကြည့်နေ... ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ ဒါတွေကို မြင်ရင် သေချာပေါက် သွားရည်ကျကုန်မှာ..."

တကယ်ပင် ဆိုင်ခင်းပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှာပင် လူများ ရောက်လာကြပြီး လက်ညှိုးထိုး၍ မှတ်ချက်ပေးလာကြ၏။

"ဒီမြွေက ဘာလို့ ဒီလောက် တုတ်နေရတာလဲ..."

"ပစ္စည်းကောင်းပဲ... အရက်စိမ်ထားတဲ့ မြွေသည်းခြေက တန်ဖိုးရှိတယ်..."

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... ဒီမြွေက ဘယ်လောက်လဲ..."

လဲ့ချန်က အဆင်သင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်ပေါင်ကို ပြားငါးဆယ်..."

"ပြားငါးဆယ်... အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ..."

အဘွားအိုက လျှာသပ်လိုက်၏။

“နည်းနည်း လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား..."

"အဒေါ်... ဒါက လတ်ဆတ်တဲ့ တောကောင်ပါ... ပြားငါးဆယ်ဆိုတာက အတော်လေး ဈေးပေါနေပါပြီ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တတ်ကျွမ်းနားလည်ဟန်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက လူအုပ်ကို တိုးထွက်၍ ဆိုင်ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော မြွေများထံသို့ ကျရောက်သွား၏။ သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်၍ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီမြွေတွေကို အကောင်လိုက် ရောင်းတာလား... ဘယ်လောက်လဲ..."

ထိုအမျိုးသား၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဟန်ပန်ကိုမြင်သောအခါ သူက သာမန် ဈေးဝယ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း လဲ့ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

သူက အကဲစမ်းသည့်အနေဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ ရောင်းပါတယ်... ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကနေ ဖမ်းလာတာပါ... သဘာဝ တောကောင် စစ်စစ်တွေပါ... ဈေးနှုန်းကတော့... ခင်ဗျားအတွက် အကောင်းဆုံးကို ရွေးပေးမှာပေါ့..."

အမျိုးသားက သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒီမြွေတွေကို ငါ့အတွက် သိမ်းထားပေးပါ... ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်က လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေမို့လို့..."

"အရည်အသွေးကို အမြဲတမ်း အာမခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

အားကော်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။

*အစ်ကိုချန်က သိပ်ကံကောင်းတာပဲ... ရောက်ရောက်ချင်းပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်သွားတယ်ပေါ့လေ…*

*သိတဲ့အတိုင်း အစ်ကိုချန်က မြွေတွေကို အရမ်းမြန်မြန် ဖမ်းနိုင်တယ်... နံနက်ခင်း တစ်ခုတည်းမှာတင် အကောင် ဒါဇင်ချီ ရတာ..*

*ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ဟိုနှစ်ထပ်တိုက်ငယ်လေး မပြောနဲ့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်ဆိုရင် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးတောင် ဆောက်နိုင်လောက်တယ်..*

အခန်း (၁၃၀) နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း

"အသေးစိတ် သိပါရစေ..."

ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်သွား၏။

ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မြို့ပေါ်က နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဝယ်ယူရေးဌာနက မန်နေဂျာချင်းပါ... မကြာသေးမီက အထက်လူကြီးတွေက မူဝါဒတွေကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာကို ပိုမိုကြွယ်ဝစေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်... ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ကလည်း အထူးဟင်းလျာတချို့ကို မိတ်ဆက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို 'ကောင်လေး မင်း ကံကောင်းတာပဲ' ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"မြွေဟင်းချိုနဲ့ မြွေအရက်က ပစ္စည်းကောင်းတွေပဲ... ဒီခေတ်ကြီးမှာ အရင်းအမြစ်တွေက ရှားပါးနေပြီး တောကောင်ဟင်းလျာက ရှားရှားပါးပါး စားရတဲ့ အရာဖြစ်နေတယ်... မင်းဘက်က ပုံမှန် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းကို ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်များဆိုသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော နေရာများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မန်နေဂျာချင်း စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီတောင်ပေါ်မှာ တောကောင်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်... ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲဆိုတာကိုသာ ပြောပါ... ကျွန်တော် ရှာပေးနိုင်ပါတယ်..."

"အပြောတော့ အတော်ကျယ်တာပဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးလိပ်ကို နောက်တစ်ဖွာ ဖွာလိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ ရှိသလောက် မြွေတွေကို ငါ ယူမယ်... ပြီးတော့ ရစ်ငှက်၊ ယုန်နဲ့ သမင်သား တချို့လည်း လိုအပ်တယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်၍ သဘောတူလိုက်၏။

မန်နေဂျာချင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖောင်းကားနေသော သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ တစ်ဆယ်တန် ငွေစက္ကူ ငါးရွက်ကို ရေတွက်၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီနေ့အတွက် ငွေပါ... စုစုပေါင်း ယွမ်ငါးဆယ်... ငါတို့ နောက်ပိုင်းကျရင် လစဉ် စာရင်းရှင်းကြမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ယွမ်ငါးဆယ်ပင် ဖြစ်၏။

အတော်လေး များပြားလှသည်။

ဤခေတ်ကြီးတွင် သာမန်အလုပ်သမား တစ်ယောက်က တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်သာ ရရှိသော်လည်း သူက မြွေအနည်းငယ်ကို ရောင်းချရုံဖြင့် နှစ်လစာ လုပ်အားခကို ရရှိခဲ့ကြောင်း နားလည်ထားရမည် ဖြစ်၏။

လဲ့အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့လက်များကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေကာ နောက်ထပ် မြွေအနည်းငယ် ဖမ်းရန် တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြေးတက်သွားချင်နေတော့သည်။

မန်နေဂျာချင်းက သူ၏ အိတ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်ထုတ်၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ဒါက ငါ လိုအပ်တဲ့ တောကောင်စာရင်းပဲ... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦး... မင်း ဘယ်တော့လောက် ရနိုင်မလဲ..."

လဲ့ချန်က စာရင်းကို ယူကြည့်လိုက်ရာ တောဝက်၊ ဂျီကောင်နှင့် ချေ ကဲ့သို့သော တောကောင် အမျိုးမျိုး၏ အမည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်စိများပင် ပြာသွားရ၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဒါတွေကို တကယ် ရှာနိုင်ပါ့မလား..."

လဲ့အားကော်က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်မှု တစ်ချို့ စွက်နေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ညီအစ်ကိုတွေ စည်းလုံးရင် သံမဏိကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ပခုံးကို အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပုတ်လိုက်၏။

“ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြရင် ဒီတာဝန်ကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်နိုင်မှာပါ..."

သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကို သတင်းကောင်းပြောပြရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရွာသို့ နွားလှည်းကို မြူးတူးပျော်ရွှင်စွာ မောင်းနှင် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ဘာ... နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်နဲ့ ပူးပေါင်းမယ် ဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းက ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်သွား၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့မိသားစုက အခုကစပြီး နေ့တိုင်း အသားစားရတော့မှာပေါ့..."

သို့သော်လည်း ချီလန်က လဲ့ချင်းကဲ့သို့ အကောင်းမြင်မနေချေ။ သူမက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်၍ လဲ့ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... တောင်ပေါ် သွားပြီး အမဲလိုက်ရတာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... အကယ်၍ တစ်ခုခု..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းမရယ်... ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..."

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်၍ သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့မှာ အခု ရေရှည် ထမင်းစားလက်မှတ်ရနေပြီလေ... မင်းနဲ့ ရှောင်ရှောင်အတွက်ဆိုရင် ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းရပါစေ အားလုံးက တန်ပါတယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့သည် အမဲလိုက်သေနတ်၊ လေးနှင့်မြားများ၊ ကြိုးများကို သယ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

အားကော်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားကာ တတွတ်တွတ် ပြောနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ အကောင်ကြီးကြီး တစ်ခုခုကို သွားဖမ်းကြမလား... တောဝက်လိုမျိုးလေ... အဲဒီအကောင်တွေက အသားထူပြီး အရည်ရွှမ်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အမွေးတွေနဲ့ စုတ်တံတွေတောင် လုပ်လို့ရတယ်တဲ့..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"တောဝက်တွေက ပစ္စည်းကောင်းတွေပါ... ဒါပေမဲ့ အသက်စွန့်ရဲတဲ့ကောင်လို့ မင်း ကြားဖူးလား... အဲ့အကောင်က ငါတို့ရဲ့ အသက်စွန့်ရဲတဲ့ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... မင်း တကယ်လို့ အဲဒီအကောင်နဲ့ ဆုံရင် သူက မင်းကို သူ့ရဲ့ သံခွာလဖက်ရည်တောင် တိုက်လောက်တယ်..."

အားကော်က ဖြီးဖြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အတွေ့အကြုံရှိပြီး ဉာဏ်မြန်လို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ ရစ်ငှက်တချို့ ဖမ်းကြမလား... ဒါမှမဟုတ် ယုန်တွေလား... ဟူး... ဟိုစာရင်းကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... သမင်သားတောင် ပါသေးတယ်... အဲ့ဟာကို ဘယ်တော့များမှ ကျွန်တော် ရှာနိုင်ပါ့မလဲ မသိဘူး..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့..."

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ သစ်တော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... လူများရင် ဆူညံနေလိမ့်မယ်... ငါတို့ တောကောင်တွေကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိနိုင်တယ်..."

အားကော်က ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံပင်လျှင် အလွန်သေးငယ်သွား၏။

တောင်တက်လမ်းက ကြမ်းတမ်းပြီး လျှောက်ရခက်ခဲသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက တောင်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူများ ဖြစ်သဖြင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

သူတို့ လျှောက်သွားနေစဉ် လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်၍ ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

အားကော်က ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း မတော်တဆ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ခုကို နင်းမိသွားရာ 'ဒေါက်' ခနဲ မြည်သွားသည်။

လဲ့ချန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်များဆီသို့ အကြည့်များကို စူးစိုက်ထားကာ လေသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ရှေ့မှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲ..."

အားကော်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူ ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မြောင်းထဲမှ မြက်ပုံဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ယုန်တစ်ကောင်ရှိတယ်... သူ့နားရွက်တွေ ထောင်နေတယ်..."

အားကော်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ အချိန်အတော်ကြာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ သေချာပေါက်ပင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။ သူက အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒါဆို ငါတို့ ချမ်းသာပြီပေါ့..."

"ချမ်းသာရမှာလား... အသံတိုးတိုး လုပ်စမ်းပါ... ယုန်တွေက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က စကားပြောနေရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လေးနှင့်မြားကို ထုတ်ယူကာ မြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်ဆင်လိုက်၏။ လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ညင်သာစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

'ရွှစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြားက လေထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး 'ဘုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြက်ပုံထဲရှိ မီးခိုးရောင် အရိပ်က အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

အားကော်က ချက်ချင်းပင် ခုန်အုပ်သွားပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ယုန်ကို ကောက်ယူကာ ပြန်ပြေးလာခဲ့ရာ သူ၏ အပြုံးက နားရွက်တိုင်အောင် ချိတ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်... မြားပစ်ချက်က တကယ့်ကို အတိအကျပဲ..."

လဲ့ချန်က ၎င်းကို ပြန်မဖြေဘဲ ယုန်ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဝမ်းသာစရာ ဘာရှိလို့လဲ... ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ... မန်နေဂျာချင်းရဲ့ စာရင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး... ယုန် ပေါင်သုံးဆယ်ဆိုတာ အကောင်ရေ ဘယ်လောက်လဲ မင်း သိရဲ့လား..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အားကော်၏ အမူအရာက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။

"သုံးဆယ်... ပေါင်သုံးဆယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က သိပ်အသုံးမကျတာပဲ... ယုန်တွေက အရွယ်အစား မတူညီဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် သူတို့ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် အသားတင် အလေးချိန်အရ လုံလောက်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အကောင် လေးငါးဆယ်လောက် ဖမ်းရလိမ့်မယ်..."

"ဘုရားရေ..."

အားကော်က ကျိတ်ရယ်၍ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့... ဒီနေ့ ယုန်တစ်ကောင်နဲ့ စကြမယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ထိုနံနက်ခင်းတွင် အလွန် အလုပ်များနေကြပြီး ရစ်ငှက် အနည်းငယ်၊ ယုန်ငါးကောင် ခြောက်ကောင်ခန့် ဖမ်းမိခဲ့ကာ စမ်းချောင်းဘေးတွင် ဝဖြိုး၍ ပြောင်လက်နေသော ငါးရှဉ့်မည်း တစ်ကောင်ကိုပင် ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နေရောင်က ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အားကော်၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူက အမောတကောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ရေ ရှိသေးလား... ကျွန်တော် ရေဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

လဲ့ချန်က စစ်သုံး ရေဘူး းတစ်ဘူးကို သူ့ထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"နည်းနည်းပဲ သောက်... ခွန်အားကို ချွေတာထားဦး... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း သမင်လည်ပင်း တောင်ကြောမှာ ငါတို့ ကံစမ်းကြည့်ရမယ်... အဲဒီမှာ သမင်ခြေရာတွေရှိတယ်လို့ ရွာထဲက အဘိုးကြီးတွေ ပြောတာ မင်း မကြားဖူးဘူးလား..."

"သမင်ခြေရာ ဟုတ်လား... အစ်ကိုချန်... နေခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ အကောင်နဲ့ ဆုံဖို့ဆိုတာ တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

အားကော်က ဖြီးဖြီး ရယ်၍ နောက်ပြောင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ နောက်သို့ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါသွားကာ တောင်တန်းများနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းသွား၏။

ညနေစောင်း၍ မှောင်ရီပျိုးလာသောအခါ လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့သည် တောကောင်များ အပြည့်အမောက် ပါလာသော သူတို့၏ ဝါးခြင်းတောင်းများကို ဆွဲကာ နောက်ဆုံးတွင် ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အားကော်က သက်သာရာရစွာဖြင့် သူ၏ ကျောကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ ကျောကြီး... ဒီကိစ္စသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့တည်းနဲ့ ဤလောက် အများကြီး ဖမ်းနိုင်တယ်လို့ လူတွေကို ပြောရင် သူတို့က ဒဏ္ဍာရီလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်..."

တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်သွားပြီး ရှောင်ရှောင်၏ ကလေးသံလေးက အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဖေဖေ ပြန်ရောက်ပြီ..."

သူမက ပြေးလာပြီး လဲ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့၍ ချိုသာသော ကလေးသံလေးဖြင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။ "ဖေဖေ... ဖေဖေ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီပဲ..."

လဲ့ချန်က ကျိတ်ရယ်လိုက်ပြီး သူမကို အနည်းငယ် ပင့်မလိုက်သည်။ "သမီး ဖေဖေ ပင်ပန်းနေတယ် ဆိုတာ သိရင် အခုကစပြီး မေမေ့စကားကို နားထောင်ရမယ်... သမီး ကြီးလာလို့ အောင်မြင်လာရင် ဖေဖေ့ကို အိုမင်းတဲ့အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

Chinese English Myanmar