အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း (၁၂၃) အိမ်ဆောက်လုပ် ပြီးစီးသွားခြင်းနှင့် အားကော် ရောက်လာခြင်း

သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာထက်၌ ရှက်သွေးများ ဖြာကျလာ၏။

အနီးနားတွင် အဝတ်လှန်းနေသော ချီလန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အားကော်... မင်းက ငါတို့ မိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ... မင်း ဒီကို ပြောင်းလာတာ အမှန်ကန်ဆုံးပဲ... မရီး မင်းအတွက် နေ့တိုင်း ဟင်းကောင်းတွေ ချက်ကျွေးမယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ပို၍ပင် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲ ရောက်မတတ် ငုံ့ထားကာ မပီမသ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို... ဒါဆိုလည်း မရီးကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

"ဘာဒုက္ခပေးတာလဲ... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ... အားနာစရာ မလိုပါဘူး..."

လဲ့ချန်က သဘောထား ကြီးစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

သူက ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူတစ်ပါး၏ ကြင်နာမှုအပေါ် မှီခိုကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်ရာ မိသားစု အသိုက်အမြုံတစ်ခုကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ လဲ့ချန်၏ မိသားစုက သူ့အား ညီအစ်ကိုအရင်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသဖြင့် အစ်ကိုချန်၏ ကျေးဇူးကို သူ မည်သို့ မမှတ်မိဘဲ နေမည်နည်း။

"အစ်ကိုချန်... မရီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အားကော်၏ အသံက တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာ၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ငါတို့အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက် အားနာနေရတာလဲ..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လွတ်လပ်နေသော မြေကွက်လပ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ဆောက်ပြီးသွားတာနဲ့ ငါတို့ အကြီးအကျယ် အောင်ပွဲခံမယ်... ဝက်တွေ၊ သိုးတွေ သတ်ပြီး သုံးရက် သုံးညတိတိ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ လုပ်ကြမယ်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ အရှေ့သွားနှစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုချန်..."

...

အုတ်မြစ်ချသည့်နေ့၌ နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တစ်လိပ်မျှ မရှိပေ။

ရွာထဲရှိ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အမျိုးသား အားလုံးက လာရောက် ကူညီကြရာ အလွန်တရာ စည်ကား သိုက်မြိုက်လှ၏။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းငုံ့၍ မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းနေပြီး သူ၏ ဆောင့်နင်းသံတိုင်းက ခိုင်မာ အားပါလှသည်။

ချွေးများက သူ၏ အင်္ကျီကို စိုရွှဲသွားစေသော်လည်း သူက အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေ၏။

ဤနေရာက အစ်ကိုချန်၏ အိမ် ဖြစ်သကဲ့သို့ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ အိမ်လည်း ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ရာ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ရမည် ဖြစ်သည်။

ချီလန်က မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အိမ်တွင် ပဲတီစိမ်းဟင်းချို အိုးကြီးတစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် အဖြူရောင် အဝတ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ရေတွင်းထဲမှ ရေဖြင့် အတန်ကြာ အအေးခံပြီးနောက် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပခုံးထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုတို့... အပူငြိမ်းသွားအောင် ပဲတီစိမ်းဟင်းချို တစ်ခွက်လောက် လာသောက်ကြပါဦး..."

ချီလန်၏ တက်ကြွသော အသံက ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

အမျိုးသားများ အားလုံးက သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ချထားခဲ့ပြီး ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

လဲ့ချန်က ပဲတီစိမ်းဟင်းချို တစ်ခွက်ကို ခပ်၍ လဲ့အားကော်ထံ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... မင်း ပင်ပန်းနေပြီ... ဟင်းချို သောက်လိုက်ဦး..."

လဲ့အားကော်က ပန်းကန်ကို ယူ၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရာ အေးမြ ချိုမြိန်သော ခံစားမှုက သူ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ရင်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

"မရီး... ဒီပဲတီစိမ်းဟင်းချိုက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်၍ ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အရသာရှိရင် ထပ်သောက်လေ..."

ချီလန်က ပြုံး၍ နောက်ထပ် တစ်ခွက် ခပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမအား ကူညီပေးခဲ့သော အဒေါ်ကြီးများကိုလည်း တစ်ယောက် တစ်ခွက်စီ ခပ်ပေးလိုက်၏။ သူတို့ အားလုံးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချီလန်၏ လက်ရာကို ချီးကျူးကြပြီး ပဲတီစိမ်းဟင်းချိုမှာ ချိုသော်လည်း မအီဘဲ နွေရာသီတွင် အပူငြိမ်းရန်အတွက် အလွန် င့်တော်ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အုတ်မြစ်ချခြင်း ပြီးစီးသွားသည်။

အမျိုးသမီးများက ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်း၍ ရယ်မော ပြောဆိုကာ လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန် ရောက်ရှိလာ၏။

လဲ့အားကော်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်၍ ညီညာ ခိုင်ခံ့သော အုတ်မြစ်ကို ကြည့်ကာ ကြီးမားသည့် အောင်မြင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီအုတ်မြစ်က တကယ့်ကို သေချာချထားတာပဲ... တပ်မဟာခေါင်းဆောင် အိမ်က အုတ်မြစ်ထက်တောင် ပိုပြီး ခိုင်ခံ့သေးတယ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ကျေနပ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါက ရွာထဲမှာ အကောင်းဆုံး ပန်းရံဆရာကို ငှားထားတာ... ပြီးတော့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေကို သုံးထားတာ... ဒီအိမ်က အခုကစပြီး ငါတို့ရွာမှာ အခမ်းနားဆုံး ဖြစ်လာတော့မှာ..."

လဲ့အားကော်က ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

ကျယ်ဝန်း၍ လင်းထိန်နေသော အိမ်သစ်ကြီးတွင် နေထိုင်ရမည်ကို သူ အိပ်မက်မက်နေမိပြီး ရွာအစွန်ရှိ ထိုယိုယွင်းနေသော နွားတင်းကုပ်အိုလေးထဲတွင် ထပ်၍ ပြွတ်သိပ် နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုညနေတွင် လဲ့ချန်က ပန်းရံဆရာ အချို့ကို စုဝေးစေပြီး သူ၏ ပုံကြမ်းများကို ထုတ်ကာ သူ၏ စိတ်ကူးများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က နိုင်ငံခြားဖြစ် ပစ္စည်းတွေကို မလိုချင်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘွားတွေ လက်ထက်က ဆင်းသက်လာတဲ့ အပြာရောင် အုတ်တွေ၊ အပြာရောင် အမိုးအုတ်ကြွပ်ပြား တွေကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

ပန်းရံဆရာများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤလဲ့ချန်က အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ တွေးတောရဲပေ၏။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်က စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လဲ့ချန်က ချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူက သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူ ကြီးစွာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"ချန်ဇီ... မင်းရဲ့ ပုံကြမ်းက နည်းနည်းလေး ရှုပ်ထွေးလွန်းမနေဘူးလား..."

ပန်းရံဆရာ တစ်ဦးက သတိထား၍ မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဘာရှုပ်ထွေးစရာ ရှိလို့လဲ... ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ... ငွေက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး..."

ပန်းရံဆရာများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများ ပြည့်လျှံသွား၏။

ဤအလုပ်က ခက်ခဲသော်လည်း လုပ်အားခက မြင့်မားပေသည်။

မည်သူက ဤသို့သော အလုပ်မျိုးကို လက်မခံဘဲ နေမည်နည်း။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ ဒီအလုပ်ကို အရည်အသွေးရော၊ အရေအတွက်ပါ အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၌ အချိန်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လဲ့ချန်၏ အိမ်သစ်က ပုံပေါ်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်တိုင်ထူသည့်နေ့၌ တစ်ရွာလုံးက ခြင်းတောင်းများကို ဆွဲကာ ဤမြင်ကွင်းကို လာရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။

မိန်းမငယ်များနှင့် ဇနီးသည်များက ရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြပြီး ကလေးများကလည်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြ၏။ ရွာ၏ ပါတီအတွင်းရေးမှူး အဘိုးကြီးပင်လျှင် သူ၏ တုတ်ကောက်ကို အားပြု၍ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လာရောက် ကြည့်ရှုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... မင်းက တကယ့်ကို လူဖြစ်ပြီပဲ.."

"အစ်ကိုချန်..."

မြက်ခြောက်အိတ်ကြီး တစ်အိတ်ကို ထမ်းထားသော လဲ့အားကော်က မောကြီးပန်းကြီး ပြေးလာပြီး အိမ်သစ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ထူမတ်ထားသော ခေါင်တိုင်များကို ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီအိမ်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး... သိပ်ကို ခိုင်ခံ့ တောင့်တင်းတာပဲ... ဘယ်သူသိမှာလဲ... ငါတို့ရွာက ဒီအိမ်ကို 'လဲ့မိသားစု စံအိမ်' လို့တောင် ခေါ်လာနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အားကော်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

"အားကော်... ဒီအိမ်ဆောက်တဲ့ စီမံကိန်းမှာ မင်းလည်း အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ... အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... နောက်ကျရင် ငါတို့အိမ်မှာ အသားဟင်းချို လာသောက်လှည့်..."

"တကယ်လား... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်က အဲဒီအသားဟင်းချိုကို တစ်နေ့လုံး တွေးနေခဲ့တာ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်၍ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ချီလန်က လူအုပ်ထဲမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အားကော်... မင်းမှာ ချွေးတွေ ရွှဲနေတာပဲ... ကျောပေါ်က ကောက်ရိုးကြိုးတောင် စိုရွှဲနေပြီ... အထဲဝင်လာခဲ့... ညစာစားဖို့ စောင့်နေ..."

လဲ့အားကော်က ရယ်ကျဲကျဲ ပြန်လုပ်ပြပြီး ယိမ်းထိုးကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အထဲသို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချင်းက ရှောင်ရှောင်၏ ဆံပင်ကို စည်းပေးနေပြီး အဒေါ်နှင့် တူမ နှစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြ၏။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ရှောင်ရှောင်၏ တောက်ပြောင်နေသော ဆံကေသာပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။

သူမက အလွန် လိမ္မာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မော့ကြည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်၏။

"အဒေါ်... မြန်မြန်လုပ်ပါ..."

လဲ့အားကော်က တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ဤနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို ငေးမော ကြည့်နေမိသည်။ သူက အူကြောင်ကြောင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့လာကာ သူ့ကိုယ်သူ သိမ်ငယ်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းနောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်၏။

နောင်တစ်ချိန်တွင် မရီးချီလန်ကဲ့သို့ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သော ဇနီးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် သူက အလွန်တရာ ကံကောင်းသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထမင်းစားပွဲတွင် လဲ့ချန်က ပန်းကန်ကိုကိုင်၍ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးကို စားကာ သူ၏ မျက်နှာ နီရဲလာသည်အထိ အရက်သောက်လိုက်၏။

သူက ပန်းရံဆရာ အဘိုးကြီးယန်ကို လက်မထောင်ပြ၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဆရာယန်... ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ... ဒီအိမ်က အရမ်းကို ခိုင်ခံ့တယ်..."

အဘိုးကြီးယန်က နှုတ်ခမ်းကို သပ်၍ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လဲ့ချန်... မင်းမှာ တကယ်ကို ငွေတွေ ပေါများနေတာပဲ... ဒီပစ္စည်းတွေက တစ်နယ်လုံးမှာ အကောင်းဆုံးတွေချည်းပဲ... ဒီတံခါးဘောင်ပေါ်က ပြောင်လက်နေတဲ့ အသားကိုပဲ ကြည့်လိုက်... အထဲဝင်လာတဲ့ သူတိုင်း လက်မထောင်ပြကြလိမ့်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့သူ တစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်။

"လဲ့ချန်... လဲ့ချန်... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က မင်းကို တွေ့ချင်လို့တဲ့..."

သူက ရွာထဲမှ ရိုးသားသော ထင်းခုတ်သမား လျိုဝမ်ဖြစ်ပြီး တစ်လမ်းလုံး မောကြီးပန်းကြီး ပြေးလာခြင်း ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပန်းကန်ကို ချ၍ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အားကော်... ဟိုသကြားလုံး ပုလင်းကို သေချာ ကြည့်ထား... ရှောင်ရှောင်ကို ခိုးစားခွင့် မပေးနဲ့..."

"ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုချန်... စိတ်ချလက်ချ သွားပါ..."

လျိုဝမ်က လဲ့ချန်ကို ရွာကော်မတီဆီသို့ တစ်လမ်းလုံး ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ကြားတာတော့... ဖူချန်းသတ္တုတူးဖော်ရေးမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်တဲ့... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က မင်းကို အဲဒီကို မြန်မြန်သွားဖို့ အထူးတလည် မှာလိုက်တယ်..."

လဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်... ရှေးဟောင်း ငွေသတ္တုတွင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခု ရှိနေတာများလား။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်းက လဲ့ချန်သည် အိမ်ဆောက်လုပ်ခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း လဲ့ကျီမင်က ငွေသတ္တုတူးဖော်ရေးကို ဆက်လက် တာဝန်ယူထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၂၄) နျူချန်မြို့သို့ သတင်းပို့ခြင်း

သူတို့နှစ်ယောက်က ငွေသတ္တုတွင်းကို အလွဲသုံးစားမလုပ်ရန် စောစောစီးစီး သဘောတူထားခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အထက်လူကြီးများထံသို့ စောစီးစွာ သတင်းပို့ထားခဲ့သည်။

လဲ့ချန် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် စာအိတ်အချို့ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့မှာ မကြာသေးမီက သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြည်နယ်မှ ပြန်ကြားစာများ ဖြစ်သည်။

လဲ့ကျီမင်က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်း ဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်..."

"ပြည်နယ်က ပြောတာက အဲဒီသတ္တုတွင်းမှာ ငါတို့ရွာက ဦးဆောင်ပြီး သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်အားခတွေ ပေးအပ်ဖို့နဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့တဲ့... ဒါပေမဲ့... ဒီကိစ္စက အများပြည်သူပိုင် စာရင်းထဲမှာ ရှိနေတာ... မင်း နားလည်လား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ဆိုလိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်၏။ ယခုသည် ဆွေမျိုးသားချင်း သံယောဇဉ်များကို လျစ်လျူရှု၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာနိုင်သည့် ခေတ် မဟုတ်တော့ပေ။ အများပြည်သူပိုင် သတ္တုတွင်းများ ပါဝင်ပတ်သက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းက ကြီးလေးသော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်... စိတ်မပူပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်က သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လိုက်နာရမှာပဲ... အစိုးရကို ဆန့်ကျင်လို့မှ မရတာ... ဘယ်လို အသိဉာဏ်ရှိရှိ လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တော့ရှိတယ်... ကျွန်တောိတို့ ရွာသားတွေရဲ့ လုပ်အားခကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲဝေပေးရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ကျီမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ အလေးအပင်ကြီးကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မှန်မှန်ကန်ကန် လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်... အခြေခံ စည်းမျဉ်းကိုတော့ မဖောက်ဖျက်နဲ့..."

...

လဲ့ချန်၏ နှစ်ထပ်အိမ် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားသောအခါ တစ်ရွာလုံး အသက်ဝင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

လက်သမား၏ ရွေပေါ်ထိုးသံများက အလုပ်များနေပြီး အဘိုးကြီးယန်၏ တူထုသံများကလည်း ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ချီလန်က အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပေါက်စီဖြူဖြူ အိုးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် အလုပ်များနေသူများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပေါက်စီ ပူပူလေးတွေ ရပါပြီ... အားလုံးပဲ ခဏနားပြီး ငါတို့ အိမ်လုပ် ဂျုံမှုန့်လေးကို မြည်းကြည့်ကြပါဦး..."

"ဟင်... ဒီပေါက်စီဖြူဖြူလေးတွေက..."

ပန်းရန်ဆရာ အဘိုးကြီးယန်က တူထုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မှ အင်္ဂတေများကို ပွတ်ချကာ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွား၏။

"ချန်ဇီတို့ မိသားစုက သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်တာပဲ... ငါတို့ ဘဝမှာ ဂျုံမှုန့်ဆိုတာ ခဲယဉ်းသလောက်ပဲ စားဖူးတာ..."

"အားကော်... မင်း မရီးကို ကူညီလိုက်တာ ကောင်းမယ်..."

လဲ့ချင်းက တံခါးဘောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆေးသုတ်နေရင်း လဲ့အားကော်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာ လှေကားအောက်တွင် ထိုင်၍ အတွေးလွန်နေပြီး လက်သမား၏ ကြွားလုံးထုတ်မှုများကို နားထောင်ရင်း သူချည်းသက်သက် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေ၏။

"ဟေ့... ချန်ဇီ့အိမ်က ငါတို့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ရဲ့ အိမ်ထက်တောင် ပိုကျယ်သေးတယ်..."

အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသော ပေါက်စီနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သွားရည်ကျလာတော့သည်။ သူက ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ပြေးသွားပြီး ပါးစပ်မှ ဆီများ စီးကျနေသော ပေါက်စီတစ်လုံးကို စားရင်း အားလပ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မယုံနိုင်လောက်စရာ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေ၏။

ရွာသားများက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်ကြသည်။

"ဟေ့... အားကော်ဇီ... ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနေတာကို ရပ်လိုက်ဦး... မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်က အရမ်းတော်တာ... မင်းကတော့ သူနဲ့ တစ်စက်မှ မတူဘူး... ဒီအစာစားပြီးရင် မင်းလည်း ဘယ်တော့များမှ သူလို အောင်မြင်လာမလဲ မသိဘူး..."

"ဟဲဟဲ... အစ်ကိုချန်က ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်း ရှိတာ... ငါ လဲ့အားကော်က ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... ငါက အစ်ကိုချန်နဲ့ အတူတူ သွားလာနေရုံပဲ... ငါက အထူးတလည် အရည်အချင်း ရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ စားစရာ ပေါက်စီ ရှိနေသရွေ့တော့ လုံလောက်ပါပြီ..."

အားကော်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အားရပါးရ ဆက်ဝါးနေလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လဲ့ကျီမင်က ‌ဗျောက်အိုးတစ်ကုံးကို ကိုင်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

"အိုး... ချန်ဇီ... ငါတို့ အမိုးတင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရမယ်... ငါများ လွတ်သွားမလားလို့ စိတ်ပူနေခဲ့တာ..."

လဲ့ချန်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အပြုံးနှင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဗျောက်အိုးများကို တည်ငြိမ်စွာ ယူ၍ တံခါးတိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီလန်ကို တပ်မဟာခေါင်းဆောင်အတွက် အချိုရည် တစ်ခွက် ယူလာပေးရန် ပြောလိုက်၏။

လဲ့ကျီမင်က ခြံဝင်းနံရံကို မှီ၍ အမောဖြေလိုက်သည်။ သူက သောက်ရင်းနှင့် ချီးကျူးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ဒီအိမ်က တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ... ဒီခြံဝင်းက ရွာထဲမှာသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မင်း လဲ့ချန်က နေရာစုံကနေ လာတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်..."

သူ စကားပြော၍ မဆုံးသေးမီမှာပင် အမိုးတန်းပေါ်မှ လက်သမားက အချိန်အခါ မဟုတ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လဲ့ချန်ရဲ့ ကံကောင်းမှုတွေက အချည်းနှီး ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး... ကဗျာစာတမ်းတွေတောင် မကပ်ရသေးဘူးလေ... ဒီခေတ်မှာ အမိုးတင် မင်္ဂလာပွဲမှာ ကဗျာစာတမ်းတွေ ကပ်တာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သူက ကဗျာစာတမ်းများ ရေးသားထားသော ပိုးဖဲကြိုးနီနှစ်ခုကို ယူ၍ ရိုးရှင်းသော သစ်သားလှေကားပေါ်သို့ တစ်ထစ်ချင်း တက်သွားသည်။ လဲ့ချင်းက အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုသော်လည်း လဲ့ချန်က ပြုံး၍ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ... ဘာလို့ တခြားသူတွေ လုပ်ပေးဖို့ လိုမှာလဲ... ချင်းအာ... မင်း အောက်ကနေပဲ သေချာ ကြည့်ပေးထား... စောင်းသွားရင် ငါ့ကို ပြော..."

နေရာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာပြီး လက်ခုပ်တီးကာ တံခါးပေါ်ရှိ ကဗျာစာတမ်းကို အတော်လေး ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ စာလုံးများက အလွန် သေသပ်ပြီး တိကျစွာ ရေးသားထား၏။ ပထမ စာကြောင်းတွင် 'လူတွေ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ မြေ' ဟု ရေးသားထားပြီး ဒုတိယ စာကြောင်းတွင် 'ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်ရှိလာမယ့် ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အိမ်' ဟု ရေးသားထားသည်။ အလျားလိုက် စာလိပ်တွင်မူ 'လုံ့လဝီရိယက နွေဦးကို စောစော ရောက်စေတယ်' ဟု ရေးသားထား၏။

"ချန်ဇီ... ဒီကဗျာစာတမ်းက အကောင်းစားပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က လက်ခုပ်တီး၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါက သူတို့ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သိတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာတယ်... ငါတို့ ရွာမှာ ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ အိမ်မျိုး မရှိတာ ကြာပြီ..."

...

ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီ၏ ရွာလေးထဲ၌ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ် ရောင်းချသံများကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ချန်ဇီ... ချန်ဇီ... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လာရှာနေတယ်..."

ရွာအဝင်ဝတွင် ရွာသားတစ်ယောက်က လမ်းအလယ်၌ မတ်တတ်ရပ်၍ အာပြဲကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေ၏။

လဲ့ချန်က ခြံဝင်းထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ သစ်သားခုံ တစ်လုံးကို အရောင်တင်နေစဉ် ထိုအော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

သူက ကိုယ်ကို တစ်ဝက်ခန့် ကိုင်း၍ မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်များကမူ ရပ်တန့်မသွားပေ။ ခုံခြေထောက် လေးချောင်းအနက် နှစ်ချောင်းကို သူ အရောင်တင်ပြီးနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် လက်လျှော့လိုက်၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရွာသားက ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို မသိဘူး... မင်းဘာသာ သွားကြည့်လိုက်... သူက မြို့က အဘိုးကျန်းဆိုလား ဘာဆိုလား ပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

လဲ့ချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သစ်သားခုံပေါ်မှ သစ်သားစများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားကာ ဘေးသို့ ပွတ်ချလိုက်သည်။ သူ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်သွားပြီးမှ နောက်သို့ ပြန်လှည့်၍ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"အားကော်... သကြားအိုးနားမှာ လှည့်ပတ်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့... လူတွေ ထိုင်တဲ့အခါ တင်ပါးမှာ ဖုန်တွေ မပေအောင် ဒီခုံကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦး..."

အားကော်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သော်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် သစ်သားပွတ်ဝတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လဲ့ချန်က ရွာအဝင်ဝတွင် မခိုင်တယိုင် ရပ်နေသော သက္ကလတ်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသည့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလူက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ပိုက်ထားသည်။ လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပ ရဲဘော်လဲ့ချန် ဖြစ်ရမယ်..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မမှတ်မိသေးသဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က လဲ့ချန်ပါ... ခင်ဗျားကရော..."

လဲ့ချန်က နာမည်ကိုပင် မပြောရသေးမီ လဲ့ချင်းက နောက်ဘက်မှ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟယ်... ရှင်ပဲ... ရဲဘော်ကျန်း..."

အဝါနုရောင် ပန်းပွင့်အဆင် ချည်သားဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လဲ့ချင်းက မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် အိမ်ထဲမှ ခပ်သွက်သွက် ထွက်လာသည်။

လဲ့ချန်က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ချင်း... မင်း သူ့ကို သိလို့လား..."

"အစ်ကို... မမှတ်မိဘူးလား... မြို့ပေါ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေဝယ်တဲ့ အဲဒီ ကျန်းဆိုတဲ့လူလေ... ပစ္စည်းရတာနဲ့ သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ သူက ညီမကို ပြောထားတာ..."

ထိုအခါမှ လဲ့ချန်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်လုပ်သူ အဘိုးကျန်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ငါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ဒီနေရာသို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တော့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ဆီက သတင်းစကား ပါးဖို့ လာခဲ့တာပါ..."

လဲ့ချန်က မသိမသာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဟောင်း... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"ဒီလိုပါ... မင်း အရင်က ကုပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အဘိုးကြီးလျူကို မှတ်မိလား... သူက မင်းဆီ သတင်းစကား ပါးခိုင်းလိုက်လို့ပါ..."

အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်၏။

“နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် မြို့ထဲမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖလှယ်ပွဲတစ်ခုရှိတယ်... အဲဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... သူတို့က မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ညီမကို လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့တဲ့..."

လဲ့ချန်၏ အမူအရာက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွား၏။

*အဘိုးလျူ...ငါ အရင်က ကုပေးခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်ယောက်များလား…*

*ကမ္ဘာကြီးက တော်တော် ကျဉ်းတာပဲ... ရဲဘော်ကျန်းနဲ့ အဘိုးကြီးလျူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပတ်သက်နေတာလဲ…*

"ဤးအဲ့လိုလား..."

သူက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ အဘိုးကျန်းကို မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ရှေးဟောင်းပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ သူ ပြောသွားသေးလား..."