အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း (၁၂၅) မြို့ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖလှယ်ပွဲ

အဘိုးကျန်းကမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါလည်း မသိဘူး... အဘိုးကြီးလျူ ပြောတာကတော့ ဟိုရောက်ရင် သိရလိမ့်မယ်တဲ့..."

လဲ့ချင်းမှာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... သွားကြရအောင်... အဲဒီလို ပွဲမျိုးတွေမှာ ထူးဆန်းပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ တွေ့ရတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ဗဟုသုတတွေလည်း ရနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အဘိုးကိုယ်တိုင် သတင်းပါးတာဆိုတော့လည်း ငါတို့ ငြင်းလို့ မကောင်းပါဘူး..."

ထို့နောက် သူက အဘိုးကျန်းကို ကြည့်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း လမ်းပြဖို့ အဘိုးကျန်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

အဘိုးကျန်းက သူ့ပေါင်ကို ရိုက်၍ ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါ့တာဝန်သာ ထားလိုက်စမ်းပါ..."

အဘိုးကျန်း ပြန်သွားပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ လဲ့ချင်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လဲ့ချန်၏ အနားတွင် တတွတ်တွတ်နှင့် စကားများနေတော့၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

“ယောင်းမ… ယောင်းမ... အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ မြို့ပေါ် သွားကြမလို့..."

လဲ့ချင်း၏ အသံက လူမရောက်မီကပင် အရင် ရောက်လာ၏။ ချီလန်က ကြက်ခြံထဲမှ ကြက်ဥများ ကောက်ယူရန် ခါးညွှတ်နေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက ခါးကို ပြန်ဆန့်၍ လက်ကို ခါလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"မြို့ပေါ် သွားမလို့... ဘာသွားလုပ်ကြမလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ဝင်၍ အဘိုးကျန်းနှင့် အဘိုးလျူတုန်းလိုင်တို့ ပါးလိုက်သော သတင်းကို ချီလန်အား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီလန်က တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွား၏။

"အိုး... သတင်းကောင်းပဲ... မြို့ပေါ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖလှယ်ပွဲဆိုတော့ သေချာပေါက် ဗဟုသုတ တိုးစေမှာပဲ... ချန်ဇီ... ရှင် ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သေချာလေ့လာခဲ့ဖို့ ကောင်းတယ်..."

"ဒါပေါ့..."

လဲ့ချန်က ရင်ကော့၍ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချင်းက ဘေးမှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ယောင်းမ... ကျွန်မ ပြန်လာရင် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ဝယ်လာခဲ့မယ်... ရှောင်ရှောင်အတွက် သကြားလုံးတွေလည်း အများကြီး ပါမယ်..."

ချီလန်၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှောင်ရှောင့်ကို သကြားလုံး ထပ်ကျွေးလို့ မရဘူး... ဟိုနေ့ကပဲ သွားအရမ်းကိုက်လို့ သူငိုနေတာ ငါ့မှာ ရင်ကျိုးရမတတ်ပဲ... နင် မမှတ်မိဘူးလား..."

လဲ့ချင်းက လျှာလေး ထုတ်၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်၏။

"ကျွန်မက စိတ်ပျော်နေလို့ပါ... စိတ်မပူပါနဲ့ ယောင်းမရဲ့... ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်... ဒီတစ်ခါ တစ်ထုပ်ပဲ ဝယ်လာခဲ့မယ်... အထုပ်သေးသေးလေးပဲ..."

သူမက စကားပြောရင်းနှင့် လက်ဖြင့် အဝိုင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ပုံဖော်ပြလိုက်သည်။ ချီလန်က မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ ဤကောင်မလေးက တကယ် ကလေးဆန်လွန်းသည်ပင်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်မှာ လဲ့ချင်း၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ကုတင်ပေါ်မှ နိုးထလာရသည်။

"အစ်ကို... ထတော့... နေတောင် အတော်မြင့်နေပြီ... ဒီထက် ပိုနောက်ကျရင် မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မထချင်ထချင် ထလာပြီး ညည်းတွားလိုက်၏။

"ဘာတွေ လောနေတာလဲ... အချိန်စောပါသေးတယ်..."

ချီလန်က မျက်နှာသစ်ရန် ရေခပ်လာပြီး ပြုံး၍ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အိုး... နင့်အစ်ကိုက အိပ်နေတုန်းလား... ချင်းအာ... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... နင့်အစ်ကို လန့်သွားပါဦးမယ်..."

လဲ့ချင်းက ချီလန်ကို မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်၏။

“ယောင်းမ.. သူ့ဘက် မလိုက်ပါနဲ့... ငါတို့ နောက်ကျရင် ပစ္စည်းကောင်းတွေ အကုန်ပါသွားလိမ့်မယ်..."

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က နံနက်စာကို အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီး လဲ့ချင်း၏ နောက်မှလိုက်ကာ အိမ်ပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ရှောင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်၍ ကလေးသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်၏။

"အဖေ... အဒေါ်... အမြန် ပြန်လာကြနော်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်က အသက်သာ ငယ်သေးသည်၊ အရသာရှိသော အစားအစာများကို တပ်မက်တတ်နေပြီ ဖြစ်၏။

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင် အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်းဘုတ်မှာ အလွန်တရာ ထည်ဝါ ခမ်းနားလှသည်။ နီရဲသော တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး 'အလုပ်သမားပြည်သူ့ ယဉ်ကျေးမှု ဖလှယ်ရေးစင်တာ' ဟူသော စာသားကို ရဲတင်း ထင်ရှားစွာ ရေးသားထား၏။ ထောင့်ဘက်များတွင်လည်း အဖြူရောင် နောက်ခံပေါ်၌ 'ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖလှယ်ပွဲ ကျင်းပနေဆဲ' ဟူ၍ အနီရောင် စာသားဖြင့် အထူး းရေးသားထားသည်။

အဝင်ဝတွင် အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကား တစ်တန်းကို စစ်သားများ တန်းစီထားသကဲ့သို့ သပ်ရပ်စွာ ရပ်နားထားပြီး အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

လဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမအစ်ကို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေဆာနေ၏။

"အစ်ကို... ဟိုဟာမြင်လား... ဟိုဘက်က ဂျစ်ကားပေါ်မှာ အနီရောင် အလံလေး ပါတယ်... ဝါး... ကြည့်ရတာ ဒီပွဲက အတော်ကြီးမယ့်ပုံပဲ..."

လဲ့ချန်က သူမကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ပွဲလမ်းသဘင်တွေကို သဘောကျတဲ့ပုံပဲ..."

အဝင်ဝတွင် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံများကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်ကြို နှစ်ယောက် ရပ်နေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက တင်းမာ၍ အေးစက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ တွေ့နေရ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များက လဲ့ချန်၏ ဖာထေးထားသော အင်္ကျီတိုနှင့် လဲ့ချင်း၏ တွန့်ကြေနေသော ပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

အရပ်ပုသော ဧည့်ကြိုက လက်မြှောက်၍ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တားဆီးကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့... ဒီနေရာက ဘယ်သူမဆို ဝင်လို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော်တို့ကို အဘိုးလျူတုန်းလိုင်က မိတ်ဆက်ပေးထားတာပါ... သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဖလှယ်ပွဲတက်ဖို့ ခေါ်ထားတာ... လူကြုံတောင် လွှတ်ပြီး သတင်းပါးလိုက်သေးတယ်..."

'လျူတုန်းလိုင်' ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ ဧည့်ကြို နှစ်ယောက်၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူတို့က နှာမှုတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။

"အဘိုးလျူ... ဟုတ်လား... လူကြီးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဒီအတိုင်း လျှောက်မသုံးစမ်းပါနဲ့... လူတိုင်းသာ အဲ့လို ပြောနေရင် ငါတို့က ဒီအလုပ်ကို ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကလည်း မြို့နယ်မှူးရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆိုပြီး လာတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်... တကယ်တမ်းကျတော့ လူလိမ် ဖြစ်နေတာပဲ..."

အရပ်ပုသော ဧည့်ကြိုက သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လုံးဝ ယဉ်ကျေးမှု မရှိချေ။ အခြား အရပ်ရှည်သော ဧည့်ကြိုက ပါးစပ်ကို အုပ်၍ ရယ်မောလိုက်၏။

"စကားနည်းနည်း ဖန်တီးပြောလိုက်ရုံနဲ့ ဝင်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား... ဒီဖလှယ်ပွဲမှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုမှမရှိရင် ဘယ်သူက အခွင့်အရေးရမှာလဲ... အင်း... မင်းတို့လို ရွာသားတွေပေါ့လေ..."

"ရှင်တို့..."

လဲ့ချင်းမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်။ သူမက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ ထုချေ ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန်က လက်လှမ်း၍ သူမကို ဆွဲထားလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ချင်းချင်း..."

လဲ့ချန်က လေသံကို နှိမ့်၍ ညီမဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဧည့်ကြိုများဘက်သို့ လှည့်ကာ အတင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်..."

"ငါတို့ မဝင်တော့ဘူး... နောက်မှ အဘိုးလျူက ဒီကိစ္စကို မေးလာရင် ကျွန်တော်က အမှန်တိုင်း ပြန်ပြောပြလိုက်မယ်... သူ့လူတွေက ငါတို့ကို ပေးမဝင်ဘူးလို့..."

သူ၏ စကားများက အေးအေးဆေးဆေးနှင့် တည်ငြိမ်နေ၏။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဧည့်ကြိုနှစ်ယောက်က သူ၏ အမူအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘဲ ပို၍ပင် လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ဘာကံထူးမှုမျိုးကြီးလဲ... ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ ကျေးဇူးရှင်က မင်းတို့ကို ကောင်းချီးပေးမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

အရပ်ရှည်သော ဧည့်ကြိုက သူ၏ သရော်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

“မင်းတို့ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး... အဘိုးလျူက ခေါ်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ..."

အရပ်ပုသော ဧည့်ကြိုက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြ၍ ထပ်မံ စော်ကားလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... ပြီးတော့ လူရိပ်တောင် ပေါ်လောက်အောင် ပြောင်လက်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ သားရေဖိနပ်တွေကိုလည်း ကြည့်လိုက်... မင်းတို့က အဘိုးလျူနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ထိုက်တန်တယ် ထင်နေတာလား..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤခေတ်ကြီးတွင် မသိနားမလည်သူများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဤဧည့်ကြို နှစ်ယောက်က လူကို အထင်သေးနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤအတိုင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားသင့်သလားဟု သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ့အနောက်မှ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဟေး…ဒါက ရှောင်လဲ့ မဟုတ်လား... အဝင်ဝမှာ ဘာလို့ရပ်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေတာလဲ... ဝင်ခဲ့... ဝင်ခဲ့..."

လဲ့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ နုပျိုသော မျက်နှာနှင့် အဘိုးကြီး လျူတုန်းလိုင်က ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဧည့်ကြို နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ဖားယားသော အပြုံးများ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ခါးကို ကွေးညွှတ်ကာ သူ့ကို သွားရောက် ကြိုဆိုလိုက်ကြ၏။

"အဘိုးလျူ... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျား ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲလို့ တွေးနေတာ..."

လျူတုန်းလိုင်က သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ လဲ့ချန်အနားသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်လဲ့... ငါ နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်ရပြီ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ဆေးလိပ်ကို အမြန် ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလျူ... ခင်ဗျား အားနာလွန်းပါပြီ.. ကျွန်တော်လည်း အခုမှ ရောက်တာပါ..."

အဘိုးကြီးက ယနေ့တွင် တောက်ပြောင်နေသော ကျုံးရှန်ဝတ်စုံနှင့် ပြောင်လက်နေသော သားရေဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် တရားဝင်ကျလှသည်။ ဤသည်က ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တောနယ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော သူ၏ ပုံစံနှင့် အလွန်ကွာခြားနေ၏။ လျူတုန်းလိုင်က ဧည့်ကြို နှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး လေသံမှာလည်း တင်းမာသွားသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ... သူက ငါ အထူးဖိတ်ကြားထားတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ကွ..."

ဧည့်ကြိုနှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမှပင် ထွက်မလာတော့ချေ။ လျူတုန်းလိုင်က နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ဧည့်သည်တွေကို သေချာဆက်ဆံဖို့နဲ့ လူကို အထင်မသေးဖို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက မင်းတို့ကို ပြောထားတယ်လေ... အခု ကြည့်စမ်း... မင်းတို့ ဘာလုပ်လိုက်သလဲ... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့လေ... ငါက အရင်ဥက္ကဋ္ဌဆိုတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို လေးစားမှု မရှိတော့ဘူးလား..."

“အရင်ဥက္ကဋ္ဌ..."

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအဘိုးကြီးလျူက တကယ်တော့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အသင်းရဲ့ ယခင်ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေတာပေါ့။

အခန်း (၁၂၆) ဖလှယ်ပွဲ စတင်ခြင်း

'ယခင် ဥက္ကဋ္ဌ' ဟူသော စကားလုံးကြောင့် လဲ့ချန် အံ့အားသင့်နေဆဲမှာပင် လျူတုန်းလိုင်က သူ၏ လက်ကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်၍ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။

"ရှောင်လဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေချည်းပါပဲ... မင်းသာ မရှိရင် ငါ့အရိုးတွေ အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့မှာ သေချာတယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲ..."

ဧည့်ကြိုနှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မေးရိုးများပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်...။

ဖာထေးထားသော ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်က အဘိုးကြီးလျူ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှပင် ထွက်မလာတော့ချေ။

လျူတုန်းလိုင်က ဧည့်ကြိုများကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။ သူက လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကို နွေးထွေးစွာဖြင့် အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

"လာ... လာ... အထဲဝင်ရအောင်... ဖလှယ်ပွဲ စတော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ဖက်၍ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် အထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ဧည့်ကြို နှစ်ယောက်ကမူ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် ခါးကို ကွေးညွှတ် ဖားယားရင်း နောက်မှ ကပ်ပါသွားကြ၏။

လဲ့ချန်က အဘိုးကြီးလျူသည် သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လမ်းပွင့်အောင် လုပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ လျူတုန်းလိုင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းက အဘိုးကြီး၏ ရင်ထဲတွင် စွဲမြဲနေသော ကျေးဇူးတရားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုရန်လည်း ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ဤနေရာရှိ အခြားသူများက လဲ့ချန် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိလျှင်တောင်မှ အဘိုးကြီးလျူ၏ ထောက်ခံမှုကြောင့် သူ့ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လေးစားမှု ပြသရပေမည်။

ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လျူတုန်းလိုင်က အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပတ်လည်တွင် သပ်ရပ် ကျော့ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီးက ဝန်းရံနေကြ၏။ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကမူ ထောင့်ဘက်ရှိ မထင်မရှား စားပွဲငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ နေရာချထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤသို့ နေရာချထားမှုအပေါ် လဲ့ချန် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။ သူက ဤအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သူ မဟုတ်သလို ဤပွဲသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရခြင်းကပင် အဘိုးကြီးလျူ ပေးအပ်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘယ်နေရာ ထိုင်ရသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။

ဖလှယ်ပွဲ စတင်သွား၏။

၎င်းက တရားဝင် အစည်းအဝေးတစ်ခုထက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ပြပွဲတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်၍ ဆံပင်ကို နောက်သို့ သပ်တင်ထားသော အမျိုးသားများက အမျိုးမျိုးသော 'ရတနာများ' ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကလေးငယ်များ သူတို့၏ ဆုကြေးများကို ကြွားလုံးထုတ်နေသကဲ့သို့ တီးတိုး လေးစားသော လေသံများဖြင့် ဆွေးနွေးရန် စုဝေးနေကြ၏။

လဲ့ချင်းမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက အရာအားလုံးကို ငေးမော ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမက လဲ့ချန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဟိုဆေးတံကို ကြည့်ပါဦး... အနုစိတ် လက်ရာက အရမ်းလှတာပဲ..."

လဲ့ချန်က သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆေးတံတစ်ခုကို ဝင့်ကြွားနေသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်မှုပညာက အမှန်တကယ်ပင် သိမ်မွေ့ပြီး အသက်ဝင်လှသော်လည်း လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ရွှေရောင်ကိုင်းတပ်မျက်မှန်နှင့် ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ သူက သစ်သားတူငယ် တစ်ချောင်းဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်၏။

"လူကြီးမင်းများခင်ဗျာ... ဒီနေ့ ဖလှယ်ပွဲကို တရားဝင် စတင်ပါပြီ... လူတိုင်း မိမိတို့ နှစ်သက်တဲ့ ရတနာတစ်ပါးကို တွေ့ရှိနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျိုးတိုးကျဲတဲ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းကဏ္ဍ ရောက်လာ၏။ လူများက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူတို့၏ ရတနာများကို စင်ပေါ်သို့ ယူဆောင်လာကာ လူသိရှင်ကြား အကဲဖြတ်ခံကြသည်။ ကြွေထည်များ၊ ကျောက်စိမ်းများ၊ စာလုံးလှ ပန်းချီများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ပါဝင်သည်။ ဤပစ္စည်းများက အတုအစစ်၊ အကောင်းအညံ့ ရောထွေးနေ၏။

သူ လေ့လာနေစဉ်မှာပင် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြေးဝါဝိုင်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်၍ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

"အားလုံးပဲ ကြည့်လိုက်ကြ... အနောက်ကျိုးမင်းဆက်က ကြေးဝါ ဝိုင်ခွက်ပါ... အစစ်အမှန်ဆိုတာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာတယ်... ကနဦး လေလံကြေးက ငါးထောင်..."

လူအုပ်ကြီးမှာ တီးတိုး ပြောဆိုသံများဖြင့် ဆူညံသွား၏။ ဤ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် ယွမ်ငါးထောင်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားသော ငွေကြေးပမာဏဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ ထိုခွက်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန်က အနောက်ကျိုးမင်းဆက်၏ စတိုင် ဖြစ်သော်လည်း ကြေးဝါ၏ တောက်ပြောင်မှုက မှားယွင်းနေပုံရ၏။ ၎င်းက လွန်စွာ တောက်ပြောင်နေပြီး အသစ်စက်စက်နီးပါး ဖြစ်နေသည်။

လဲ့ချန်က မသင်္ကာဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားနေရစဉ်မှာပင် စင်ပေါ်မှ ဆူညံမှုက ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။

"အားလုံးပဲ..."

ခွက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားက သူ၏ ဝင့်ကြွားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကို မော့၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကြေးညှိတွေကို ကြည့်လိုက်... ကိုယ်ထည်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ စာသားတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... ဒါက အနောက်ကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထဲက လက်ရာပဲ... ပြီးတော့ ဒီလောက် အခြေအနေ ကောင်းနေသေးတာဆိုတော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်... ငါးထောင်နဲ့ စတာက နှိမ့်ထားတာပဲ..."

သူ၏ စကားသံ မဆုံးမီမှာပင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ အသံကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးချီ... အဲဒါကို ငါ ယူမယ်... ခြောက်ထောင်... ငါ တစ်ထောင် တိုးပေးမယ်..."

အခန်းတွင်း၌ စကားပြောသံများ ဆူညံသွား၏။ ရတနာကို တိတ်တဆိတ် မျက်စိကျနေသူများမှာ ဆက်၍ ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ချေ။

"ခုနစ်ထောင်..."

သိုးမွေး ကုတ်အင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ပုပု အမျိုးသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟန်ဆောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အရောင်လက်နေသည်။

စင်ပေါ်နှင့် စင်အောက်ရှိ လူများက ကြိုတင် ဇာတ်တိုက်ထားသော ပြဇာတ်အဖွဲ့ တစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်ကိုက် တွဲဖက် ကပြနေကြ၏။ အထူးသဖြင့် ပိုးသားဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားနှင့် ခွက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတို့ကြား အပြန်အလှန် အကြည့်များက ဖုံးကွယ်ထားသော နားလည်မှုတစ်ခုက သစ္စာဖောက်နေသည်။

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်၏ အမူအရာကို သတိထားမိသွားပြီး အနားသို့ တိုး၍ တီးတိုး မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ... အဲဒီ ဝိုင်ခွက်က အဲဒီလောက် တန်လို့လား..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲ မှီချလိုက်သည်။

"အဲဒီတန်ဖိုးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုတောင် မတန်ပါဘူး... စောင့်သာ ကြည့်နေ... ပွဲအစစ်က အခုမှလာမှာ..."

လေလံဆွဲမှုက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုးထောင်အထိပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ တစ်ခဏမျှ ခန်းမတွင်းရှိ လေထုက ဆူပွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

စင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားက ဆုံးဖြတ်ရခက်ဟန် ဆောင်ကာ သူ၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“လူကြီးမင်းတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး မလောကြပါနဲ့... ဒီခွက်က ရှားပါးတဲ့ အစစ်အမှန်ဖြစ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရောင်းဖို့ နှမြောမိတယ်..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... အကြီးမားဆုံး ရိုးသားမှုကို ပြသနိုင်တဲ့သူက ယူပေါ့... ဟုတ်ပြီလား..."

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ပိုးသားဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက ထပ်မံ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးချီ... ဒီခွက်က ငါနဲ့ ရေစက်ပါတာပဲ... ငါ တစ်သောင်းအထိ တိုးပေးမယ်..."

"တစ်သောင်း..."

ထိုကိန်းဂဏန်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် ခန်းမ၏ ညာဘက်ခြမ်းမှ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ လက်ကျယ် သိုးမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူဌေးတစ်ဦးက သူ၏ အိတ်ဆောင်နာရီကို ချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်သောင်းတဲ့လား... သူဌေးကျန်း... မင်းမှာ အဲဒီလောက်ပဲ သတ္တိရှိတာလား... တစ်သောင်းခွဲ... အဲဒါ ငါ့ဟာပဲ..."

ပွဲကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထိုသူဌေးထံသို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် အခန်းကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ခွက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသား၏ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေပြီး အောင်ပွဲခံနေသည့် ပုံပေါ်နေသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် အကောင်းဆုံး နေရာတွင် ထိုင်နေသော လျူတုန်းလိုင်က သူ၏ လ္ဘက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ဩဇာညောင်းပြီး ညံဟည်းနေသော သူ၏အသံက ခန်းမတွင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

“ချန်အာ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားသွားသည်။ အဘိုးကြီးက သူ့ကို စွမ်းရည်ပြစေချင်နေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝယ်သူ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်ဟူသော အခြေအနေမျိုးတွင် အဘိုးကြီးလျူက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လေ့မရှိပေ။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုသည်မှာ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ကစားရသော ကစားပွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငွေကြေး ဆုံးရှုံးသွားပါက မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အဘိုးကြီးက မေးလာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၌ ရည်ရွယ်ချက် းတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ အတုကြီးပဲ..."

ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးတစ်ခွန်းက အခန်းတွင်းသို့ ဗုံးတစ်လုံး ကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ကြေးဝါခွက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားမှာ နီရဲသွားပြီး သူ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အတု ဟုတ်လား... မင်းလို ကောင်လေးက ဘာသိလို့လဲ... ဒါက ငါ့ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အမွေအနှစ်ကွ..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"စတိုင်က အနောက်ကျိုးမင်းဆက် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကြေးဝါရဲ့ တောက်ပြောင်မှုက လုံးဝကို မှားယွင်းနေတယ်..."