အခန်း (၅-၆)

အပိုင်း ၅

ထျဲလန်ယန်သည် မြစ်ထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် ရေကူးပြီးနောက် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဆက်ကစားလိုသေးသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခံနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်မိသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းနေသေးသဖြင့် ခဏမျှ အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မြစ်နံဘေးရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ခဏမျှ လှဲလျောင်းအနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဝတ်ဟောင်းများကို ကောက်ယူကာ မြစ်နားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ဆပ်ပြာဖြင့် လျှော်ဖွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အတွင်းခံကို မလိုက်သောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ ဟင်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖောင်းနေရတာလဲ။

ထျဲလန်ယန်သည် အတွင်းခံကို ပြောင်းပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အိတ်အသေးလေးတစ်ခု ချုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထိုအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သားရေကွင်းဖြင့် စည်းထားသော ငွေအထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ တထုံ ငွေစက္ကူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ရွက်လျှင် ၁၀ ယွမ် တန်ဖိုးရှိကာ စုစုပေါင်း ၂၀ ရွက် ဆိုလျှင် ၂၀၀ ယွမ် ရှိသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ ဘရာစီယာကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အတွင်းဘက်တွင် အိတ်အကြီးတစ်အိတ် ချုပ်ထားပြီး ၎င်းထဲတွင် ၈၀၀ ယွမ် ရှိနေသည်။

ဤ ၁၀၀၀ ယွမ်မှာ မူလပိုင်ရှင်၏ ဖခင်အတွက် ရရှိထားသော နစ်နာကြေးငွေပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုမှာ တစ်အိမ်လုံးကို အထက်အောက်လှန်ရှာသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရှာမတွေ့ခဲ့သလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

ထျဲလန်ယန် စတင်ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာစဉ်က သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီးနောက်တွင်လည်း ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် ဤအကြောင်းကို သူမ မမှတ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် အတွင်းခံများကို မြစ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်မချခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ငွေများ ရေစိုကုန်လျှင် အခက်တွေ့ပေလိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ငွေများကို စုစည်းလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများထဲတွင် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ များပြားလှသော ငွေပမာဏဖြစ်သဖြင့် စိတ်ချလက်ချ သိမ်းဆည်းထားရပေမည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဝါးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက အထဲသို့ မဝင်ဖြစ်သေးပေ။ ဝါးအိမ်၏ အပြင်အဆင်မှာ ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမ၏ ပစ္စည်းအချို့ စုပုံနေပြီး အခြားအခန်းများမှာမူ ဘာမှမရှိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီး နေရာလွတ်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုမှသာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ယခု ဤခေတ်သစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤဝါးအိမ်လေးကို သေသေချာချာ အလှဆင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာရဦးမည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဝါးတောင်းလေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ငွေများကို ၎င်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပါလာသော သူမ၏ ပစ္စည်းများကိုပါ တစ်ခါတည်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အပိုအဝတ်အစား အနည်းငယ်၊ အတွင်းခံနှင့် ခြေအိတ်များ၊ သက်တမ်းကုန်နေပြီဖြစ်သော အလှကုန်ပစ္စည်းများ၊ ပေါက်ပြဲနေသော အားကစားဖိနပ် နှစ်စုံ။

ထို့ပြင် ကျောက်နှင့်သွေးထားသော ဓားမြှောင်အချို့၊ ကျည်ဆန်မပါသော သေနတ်တစ်လက်တို့လည်း ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့် အနည်းငယ်၊ သံအိုးအသေးတစ်လုံးနှင့် ပန်းကန်၊ တူ တစ်စုံတို့ ရှိသည်။

ဤအရာများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပါလာသမျှသော ပစ္စည်းများဖြစ်ရာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ မတတ်နိုင်ပေ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အထူးစွမ်းအားများ မရှိဘဲနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရသည်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ထျဲလန်ယန်သည် ယခင်ကမ္ဘာတွင် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်း၌ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ဆရာဖြစ်သူထံမှ ကိုယ်ခံပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့သဖြင့် အခြေခံအချို့ ရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ကျင်လည်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်များမှာ ပိုတိုးတက်လာခဲ့ပြီး မိမိအသက်ကို ကာကွယ်နိုင်သော အရည်အချင်းများ ရရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အရင်းအနှီးပင် ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ မည်သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောက်နေပါစေ သူမသည် အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

"ဟိဟိ... ငါတို့က မသေနိုင်တဲ့ ပိုးဟပ်တွေလိုပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်နိုင်ရင် တိုးဝှေ့နေထိုင်သွားမှာပဲ။"

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကင်ကြီးက သနားသွားလို့ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဒီလို အထူးစွမ်းအားတွေ ပေးတာနေမှာ။"

ထျဲလန်ယန် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဒုက္ခပေါင်းစုံ ခံစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထိုက်တန်သော အရာများကို ရရှိပြီဟု ပြောနိုင်ပေမည်။

အလုပ်အနည်းငယ် လုပ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် ဗိုက်ပြန်ဆာလာသဖြင့် သက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့်အချို့ကို စားလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် အစားအစာကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ အခြားအစားအစာများ ရှိနေသော်လည်း ဤသက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့်များကိုပင် သူမ အရသာရှိရှိ စားနေမိသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် သကြားညိုရည်တစ်ခွက် ဖျော်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထျဲလန်ယန်သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူမသည် မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး အလွန်ပင် လန်းဆန်းနေတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားသည်။

နံရံပေါ်ရှိ မှန်အသေးလေးကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ဤခေတ်ကာလသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထျဲလန်ယန်သည် ၆ နှစ်ခန့် ပိုနုပျိုသွားရုံသာမက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ချောမောရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ နှာတံစင်းစင်းနှင့် ဖူးအစ်နေသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများ။ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျနေသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်နှင့် ပြုံးလိုက်လျှင် ရေပြင်လေးကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ လှပနေသည်။

သူမသည် အရမ်းပိန်လွန်းနေသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။ အရပ် ၁၆၅ စင်တီမီတာ ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ၇၀ ပေါင်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အရိုးစုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သနားစရာကောင်းသော မူလပိုင်ရှင်လေး၊ ဤတစ်လအတွင်းမှာတင် ပေါင် ၂၀ ခန့် ကျသွားခဲ့ရှာသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ ပိန်ချောင်နေသော ပါးလေးများကို ဆွဲကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

လက်စားချေရန်အပြင် သူမတွင် ကိုယ်အလေးချိန် တက်အောင်လုပ်ရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်အသစ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ။ သူမသည် အနည်းဆုံး ပေါင် ၃၀ ခန့် တက်အောင် လုပ်ရမည်။

သူမ ဝလာသောအခါ ခွန်အားများ ပိုရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး လူရိုက်လျှင်လည်း ပို၍ နာပေလိမ့်မည်။

ဝဖြိုးလာစေရန် အစီအစဉ်ကို အရသာရှိသော နံနက်စာနှင့် စတင်လိုက်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်ဥခေါက်ဆွဲ တစ်အိုးကြီးကို ချက်လိုက်သည်။

သူမသည် သံအိုးကို စတိုခန်းတံခါးဝတွင် တမင်တကာ သွားချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တူကို ကိုင်၍ အရသာရှိရှိ စားသောက်နေတော့သည်။

မွှေးကြိုင်လှသော ခေါက်ဆွဲနံ့မှာ တံခါးအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် စတိုခန်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တစ်ညလုံး ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် ငိုက်မြည်းနေသော ကျန်းချွေ့တို့ တစ်သိုက်မှာ အစားအစာအနံ့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နိုးလာကြတော့သည်။

"နင်... သောက်ကလေး၊ အပြင်မှာလား။ ငါတို့ကို အမြန်လွှတ်ပေးစမ်း။"

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျန်းချွေ့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာသော လက္ခဏာများ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မနေ့ညက သူမ အရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်သွားသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ အားနည်းသော ပုံရိပ်မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စွဲထင်နေသဖြင့် သူတို့၏ အမြင်များမှာ မပြောင်းလဲသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့သည်လည်း ကျန်းချွေ့နှင့်အတူ လိုက်၍ အော်ဟစ်ကြသည်။

တစ်ယောက်က ခေါင်းတွင် သွေးများ ထွက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ မျက်နှာတွင် ကုတ်ရာများဖြင့် ဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဆေးရုံသွားချင်ကြောင်း ပြောနေကြသည်။

ထျဲလန်ယန်ကမူ သူတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါက်ဆွဲကိုသာ ဆက်၍ စားနေသည်။ သူမ ခေါက်ဆွဲစားသံကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချွေ့မှာ ဒေါသလည်းထွက်၊ စိုးလည်း စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

"နင်... သောက်ကလေး၊ ငါ့ခေါက်ဆွဲတွေကို ခိုးစားနေတာလား။ အဲဒါတွေက ငါတို့ဟာတွေနော်၊ နင် မစားရဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် ထျဲလန်ယန်မှာ ရယ်ပင်ရယ်ချလိုက်မိသည်။ သူမသည် အရှက်မရှိသော လူများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အရှက်မရှိသူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးပေ။

ထျဲလန်ယန်က ပြန်မပြောသဖြင့် ကျန်းချွေ့သည် ထပ်၍ ဆဲဆိုပြန်သည်။

"နင်... မြေခွေးမလေး၊ တံခါးကို အမြန်ဖွင့်စမ်း။ ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် နင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထျဲလန်ယန်သည် သံအိုးကို မလိုက်ပြီး အိုးထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဟင်းရည်များကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထလိုက်ပြီး ခတ်ထားသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဆဲဆိုရန် ပြင်နေသော ကျန်းချွေ့သည် ထျဲလန်ယန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် လန့်သွားရသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံအိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေ့ညက မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချွေ့သည် အနည်းငယ် ကြောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ထျဲလန်ယန်သည် သံအိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျန်းချွေ့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။ "ငါက စတာပါ။"

"မိန်းမ... မကြောက်နဲ့၊ ငါတို့က သုံးယောက်တောင် ရှိတာပဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းကို ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း သူ့ကို အရင် ထိန်းထားလိုက်၊ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ သွားယူလိုက်မယ်။"

ဟူကျူးဇီသည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟူရှောင်လျန်လည်း မျက်စောင်ထိုးလျက် ထောက်ခံသည်။

"အမေ... အဖေပြောတာ မှန်တယ်၊ အမေပဲ အရင် ထိန်းထားလိုက်ပါ၊ အဖေက အမေ့ကို ကူညီလိမ့်မယ်။"

ကျန်းချွေ့မှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။ "နင်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ၊ ငါ့ကို ထားမသွားကြနဲ့လေ။"

ဟူကျူးဇီ - "မိန်းမ... စဉ်းစားစမ်းပါ၊ ငါက မင်းကောင်းဖို့အတွက် လုပ်နေတာပါ။"

ဟူရှောင်လျန် -"ဟုတ်တယ် အမေ၊ ဒီမြေခွေးမကို အမေ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ သမီး အရင် ဆေးရုံသွားနှင့်မယ်၊ သမီးမျက်နှာက နာနေတုန်းပဲ။"

ဒင်းတို့က ဆဲဆိုပြီးမှ ထွက်သွားချင်ကြသည် ဟုတ်လား။

ထျဲလန်ယန် လှည့်လိုက်ပြီး သံအိုးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"မျက်နှာက နာနေလို့လား။ အခု ပိုပြီး နာသွားပြီမလား။"

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၆

ဟူရှောင်လျန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အိုးမည်းများ ပေကျံသွားတော့သည်။ သူမ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထျဲလန်ယန်က သံအိုးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

သမီးဖြစ်သူ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချွေ့သည် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ထျဲလန်ယန်က သံအိုးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ "ဘန်း ဘန်း ဘန်း" နှင့် ကျန်းချွေ့မှာ မျက်စိထဲ ကြယ်စင်များ လွင့်စင်သွားသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ဟူကျူးဇီကို နောက်မှ ဆွဲခေါ်လာပြီး သံအိုးဖြင့်ပင် ပညာပေးလိုက်ပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟူရှောင်လျန်ကိုလည်း ကြားဖြတ်၍ အချက်အနည်းငယ် ထပ်မံရိုက်နှက်ရန် သူမ မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

ထိုမိသားစုတစ်စုလုံးမှာ အရိုက်ခံရသဖြင့် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ အသံပင် မထွက်ရဲဘဲ ကုပ်ကုပ်လေး နေနေကြရရှာသည်။

ထျဲလန်ယန် ကျန်းချွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ "နင် ဆဲဦးမှာလား။"

ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးရောင်နေသော ကျန်းချွေ့သည် အမြန်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဆဲတော့ပါဘူး၊ မဆဲတော့ပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန်သည် ဟူရှောင်လျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မြေခွေးမလဲ။"

ဟူရှောင်လျန်သည် ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။ "ကျွန်မပါ... ကျွန်မပါ။"

ထျဲလန်ယန်သည် ဟူကျူးဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ထပ်ပြေးရဲသေးလား။"

ခေါင်းတွင် သွေးများ ထွက်နေသော ဟူကျူးဇီက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မပြေးရဲတော့ပါဘူး..."

ဝူးဝူးဝူး... သူ ဘယ်လို ဝဋ်ကြွေးမျိုးနဲ့ ကြုံနေရတာလဲ၊ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမမျိုးကိုမှ သွားပြီး ရန်စမိလေခြင်း။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ အတွေးသေးသေးလေးများကို သူမ သတိမထားမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြုတ်ထွက်သွားလောက်ပြီ။

ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့ သုံးဦးကို စတိုခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ "အထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်အော်ရင် ငါ သားသတ်ဓားနဲ့ ဝင်လာခဲ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျန်းချွေ့တို့ တစ်သိုက်၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဤမိန်းမ ထျဲလန်ယန်သည် တကယ်ကို ရူးနေလေပြီ။ သူမသည် တကယ်ပင် သတ်ရဲဖြတ်ရဲနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြားရသောအခါ ဟူရှောင်လျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ငိုချလိုက်တော့သည်။ "အမေ... သမီးတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သမီး ဒီမှာ တစ်သက်လုံး အပိတ်ခံမနေချင်ဘူး၊ သမီး အရမ်းကြောက်တယ်။"

"မကြောက်နဲ့ သမီး၊ အမေ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာပါ့မယ်" ကျန်းချွေ့သည် သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားပြီး ညင်သာစွာ ချော့မြှူနေရှာသည်။

ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းခဲ့သော်လည်း သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို ချစ်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ဟူကျူးဇီက အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမ... ငါ့ခေါင်းက သွေးတွေ ထပ်ထွက်နေပြန်ပြီ၊ ငါ့ကို ပတ်တီးလေး စည်းပေးပါဦး။"

ကျန်းချွေ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် သေမလား ရှင်မလား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ နင့်ဘာသာနင်ပဲ စည်းလိုက်။"

ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူမ မမေ့သေးပေ။ ဤလူကြီးမှာ သူမကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

ဟူရှောင်လျန် - "အမေ အဖေ့ကို ကူညီလိုက်ပါဦး၊ သူက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သမီးဖြစ်သူက တောင်းပန်သဖြင့် ကျန်းချွေ့လည်း ဆက်ပြီး မတင်းခံတော့ပေ။ ဟူကျူးဇီက သွားဝါကြီးများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြလိုက်သည်။ "ငါ့သမီးလေးက ငါ့အပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ဟူရှောင်လျန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "အဖေ... နောက်တစ်ခါကြရင် သမီးကို ထားမသွားနဲ့နော်။"

ဟူကျူးဇီသည် အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အေးပါ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး။"

နံနက်စာကို အရသာရှိရှိ စားထားရသလို ရန်သူများကိုလည်း နှိမ်နင်းထားနိုင်သဖြင့် ထျဲလန်ယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

သူမသည် သီချင်းလေး တညည်းညည်းဖြင့် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ကျန်းချွေ့သည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဝါသနာမပါသလို ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားရာ တစ်အိမ်လုံးမှာ ရှုပ်ပွနေသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အရင်ဆုံး ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစု၏ ပစ္စည်းများအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး အထုပ်လိုက် ချည်နှောင်ကာ ဧည့်ခန်းထောင့်သို့ ပစ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ အိမ်၏ နေရာအနှံ့အပြားကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။

သူမ၏ မိဘများ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် သံသေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းထဲတွင် သူမမိဘများ၏ စုဆောင်းငွေများ ရှိနေသည်။

တန်ဖိုးအကြီးဆုံးမှာ ၁၀ ယွမ်တန် တထုံ ငွေစက္ကူများ ဖြစ်ကြပြီး စုစုပေါင်း ၄၈ ရွက် ရှိသည်။ အခြားသော အကြွေစေ့များနှင့် ငွေစက္ကူငယ်များပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် ၁၀၀ ယွမ်ခန့် ရှိရာ စုစုပေါင်း ၅၀၀ ယွမ်ခန့် ရှိသည်။

သို့သော် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ ယခင်က ဤသေတ္တာထဲတွင် အနည်းဆုံး ၆၀၀ ယွမ်ခန့် ရှိနေရမည် ဖြစ်ပြီး ရိက္ခာကူပွန်အချို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန်းချွေ့ စရောက်လာစဉ်က မူလပိုင်ရှင်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် ငွေကို မစီမံတတ်ပါဘူးဟု အကြောင်းပြကာ ဤသံသေတ္တာကို သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လဝက်ခန့်အတွင်းမှာတင် ငွေ ၁၀၀ ယွမ်ခန့် လျော့နည်းသွားသလို ရိက္ခာကူပွန်များလည်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့မှာ တကယ်ပင် လက်ဖွာကြသည်။ မိမိငွေမဟုတ်သဖြင့် အားနာမှုမရှိဘဲ သုံးဖြုန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ ထျဲမိသားစုတွင် ပေါ်တင်စုဆောင်းငွေများ ရှိသကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ဝှက်ထားသော ငွေများလည်း ရှိရပေမည်။ လိမ္မာသော ယုန်တစ်ကောင်မှာပင် မြေတွင်းပေါက်သုံးပေါက် ရှိတတ်သည် မဟုတ်ပါလား၊ ဤခေတ်ကြီးတွင် ငွေရှာရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် ကုတင်အောက်သို့ ဝင်ကာ လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချောင်နေသော ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို တွေ့ပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အောက်တွင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဤနေရာမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင် မကွယ်လွန်မီက ပြောပြခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချိန်မှသာ ဤသေတ္တာကို ထုတ်ယူရန်နှင့် သူများ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရကြောင်း သူမကို မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။

ယခု ထျဲလန်ယန်တွင် နေရာလွတ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤသစ်သားသေတ္တာကို နေရာလွတ်ထဲသို့သာ ထည့်ထားလိုက်တော့မည်။

ထျဲလန်ယန်သည် နံရံပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခုထဲမှ သော့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် သော့ဖြင့် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲမှ ပစ္စည်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင် အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှု လက်မှတ်တစ်ခု၊ တထုံ ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်… ရေတွက်ကြည့်ရာ ၂၇၀၀ ယွမ် ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဘေးတွင်လည်း စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ထိုစာကို လောလောဆယ် မဖွင့်သေးပေ။ ယခု အရေးကြီးဆုံးမှာ ငွေများကို စုစည်းရန်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် သူမ၏ စတင်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ငွေအလုံးအရင်း ဖြစ်လာပေမည်။

ဖခင်၏ နစ်နာကြေး ၁၀၀၀ ယွမ်၊ သံသေတ္တာထဲမှ ၅၀၀ ယွမ်နှင့် သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ၂၇၀၀ ယွမ်။ စုစုပေါင်း ၄၂၀၀ ယွမ်ခန့်ကို သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ကာ နေရာလွတ်ထဲရှိ ဝါးအိမ်၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ထိုငွေများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ၇၀ ခုနှစ်များက ဤမျှသော ငွေပမာဏမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဤငွေဖြင့် အိမ်ခြံမြေပင် ဝယ်နိုင်သေးရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မည်။

ဟားဟား... မိုက်လိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။ ၇၀ နဲ့ ၈၀ ခုနှစ်တွေက ရွှေတွေ ပေါနေတဲ့ ခေတ်လို့ ဆိုရိုးရှိတယ် မဟုတ်လား။

သူမသည် ချမ်းသာနိုင်မည့် ဤခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အကြီးအကျယ် လှုပ်ရှားရမည်။

ထျဲလန်ယန်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ စုဆောင်းရမည်။ ရွှေတွေစု၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေစုပြီး အိမ်တွေလည်းဝယ်စုရမည်။ တစ်ခုမှ လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။

အစစအရာရာ ပြည့်စုံသွားသောအခါမှ တောင်တန်းကြီးများနှင့် ရေကြည်မြေနုရှိသော လှပသည့် နေရာတစ်ခုတွင် အနားယူ အပန်းဖြေတော့မည်။ ထိုလှပသော မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားရင်း ထျဲလန်ယန်သည် ခွန်အားများ ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။

သူမသည် အလုပ်ကို အမြန်သွက်သွက် လုပ်လိုက်ရာ အိမ်သန့်ရှင်းရေးမှာ ခဏလေးအတွင်း ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသည်မှာ မွန်းတည့်ပင် ရှိသွားလေပြီ။

ထျဲလန်ယန်၏ ဗိုက်ကလည်း မြည်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမသည် နောက်ထပ် ကြက်ဥခေါက်ဆွဲ တစ်အိုးကို ချက်စားလိုက်ရာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။

တရေး အိပ်လိုက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် ကုန်ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်တွင် ဆန်မှလွဲ၍ အခြား အစားအသောက်များမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သလို ညစာကိုလည်း အရသာရှိရှိ ချက်စားချင်သေးသည်။

သူမ အပြင်ထွက်လာသောအခါ အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သူ အဒေါ်မာနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် အဒေါ်မာက ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လန်ယန်... နင့်ကို အပြင်မှာ မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

အဒေါ်မာသည် သဘောကောင်းသူဖြစ်ပြီး ထျဲလန်ယန်၏ မိဘများ ရှိစဉ်ကလည်း မကြာခဏ လာလည်လေ့ရှိသဖြင့် မူလပိုင်ရှင်က သူမအပေါ် သဘောကောင်း ထားရှိသည်။

ထျဲလန်ယန် - "မင်္ဂလာပါ အဒေါ်မာ သမီး သမဝါယမဆိုင်ကို သွားမလို့ပါ။"

အဒေါ်မာ - "အို့ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဆားဝယ်မလို့ပဲ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"