မေမေလေးရဲ့ အရှိန်အဝါ

ဖန်မြို့တော်တွင် သခင်ငယ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသူမှာ ရှင်းကောင်းဟန်၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သော ဆက်ခံသူလောင်းလျာ ရှင်းလီရန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ရှင်းချန် ထိတ်လန့်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ လေညင်းရိပ်သာမှာ သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း သိထားပုံမရပေ။

"လေညင်းရိပ်သာက ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဟုတ်လား"

ပိုင်မန့်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် "ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုတော့ သခင်လေးရှင်းပဲ မိသားစုဆီမှာ ပြန်မေးကြည့်ပါတော့" ဟု ဆိုသည်။

ရှင်းချန် သူမ၏ စကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားသည်။ ဖန်မြို့တော်တွင် ရှင်းမိသားစု၏ နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရဲသူ မရှိပေ။ "ဟွန့်… သေတာက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဒီကိစ္စအတွက် ငါ့ကို အပြစ်တင်ပါ့မလား" ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း ထိတ်လန့်နေသော လေသံကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။ စကားဆုံးသည်နှင့် ရှင်းချန် ဓားပျံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လေညင်းရိပ်သာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ရှင်းချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ဝမ်၏ သူ့အပေါ် အမြင်မှာ ပို၍ ဆိုးဝါးသွားသည်။ ထိုသူသည် အားနည်းသူကို နိုင်ထက်စီးနင်းလုပ်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

စုန့်ဝမ်က ပိုင်မန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အရိုအသေပြုရင်း "တဝန်ခံပိုင်... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ပိုင်မန့်က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြရာ စုန့်ဝမ်လည်း ဓားပျံ စီးနင်းပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။

…….

စုန့်ဝမ်က ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ရှင်းချန်ထံမှ နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။ လေညင်းရိပ်သာတွင် တွေ့ဆုံရန်နှင့် လျှပ်စီးပညာရပ်များ ဆက်သင်ပေးရန် ပြောလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"မနေ့ကမှ အရှက်ကွဲထားတာကို ဒီနေ့ပဲ ပြန်လာရဲတယ်ပေါ့။ ဒီကောင် နောက်ခံကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှာတွေ့သွားလို့များလား" ဟု စုန့်ဝမ် တီးတိုး ရေရွတ်မိသည်။

ရှင်းချန် တွေ့ဆုံရန် ရွေးချယ်သည့် နေရာမှာ မနေ့က ဝင်းခြံငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ဝင်းခြံတံခါးမှာ ပြုပြင်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သွေးကွက်များနှင့် သစ်သားစများကိုလည်း သေချာစွာ သန့်ရှင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ စုန့်ဝမ် ဝင်းခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ရှင်းချန် ပြန်လာရဲသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှင်းချန်မှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဝင်းခြံထဲ၌ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ရှင်းချန်၏ မိခင်ဖြစ်သော ရှန်းယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်းယွဲ့သည် စုန့်ဝမ် ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် အေးစက်စက်လည်း မဟုတ်၊ နွေးထွေးမှုလည်း မရှိပေ။ နှုတ်ဆက်သည့် အနေဖြင့် ခေါင်းသာ အနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။

စုန့်ဝမ်က သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှန်းယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ အထက်တန်းလွှာဟု ယူဆထားသဖြင့် စုန့်ဝမ်နှင့် စကားပြောရန် မလိုအပ်ဟု ထင်နေပုံရသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် စုန့်ဝမ်ကဲ့သို့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ သာမန် ဆင်းရဲသားတစ်ဦးနှင့် မခြားပေ။ စုန့်ဝမ်က သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးအတွက်မူ ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးစကားဆိုခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ပြီးပြီဟု သူမ ယူဆထားသည်။ သူမကဲ့သို့ ရှင်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးမယားတစ်ဦးအနေဖြင့် စုန့်ဝမ်ကဲ့သို့သောသူကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခြင်းမှာပင် ကြီးမားသော ရက်ရောမှုဟု သူမ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးကြွေးမှာ ကြေခဲ့လေပြီ။

စုန့်ဝမ်က ရှင်းချန်ကို လျှပ်စီးပညာရပ် သင်ပေးခြင်းမှာလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပေးချေထားသော ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် စုန့်ဝမ်အနေဖြင့် ကြိုးကြိုးစားစား သင်ပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ရှန်းယွဲ့က ယူဆထားသည်။

ရှင်းချန်က ကျင်းပတော့မည့် စုဝေးပွဲအတွက် အားကြိုးမာန်တက် ရှိနေသည်။ မနေ့က စုန့်ဝမ်နှင့် ခွဲခွာပြီးနောက် လျှပ်စီးလက်ဝါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ပုံရသည်။ ယနေ့ သူ လျှပ်စီးလက်ဝါးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ သိသိသာသာ ပို၍ ကောင်းမွန်လာသည်။ လျှပ်စီးက ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ တာဝန်ခံပိုင်မန့် ဝင်းခြံအပြင်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"စုချန်း... မင်းက ငါ ပိုင်မန့်ကို အ​ရေးစိုက်စရာ မလိုဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို ခဏခဏ လာစော်ကားနေတာလား။ သခင်ငယ်ဆီ ငါ သွားတိုင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ပိုင်မန့်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ဝင်းခြံပြင်ပမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွီ...

ဝင်းခြံတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ရှန်းယွဲ့က အရှိန်အဝါအပြည့်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"ငါ့သားက ဒီလေညင်းရိပ်သာမှာ လျှပ်စီးပညာရပ် လေ့ကျင့်နေတာပဲ။ သူက မင်းရဲ့ စီးပွားရေးကို ဘာမှ မနှောင့်ယှက်ဘူး။ ဒါကို မင်းက လာပြီး အော်ဟစ်ဆူညံနေတယ်ပေါ့။ ငါနဲ့ ငါ့သားကို မင်း အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူတွေလို့ ထင်နေတာလား"

ရှန်းယွဲ့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မမြင့်မားသော်လည်း သူမ၏ ဟိတ်ဟန်မှာမူ နန်းဆန်ပြီး ကြီးမြင့်လှသည်။ ပိုင်မန့်မှာ အခြေတည် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယွဲ့၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် လုံးဝ မှေးမှိန်သွားသည်။ ပိုင်မန့်သည် ဝင်းခြံထဲ၌ စုန့်ဝမ်၊ ရှင်းချန်နှင့် အမည်မသိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှင်းကောင်းဟန်၏ အချစ်တော် မယားငယ် ရှန်းယွဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။ ရှန်းယွဲ့ကဲ့သို့သော သူမျိုးက လူငယ်အချင်းချင်း ဖြစ်ပွားသော ကိစ္စရပ်များတွင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။ အကယ်၍ ယနေ့တွင် ရှင်းလီယန် ကိုယ်တိုင် ရှိနေလျှင်ပင် ရှန်းယွဲ့ကို လေးစားမှု ပြရပေလိမ့်မည်။

"သခင်မ... သခင်မရှင်း..." ပိုင်မန့်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ စကားများပင် ထစ်အသွားတော့သည်။

ရှန်းယွဲ့က "လေညင်းရိပ်သာ တာဝန်ခံတစ်ယောက်က ငါ့ကို အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ပြောရဲတယ်ပေါ့? ဒီဖန်မြို့တော်က ဘယ်သူ့နာမည်နဲ့ တည်ရှိနေတာလဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား"ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်မန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"သခင်မရှင်း... လေညင်းရိပ်သာမှာ စည်းကမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ တခြား ဧည့်သည်တွေကို မနှောင့်ယှက်မိအောင် ဒီမှာ မှော်အတတ်တွေ မသုံးရပါဘူး"

"စည်းကမ်း ဟုတ်လား" ရှန်းယွဲ့က မထီမဲ့မြင် ပြုံးသည်။ "စည်းကမ်းအကြောင်း ပြောရအောင် မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။ ငါ ပြောပြမယ်... ဒီနေ့ ငါ့သား လျှပ်စီးပညာရပ် လေ့ကျင့်တာကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး၊ ရှင်းလီယန် ကိုယ်တိုင်တောင် လာတားလို့ မရဘူး"

ရှန်းယွဲ့၏ မောက်မာပြီး အကျိုးအကြောင်းမရှိသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ပိုင်မန့်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြန်လည်မချေပရဲပေ။ သူမသည် ဆက်လက် ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ဘဲ ရှင်းလီယန်ထံ သွားတိုင်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ထွက်သွားစဉ်မှာပင် ရှန်းယွဲ့၏ လှောင်ပြောင်သံကို နောက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။ ကိုယ့်အမှားကိုယ် သိသွားတော့ ထွက်သွားတာလား။ ရှင်းမိသားစု ကျွေးထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က သူ့သခင်ရှေ့မှာ လာဟောင်ရဲတယ်ပေါ့"

ရှန်းယွဲ့၏ အရှက်ခွဲသော စကားများကြားတွင် ပိုင်မန့်၏ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရှန်းယွဲ့သည် စစ်နိုင်လာသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကဲ့သို့ အောင်နိုင်သူ အရှိန်အဝါများ တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ဝင်းလက်နေပြီး ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် ကျောက်စားပွဲတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။

"လုံအာ... ဆက် လေ့ကျင့်ပါ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို လာမနှောင့်ယှက်စေရဘူး"

မနေ့က ပိုင်မန့်ကြောင့် အရှက်ရခဲ့သော ရှင်းချန်သည် ယနေ့တွင် သူ့မိခင်က ပိုင်မန့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် လျှပ်စီးပညာရပ်တွေကို ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပါ့မယ်။ စုဝေးပွဲမှာ သေချာပေါက် ထင်ပေါ်အောင် လုပ်ပြီး အမေ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်စေရပါမယ်"

စုန့်ဝမ်သည် ဘေးမှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်ရင်း ဤထူးဆန်းသော သားအမိကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင် ဖြစ်မိသည်။ အမှန်ပင် အမေတူသား ဖြစ်ပေသည်။

"ဝေ့တင်း... မင်း ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။ ငါ့သားကို လျှပ်စီးပညာရပ်တွေ မြန်မြန်သင်ပေးလေ။ သူသာ စုဝေးပွဲမှာ အဆင့်မရရင် အဲဒါ မင်းရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုနဲ့ သေချာ မသင်ပေးလို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ရှန်းယွဲ့က စုန့်ဝမ်ကို အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မရှင်း"

နှစ်နာရီအကြာတွင် ရှင်းချန်၏ တစ်နေ့တာ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်။ ရှင်းချန်နှင့် ရှန်းယွဲ့တို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ရှန်းယွဲ့က အဝတ်အိတ်တစ်ခုကို စုန့်ဝမ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ။ ငါ့သားအတွက် ဆက်ပြီး ကြိုးစားပေးပါ၊ နောင်ကျရင် ပိုပြီး ရဦးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှန်းယွဲ့နှင့် စုချန်းတို့သည် သင်္ဘောပျံပေါ်သို့ တက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံထွက်သွားကြသည်။

စုန့်ဝမ် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာတည်းသာ။ သို့သော် ရှန်းယွဲ့ ထိုအိတ်ကို ပစ်ပေးစဉ်ကမူ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ပေးလိုက်သည့်အလား မောက်မာသော အရှိန်အဝါဖြင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှင်းချန်က သူ့ကို လျှပ်စီးပညာရပ် ဆက်သင်ခိုင်းမည်ဟု စုန့်ဝမ် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဘာသတင်းမျှ ရောက်မလာပေ။ စုန့်ဝမ်လည်း တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုကို ကျေနပ်နေမိသည်။

ထိုညတွင် စုန့်ဝမ်သည် မှောင်မိုက်ကြယ်မှောင်ခိုဈေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သန်းကြွယ်ရတနာခန်းမ၏ နောက်ဖေးဝင်းအတွင်း၌ အဘိုးအို ထျန်းကျိုး၊ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးတို့အား တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုလူသန်ကြီးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

ထျန်းကျိုးက သူတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ လူသန်ကြီး၏ နာမည်မှာ ဝေကျန်းကျစ်ဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် မှော်ရတနာ ပညာရှင် ဖြစ်သည်။

"စီနီယာဝေကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု စုန့်ဝမ်က အရိုအသေပြု နှုတ်ဆက်သည်။

ဝေကျန်းကျစ်က ခေါင်းညိမ့် အသိအမှတ်ပြုပြီး "မိတ်ဆွေက မှော်ရတနာတစ်ခု သန့်စင်ချင်တယ်လို့ ထျန်းကျိုးဆီက ကြားတယ်။ ဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မှော်ရတနာက ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆရာက ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

စုန့်ဝမ်က သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေသည်ဟု ထျန်းကျိုးနှင့် ဝေကျန်းကျစ်တို့ ယုံကြည်သွားစေရန် ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်ရန် အလွယ်တကူ တွေးဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုံးကွယ်နေသော အဆင့်တူရန်သူမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝေကျန်းကျစ်က "စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ လိုချင်တဲ့ မှော်ရတနာရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပြောပါ" ဟု ဆိုသည်။

စုန့်ဝမ်က လက်ကို လေထဲသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ့လက်ဝါးတွင် သစ်သားတုံးငယ် နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသစ်သားများမှာ ပေဝက်ခန့် မြင့်ပြီး အနီရောင်တောက်ကာ ကြည်လင်နေသည်။ ကိုယ်ထည်တွင် ငါးအကြေးခွံပုံစံ အစင်းကြောင်းလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤသည်မှာ စုန့်ဝမ် ချင်းလန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ရရှိခဲ့သော မီးလျှံသစ်သား နှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စုန့်ဝမ် စကားမပြောမီမှာပင် ဝေကျန်းကျစ်၏ အံ့သြတုန်လှုပ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မီးလျှံအကြေးခွံသစ်သားပါလား"

အဆုံးမဲ့ပင်လယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် မီးလျှံသစ်သားကို မီးလျှံအကြေးခွံသစ်သားဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးလျှံအကြေးခွံသစ်သားသည် ထျန်းယွမ်တိုက်ကြီးတွင် ရှားပါးလှသော ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း အဆုံးမဲ့ပင်လယ်တွင်မူ အတော်ပင် ရှားပါးလှသည်။ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်သည် ရေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသဖြင့် ရှားပါးသော ရေဓာတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများစွာ ထွက်ရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မီးဓာတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ အတော်အတန် ရှားပါးသည်။

ဝေကျန်းကျစ်က စုန့်ဝမ်လက်ထဲရှိ မီးလျှံအကြေးခွံသစ်သားတုံး နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းရဲ့ဆရာက ဒီသစ်သား နှစ်ခုကို သုံးပြီး ဘယ်လို မှော်ရတနာ သန့်စင်ချင်တာလဲ"

ဝေကျန်းကျစ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်စောသွားမိမှန်း စုန့်ဝမ် သိလိုက်သည်။ သို့သော် ထုတ်ပြပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော့်ဆရာက တစ်ပေလောက်ရှည်တဲ့ ဓားတိုတစ်လက် လိုချင်တာပါ"

"တခြား အထူးလိုအပ်ချက်တွေကော ရှိသေးလား"

စုန့်ဝမ်က ဝိညာဉ်ခွဲဓားကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်စေချင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်မယ့် အခြေအနေရှိရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝေကျန်းကျစ်သည် ဝိညာဉ်ခွဲဓားကို ယူကာ ခဏမျှ အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် စုန့်ဝမ်ထံ ပြန်ပေးသည်။

"ငါ မီးဓာတ်ဝိညာဥ်ဓားတစ်လက် သန့်စင်ပေးနိုင်သလို အဲဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်ဖို့လည်း လုပ်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်တဲ့ အပိုင်းကိုတော့ မင်းရဲ့ဆရာ ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်"

စုန့်ဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်”

……..