အခန်း (၁၃-၁၄)

အပိုင်း ၁၃

ရပ်ကွက်ရုံးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သမဝါယမဆိုင်တွင် မျိုးစေ့များရောင်းချသည့် သီးသန့်ကောင်တာတစ်ခုရှိပြီး မျိုးစေ့အမျိုးမျိုး စုံလင်စွာရှိနေသည်။

မျိုးစေ့များစွာ တပြိုင်နက်ဝယ်ယူပါက သံသယဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ထပ်၍ဟန်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

"ကောင်တာက ရဲဘော်... ဒါလေးတွေရယ်... ပြီးတော့ ဟိုဟာလေးတွေရယ်... တစ်မျိုးစီ ပေးပါဦး။"

ထျဲလန်ယန်သည် မည်သည့်အရာများ စိုက်ပျိုးမည်ကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အဓိကအစားအစာများဖြစ်သော ဆန်နှင့် ဂျုံမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ တစ်မျိုးက ဆန်ထွက်ရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးက ဂျုံမှုန့်အတွက်ဖြစ်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အရေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် ဗိုက်ပြည့်စေသော အာလူး၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ပြောင်းဖူးများကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် စားသုံးရန်နှင့် ဆီထွက်ရန်အတွက် မုန်ညင်းစေ့၊ ပဲစင်းငုံ၊ မြေပဲနှင့် နှမ်းစေ့များကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများ ပြီးသောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များကို ဆက်ဝယ်ယူသည်။

သူမသည် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ပဲတောင့်ရှည်၊ မုန်လာဥဖြူ၊ မုန်ညင်းထုပ်၊ ငရုတ်သီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ခရမ်းသီး၊ သခွားသီးနှင့် ဟင်းနုနွယ် စသည်ဖြင့် စုံလင်အောင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သစ်သီးမျိုးစေ့များဖြစ်သော ပန်းသီး၊ လိမ္မော်၊ ဖရဲသီး၊ စပျစ်နှင့် လိုင်ချီးသီး စသည်တို့ကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်သေးသည်။

မျိုးစေ့များကို တပြိုင်နက် အများကြီး ဝယ်ယူနေသဖြင့် ကောင်တာမှ ဝန်ထမ်းမှာ စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မျိုးစေ့တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်နေတာလဲ။ ခိုးပြီးစိုက်ပြီး ပြန်ရောင်းဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား၊ အဲဒါက ခွင့်မပြုဘူးနော်။"

ထိုအမေးကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ထျဲလန်ယန်မှာ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မက တခြားပြည်နယ်က စိုက်ပျိုးရေးသုတေသနဌာနက လာတာပါ။ သုတေသနလုပ်ဖို့ မျိုးစေ့တွေ လာစုဆောင်းတာပါ၊ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးမှုတွေ လုပ်ချင်လို့ပါ။ ဒီက သမဝါယမဆိုင်က နာမည်ကောင်းရှိပြီး မျိုးစေ့စုံတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ..."

"ဒီက ဝန်ဆောင်မှုကလည်း တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ သုတေသနသာ အောင်မြင်သွားရင် သတင်းထဲမှာ ထည့်ပြောပေးပါ့မယ်၊ ဒီဆိုင်က မျိုးစေ့တွေနဲ့ လုပ်တာလို့ လူတိုင်းသိအောင် ပြောပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ။"

ကောင်တာမှ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ တခြားပြည်နယ်က စိုက်ပျိုးရေး သုတေသနဌာနလား။ နာမည်က ကြားရုံနဲ့တင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

သူမရှေ့က သာမန်ရိုးရိုး အမျိုးသမီးမှာ ဤမျှလောက် ဩဇာရှိသူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ ဤအမျိုးသမီး ပြောသလို အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ သတင်းစာထဲ ပါလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး ဤသည်မှာ ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စဟု တွေးမိသွားသည်။ "အို... မဟုတ်တာပဲ အစ်မကြီးရယ်၊ အားနာစရာကြီး။ ဘာတွေ ထပ်လိုသေးလဲ ပြောပါ၊ ကျွန်မ အကုန်ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။"

လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် မျက်နှာပျက်နေသော ဝန်ထမ်းမှာ ယခုအခါ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြုံးပြနေတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်မှာ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရယ်မိသွားတော့သည်။ ကျန်သည့်ကိစ္စများမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် မျိုးစေ့များဝယ်ရုံသာမက ကျန်းချွေ့တို့အိမ်မှ ရလာသော သက်တမ်းကုန်ခါနီး ကူပွန်များကိုလည်း အခြားကောင်တာများတွင် သွားရောက် သုံးစွဲပစ်လိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်ရန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။ နံနက်က နေရာလွတ်ထဲတွင် တည်ထားသော ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုးမှာ ကျက်နေပြီဖြစ်ရာ ဝါးအိမ်ကလေး တစ်ခုလုံး ကြက်စွပ်ပြုတ်နံ့များ မွှေးပျံ့နေတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် ခပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပန်းကန်ကို မကာ အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ…

မွှေးလိုက်တာ။ တကယ်ကို မွှေးတာပဲ။

စွပ်ပြုတ်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သောအခါ ထျဲလန်ယန်သည် ရေပူစမ်းထဲတွင် စိမ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဇိမ်ခံနေမိသည်။ ထို့နောက် ကြက်ပေါင်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသော အရသာမှာ လျှာပေါ်တွင် စွဲကျန်နေတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် တစ်ကိုက်ပြီး တစ်ကိုက် စားလိုက်ရာ ၃ မိနစ်တောင် မပြည့်ခင်မှာပင် ကြက်တစ်ကောင်လုံး ကုန်သွားတော့သည်။

"ဂတ်~~~~"

သူမသည် လေတက်ကာ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ဝင်းထဲရှိ ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခေတ္တ အိပ်စက်လိုက်သည်။ အပြာရောင် မိုးကောင်းကင်၊ ဖြူလွင်သော တိမ်တိုက်များ၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းနှင့် လေပြေအေးလေးများ... ဤဘဝသည် တကယ့်ကို သာယာလှနေတာပါလား။

"ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း။"

"ထျဲလန်ယန်... နင်ကောင်မစုတ်။ ငါတို့ကို အမြန်လွှတ်ပေးစမ်း။"

ကံမကောင်းစွာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဤသာယာသော အချိန်ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နေရာလွတ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

မနေ့ညက ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုသည် ယနေ့နံနက်တွင် အဘွားကြီး လာကယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ တစ်မနက်လုံး ဘာသံမှမကြားရသဖြင့် သူတို့မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။

"ထျဲလန်ယန် နင် ငါတို့ကို နှစ်ရက်တောင် ပိတ်ထားပြီးပြီ၊ ဘာစားစရာ သောက်စရာမှလည်း မပေးဘူး၊ ငါတို့ကို အငတ်ထား သတ်မလို့လား။"

ဟူရှောင်လျန်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်ခါမျှ ဤမျှလောက် မပင်ပန်းဖူးပေ၊ ဗိုက်ဆာလွန်းလှသလို တစ်ကိုယ်လုံးလည်း နာကျင်နေသည်။ ကျန်းချွေ့နှင့် ဟူကျူးဇီတို့မှာလည်း အဆင်မပြေကြပေ။

အထူးသဖြင့် ဟူကျူးဇီသည် ဦးခေါင်းမှ သွေးမထွက်သော်လည်း အမြဲတမ်း နားထဲတွင် အူနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရွာထဲက လူအတစ်ယောက်သည် ခေါင်းအရိုက်ခံရပြီးနောက် အရူးဖြစ်သွားသည်ဟု သူကြားဖူးသည်။ အကယ်၍သာ ဆေးရုံသွားမပြပါက သူလည်း လူအ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု တွေးကာ ဟူကျူးဇီမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေတော့သည်။

"ထျဲ... ထျဲလန်ယန်... ငါတို့ အရင်က မှားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင်က ငါတို့ကို ဒီလောက် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှာ နှစ်ရက်တောင် ပိတ်ထားပြီးပြီပဲ၊ ဒီလောက်ဆို တော်သင့်ပြီ မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ငါတို့ကိုသာ လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း နင့်အိမ်ကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်။" ကျန်းချွေ့၏ အသံမှာ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မနေ့ညက သူတို့ပြောနေသည်များကို သူမ ခိုးနားမထောင်ခဲ့ပါက သူတို့၏ လိမ်လည်မှုကို ယုံမိသွားနိုင်သည်။ ထျဲလန်ယန် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"နင်တို့ ငါ့ကို သုံးရက် ပိတ်လှောင်ခဲ့တာလေ၊ ဒါကြောင့် ငါကလည်း နင်တို့ကို သုံးရက် ပြန်ပိတ်ရမှာပေါ့။"

သုံးရက်ပြည့်ပြီးနောက် သူတို့ကို မည်သို့သော နှိပ်စက်မှုများ စောင့်ကြိုနေမည်ကိုမူ သူမသာလျှင် သိပေလိမ့်မည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချွေ့တို့မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ငါတို့ ငတ်သေတော့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားသောအားဖြင့် ငါတို့ကို လွှတ်ပေးပါဦး။"

'ငတ်သေမှာလား။ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်'

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူမ ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူမသည် တံခါးကို အသာလေးဟကာ ကျန်းချွေ့၏ ခြေရင်းသို့ ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီနေ့အတွက် နင်တို့စားဖို့ပဲ၊ ဘယ်လိုခွဲစားကြမလဲဆိုတာကတော့ နင်တို့ကိစ္စပဲ။"

ကျန်းချွေ့က သူမသမီး ဟူရှောင်လျန်ကို အလွန်ချစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု ပေါင်မုန့်က တစ်လုံးတည်းသာ ရှိရာ သူမ ခွဲဝေပေးမပေး ကြည့်ရမည်။

ဟူကျူးဇီကလည်း အလွန်အတ္တကြီးသူဖြစ်ရာ သူကလည်း ထိုပေါင်မုန့်ကို လုယူလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ထျဲလန်ယန် ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ ရန်ဖြစ်သံများ ထွက်လာတော့သည်။

ဟူရှောင်လျန် - "အမေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန်ဆို အပြင်ထွက်ရမှာပဲလေ၊ ဒီပေါင်မုန့်ကို သမီးကို ပေးလိုက်ပါ။"

ကျန်းချွေ့ - "မဖြစ်ဘူး... အဲဒီကောင်မလေး ပြောတာ အမှန်လား ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါက အသက်ကြီးပြီ၊ ဗိုက်ဆာတာကို အောင့်မထားနိုင်ဘူး၊ အဲ့တော့ ငါပဲ စားရမယ်။"

ဟူကျူးဇီ - "မိန်းမရယ် ငါ့ခေါင်းက အရမ်းနာနေတာ၊ ငါ့ကို ပေးပါဦး။"

ဟူရှောင်လျန်က မျက်လုံးလေး ကစားခဲ့သည်။ "အမေ... ဒီလိုလုပ်ရအောင်လေ၊ ပေါင်မုန့်ကို သုံးပုံပုံလိုက်မယ်၊ ဒါဆို ဘယ်သူမှ ရန်ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"

ဟူကျူးဇီက ငြင်းပြန်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မှာလဲ၊ ပေါင်မုန့်က သေးသေးလေးရယ်၊ သုံးပုံပုံလိုက်ရင် ဘာမှကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်း အကုန်စားချင်တာ။"

"ဒီလူကြီးကတော့ တကယ်ပဲ။ ဒီပေါင်မုန့်က ငါ့ဟာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးနိုင်ဘူး။"

ကျန်းချွေ့က ဆဲဆိုကာ ပေါင်မုန့်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ သမီးကို မည်မျှပင် ချစ်စေကာမူ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သူမခင်ပွန်းကိုသာ ပို၍ ဦးစားပေးမိမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချွေ့ ပေါင်မုန့်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ သူမကို တားရန် အတင်းတိုးဝှေ့ကြတော့သည်။ တစ်ယောက်က ရိုက်၊ တစ်ယောက်က ဆွဲနှင့် ပေါင်မုန့်ကို တစ်ကိုက်တောင် မစားရသေးမီမှာပင် ကျန်းချွေ့မှာ နှစ်ချက်ဆင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းချွေ့မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်ကာ ဟူကျူးဇီ၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်ပစ်လိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ လာလေ... သေချင်းဆိုးရဲ့။"

ဟူကျူးဇီမှာ မရှောင်နိုင်ဘဲ မျက်နှာတွင် သွေးစို့အောင် ကုတ်ခြစ်ခံလိုက်ရသည်။

သူသည်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "ဒီမိန်းမ ငါ့မျက်နှာကို ကုတ်ရဲတယ်ပေါ့၊ အပြင်လူတွေ မြင်ရင် ငါ့ကို လှောင်ကြတော့မှာပဲ။"

ကျန်းချွေ့ ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ကုတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ နင့်မှာ မျက်နှာရှိလို့လား။ အလုပ်တောင် ကောင်းကောင်းမရှိတဲ့လူကို ဘယ်သူက အထင်ကြီးမှာလဲ။"

သူ့အဖေ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူရှောင်လျန် အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ တော်ပါတော့။"

ကျန်းချွေ့ - "သွားစမ်း။ နင်ကတော့ သစ္စာဖောက်ပဲ၊ နင့်အဖေက နင့်ကို ဘာပေးလို့ သူ့ဘက်က ပါနေတာလဲ။"

ဟူရှောင်လျန်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။ "အမေ..."

ဟူကျူးဇီက ကျန်းချွေ့ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "သမီးကို ဘာလို့ အော်နေတာလဲ၊ နင် ရူးနေပြီလား။"

ထိုစကားက ကျန်းချွေ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။ "နင်ကမှ ရူးနေတာ၊ နင့်တစ်မိသားစုလုံး ရူးနေတာ။"

ကျန်းချွေ့သည် ဟူကျူးဇီကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ဟူကျူးဇီကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးသည်။ ဟူရှောင်လျန်က ဝင်တားသော်လည်း သူမပါ ရောထွေးပြီး ထိုးကြိတ်ခံရတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင်…

သူတို့ သုံးယောက်သား ခွေးသတ်နေသကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြတော့သည်။

တစ်ချိန်က နွေးထွေးခဲ့သော မိသားစုလေးမှာ ယခုတော့ ထာဝရ ပျက်စီးသွားပေပြီ။

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၄

ထျဲလန်ယန်သည် တံခါးဝတွင် သူတို့ပြောသမျှကို ခေတ္တခိုးနားထောင်ပြီးနောက် နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူမတွင် လုပ်စရာများ ရှိသေးသည်။ ယနေ့နံနက်က သမဝါယမဆိုင်မှ ဝယ်လာသော မျိုးစေ့များကို အမြန်ဆုံး စိုက်ပျိုးရပေမည်။

ယခင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် နေရာလွတ်ထဲတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးကာလကဲ့သို့ ရာသီဥတုရှိနေသဖြင့် မည်သည့်သီးနှံမဆို စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ သူမသည် ဆန်နှင့် ဂျုံကို မူး ၁၀၀ စီ သီးသန့်စိုက်ပျိုးပြီး အာလူး၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ပြောင်းဖူးတို့ကို မူး ၁၀၀ စုပေါင်းစိုက်ပျိုးကာ ကျန်ရှိသော မြေကွက်လပ်များတွင် အခြားအရာများကို စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။

မွန်းလွဲခင်းတစ်ခုလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးပြီးစီးခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် နေရာလွတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှကျယ်ဝန်းသော မြေဧကများကို သူမတစ်ယောက်တည်း စိုက်ပျိုးရန်မှာ ဘယ်သောအခါမှ ပြီးစီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်မွန်းလွဲခင်းလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ စားကောင်းသောက်ဖွယ်ဖြင့် ဆုချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် အမဲရိုးများကို အနှစ်ပါသော ဆီပြန်ဟင်းအဖြစ် ချက်လိုက်သည်။

မြေအိုးထဲတွင် နူးအိနေသော အမဲရိုးများသည် စပ်စပ်လေးနှင့် အရသာရှိလှသော ဆော့စ်များထဲတွင် တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ဟင်းနံ့များ မွှေးပျံ့နေတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်မှာ သွားရည်ပင် ကျလာတော့သည်။

သူမသည် တူဖြင့် အမဲရိုးတစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ အသားများမှာ အရိုးမှ ချက်ချင်း ကွာကျလာသည်။ ဟင်းရည်၏ အရသာမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နူးညံ့ကာ အရသာရှိလွန်းသဖြင့် သူမ၏လျှာကိုပင် မြိုချမိတော့မတတ် ခံစားရသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အမဲရိုး ၅ ကျင်းခန့်ကို စားပစ်လိုက်သည်။ ဤညစာမှာ တကယ့်ကို အရသာရှိပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း နေရာလွတ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။

ခြံဝင်းရှေ့ရှိ စမ်းချောင်းလေးနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ရေကူးချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် ဆင်းကူးလိုက်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင် သူမသည် အားရပါးရ ကစားလိုက်ရာ တစ်နာရီကျော်ကြာမှ ရေထဲမှ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ကုန်းပေါ်သို့တက်ကာ ဝါးအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွားပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများလဲကာ အိပ်ရန်အတွက် နေရာလွတ်ထဲမှ ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သူမသည် အလွန်အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နံနက်စောစောတွင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းတံခါးကို ထုရိုက်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ကျန်းချွေ့က အားနည်းသောအသံဖြင့် အော်ပြောသည်။ "ဒီနေ့ သုံးရက်မြောက်နေ့ပဲ၊ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ၊ အမြန်တံခါးဖွင့်စမ်း။"

မနေ့က သူမ၏ခင်ပွန်း၊ သမီးတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာဟောင်းပေါ် ဒဏ်ရာသစ်ထပ်ဆင့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။

ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့ကလည်း အော်ကြသည်။ "တံခါးဖွင့်။"

သူတို့မှာ တကယ်ပင် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ထပ်တစ်ရက်သာ ထပ်ပိတ်ထားလျှင် တစ်မိသားစုလုံး ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့၏ တောင်းပန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ နံနက်စာကို အေးအေးလူလူ စားသောက်ပြီးမှသာ သိုလှောင်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ကျန်းချွေ့တို့မှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာကြသည်။ "မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စားစရာရှိလား။ ငါတို့ ငတ်သေတော့မယ်၊ တစ်ခုခုပေးစားပါဦး။"

ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့ကို အေးစက်စွာကြည့်ရင်း သူမလက်ထဲရှိ ဒယ်အိုးကို ခါပြလိုက်သည်။ "စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ နင်တို့အထုပ်တွေ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်၊ အဲဒါတွေယူပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်။"

ရင်းနှီးနေသော ဒယ်အိုးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ မသိစိတ်မှ လည်ပင်းလေးများ ပုသွားကြပြီး အထုပ်အပိုးများကို ဆွဲကာ အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်ကာ သူတို့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ကြည့်ကောင်းမည့် ပြပွဲတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူမ လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

…….

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်ခန်းဆီသို့…

ပါးစပ်ထဲ ခြေအိတ်အထိုးခံရပြီး အချည်ခံထားရသော ကျန်းချွေ့၏ ယောက္ခမအဘွားကြီးကို ကျန်းချွေ့တို့ ပြန်ရောက်လာမှသာ ရှာတွေ့ကြတော့သည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထျဲလန်ယန်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းကို အမီရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချွေ့၏ ယောက္ခမမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့သည်။ "သေချင်းဆိုးတွေ... ဘယ်သူလဲ၊ ငါတို့အိမ်ကို ဘယ်သူ ဒီလိုလုပ်သွားတာလဲ။"

ကျန်းချွေ့မှာ ရူးသွပ်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး အိမ်တစ်ခုလုံးကို လိုက်ရှာသော်လည်း ဘာမှမကျန်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အော်ဟစ်တော့သည်။

"အား... ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။"

ကျန်းချွေ့သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်၍ သည်းထိတ်ရင်ဖိုစွာဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသော အိမ်နီးချင်းများမှာလည်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်‌။

ဟူကျူးဇီကမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေရှာသည်။ "သွားပြီ... အားလုံး သွားပြီ..."

"အဖေ၊ အမေ... ထျဲလန်ယန်ရဲ့ အိမ်ရှိသေးတယ်လေ။ မဝမ်းနည်းပါနဲ့၊ နောက်မှ သူ့အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို အကုန်ယူလိုက်ရင် ဘာမှမလိုတော့ဘူးပေါ့။"

သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောခဲ့သော်လည်း နားပါးသော ထျဲလန်ယန်က ကြားသွားသည်။

'ဟမ့်... ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကြံစည်နေတုန်းပဲလား။'

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ နင်တို့ လုပ်နိုင်မလုပ်နိုင် ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

ထိုစဉ် ရပ်ကွက်ရုံးမှ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး တစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။ "ဘယ်သူက ရဲဘော် ဟူရှောင်လျန်လဲ။"

ဟူရှောင်လျန်မှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မပါ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်။"

ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက သူမအိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ "နယ်စပ်ဒေသကိုသွားပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ နင် စာရင်းသွင်းထားတယ်လေ၊ ဒါက နင့်အတွက် ရထားလက်မှတ်နဲ့ ထောက်ခံစာပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

ဟူရှောင်လျန်က အရူးလား၊ နယ်စပ်ဒေသလို အခက်ခဲဆုံးနေရာကို သွားဖို့ စာရင်းသွင်းလိုက်တာတဲ့လား။

အားလုံး အံ့ဩနေကြသော်လည်း ဟူရှောင်လျန်မှာမူ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာနယ်ဘက်လဲ။ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက စာရင်းသွင်းခဲ့လို့လဲ။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ၊ စာရင်းမသွင်းပါဘူး။"

ကျန်းချွေ့မှာလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသမီးကို စိတ်ပျက်မိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်လာခဲ့သဖြင့် ဒုက္ခခံရန် နယ်ဘက်သို့ မလွှတ်ချင်ပေ။

"အစ်မကြီး... ကျွန်မသမီး ဟူရှောင်လျန် သေချာရဲ့လား။ ကျွန်မတို့ ဒီရက်ပိုင်း မြို့တောင်ဘက်မှာ ရှိနေတာ၊ အိမ်ကိုတောင် ပြန်မလာဖြစ်ဘူး။"

ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ငါ့အလုပ်ကို နင်က သံသယဝင်တာလား။ ဒီမှာ နင်တို့အိမ်လိပ်စာနဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း အချက်အလက်တွေ အတိအကျ ပါတယ်လေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်မှာလဲ။"

ကျန်းချွေ့၏ ယောက္ခမမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ သူခိုးလုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ခိုးပြီး ရှောင်လျန်နာမည်နဲ့ စာရင်းသွင်းသွားတာ၊ ဒါ ငါတို့လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အတည်မဖြစ်ဘူး။"

ဟူကျူးဇီကလည်း အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်. ငါတို့လူကြီးတွေကို သွားပြောရမယ်။"

သို့သော် ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူမ၏ တာဝန်မှာ အကြောင်းကြားရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူ စာရင်းသွင်းသွင်း ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး၊ အခု ဟူရှောင်လျန်ရဲ့ နာမည်က အစီရင်ခံစာထဲ ပါသွားပြီ၊ သူ နယ်ကို သွားရမှာပဲ။"

"မနက်ဖြန် မနက် ၁၀ နာရီမှာ ရထားထွက်မယ်၊ မလွတ်စေနဲ့နော်၊ သူသာ မရောက်ရင် ပြဿနာကြီးလိမ့်မယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရထားလက်မှတ်နှင့် ထောက်ခံစာကို ဟူရှောင်လျန်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဟူရှောင်လျန်မှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ခဲ့ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အား... ကျွန်မ နယ်ကို မသွားချင်ဘူး၊ မသွားချင်ဘူး။"

သူမ၏ ငိုသံများနှင့်အတူ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့ကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထျဲလန်ယန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသည်။

သို့သော် ကလဲ့စားချေမှုမှာ ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။ ကျန်းချွေ့သည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို သတ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူမ သေကိုသေရမည်။

ယခင်က အိမ်တွင် မလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ အိမ်ညစ်ပတ်မည်စိုးခြင်းနှင့် သံသယဖြစ်ခံရမည်စိုးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုမှာ သူတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အခွင့်အရေး ရလာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ထျဲလန်ယန်သည် ကျန်းချွေ့တို့အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကာ သူမကို ဓားဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အတွက် ကလဲ့စားချေခြင်းမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။