အခန်း (၃၃-၃၄)

အပိုင်း ၃၃

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဓားပြသုံးယောက်မှာ အပျော်ကြီး ပျော်သွားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဓားပြတိုက်မှုက တကယ့်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရှိလှသည်။

ကြည့်ရတာ သူတို့တွေက ဒီအလုပ်နဲ့ တကယ်ကို ကိုက်ညီပုံရတယ်။

အမာရွတ်လျို - "မျောက်ပျင်း... သွား၊ စက်ဘီးနဲ့ ပိုက်ကွန်အိတ်ကို သွားယူ၊ လက်ဆွဲအိတ်ကိုတော့ သူ့မအတွက် ထားခဲ့လိုက်"

သူနဲ့ ငတုံးဥတို့က လူကောင်ကြီးပြီး သန်မာတာဆိုတော့ ဒီမိန်းကလေးကို ခြောက်လှန့်မိသလို ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ပင် ဖြစ်သည်။

မျောက်ပျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူ့လက်ထဲက တုတ်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လေး... မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါတို့ နင့်ကို မထိခိုက်စေရပါဘူး၊ ပစ္စည်းတွေယူပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားမှာပါ။"

လက်ဆွဲအိတ်ကို စက်ဘီးထိုင်ခုံအောက်မှာ ချည်ထားပြီး ပိုက်ကွန်အိတ်ကတော့ အပေါ်မှာ ရှိနေသည်။

မျောက်ပျင်းက အနားကို လျှောက်သွားပြီး နောက်ထိုင်ခုံက ကြိုးကို ဖြည်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးက အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

မျောက်ပျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့သည်။

"ဓားပြတိုက်နေတာဟေ့။"

ဓားစာခံဖြစ်သွားတဲ့ မျောက်ပျင်းမှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

မဟုတ်... မဟုတ်ဘူးလေ....

ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။

သူတို့က ဓားပြတိုက်တဲ့သူတွေလေ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခြေအနေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားရတာလဲ။

အခြားတစ်ဖက်က အမာရွတ်လျိုနှင့် ငတုံးဥတို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်၊ ထျဲလန်ယန် ဘယ်လို လှုပ်ရှားလိုက်လဲဆိုတာ သူတို့ သေသေချာချာတောင် မမြင်လိုက်ရပေ။

ဒါပေမယ့် အခု မျောက်ပျင်းက ဓားမြှောင်နဲ့ ဓားစာခံ အလုပ်ခံထားရပြီဆိုတော့ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေပြီ။

အမာရွတ်လျိုက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ စကားတွေတောင် ထစ်ကုန်သည်။ "ရဲ... ရဲဘော်လေး... သူ့ကို အမြန်လွှတ်လိုက်ပါ... ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောကြရအောင်။"

ငတုံးဥက မြေကြီးကို ခြေထောက်နဲ့ ထပ်ဆောင့်လိုက်ပြီး "ဟွန်း။ မျောက်ပျင်းကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်၊ မလွှတ်ရင် နင့်ကို ရိုက်မိလိမ့်မယ်။"

အမာရွတ်လျိုက သူ့ကို အမြန် တားလိုက်သည်။ "ငတုံးဥ... မသွားနဲ့၊ မင်း အတင်းသွားရင် အဲဒီမိန်းကလေးကို ထိခိုက်မိလိမ့်မယ်။"

သူက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် တစ်ဖက်လူကို ထိခိုက်မိမှာ စိုးရိမ်နေသေးသည်။

ထျဲလန်ယန် တစ်ယောက် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအောင့်ထားရသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊ မျောက်ပျင်းကို ဘာမှမဖြစ်စေချင်ရင် နင်တို့ဆီမှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်။"

ဟွန့်... ဘယ်သူက ငါ့လမ်းကို လာပိတ်ခိုင်းလို့လဲ။

သူတို့က ဓားပြတိုက်ချင်နေမှတော့ သူမကပဲ သူတို့ကို ပြန်ပြီး ဓားပြတိုက်လိုက်တော့မည်။

"ငါ့ရဲ့ ပေါက်စီတွေ... မဖြစ်ဘူး။"

.

ငတုံးဥက ဓားပြတိုက်ပြီး ပေါက်စီဝယ်စားဖို့ တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်နေတာပါ။

ထျဲလန်ယန်က သူတို့ကို ပြန်ပြီး ဓားပြတိုက်မယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူက ဘေးက အမာရွတ်လျိုကို အမြန်မေးတော့သည်။ "ဘော့စ်... သူက ကျွန်တော့်ပေါက်စီတွေကို လုမလို့တဲ့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ရိုက်လို့ရမလား။"

ငတုံးဥက လူတွေကို ရိုက်ခဲသော်လည်း အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူ ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ပေ။

"မသွားနဲ့ဦး... မင်းက အားကို မထိန်းနိုင်ဘူး၊ တကယ်လို့ သူမကို ထိခိုက်သွားမိရင် မကောင်းဘူး။"

အမာရွတ်လျိုက ထျဲလန်ယန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်လေး... ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ အခုလို ဓားပြထွက်တိုက်တာပါ။"

"မျောက်ပျင်းကို မြန်မြန်လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ငါ့လက်ထဲမှာ ပုဆိန်ရှိတယ်နော်၊ ငါသာ ပုဆိန်နဲ့ ပေါက်လိုက်ရင် သွေးချောင်းစီးသွားလိမ့်မယ်။"

သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ခြိမ်းခြောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အမာရွတ်လျိုသည် ထျဲလန်ယန်ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ နင့်ပစ္စည်းတွေကို မယူတော့ပါဘူး၊ သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး စီးသွားတော့၊ ငါတို့ မတားတော့ဘူး။"

ယနေ့တော့ အလကား ဖြစ်သွားရပြီ၊ သူတို့ ညီအစ်ကိုကိုတော့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျဲလန်ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ရှင်တို့က လွှတ်ပေးရင်တောင် ကျွန်မ မသွားတော့ဘူး။"

ဓားပြတိုက်တယ်ဆိုမှတော့ တစ်ခုခုတော့ ရအောင် ယူရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။

အမာရွတ်လျိုမှာ ကြောင်အသွားရသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမမှာလည်း ရူးကြောင်ကြောင်ပုံစံပေါက်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။

"ရဲဘော်လေး... ငါ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောလို့ရသမျှ ပြောပြီးပြီ၊ နင်က ဒီလိုလုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်မိတာကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့။"

အနည်းငယ်လောက် ခြောက်မပြလျှင် သူမက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည်ဟု ထင်နေလိမ့်မည်။

အမာရွတ်လျို - "ငတုံးဥ... အတူတူ သွားရအောင်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကို မရိုက်နဲ့နော်၊ သူ့နားနားမှာ အော်ရုံပဲ အော်လိုက်။"

ငတုံးဥ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားခဲ့သည်။"ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်သံက ကျားဟိန်းသံလိုပဲ၊ သူ ကြောက်လို့ ငိုသွားမှာ သေချာတယ်။"

အကယ်၍ သူတို့၏ အသံများက အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာလျှင် တောထဲရှိ ငှက်များအားလုံး လန့်ပျံသွားလိမ့်မည်။

အမာရွတ်လျိုကတော့ ဒါက အစီအစဉ်ကောင်းဟု ထင်နေသည်၊ သူက ပုဆိန်ကို ဝေ့ယမ်းပြမည်၊ ထို့နောက် ငတုံးဥက ခြင်္သေ့ဟိန်းသံကဲ့သို့ အော်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး ဒူးထောက်သွားမည်မှာ သေချာသည်ဟု တွေးထားသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည်မှာမူ သူထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ တခြားစီပင်။

သူ့ပုဆိန်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဝေ့ယမ်းရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူ့ထက် အရပ်ပုသော ထိုမိန်းကလေး၏ ကန်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

ငတုံးဥကလည်း ပါးစပ်ကို ဟဟချင်း အော်ရန် ပြင်ရုံရှိသေးသည်။

မိန်းကလေးက သူ့ပါးကို နှစ်ချက်ဆင့် ရိုက်လိုက်ရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် ငိုယိုတော့သည်။

"ဝူးဝူးဝူး... နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ။ ငါ မအော်ရသေးဘူးလေ၊ ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။"

ငတုံးဥမှာ ထုံကျင်နေသော သူ့ပါးကို ကိုင်ကာ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ငိုနေရှာသည်။

ထျဲလန်ယန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "နင်က ငါ့အပေါ် သွားရည်တွေ စင်အောင် လုပ်လို့လေ။"

"ဝူးဝူးဝူး။"

ငြင်းဆိုခံရသဖြင့် ငတုံးဥမှာ ပို၍ပင် အားရပါးရ ငိုလေတော့သည်။

သူ့ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံး အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ မျောက်ပျင်းမှာ ကြောက်လန့်သွားသည်။

အမလေး... ငါတို့တော့ မိစ္ဆာမလေးတစ်ယောက်ကို သွားစမိပြီပဲ။

ဓားပြသုံးဦး၏ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ ကျရှုံးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့အားလုံးသည် တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းများကို နာနာကျင်ကျင်ဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့ရသည်။

အမာရွတ်လျိုသည် သူ၏ ပုဆိန်ကို မတတ်သာဘဲ ပေးလိုက်ရသည်။ "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ဒီပုဆိန်ပဲ တန်ဖိုးရှိတာ။"

ငတုံးဥကတော့ ငိုယိုရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ချိုချဉ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပေးရှာသည်။

"ဒါက... ဒါက ကလေးတစ်ယောက်ဆီက ခိုးထားတဲ့ ချိုချဉ်... သုံးရက်တောင် သိမ်းထားတာ... မစားရက်သေးဘူး... ဝူးဝူးဝူး... ငါ့ချိုချဉ်လေး..."

ထျဲလန်ယန် - .......

ဒီချိုချဉ်ကို ယူသင့်လား၊ မယူသင့်ဘူးလား။

ယူရမှာပေါ့။ ကိုယ်လုပ်တဲ့အမှုအတွက် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမှာပေါ့။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထျဲလန်ယန်သည် ထိုချိုချဉ်ကို သစ်ရွက်နှင့် ပတ်ကာ ယူလိုက်သည်။

ချိုချဉ်လေး ပါသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ငတုံးဥမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပို၍ပင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ငိုတော့သည်။

အမာရွတ်လျိုမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဆက်မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

မျောက်ပျင်းက မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်လေး... ကျွန်တော့်ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး၊ စုတ်ပြတ်နေတာပဲ၊ ဘာမှ တန်ဖိုးရှိတာ မပါပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နင့်ဖိနပ်ကို ချွတ်စမ်း။"

အဒေါ်မာ၏ အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သတိရသဖြင့် သူမသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ကို သေချာရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖိနပ်ချွတ်ရမည်ဟု ကြားသောအခါ မျောက်ပျင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သို့သော် ထျဲလန်ယန်၏ ဓားမြှောင်မှာ သူ့လည်ပင်းနားတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမပြောသည်ကို မလုပ်ဘဲ မနေရဲပေ။

သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်ရာ ဖိနပ်အောက်ခြေမှ ငွေစက္ကူအချို့ ကျလာတော့သည်။

စုစုပေါင်း ၆ ယွမ်နှင့် ၃၈ ဆင့် ဖြစ်သည်။

ထိုငွေကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်လျို၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားခဲ့သည်။

ငတုံးဥက ခြေဆောင့်ကာ ငိုပြန်သည်။ "လူဆိုး မျောက်ပျင်း... မင်း ငါ့ကို ပေါက်စီတွေ အကြွေးတင်နေတာ၊ ငါ့ချိုချဉ်တွေကို အကြွေးတင်နေတာ။"

အကယ်၍ သူကသာ ပိုက်ဆံကို ဝှက်မထားလျှင် သူတို့ ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် ဓားပြတိုက်စရာ မလိုသလို ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည် လုယက်ခံရစရာလည်း လိုမည်မဟုတ်ပေ။

မျောက်ပျင်းမှာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ "ဘော့စ်... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး စုဆောင်းထားတာလေးပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ငတ်သေသွားခဲ့ရင် အခေါင်းဝယ်ဖို့ စုထားတာပါ..."

ထျဲလန်ယန် - .......

တကယ်ကို စိတ်မကောင်းစရာပဲ။

သူမ ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။

မဟုတ်ဘူး... ထိန်းထားစမ်း။

သူတို့ကို ဘယ်သူက ဓားပြတိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိ ပေးလိုက်တာလဲ။

အကယ်၍ သူမတွင်သာ အရည်အချင်းမရှိလျှင် သူမလည်း လုယက်ခံရလိမ့်မည်။

ဒါက သင်ခန်းစာပဲ။

သူမသည် အမာရွတ်လျို၏ ပုဆိန်ကို ယူလိုက်သည်၊ ငတုံးဥ၏ သစ်ရွက်ပတ်ထားသော ချိုချဉ်ကို ကိုင်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် မျောက်ပျင်း၏ အခေါင်းဖိုး ပိုက်ဆံများကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကန်ကာ စက်ဘီးပေါ်တက်ပြီး ခံ့ညားစွာပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုနတ်ဆိုးမလေး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ဓားပြသုံးဦးမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားရသည်။

သူတို့က ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။ "ဝူးဝူးဝူး... သူက ငါတို့ထက်တောင် ပိုပြီး ဓားပြနဲ့ တူနေသေးတယ်။"

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၃၄

ထျဲလန်ယန်တစ်ယောက် ဓားပြသုံးဦး ငိုကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မသိရှာပေ။

သူမသည် သူမ၏ ခိုပျံ စက်ဘီးလေးကို အားသွန်ခွန်စိုက် နင်းရင်း ခရီးဆက်နေသည်။

ထိုခေတ်က တောင်ပေါ်လမ်းများမှာ တကယ်ပင် စီးရခက်လှသည်။

နေရာအနှံ့တွင် ကျောက်ခဲများ ရှိနေပြီး စက်ဘီးမှာ တုန်ခါနေသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စက်ဘီးပေါ်တွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှုပ်ခါနေတော့သည်။

ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း သူမ ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းသုံးခုကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲရှိ ခြံဝင်းထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ထည့်ထားလိုက်သည်။

သစ်ရွက်နှင့် ပတ်ထားသော ချိုချဉ်ကိုတော့ သူမ လွှင့်ပစ်ချင်နေမိသည်။

သို့သော် ငတုံးဥ၏ သွားရည်တောက်တောက်ကျကာ ငိုယိုနေသော မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်မိသောအခါ သိစိတ်က အလိုလိုပင် တားဆီးလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဒါက သူ တန်ဖိုးထားတဲ့ ပစ္စည်းပဲ၊ မလွှင့်ပစ်တော့ဘဲ သီးသန့်ပဲ ဖယ်ထားလိုက်ပါတော့မည်။

တောင်ပေါ်လမ်းတွင် တစ်နာရီကျော်မျှ စက်ဘီးစီးခဲ့ရသည်။

ထျဲလန်ယန်မှာ သူမ၏ တင်ပါးများ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီဟုပင် ခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှေ့၌ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကွေ့ဟွာရွာဟု စာလုံးသုံးလုံး ထွင်းထုထားရာ ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရန် မဝေးတော့ပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် စက်ဘီးပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ပိုက်အိတ်နှင့် လက်ဆွဲအိတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

လူတိုင်း လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြဆဲဖြစ်ရာ သစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ စည်ကားတတ်သော ရွာအဝင်ဝတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမက အခုမှ ရောက်ကာစဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အိတ်များကို သယ်ကာ ရွာထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျစ်ဆံမြီးလေးနှင့် မိုးပြာရောင် လက်တိုအင်္ကျီ ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဘေးဘက်လမ်းကြားလေးထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုကလေးမလေးမှာ သူမ၏ တင်ပါးကို အုပ်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဝါးခြမ်းစိတ်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်နေသည်။

"ငါ နင့်ကို ရိုက်သတ်မှာ၊ ဒီကလေးစုတ်လေး။ ကျောင်းပြေးပြီး ငှက်ဥသွားတူးရဲတယ်ပေါ့၊ ဆရာမက လာမပြောရင် နင် ကျောင်းမတက်တာ သုံးရက်ရှိပြီဆိုတာ ငါ သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

"မေမေ... သမီး ကျောင်းမသွားချင်ဘူး။ ကျောင်းက ဘာကောင်းလို့လဲ၊ သမီးက အမြဲတမ်း အိပ်ချင်နေပြီး ပျင်းစရာကြီး။"

ကလေးမလေးက ထွက်ပြေးရင်း ပြန်အော်ပြောနေသည်။

နောက်က လိုက်လာသော အမျိုးသမီးမှာ မောဟိုက်နေရင်း အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

"နင်က ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့၊ အခုချက်ချင်း ရပ်စမ်း၊ နင့်တင်ပါးကို ပွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်ပစ်မယ်။"

"ဟီးဟီးဟီး... မရပ်ပါဘူး။"

ကလေးမလေးက ပြောင်ချော်ချော် မျက်နှာပေး လုပ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ သူမကို ဖမ်းမိသွားတော့သည်။

ဝါးခြမ်းစိတ်က တင်ပါးပေါ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ကျရောက်သွားရာ ကလေးမလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အော်ငိုလေတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ပြီး ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဝါးခြမ်းစိတ်နဲ့ အသားနာနာရိုက်ခြင်းလား။

ဒါက ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြည့်စုံတဲ့ ကလေးဘဝ ပေးလိုက်တာဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်းပဲလား။

မဆိုးပါဘူး... မဆိုးပါဘူး၊ ငိုသံကတော့ အတော်လေး ကျယ်တာပဲ။

ထျဲလန်ယန်သည် လက်ထဲမှ ဖရဲစေ့များကို အကုန်စားလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမမှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်လေ။

ဒါနဲ့... ပညာတတ်လူငယ်တွေ နေတဲ့ခြံဝင်းက ဘယ်မှာလဲ။

ထျဲလန်ယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝါးခြမ်းစိတ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ ကလေးကို ရိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ငိုနေသော ကလေးမလေးတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမကိုပဲ မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား။

ထျဲလန်ယန်က အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ကလေးလေး... မငိုနဲ့တော့၊ အစ်မ မေးစရာ ရှိလို့။"

အသံကြားသဖြင့် ကလေးမလေးက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နီမြန်းနေသော သူမ၏ ပါးပြင်လေးများပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေဆဲပင်။

သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ သူမက သတိထားလိုက်သည်။ "အစ်မက ဘယ်သူလဲ။"

ထျဲလန်ယန် - "အစ်မက ဒီနေ့မှ ရွာကို ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ပါ၊ ပညာတတ်လူငယ်တွေနေတဲ့ ဝင်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား။"

ကလေးမလေး၏ တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး လှည့်ပတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောပြလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အစ်မက သမီးကို ချိုချဉ်တစ်လုံး ပေးရမယ်နော်။"

ထျဲလန်ယန်က ရယ်လိုက်မိသည်၊ ဒီကလေးမလေးက တကယ်ကို လည်တာပဲ။

သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ (အမှန်တကယ်တော့ နေရာလွတ်ထဲမှ) သစ်သီးချိုချဉ်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရော့... ဒီမှာ။"

ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လျက် ချိုချဉ်ကို ယူပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကဲ... သွားကြစို့။"

ဒီကလေးမလေးက စကားပြောတာ သိပ်ချိုတာပဲ၊ ဘယ်သူ့ဆီက အမွေရထားတာလဲ မသိဘူး။

သူတို့ မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရွာအဆုံးတွင် မြေအိမ်တန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်များပေါ်တွင် အနီရောင် နဖူးစည်းစာတန်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ "ကျယ်ပြောသော လယ်ကွင်းပြင်တွင် နီရဲသော နှလုံးသားကို သွန်းလောင်းပါ၊ ကျေးလက်တွင် အမြစ်တွယ်၍ တော်လှန်ရေးအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပါ။"

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးမလေးက ပြန်ရန် ပြင်တော့သည်။

"မမလှလှ... သမီးနာမည်က စုန့်ရွှယ်ပါ၊ အားရင် အစ်မဆီ လာလည်မယ်နော်။"

ထျဲလန်ယန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

စကားချိုတဲ့ ကလေးမလေးတွေကိုတော့ လူတိုင်းက ချစ်ကြတာပဲလေ။

ထျဲလန်ယန်က သူမအတွက် နောက်ထပ် သစ်သီးချိုချဉ်တစ်လုံး ထပ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ရွှယ်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ဝင်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဟဲအိုက်လင်းနှင့် ပက်ပင်းတိုးတော့သည်။

"ထျဲလန်ယန်... နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ။"

ဟဲအိုက်လင်းသည် အပြစ်ရှိပုံပေါက်နေသည်။

ထျဲလန်ယန် သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု စီးလာလို့ပေါ့၊ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ နင့်အစီအစဉ်က ပျက်သွားပြီ မဟုတ်လား။"

ဟဲအိုက်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး အင်တင်တင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါမသိဘူး။"

"ငါ ဒီမနက် နင့်ကို နှိုးသားပဲ၊ နင်က ပျင်းလို့ မထတာလေ၊ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

ကျန်းစန်နှင့် လီစီတို့လည်း လျှောက်လာကြသည်။

သူတို့က ထျဲလန်ယန်ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းစန် - "ရဲဘော် ထျဲလန်ယန်... ငါတို့ ကျေးလက်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကြိုးကြိုးစားစား နေရမယ်၊ မြို့က မိန်းကလေးတွေလို ဇယားရှုပ်လို့ မရဘူး။"

လီစီ - "ဟုတ်တယ်၊ နင်က မနေ့ညက ရဲဘော် ဟဲအိုက်လင်းကိုတောင် ရေနွေးခပ်ခိုင်းတယ်လို့ ကြားတယ်၊ နင့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က... ပြဿနာရှိနေပြီ၊ ချက်ချင်း ပြုပြင်ဖို့ လိုတယ်။"

ထျဲလန်ယန် ပါးစပ်ကို ရွဲ့လိုက်သည်။ "ဒါကို ဟဲအိုက်လင်းက ပြောပြတာလား။"

ကျန်းစန်နှင့် လီစီက ခေါင်းညိတ်ပြခြဲသည် "အင်း"

ထျဲလန်ယန်က ဟဲအိုက်လင်းကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်ကတော့ တကယ့် လူလိမ်ပဲ။"

ဟဲအိုက်လင်းက မတရားခံရသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ထျဲလန်ယန်... ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ၊ မနေ့ညက ငါတို့ သဘောထားကွဲလွဲခဲ့ကြတာပဲလေ။"

သူမသည် အဓိကအချက်ကို ရှောင်နေပြီး သူမ လိမ်ညာနေသည်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။

အဓိကကတော့ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထျဲလန်ယန်ကို ရန်စသည့် အပြုံးမျိုး ခိုးပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်က သူမကို ပြန်မချေပနိုင်ဘူးဟု သူမက အပိုင်တွက်ထားပုံရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မနေ့ညက အခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိခဲ့တာဆိုတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။

ထျဲလန်ယန် ပြုံးပြီး သူမ၏ စကားကို ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မနေ့ညက နင့်ကို ရေနွေးခပ်ခိုင်းတာက နင့်တင်ပါးက အနာတွေပေါက်ပြီး ပုပ်စော်နံနေတယ်လို့ နင်ကိုယ်တိုင် ပြောလို့လေ၊ ငါ့ကို ရေနွေးခပ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ပြန်လုပ်ပေးတာကို အခုတော့ နင်က အမှန်တရားကို လိမ်ညာနေတာပေါ့။"

ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းအောင် ပြောတာလား... ဒါမျိုးက လူတိုင်း လုပ်တတ်တာပဲ။

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်…

ကျန်းစန်နှင့် လီစီတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် ကသိကအောက်ဖြစ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။

သူတို့က အနည်းငယ်ပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ထျဲလန်ယန်... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ငါ့တင်ပါးက... မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး၊ လျှောက်မပြောနဲ့။"

ထျဲလန်ယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဩော်... ဒါဆိုရင် ငါက ဘာလို့ နင့်ကို ရေနွေးခပ်ခိုင်းရမှာလဲ။"

"အဲဒါက... အဲဒါက..."

ဟဲအိုက်လင်း၏ မျက်လုံးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး ထပ်လိမ်ညာရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

သို့သော် ထျဲလန်ယန်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာနှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ သူမ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်က သူမကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်သွားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ မတန်ပေ။

"ငါ အမှတ်မှားသွားတာ ဖြစ်မှာပါ၊ နင့်ကို နောက်လိုက်တာပါ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း နောက်နေတာပဲလေ။"

သူမသည် ကျန်းစန်နှင့် လီစီကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လည်း ကြားတယ်မလား၊ ဟဲအိုက်လင်းရဲ့ တင်ပါးက ပုပ်မနေပါဘူး၊ အတည်မယူကြနဲ့နော်။"

ကျန်းစန်နှင့် လီစီ - ......

သူတို့ ဒီလို ပြက်လုံးမျိုးကို မကြားချင်ဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား။

မိန်းမသားချင်း ရန်ငြိုးဖွဲ့တာကတော့ တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"ငါတို့ ဘာမှ မကြားလိုက်ဘူး၊ အခု လုပ်စရာရှိတာ လုပ်တော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းစန်နှင့် လီစီတို့မှာ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟဲအိုက်လင်းမှာ ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ထျဲလန်ယန်... ငါက နည်းနည်းလေးပဲ လိမ်လိုက်တာကို ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ပြောရတာလဲ။"

ထျဲလန်ယန် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက နင့်ကို စော်ကားတာလား။ နင်က ငါ့ကို အရင် စပြီး စော်ကားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟဲအိုက်လင်း... ဒါကို မှတ်ထား။ နောက်ခါ နင်သာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်ပြောဦးမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ထက် ပိုဆိုးအောင် ငါ ပြောပစ်မယ်၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ။"

"နင်... နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ။ ငါ နင့်ကို နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ဘူး။"

ဟဲအိုက်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။