အခန်း (၃၇-၃၈)

အပိုင်း ၃၇

အိမ်ထဲတွင် ယွီချင်းချုံသည် သူမအပေါ် စွဲကပ်နေသော နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်ပါသည့် အကြည့်တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထျဲလန်ယန်က ဖော်ပြရခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွီချင်းချုံ၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"နင် ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ ငါက နင့်အတွက် သနားစရာကောင်းနေလို့လား။ ကြည့်မနေနဲ့... မျက်နှာလွှဲလိုက်စမ်း။"

ထျဲလန်ယန် - ....

ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက ဒီလောက်တောင် အဆိုးမြင်စိတ်တွေ များနေတာ၊ လမ်းဘေးက ခွေးတောင် ဖြတ်သွားရင်း သူမကို နှစ်ချက်လောက် လာကန်သွားဦးမည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ... သူမနဲ့ ရန်မဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သနားစရာကောင်းတဲ့ ဒီမိန်းကလေးက အသတ်ခံရပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ပြန်အသက်ရှင်လာတာကိုး။

စာနာစိတ်လေး နည်းနည်းတော့ ထားပေးသင့်တာပေါ့။

ပိုအရေးကြီးတာက... သူမက ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်နေပြီး ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေတာပဲ။

အကယ်၍ သူမနဲ့သာ ရန်ဖြစ်မိရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေပါ ဆုတ်ယုတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒီခေတ်ထဲကို ရောက်လာကတည်းက ထျဲလန်ယန်က သူမကိုယ်သူမ တော်တော်လေး ကံကောင်းတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

စိုက်ပျိုးရေး လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာလွတ် လက်ဆောင်ရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းမှာ ရတနာတွေနဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတွေကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခု ငြိမ်းချမ်းပြီး လှပတဲ့ ကျေးရွာလေးထဲ ရောက်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်... အရာရာက သူမအတွက် အဆင်ပြေလွန်းနေခဲ့သည်။

အခု ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက ပေါ်လာပြီဆိုတော့ သူမအနေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေတာကပဲ သဘာဝကျပါလိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန်က သူမကိုယ်သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။

တိုးရမယ့်အချိန်မှာ တိုးပြီး ဆုတ်ရမယ့်အချိန်မှာ ဆုတ်တတ်ရမည်။

လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်ခြင်းက ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှင်သန်နိုင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ မဟုတ်လား။

ဒါ့အပြင် ဒီအိမ်ထဲမှာ နောက်ထပ် ကောင်းကင်က ရွေးချယ်ခံရသူ တစ်ယောက် ရှိသေးသည်။

မှန်ပါသည်... စောစောက သူမဘက်က ကူပြောပေးတဲ့ ဟန်ခယ်အာက ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သည်။

မူလ ဟန်ခယ်အာကတော့ လူယုတ်မာ ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို အရူးအမူးစွဲလန်းနေတဲ့ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမက ချန်ဟွိုက်ကျင်းအတွက်နဲ့ မင်းသမီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရန်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ တကယ့်ဗီလိန်ဖြစ်တဲ့ ပိုင်ရန်ရန်ကပဲ အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဟန်ခယ်အာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကနေ ကူးပြောင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီးက သိမ်းပိုက်ထားပြီဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း ချန်ဟွိုက်ကျင်းအပေါ် ဘာစိတ်မှ မရှိတော့ပေ။

ဒါကိုတော့ ယွီချင်းချုံက မသိသေးပေ။

ယခင်ဘဝမှာ ယွီချင်းချုံ အမုန်းဆုံးက လူယုတ်မာနဲ့ သစ္စာဖောက်သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့ပြီးရင်တော့ သူမရဲ့ အမြဲတမ်းပြိုင်ဘက် ဟန်ခယ်အာပဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျေးလက်သို့ ရောက်လာသည့် ပထမဆုံးညမှာပင် ယွီချင်းချုံက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာပြီး သူမနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာတဲ့ ဟန်ခယ်အာကလည်း ဒါကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမက ကောင်းကင်က ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့သူပဲလေ၊ ဘယ်သူက သူမရဲ့ အရှိန်အဝါကို လာစိန်ခေါ်ရဲမှာလဲ။

သူမသည် ယွီချင်းချုံကို တစ်ယောက်တည်းအထီးကျန်သွားအောင် ချက်ချင်းပင် ပိုင်ရန်ရန်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်ညတွင် သူတို့က သူမကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ကြီးကျယ်သော ရန်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

ပြီးတော့ ဒီနေ့... ဒီနေ့က တတိယမြောက်ည ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ဒါဆိုရင်... ဒီည နောက်ထပ် ပွဲကြီးပွဲကောင်းတစ်ခု ရှိဦးမှာပေါ့။

သူမ ရောက်ကာစပဲ ရှိသေးတယ်၊ အမြည်းစားလို့ကောင်းမယ့် ဒရာမာပွဲကြီးနဲ့ တိုးနေပြီ။

မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

ဘေးတစ်ဖက်တွင်ရှိသော ပိုင်ရန်ရန်သည် ထျဲလန်ယန်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်ခါကြည့်ရင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး နောက်တစ်ခါကြတော့ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြုံးနေပြန်ရော။

သူမက ယွီချင်းချုံရဲ့ အဆူခံလိုက်ရတာလေ၊ ဘာတွေ အဲဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲ။

သူမက အရူးမများလား။

"ရဲဘော်... ရဲဘော် ယွီချင်းချုံကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်" ပိုင်ရန်ရန်က ထျဲလန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့စိတ်က အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ဒေါသကြီးတတ်တာ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မတရားခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် ကျွန်မကို ပြောလို့ ရပါတယ်"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုင်ရန်ရန်ကတော့ ဒီအရူးမလေးကို သူမတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး ယွီချင်းချုံကို အတူတူ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးလက်ကို ရောက်လာကတည်းက ယွီချင်းချုံက ဘာလို့ အဲဒီလောက် မောက်မာပြနေရတာလဲ။

ထျဲလန်ယန်က လက်ကို အမြန်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မဟုတ်တာ... ရပါတယ်၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ပိုင်ရန်ရန်ကတော့ ကြာပန်းဖြူမတွေရဲ့ စံပြပါပဲ၊ အပြင်ပန်းမှာတော့ အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့ဆိုပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ အမြဲတမ်း ပရိယာယ်တွေနဲ့ ကြံစည်နေတဲ့သူမျိုးပေါ့။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ သူမလိုလူမျိုးနဲ့ မပတ်သက်ချင်တာ အသေအချာပင်။

တစ်ကျော့ပြန်ရှင်လာတဲ့ ယွီချင်းချုံက စိတ်မြန်တယ်၊ ဝိညာဉ်ကူးလာတဲ့ ဟန်ခယ်အာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတယ်၊ ဒေသခံမလေး ပိုင်ရန်ရန်ကတော့ လည်လွန်းသည်။

ဒီသုံးယောက်လုံးက ပြဿနာတွေချည်းပဲ။

ထျဲလန်ယန်က သူမကို ဂရုမစိုက်သလို လုပ်လိုက်သဖြင့် ဟန်ခယ်အာ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။

"စောစောက နင့်ဘက်ကနေ ကူပြောပေးခဲ့မိတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်ဘူး။ နင်က သိပ်ကြောက်တတ်တာပဲ... တကယ့်ကို အနိုင်ကျင့်ခံမယ့်သူမျိုး။"

ထျဲလန်ယန်ကတော့ ပြန်ပြီး ရန်မဖြစ်တော့ဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးလေးသာ နေလိုက်သည်။

ရပါတယ်... ဘဝက အရှည်ကြီးရှိသေးတာပဲ၊ သူမ အေးအေးဆေးဆေး ပွဲကြည့်သွားမှာ။

ရန်ဖြစ်လို့လည်း သူမ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် ကျွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ဟောင်နေတာတွေကို နောက်ခံဆူညံသံတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်မည်။

ထျဲလန်ယန်က ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်သဖြင့် အခြေအနေမှာ စတင်ခဲ့သလိုပင် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်က ပိုင်ရန်ရန်တို့ဘက် မပါသွားတာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီချင်းချုံလည်း ဒေါသ အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဟိုဘက်ကို နည်းနည်းတိုးပေးမယ်၊ နင်က နံရံဘက်မှာ အိပ်လိုက်။"

မူလ အိပ်ရာနေရာချထားမှုအရ ယွီချင်းချုံက ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး၊ ပိုင်ရန်ရန်က အလယ်၊ ဟန်ခယ်အာက ညာဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။

အခု ထျဲလန်ယန် ရောက်လာပြီဆိုတော့ အားလုံးက ညာဘက်ကို နည်းနည်းစီ တိုးပေးရတော့မည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသစ်က တစ်နေရာရာမှာတော့ အိပ်ရမှာပဲလေ။

အိပ်ရာများ နေရာချပြီးသွားသောအခါ အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ပိုကျယ်လာသည်။

ကျန်ရှိနေသော ပညာတတ်လူငယ်များမှာ နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်များမှ ပြန်ရောက်လာကြပုံပင်။

ထျဲလန်ယန်သည် အမြန်ပင် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဟူဟောင်က သူမကို မြင်သွားပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော် ထျဲလန်ယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

စောစောက ရန်ဖြစ်သံအချို့ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အတော်လေး စိတ်ပူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"

ဟူဟောင်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "အင်းပါ... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ပြောနော်၊ ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်။"

သနားစဖွယ် ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းကို နုနယ်ပုံပေါက်နေသဖြင့် ဟိုသုံးယောက်က သူမကို အနိုင်ကျင့်မည်ကို သူ တကယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

အခုကစပြီး သူ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရတော့မည် ထင်သည်။

….

ထျဲလန်ယန် အခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူးခြားသော လက္ခဏာကိုယ်စီရှိသည့် လူငယ်သုံးဦး သူမဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။

ဘယ်ဘက်က တစ်ယောက်ကတော့…

သူက ကတုံးဆံပင်တိုတို၊ ထက်မြက်တဲ့ မျက်ခုံးအစုံနဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ အရှိန်အဝါရှိတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ပုံစံ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ ဦးနှောက်က သူ့ကို ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက် ဝမ်လန် အဖြစ် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်မိလိုက်သည်။ သစ္စာရှိတယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ အနစ်နာခံတတ်တယ်... နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားမယ့် ဒုတိယဇာတ်လိုက်မျိုးပေါ့။

အလယ်က လူကတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ပုံစံရှိပြီး ဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူမယ့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ဒါကတော့ လူယုတ်မာ ချန်ဟွိုက်ကျင်း ဖြစ်ရမည်။

ညာဘက်အစွန်ဆုံးက လူကတော့ သဘာဝအတိုင်း ကောက်နေတဲ့ ဆံပင်၊ ထူထဲတဲ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးအဝိုင်းသားကြောင့် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

ခန့်မှန်းနေစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ဒါကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းသမီးနောက် တကောက်ကောက်လိုက်မယ့် အချစ်ရူးကြီးပေါ့။

သူ့မှာ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ်… ဝမ်ကျွင်းကျွင်း တဲ့လေ။

ဆံပင်ကောက်နေတာကြောင့် ဝမ်ကျွင်းကျွင်းမှာ လူတွေရဲ့ စောင်းမြောင်းကြည့်တာနဲ့ သံသယမျက်လုံးတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရဖူးသည်။

သူ့ရဲ့ ဦးလေးက ကွေ့ဟွာရွာရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သာ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ သူ့ဘဝက တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်။ ဒီနေ့မှ အသစ်ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော်က ဝမ်ကျွင်းကျွင်းပါ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းသည် တက်ကြွသော စရိုက်အတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မက ထျဲလန်ယန်ပါ။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်းက သူမကို ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ရဲဘော်ထျဲ။ ကျွန်တော်က ချန်ဟွိုက်ကျင်းပါ။"

"မြို့တော်က လာတာ မဟုတ်လား။ ရဲဘော်ရဲ့ တရုတ်စကားပြောက တကယ့်ကို အဆင့်မီတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ဦးလေးကလည်း ပေကျင်းကပဲလေ။"

စကားအသုံးအနှုန်းက အနှစ်တွေချည်းပဲ။ သူမရဲ့ လေယူလေသိမ်းကို ချီးကျူးရင်း မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်လိုက်တာပါ။

တကယ့်ကို စကားပြောပါးနပ်တဲ့သူပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ဝတ္ထုထဲမှာ လူယုတ်မာ ဖြစ်နေတာပေါ့၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

အကယ်၍ ထျဲလန်ယန်သာ ဝတ္ထုကို မဖတ်ဖူးရင် ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ လှည့်စားခံရနိုင်သည်။

အခုတော့ သူမက အပေါ်ယံ ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြပြီး သူ့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်သလို နေလိုက်သည်။

ဝမ်လန်ကတော့ ပိုပြီး ရိုးရှင်းသည်။

သူ ပြောလိုက်တာကတော့ "ကျွန်တော် ဝမ်လန်ပါ" ဆိုသည့် တစ်ခွန်းတည်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပါပဲ၊ စကားဝိုင်းက ပြီးသွားသည်။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ သူ့လိုလူမျိုးကို ပိုသဘောကျသည်။

ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ဒရာမာတွေ နည်းတာပေါ့။

သို့သော် ဒီသုံးယောက်လုံးက ဇာတ်လိုက်အဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်သဖြင့် သူတို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးတာ အကောင်းဆုံးမှန်း သူမ သိသည်။

သူမ လိုချင်တာက ဘေးကနေ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး ပွဲကြည့်ရင်း သူမဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းဖို့ပဲ။

ရိက္ခာတွေ စုဆောင်းမယ်၊ ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ ပြီးတော့ တိတ်တဆိတ် ချမ်းသာအောင် လုပ်မယ်... ဒါက သူမရဲ့ အိပ်မက်ပဲ။

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၃၈

ကွေ့ဟွာရွာရှိ ပညာတတ်လူငယ်များသည် ထမင်းတစ်အိုးတည်းမှ စုပေါင်းစားသောက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် အလုပ်များကို ခွဲဝေကာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြရသည်။

အမျိုးသားများက ထင်းခုတ်၊ ရေခပ် တာဝန်ယူရပြီး အမျိုးသမီးများကတော့ ထမင်းချက်၊ ဟင်းချက်နှင့် ပန်းကန်ဆေး တာဝန်ယူကြရသည်။

စားသောက်ပြီးချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ရေနွေးအိုးထဲသို့ ဖြည့်ရန်အတွက် ရေနွေးတည်ပေးကြရသေးသည်။

တစ်ပတ်လျှင် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တာဝန်ကျပြီး အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသောကြောင့် လူတိုင်း နားရက်ရကြသည်။

ယွီချင်းချုံတို့ ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသလို ထျဲလန်ယန်တို့အဖွဲ့လည်း ရောက်ကာစဖြစ်၍ တာဝန်မကျသေးပေ။

နေ့လယ်စာ စားနေစဉ်အတွင်း အုပ်ချုပ်သူ ဟူဟောင်က ထိုကိစ္စကို စကားစလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ဘာသာ အဖွဲ့ဖွဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ခွဲပေးရမလား။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဟဲအိုက်လင်းက ချက်ချင်း ပြောခဲ့သည်။

"အစ်မကျန်းက ကျွန်မကို ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောပြထားပြီးသား၊ ကျွန်မ သူနဲ့ပဲ အဖွဲ့ဖွဲ့လိုက်မယ်။"

အစ်မကျန်းမှာ ဝါရင့်ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း သို့မဟုတ် တခြားသူများနှင့် တွဲလုပ်လေ့ရှိသည်။

ထျဲလန်ယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်၊ ဟဲအိုက်လင်းက တော်တော်လေး လည်သည်၊ အားကိုးရမည့်သူနောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်ကပ်တတ်သည်။

ဟူဟောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေရော ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းစန်နှင့် လီစီတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အတူတူ လုပ်ပါ့မယ်။"

ထျဲလန်ယန်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ နာမည်တွေ ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို အခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။

ထိုအရာသည် စာရေးသူက ကျပန်းရေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပြီး နံပါတ်တွေ ဖြည့်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တာပင်။

ဟန်ခယ်အာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထမင်းမချက်တတ်ဘူး။"

သူမက အနာဂတ်ကနေ ကူးပြောင်းလာတဲ့ ကံစီမံရာ အမျိုးသမီးလေ၊ ဒီခေတ်ကို လာတာက အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်ဖို့ပဲ၊ တခြားသူတွေအတွက် ထမင်းချက်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။

သူမက ပန်းကန်ဆေးရမှာကို ပိုပြီး မုန်းတီးသေးသည်။

သူမရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းကလည်း တက္ကသိုလ်မတက်ရဘဲ အထက်တန်းပြီးတာနဲ့ အလုပ်ထွက်လုပ်ခဲ့ရသည်။

ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ပန်းကန်ဆေးတဲ့အလုပ်နဲ့ပဲ လမ်းဆုံးခဲ့ရလို့ သူမရဲ့ လက်တွေက ကြမ်းတမ်းပြီး အစင်းကြောင်းတွေနဲ့ ရုပ်ဆိုးခဲ့ဖူးသည်။

ပိုင်ရန်ရန်က သူမ၏လက်ကို ပုတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ငါ ချက်တတ်တယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အဖွဲ့ဖွဲ့ကြတာပေါ့၊ နင့်ကို မပင်ပန်းစေရပါဘူး။"

သူမရဲ့ မိသားစုက သာမန်ပါပဲ၊ ကျေးလက်ကို ဆင်းလာတုန်းက သူမကို ၁၀ ယွမ်ပဲ ပေးလိုက်တာ၊ တခြား ဘာမှမပါဘူး။

ကျေးလက်ဘဝက ခက်ခဲလွန်းပြီး၊ စားဖို့တောင် မလောက်ဘူးလို့ သူမ ကြားထားသဖြင့် သူမကို ကျွေးမွေးမည့် ငအတစ်ယောက်ကို ရှာရမည်။

အစကတော့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း ယွီချင်းချုံကို မျက်စိကျထားတာပင်။

ဒါပေမယ့် ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ ကျေးလက်ရောက်တော့ ယွီချင်းချုံက ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူမအပေါ် အေးစက်စက်နဲ့ လှောင်ပြောင်တာတွေ လုပ်လာသလို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ခဏခဏ ကြည့်တတ်သည်။

ပိုင်ရန်ရန်က ဒါကို သည်းမခံနိုင်သဖြင့် ဟန်ခယ်အာဘက်ကို လှည့်ပြီး မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟန်ခယ်အာရဲ့ မိသားစုက ချမ်းသာတယ်၊ သူမက နည်းနည်း မောက်မာပေမယ့် လက်ဖွာတဲ့သူမျိုးပင်။

နှစ်ရက်အတွင်းမှာတင် သူမဆီကနေ ကောင်းတာတွေ အများကြီး စားခဲ့ရပြီးပြီ။

သူမ အကြာကြီး မစားခဲ့ရတဲ့ ယုန်ဖြူ သကြားလုံးတွေနဲ့ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေပေါ့။

ဒီဟန်ခယ်အာကလည်း မြှောက်ပေးရင် မြှောက်ပေးသလောက် ပျော်တတ်တဲ့သူဆိုတော့ တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်လေးပဲ။

ဒီလို ငအမျိုးက ရှာရခက်တယ်၊ ဒါကြောင့် မြဲမြံအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။

ပိုင်ရန်ရန်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ကြားသောအခါ ဟန်ခယ်အာ၏ မျက်နှာမှာဝင်းပသွားခဲ့သည်။

"အို... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ နင့်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ။"

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့် ထျဲလန်ယန်ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသည်။

စကားပုံအရဆိုရင် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူက တစ်ကျော့ပြန်ရှင်လာသူကို အနိုင်ရတယ်၊ တစ်ကျော့ပြန်ရှင်လာသူက ဒေသခံကို အနိုင်ရတယ်လို့ ဆိုကြသည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ အကုန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ရောင်းစားခံရတာတောင် ပိုက်ဆံပြန်ထိုင်ရေမယ့် ဟန်ခယ်အာရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ယွီချင်းချုံကိုတောင် မယှဉ်နိုင်တာ၊ ကြာဖြူမလေး ပိုင်ရန်ရန်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းထဲမှာလည်း ဟန်ခယ်အာဟာ ပိုင်ရန်ရန်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ခံခဲ့ရတာပါ။

ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ အကြာကြီးရှိပြီဆိုတော့ သူမလည်း အသေးစိတ်ကို သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ။

အဓိကကတော့ ဇာတ်သိမ်းက ရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး ဇာတ်လိုက်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေတာပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... သူမကတော့ ဝင်မရှုပ်တော့ပါဘူး။

သူမရဲ့ စည်းကို လာမကျော်သရွေ့တော့ သူမက ဘေးကနေ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ်ပဲ နေသွားမည်။

အမျိုးသား ပညာတတ်လူငယ်များဘက်တွင်…

ချန်ဟွိုက်ကျင်းနှင့် ဝမ်ကျွင်းကျွင်းတို့က အဖွဲ့ဖွဲ့ကြပြီး ဝမ်လန်ကတော့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတဲ့ နောက်ထပ် ရဲဘော်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

အခုတော့ ထျဲလန်ယန်နှင့် တစ်ကျော့ပြန်ရှင်လာသည့် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ယွီချင်းချုံတို့ နှစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

ယွီချင်းချုံက ထျဲလန်ယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီမိန်းကလေး ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ သူမ မသိပေ။

ဒါပေမယ့် သူမ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတာဆိုတော့ တခြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ... သူမက အရေးမပါတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲကိုး။

ဒီလူက ကြည့်ရတာ ရိုးသားပုံရသည်၊ ဒါကြောင့် သူမကို အနားမှာထားပြီး စောင့်ကြည့်ရမည်။

ထို့ကြောင့် သူမကပဲ အရင် စကားစလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ထျဲလန်ယန်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အဖွဲ့ဖွဲ့ကြမလား။"

ယွီချင်းချုံ ထိုမျှအထိ တွေးနေလိမ့်မည်ဟု ထျဲလန်ယန် မသိခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ရွေးချယ်ခွင့်သာရှိရင် သူမကတော့ ယွီချင်းချုံ၊ ပိုင်ရန်ရန် ဒါမှမဟုတ် ဟန်ခယ်အာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် လက်ရှိ အခြေအနေကတော့ ငြင်းလို့မရပေ။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကောင်းပါပြီ။" ဟုသာ ပြောလိုက်တော့သည်။

…..

လူတိုင်း အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီးသွားသောအခါ နေ့လယ်စာ စတင်ကျွေးမွေးတော့သည်။

ဟင်းတွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထျဲလန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ဟင်းက နှစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်… မုန်ညင်းထုပ်ဟင်းနှင့် အာလူးအမျှင်ကြော်။

ဆီမဝေ့နေသလို ဆီအစအနတောင် မတွေ့ရပေ၊ ရေနဲ့ပြုတ်ထားသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ဟင်းတွေကို ပန်းကန်နဲ့ မထည့်ဘဲ အလူမီနီယံ ဇလုံအကြီးကြီးတွေနဲ့ ထည့်ထားသည်။

လူပေါင်း ၂၀ ရှိတာဆိုတော့ အားလုံးအတွက် လောက်အောင် ထည့်ပေးရသည်။

ထမင်းကလည်း ဆန်ဖြူသီးသန့် မဟုတ်ဘဲ ကန်စွန်းဥအတုံးလေးတွေ ရောထားပြီး ရေများများနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်း တစ်ခွက်စီ ရကြသော်လည်း အဖတ်က သိပ်မပါလှပေ။

ကျေးလက်ဘဝက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ သိသာလွန်းလှသည်။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ အဆင်ပြေပါသည်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ကြုံဖူးသူမို့လို့ ဒါက သူမအတွက်တော့ ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာတစ်ခုပါပဲ။

သို့သော် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်အသစ်များကတော့ ဒါကို လက်မခံနိုင်ကြပေ။

ဟဲအိုက်လင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ဒါက နေ့လယ်စာ အကုန်ပဲလား။"

သူမက မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ခရီးသွားလာခဲ့ရတာလေ။

သူတို့အားလုံးက အရမ်းကို ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်ပြီး ဗိုက်ထဲကလည်း တဂွီဂွီ မြည်နေကြသည်။

သို့သော် ရှေ့က ဟင်းရည်ကျဲကျဲနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စားချင်စိတ်တွေပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းစန်နှင့် လီစီတို့ကတော့ ဘာမှမပြောကြသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

စောစောက ရောက်နှင့်နေတဲ့ ဇာတ်လိုက်အဖွဲ့ဝင် ၆ ယောက်ကတော့ ဒါကို ကြုံဖူးနေပြီမို့လို့ ငြိမ်နေကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဝင်း အုပ်ချုပ်သူ ဟူဟောင်က ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ထမင်းဝိုင်းက တကယ်တော့ တော်တော်ကောင်းတာနော်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဟင်းတစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတာ။ အဆင်ပြေအောင်ပဲ စားလိုက်ကြပါ။"

ဒါကတော့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တိုင်း ကြုံရမြဲ အတွေ့အကြုံပင်။

နေရာသစ်ကို အသားမကျတာကအစ အစားအသောက် မကောင်းတာအထိ အရာရာကို သူတို့ ညည်းညူကြသည်။

ခဏကြာရင်တော့ သူတို့ အသားကျသွားပါလိမ့်မည်။

ဟဲအိုက်လင်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟူဟောင်က အုပ်ချုပ်သူဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကို သွားဆန့်ကျင်မိရင် ဘဝက ပိုခက်ခဲသွားနိုင်သည်လေ။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ ဟဲအိုက်လင်းရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရသည်။

ဒီဟဲအိုက်လင်းကို သူမ မမှတ်မိပေ။ သူမက ကျန်းစန်နဲ့ လီစီတို့ထက်တော့ နည်းနည်းပိုကောင်းနိုင်ပေမယ့် ဝတ္ထုထဲမှာတော့ အရေးမပါတဲ့ ဇာတ်ရံလေးပဲ ဖြစ်မှာပါ။

ဇာတ်လိုက်အဖွဲ့တောင် ဘာမှမပြောတာကို သူမက အရင်ဆုံး ထွက်ပြောရဲတာပဲ။

ပိုင်ရန်ရန်က ထရပ်ပြီး မြေအိုးထဲက ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်ကို တစ်ခွက်ခပ်ကာ ဟဲအိုက်လင်းကို ပေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော် ဟဲအိုက်လင်း၊ ဒီဆန်ပြုတ်ထဲမှာ ဝက်ပေါင်ခြောက်လေးတွေ ပါတယ်၊ အရသာ တော်တော်ကောင်းတယ်၊ မြည်းကြည့်ပါဦး။"

ဝက်ပေါင်ခြောက်တဲ့။ ဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ အစားအစာပဲ၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ တစ်ခါစားရဖို့ မလွယ်တာကို ဒီနေ့ စားရတာပဲ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော် ပိုင်ရန်ရန်၊ ဒီနေ့တော့ အားလုံးပဲ ကံကောင်းကြတာပဲ။"

ဟဲအိုက်လင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပိုင်ရန်ရန်ကို ကျေးဇူးတင်စကားတွေ တရစပ် ပြောတော့သည်။

အခြား ပညာတတ်လူငယ်များကလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြသည်။

ပိုင်ရန်ရန်ကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ အားလုံးကို ပြန်ပြောနေပြီး အဲဒီဝက်ပေါင်ခြောက်က ဟန်ခယ်အာဆီက လာတာဆိုတာကိုတော့ လုံးဝ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

ဟန်ခယ်အာကတော့ တခြားအရာတစ်ခုကိုပဲ အာရုံရောက်နေသည်။

သူမက အမျိုးသားပညာတတ်လူငယ် ဝမ်လန်နဲ့ စကားပြောနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုပဲ ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်... ဝိညာဉ်ကူးလာပြီးတဲ့နောက် သူမက ဝမ်လန်ကို အရူးအမူး ချစ်မိသွားပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကောင်းပြီ... ဒါကတော့ နောက်ထပ် အချစ်ရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေပါပဲ။

တကယ်တော့ ဒါက တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

အရင်ဘဝတုန်းကတော့ မူလပိုင်ရှင်က လူယုတ်မာအတွက်နဲ့ မင်းသမီးနဲ့ ပြိုင်ခဲ့သည်၊ အခုဘဝမှာတော့ ဝိညာဉ်ကူးလာတဲ့သူက ဇာတ်လိုက်မင်းသားအတွက်နဲ့ မင်းသမီးနဲ့ ထပ်ပြိုင်နေပြန်ပြီ။

သူမကတော့ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ကိုပဲ ကံပါလာပုံရသည်။

ထျဲလန်ယန်ကတော့ ကန်စွန်းဥနဲ့ ဝက်သားခြောက်ဆန်ပြုတ်ကို အရသာခံစားရင်း ဘေးက လူဟောင်းတွေနဲ့ စကားပြောနေကာ တကယ်ကို ကျေနပ်နေမိသည်။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အဲဒါက တော်တော် အထီးကျန်ဖို့ ကောင်းသည်။

အခုတော့ အများကြီး ပိုကောင်းသွားပြီ၊ စည်လည်းစည်ကားတာပေါ့။

ထျဲလန်ယန်၏ ပညာတတ်လူငယ်ဘဝသည် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော နေ့လယ်စာလေးတစ်ခုနှင့် စတင်ခဲ့လေသည်။