အခန်း (၃၉၁-၃၉၂)

အခန်း (၃၉၁)မိုးမခပင်အောက်မှ တရားအလင်း

လင်းရှန်းရှန်းနှင့် ခွဲခွာခဲ့ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရှိ မိမိ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဦးစွာ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ခင်းကျင်း၍ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ နေ့စဉ်ပြုမြဲဖြစ်သော ကျင့်စဉ်များကို စတင်ကျင့်ကြံလေတော့၏။

ယခုအခါ သူသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေခြင်း၊ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိခြင်းနှင့် သွေးလေစွမ်းအားကို သန့်စင်ခြင်းဟူသော ကျင့်စဉ်သုံးရပ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနေသူ ဖြစ်ပေရာ သူ၏ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံချိန်သည် အခြားသူများထက် သုံးဆခန့် ပိုမိုကြာမြင့်လေသည်။

ထို့ပြင် ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည် တိုးတက်စေရန်အတွက်လည်း အထူးလေ့ကျင့်ခန်းများကို နေ့စဉ်မပြတ် လုပ်ဆောင်ရသေး၏။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်စိုက်ခင်းများကို သွားရောက်စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူနှင့် အရေးကြီးသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများအတွက် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းခြင်း စသည့် ပြင်ပဆက်ဆံရေး ကိစ္စရပ်များကိုလည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ကိုင်တွယ်ရပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ချန်ရန်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။

သူ၏အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်မလပ် အလွန်တရာ ကျပ်တည်းလွန်းလှသဖြင့် အချိန်တိုင်းကို အသေအချာ တွက်ချက်ထားရပေရာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါသော်လည်း မပြီးပြတ်သေးသော အလုပ်များစွာ ကျန်ရှိနေပါသေးသည်။

ဥပမာပြရသော် စက်မှုရုပ်သေးအတတ်ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် တစ်နေ့လျှင် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်စာ အချိန်မျှသာ ဖဲ့ပေးနိုင်ခြင်းနှင့် မုန့်ယဲ့ကျားအတွက် စက်မှုခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးရန်ကိစ္စမှာလည်း စတင်ပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးဘဲ ကြန့်ကြာနေခြင်းတို့ ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့မှာ အလုပ်အားလုံး ပြီးမြောက်နိုင်စေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်ယောက်ခွဲလိုက်ချင်သည့်တိုင်အောင် အချိန်၏ ရှားပါးမှုကို ခံစားနေရရှာ၏။

"အင်း... အခုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်တွေကိုပါ နားလည်အောင် ကြိုးစားရဦးမယ်"

ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် ပန်းချီကားသုံးချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ—

"တစ်ခုခုတော့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပါစေ" ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် သစ်မြစ်အို ပန်းချီကား၊ တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားနှင့် ဝေဟင်ကြည့် သစ်ပင်ပန်းချီကားဟူသော ပန်းချီကားသုံးချပ်ကို ဦးစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

လင်းရှန်းရှန်းထံမှတစ်ဆင့် ဤပန်းချီကားတစ်ချပ်စီသည် မည်သည့်သစ်သားဓာတ်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည်ကို သူ သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အရိုးရှင်းဆုံးဖြစ်သော ပထမဆုံးပန်းချီကားကို ရွေးချယ်၍ အာရုံစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ပန်းချီကားကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ အလွန်တည်ကြည်လျက် ရှိ၏။ မကြာမီမှာပင် သူ၏အသိစိတ်များသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားကာ ပန်းချီကားအတွင်းသို့ လုံးလုံးလျားလျား စီးဝင်သွားလေသည်။

သစ်မြစ်များ၏ ကောက်ကွေးရှုပ်ထွေးနေပုံကို သူ၏မျက်လုံးများဖြင့် အသေအချာ လိုက်လံကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ သူ၏အတွေးများသည်လည်း သစ်မြစ်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပြန့်ကားသွားကာ သစ်နွယ်များ၏ ဆုံမှတ်တစ်ခုချင်းစီကို အနီးကပ် လေ့လာနေမိ၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် သဘာဝတရား၏ စည်းချက်တစ်ခုကို စတင်ထိတွေ့လာရသည်။ နင်းကျော့၏ အသက်ရှူသံသည် ပိုမိုမှန်ကန်နက်ရှိုင်းလာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပန်းချီကားအတွင်းရှိ ကမ္ဘာထဲသို့ တိုးဝင်တော့မည့်အလား ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားလေသည်။

သူ၏စိတ်နှလုံးသည် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာကာ ပန်းချီကားအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော နက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်များကို ခံစားသိရှိလာရ၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးမှာ ပန်းချီကားနှင့် တစ်သားတည်းကျတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင် ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုဒဏ်ကြောင့် သူ၏အသိအမြင်နယ်ပယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျက်ပြားသွားရလေသည်။

သူသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ မိမိကိုယ်မိမိ သတိမထားမိဘဲ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ပန်းချီကားကို မကြည့်တော့သော်ငြား သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာမူ ပန်းချီကားထဲ၌ စွဲမြဲနေဆဲပင်။

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ အစာတောင်းသံများ မြည်ဟည်းနေကာ ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မိမိအနေဖြင့် ခဏလေးသာ ကြာခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မွန်းတည့်သုံးချက်စာမျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။

သူသည် အစာအာဟာရအတွက် ဆေးလုံးကို စားသုံးထားပါသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထိုမျှလောက်သော အင်အားကုန်ခမ်းမှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အထက်ပိုင်း တန်တျန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း လုံးဝကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာလည်း အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

ပန်းချီကားမှတစ်ဆင့် တရားဓမ္မကို ဆင်ခြင်ခြင်းမှာ သူ၏ဦးနှောက်စွမ်းရည်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည် မဟုတ်လော။

"ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်ရဲ့ အစွမ်းပေါ့လေ"

နင်းကျော့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ များစွာ ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံသစ်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ထို့ပြင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရေခဲဓာတ်နှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း သစ်သားဓာတ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ထူးခြားသော ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်မိလေသည်။

နင်းကျော့သည် ဤအကြောင်းများကို စွန်းလင်ထုံအား ပြောပြခဲ့ရာ စွန်းလင်ထုံက—

"ပထမဆုံး ကြိုးစားရုံနဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာ တကယ်ကို ရှားပါတယ် ကျော့လေးရာ... မင်းသာ သစ်သားဓာတ်ဘက်မှာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ရှေ့လျှောက် အလားအလာ အရမ်းကောင်းမှာပဲ" ဟု ပြန်လည် ချီးကျူးလေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း—

"အကိုစွန်းလည်း ကြိုးစားကြည့်ပါဦးလား... ဒါတွေက ငှားလာတာဆိုတော့ အချိန်ပြည့်ရင် ပြန်ပေးရမှာလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံမှာလည်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ—

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးထဲမှာ သွားနားလိုက်ဦး... ငါ အပြင်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးမယ်" ဟု သဘောတူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် နင်းကျော့သည် စက်မှုနဂါးကြီးအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့တော့၏။ သူသည် ဦးစွာ ဝိညာဉ်အစားအစာများကို စားသောက်ကာ အမောဖြေပြီးနောက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သိုလှောင်ခန်းသို့သွားကာ မိုးမခပင်တစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဤမိုးမခပင်သည် မြေကြီးခဲကြီးနှင့်တကွ အမြစ်မှတူးထုတ်လာခြင်းဖြစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လျက် ရှိနေပေသည်။

နင်းကျော့သည် ထိုင်ခုံကိုယူ၍ ထိုအပင်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ဤမိုးမခပင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အသက်ဓာတ်များ ပြည့်လျှံနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အကိုင်းအခက်များမှာ ဝါနုရောင်သန်းနေကာ အရွက်များမှာမူ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အလင်းဖောက်နိုင်သည့် အစိမ်းရောင်တောက်တောက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအပင်ကား ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုအပင်အောက်၌ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မိုးမခပင်၏ ရနံ့မှာ စန္ဒကူးနံ့သာနှင့် သစ်ခွနံ့ကဲ့သို့ မွှေးပျံ့လာကာ စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေပြီး ဉာဏ်ပညာကိုလည်း ပိုမိုထက်မြက်စေလေသည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အပင်ပါလား"

နင်းကျော့သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သစ်မြစ်အို ပန်းချီကားကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်၍ လေ့လာလိုက်ပြန်ရာ ချက်ချင်းပင် ပန်းချီကားအတွင်းရှိ ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သူသည် သစ်မြစ်များပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် ရပ်နေကာ ထိုသစ်မြစ်များ၏ ကြမ်းတမ်းမှု၊ တွန့်လိမ်မှုနှင့် ၎င်းတို့အတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော အသက်စွမ်းအားများကို ခံစားနေမိသည်။

နင်းကျော့၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ခံစားမိသည်နှင့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်သည် လေမတိုက်ဘဲနှင့် လှုပ်ရှားလာကာ အရွက်များမှာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

နင်းကျော့သည် ပန်းချီကားအတွင်း၌ မိမိကိုယ်မိမိ သစ်ပင်တစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သစ်နွယ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ ထိုသစ်နွယ်များသည် မူလရှိနေသော သစ်မြစ်များနှင့် ရောယှက်သွားကာ ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် မာကြောမှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့စွမ်းအားများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ နင်းကျော့၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် တောက်ပနေလေတော့၏။

သူသည် ထိုသစ်နွယ်များကို မိမိ၏ လက်ခြေများကဲ့သို့ စိတ်ကြိုက်လှုပ်ရှားစေနိုင်လာသည်။ ရှေ့၌ရှိသော သစ်ပင်သည် သူ၏ အကောင်းဆုံးဆရာပင် ဖြစ်တော့၏။

သူသည် ထိုအပင်ထံမှ သင်ယူကာ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သစ်နွယ်များ၏ ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် သစ်မြစ်များ၏ ခိုင်ခံ့မှုတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော စွမ်းအားကို သူ ထိုးထွင်းသိမြင်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုမူ သူသည် သစ်သားဓာတ်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သော 'သစ်မြစ်နွယ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်း' အတတ်ကို လုံးဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်လျက် ရှိ၏။ သစ်မြစ်အို ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းနေကာ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်မျှ ကျန်မနေတော့ပေ။

"မွန်းတည့်တစ်ချက်စာလောက်ပဲ ရှိသေးတာလား"

နင်းကျော့သည် အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ အလွန်တိုတောင်းလှသော်လည်း သူ သိရှိနားလည်သွားသည့် အရာများမှာမူ ယခင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်များထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။

"အခြေအနေကလည်း တော်တော်ကောင်းနေတာပဲ... အဆာလည်းမပြေဘူး၊ ဝိညာဉ်အာရုံကလည်း ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကျန်သေးတယ်"

သူသည် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို ကြည့်ကာ—

"တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တဲ့ အပင်ပါလား" ဟု စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ အကိုင်းတစ်ခုမှာ အရွက်များအားလုံး ကြွေကျသွားကာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်ပန်းချီကားဖြစ်သော တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ပန်းချီကားထဲ၌ ကမ်းပါးယံပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိနေ၏။ ကမ်းပါးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်မှာ ပွင့်နေကာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီ၍ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံဖြစ်သဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးများမှာ မှောင်မည်းကာ နက်ရှိုင်းကျယ်ပြောလှ၏။

အခန်းတွင်းမှ အလင်းရောင်ကလေးတစ်ခုကသာ နွေးထွေးသော ထောင့်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

တောင်လေမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မီးအိမ်အလင်းမှာ တုန်ခါနေကာ ကျင့်ကြံသူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း လွင့်ဖြူးနေ၏။ အပြင်ဘက်၌ ထင်းရှူးပင်ရိပ်များမှာ လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေကြကာ အကိုင်းအခက်များမှာလည်း ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

ပန်းချီကား၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ မှောင်မည်းနေသော်လည်း ထိုမှောင်မည်းမှုမှာ ငြီးငွေ့စရာမကောင်းဘဲ သေချာကြည့်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသည့် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ဤကား တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားပင် ဖြစ်တော့သည်။ နားထဲတွင် ကြားနေရသည်မှာ ရေလှိုင်းသံ မဟုတ်ဘဲ တောင်လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထင်းရှူးတော၏ လှိုင်းသံများပင် ဖြစ်၏။

နင်းကျော့သည် မိုးမခပင်အောက်၌ စိတ်ကို စုစည်းကာ ပန်းချီကားအတွင်းသို့ ထပ်မံစီးဝင်သွားပြန်သည်။ သူသည် သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို မှီနေသော ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သွားကာ နားထဲ၌မူ အဆုံးမဲ့သော လှိုင်းသံများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုလှိုင်းသံများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ဒီရေကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မိုးဖွဲကလေးများကဲ့သို့ ညင်သာလှပေသည်။ ဤသည်ကား သဘာဝတရား၏ ကြီးမြတ်သော စွမ်းအားနှင့် အသက်ဓာတ်များပင် မဟုတ်လော။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် နင်းကျော့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် သူသည် မနားတော့ဘဲ တတိယမြောက် ပန်းချီကားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်၏။

၎င်းကား ဝေဟင်ကြည့် သစ်ပင်ပန်းချီကားပင် ဖြစ်တော့သည်။ ထိုပန်းချီကားထဲ၌ ထူထပ်လှသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များမှာ အစိမ်းရောင် အမိုးအကာကြီးတစ်ခုအလား တစ်လွှာချင်း ထပ်နေကြသဖြင့် နေ့အလင်းရောင်ပင် မမြင်ရသလောက် ဖြစ်နေကာ ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လျှင်မူ အရွက်များကြားမှ ကောင်းကင်ပြာကလေးကို ခပ်ရေးရေးမျှသာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်နေသော်လည်း သစ်ပင်များကသာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးအဖြစ် ဖန်တီးထားကြကာ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေပေသည်။

နင်းကျော့သည် ပန်းချီကားထဲ၌ မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဤသစ်တောကြီး၏ အရှင်သခင်၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ဝေဟင်ကြည့် သစ်ပင်ပန်းချီကားကိုပါ အောင်မြင်စွာ ထိုးထွင်းသိမြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ နင်းကျော့သည် သစ်သားဓာတ်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်သစ် သုံးမျိုးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပန်းချီကားများမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ပညာရပ်များ ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်နှင့် အားအင်များစွာကို သက်သာစေခဲ့လေသည်။

"ဒီပညာရပ် သုံးမျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့ ဟန်ကျိုးနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင် ငါ့နားတောင် အကပ်ခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

နင်းကျော့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ ချန်ရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရမည့် ပွဲအတွက်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်များမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့လေသည်။

"အကိုစွန်း... အကိုစွန်း...... အကို့အလှည့်ရောက်ပြီ"

"ဒီဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်က တကယ် အသုံးဝင်တာပဲ... ကျွန်တော် ပညာရပ် သုံးမျိုးတောင် တစ်ဆက်တည်း တတ်သွားတယ်"

နင်းကျော့သည် မိမိ၏ ဝမ်းမြောက်မှုများကို စွန်းလင်ထုံအား ပြောပြလိုက်ရာ စွန်းလင်ထုံကလည်း တဟားဟား ရယ်မောရင်း

"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း စမ်းကြည့်ရတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့လေသည်။

နင်းကျော့သည် စက်မှုနဂါးကြီးကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့တော့၏။

နောက်ရက်များတွင်လည်း သူသည် လင်းရှန်းရှန်းနှင့်အတူ ကိုယ်ခံပညာ အထူးလေ့ကျင့်ခန်းများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်မှာလည်း ဟန်ချက်ညီလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာ နင်းကျော့၏ အရည်အချင်းကို အံ့ဩနေမိသကဲ့သို့ ပန်းချီကားများမှတစ်ဆင့် တရားဓမ္မကို ဆင်ခြင်နိုင်မှု အခြေအနေကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့၏။

နင်းကျော့က ပထမဆုံးပန်းချီကားကို အောင်မြင်စွာ ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါတွင်မူ လင်းရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပေါ်လွင်လာကာ

"တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဒီလောက်အထိ နားလည်သွားတာလား... သခင်လေးနင်းကျော့... ရှင်ဟာ တကယ်ကို ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုတော်တဲ့သူပဲ" ဟု ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေတော့သတည်း။

အခန်း (၃၉၂) - နင်းကျော့ နှင့် ချန်ရန်

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းရှန်းရှန်းက ထပ်မံမေးမြန်းလာပြန်ချေသည်။ နင်းကျော့က ပထမပန်းချီကားကို သူနားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဒုတိယကားချပ်ကို ဆက်လက်လေ့လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်ရာ လင်းရှန်းရှန်းမှာ များစွာအံ့အားသင့်သွားပြီး ပညာရပ်ကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ထုတ်ဖော်ပြသရန် တောင်းဆိုတော့သည်။

နင်းကျော့က ထိုအတိုင်းပင် ပြသလိုက်သောအခါ လင်းရှန်းရှန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်သွားပြီး “သခင်လေးနင်းကျော့၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ရက်တွေအတွင်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်လောက်ကို နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာပါ။

သခင်လေးရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက ဒီလောက်အထိ ထူးကဲနေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သခင်လေးရဲ့ ပါရမီကို မသိဘဲ အထင်သေးမိခဲ့တာပဲ” ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်ပါတော့သည်။

နင်းကျော့ကမူ နှိမ့်ချစွာပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ချေသည်။ မိမိ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမှာ ဤမျှလောက်အထိ အံ့မခန်းမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ ကူညီမှုကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်အကြောင်း ပြောရလျှင် ယင်း၏အကူအညီဖြင့်ပင် စွန်းလင်ထုံသည်လည်း ပန်းချီကားသုံးချပ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး နင်းကျော့ထက်ပင် နှစ်နာရီခန့် ပို၍စောခဲ့ပေသေးသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း နင်းကျော့ သိရှိထားသည်။ စွန်းလင်ထုံ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခဲ့သည့် ဓားသိုင်းများမှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှရာ သူ၏ပါရမီမှာ များစွာထူးကဲသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက်နေ့တွင် လင်းရှန်းရှန်း မေးမြန်းလာသောအခါ နင်းကျော့က တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားကို နားလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် လင်းရှန်းရှန်း ထပ်မံမေးမြန်းလာပြန်ရာ နင်းကျော့က အခက်တွေ့နေသည့်ပုံစံ ပြသလျက် တတိယမြောက်ကားချပ်ဖြစ်သော ဝေဟင်ကြည့် သစ်ပင်ပန်းချီကားတွင် တစ်ဆို့နေပြီး အလွန်ခက်ခဲနေကြောင်း ဆိုသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက အံ့သြချီးကျူးပြီးနောက် “ဒီပန်းချီကားထဲမှာ အားအကောင်းဆုံး ပညာရပ်တွေ ပါဝင်နေတာမို့ နားလည်ဖို့က နှစ်ဆလောက် ပိုခက်တာ သဘာဝပါပဲ။ စိတ်အေးအေးထားပြီး မလောပါနဲ့ဦး။ အခု သခင်လေးဆီမှာရှိတဲ့ ပညာရပ်နှစ်ခုနဲ့တင် ချန်ရန်ကို ယှဉ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ” ဟု နှစ်သိမ့်အားပေးရှာသည်။

သို့သော် နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“သခင်မလေးလင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ချန်ရန်နဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကို အသုံးမပြုတော့ဘူးလို့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်”

လင်းရှန်းရှန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဤလုပ်ရပ်မှာ မိမိ၏ လက်ခြေကို မိမိပြန်လည် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ မဖြစ်နေပေဘူးလားဟု မေးလာသည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့က “ကျွန်တော် အဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရထားပေမဲ့လည်း အဲဒါအပေါ်မှာ အလွန်အကျွံ မှီခိုမိမှာကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မှီခိုမှုက အကျင့်ဖြစ်သွားရင် တိုးတက်လိုတဲ့စိတ်ဓာတ်ကို အားနည်းစေပြီး ကိုယ့်ရဲ့စွမ်းအား တိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် ဟန့်တားနိုင်လို့ပါပဲ။

စိတ်ချပါ သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော်က ခေါင်းမာတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က အတွေ့အကြုံဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပြင်ပပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ မှီခိုပြီး ကိုယ့်ရဲ့စွမ်းရည်ကို ဟန်ရေးပြဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကျင့်ကြံသူတွေကြားထဲမှာ ဂုဏ်မောက်ပြနေလို့လည်း ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာကာ “ဒီလို စိတ်ထားမျိုးရှိတဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့ဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရမှာ အသေအချာပါပဲ။ အသက်က ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို...” ဟု ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမသည် ဤအသက်အရွယ်နှင့် ဝါကြွားဂုဏ်ဖော်နေသော လူငယ်များစွာကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း နင်းကျော့ကဲ့သို့ နှိမ့်ချတည်ငြိမ်သူမျိုးကိုမူ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

“သခင်လေးနင်းကျော့၊ ကျွန်မ အခုဆို သခင်လေးနဲ့ ချန်ရန်ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ပိုပြီးတော့တောင် မျှော်လင့်မိနေပြီ”

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ပြီး “နိုင်တာ ရှုံးတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်မှာ ကျွန်တော် ချန်ရန်ကို ရှုံးသွားခဲ့ရင်တော့ သခင်မလေးရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုတွေကို အရာမထင်စေခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ဦး” ဟု ဆိုသည်။

“ပြုစုပျိုးထောင်မှု ဟုတ်လား။ သခင်လေးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက် အလွန်လေးလံလွန်းပါတယ်။” လင်းရှန်းရှန်းက ရှက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် နင်းကျော့၏ တိုးတက်မှုများမှာ သူ၏ ထက်မြက်မှု၊ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုနှင့် လုံလောက်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နင်းကျော့၏ အမြင်တွင်မူ လင်းရှန်းရှန်းကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်ဖော်မျိုးမှာ တကယ်ပင် ရှားပါးလှသည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခြင်း ခံထားရသူဖြစ်ရာ သူမ၏ အခြေခံစွမ်းရည်များမှာ မည်သည့်အားနည်းချက်မျှမရှိဘဲ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။

နင်းကျော့သည် သူမနှင့် လေ့ကျင့်ရင်း များစွာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

နင်းကျော့နှင့် ချန်ရန်တို့သည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ရန်မှာ အရပ်ခြောက်ပေခန့် မြင့်မားလှသည်။ သူ၏ လူအသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် ခရီးရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပယင်းရောင် မျက်လုံးများကမူ မြွေမျိုးနွယ်တို့၏ လက္ခဏာရပ်အတိုင်း ဒေါင်လိုက်အိမ်ကလေးများ ဖြစ်နေဆဲပင်။

လူသားတို့မှာ သတ္တဝါအားလုံးတွင် စိတ်ဝိညာဉ် အထက်မြက်ဆုံးဖြစ်ရာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် လူအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလေ့ရှိကြသည်။

အသွင်ပြောင်းခြင်း အောင်မြင်သွားပါက သူတို့၏ ဝိညာဉ်သဘာဝမှာ များစွာ တိုးတက်လာပြီး ကျင့်စဉ်များ၊ ပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် များစွာ အထောက်အကူပြုပေသည်။

ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှု အတိုင်းအတာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အကဲဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ထိုမြွေမျက်လုံးများက နင်းကျော့၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေရင်း ချန်ရန်က “သခင်လေးနင်းကျော့၊ အခုတိုက်ပွဲမှာ အကာအကွယ်အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မသုံးဘူးလို့ ကြေညာထားတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး “တကယ့် အသက်အန္တရာယ် ကြုံရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မှီခိုပြီး မိတ်ဆွေချန်ရန်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာက အောင်ပွဲရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နဲ့ တိုးတက်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လေ့ကျင့်ရာမှာလည်း အထောက်အကူမပြုပါဘူး။ ဒါကြောင့် အခုတိုက်ပွဲနဲ့ နောက်တိုက်ပွဲတွေမှာ ကျွန်တော် ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုက်တာနဲ့ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တာလို့ပဲ သတ်မှတ်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများကြားတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။ အချို့က “နင်းကျော့က မျိုးနွယ်စုကြီးက ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ချီးကျူးကြသလို အချို့ကလည်း “အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုတာလည်း ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုပဲကို။ အဲဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စွန့်လွှတ်တာက ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ပြန်ချည်ထားသလိုပဲ၊ တကယ်ပဲ ခေါင်းမာလွန်းတာပဲ” ဟု လှောင်ပြောင်ကြသည်။

လူအုပ်ကြားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော လင်းရှန်းရှန်းကမူ နင်းကျော့ကို လှောင်ပြောင်နေသူများကို ကြည့်ပြီး “နင်တို့လိုလူတွေက သခင်လေးနင်းကျော့ကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ” ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

ချန်ရန်သည် နင်းကျော့၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “မင်းက ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုမှတော့ နောက်ပိုင်း ရှုံးသွားတဲ့အခါမှ နောင်တမရနဲ့ပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့က ပြုံးလျက် လက်ဟန်ပြကာ “ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲ စတင်လေပြီ။

ချန်ရန်သည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး မြေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။

သူ၏ မူလအသွင်မှာ မြေပြင်မြွေနဂါးဖြစ်ရာ မြေကမ္ဘာငုပ်လျှိုးခြင်း ပညာရပ်မှာ သူ့အတွက် အသက်ရှူရသကဲ့သို့ပင် သဘာဝကျလှသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မြေကမ္ဘာငုပ်လျှိုးခြင်းကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ကောင်းကင်ထက်သို့ ချက်ချင်း ပျံတက်လေ့ရှိသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ချန်ရန်က မြေအောက်မှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပါကလည်း လွဲချော်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နင်းကျော့မှာ ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုရင်း လက်ကွက်များကို ဖော်ဆောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — သစ်မြစ်နွယ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်း။

ချန်ရန်သည် မြေအောက်မှတစ်ဆင့် နင်းကျော့၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထိုခဏ၌ မြေအောက်တွင် များပြားလှသော သစ်မြစ်များနှင့် နွယ်ပင်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာပြီး နင်းကျော့အောက်ရှိ မြေပြင်ကို ခိုင်ခံ့သော တံတိုင်းကြီးသဖွယ် ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။

သစ်မြစ်နွယ်များသည် မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ချန်ရန်ကို ဖမ်းဆီးရန် လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်လာကြချေသည်။

ချန်ရန်မှာ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

သူ၏ ရှောင်တိမ်းမှုအရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ မြေဓာတ်ပညာရပ်ကို တိတ်တဆိတ် အားဖြည့်လိုက်သည်။

မြေငလျင် အစီအရင်။

ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မမြင်နိုင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများသည် ဗဟိုချက်မှတစ်ဆင့် နင်းကျော့နှင့် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သစ်မြစ်နွယ်များဆီသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

နင်းကျော့က အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး မိမိပြင်ဆင်ထားသော ဒုတိယမြောက် ပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — ထင်းရှူးတောလှိုင်း စိမ်းလန်းဒီရေ။

ဤသည်မှာ နင်းကျော့က တောင်တန်းလှိုင်းသံ ပန်းချီကားမှတစ်ဆင့် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော ပညာရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအင်ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်သွားတော့သည်။ မီးဓာတ်စွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် မြေဓာတ်စွမ်းအင် နှစ်ဆကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ မြေဓာတ်စွမ်းအင် နှစ်ဆမှ ရွှေဓာတ်စွမ်းအင် လေးဆ၊ ရွှေဓာတ်စွမ်းအင် လေးဆမှ ရေဓာတ်စွမ်းအင် ရှစ်ဆ၊ ထိုရေဓာတ်စွမ်းအင် ရှစ်ဆမှ သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင် ဆယ့်ခြောက်ဆကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

နင်းကျော့၏ ဓာတ်ငါးပါး စွမ်းအင်များမှာ မျှတစွာ တည်ရှိနေရာ မီးဓာတ်စွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သစ်သားဓာတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်ဆနှင့် ညီမျှပေသည်။

မြေဓာတ်စွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သစ်သားဓာတ် ရှစ်ဆ၊ ရွှေဓာတ်မှာ လေးဆ၊ ရေဓာတ်မှာ နှစ်ဆ အသီးသီး ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည်။

ယခင်ရှိပြီးသား သစ်သားဓာတ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အစိတ်ပေါင်း သုံးဆယ့်တစ်စိတ်ပင် ရှိသွားတော့သည်။ ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်း ဖြစ်စဉ်ကြောင့် စွမ်းအင်တစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်ဆကျော်မျှ ပိုမိုကြီးမားသွားခဲ့ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ထင်းရှူးတောလှိုင်း စိမ်းလန်းဒီရေ ပညာရပ်သည် ကြီးမားလှသော စိမ်းလန်းသည့် ဒီရေလှိုင်းကြီးများသဖွယ် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်။

စိမ်းလန်းသော ဒီရေလှိုင်းများနှင့် မမြင်နိုင်သော ငလျင်လှိုင်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိကြပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

မြေပြင်မှာ တုန်ခါနေပြီး နေရာအနှံ့တွင် မြေကွဲကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ မြေသားကြီးများ ပြိုကျခြင်း၊ စုပုံလာခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ မိမိတို့၏ ပညာရပ်များဖြင့် အလှမ်းကွာလှမ်းရာမှ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ နင်းကျော့မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၏ ကျင့်စဉ်များနှင့် ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြု ပြောင်းလဲခြင်းပညာရပ်ကို မှီခိုလျက် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ချန်ရန်ကို မကျရှုံးအောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမျှဖြင့် မပြီးသေးပေ။

နင်းကျော့က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်း။

နွယ်ပင်များသည် မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကြသည်။

သိပ်သည်းလှသော သစ်တောကြီး၊ ရေတွက်၍မရနိုင်သော သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များသည် မည်သူမျှ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော သစ်သားအကျဉ်းထောင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။

ဤကြီးမားလှသော သစ်တောကမ္ဘာကြီးအတွင်း၌ ချန်ရန်မှာ ပိတ်မိနေသော ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရှာသည်။ ချန်ရန်မှာ များစွာထိတ်လန့်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်များက မိမိကို အစဉ်တစိုက် တိုက်စားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သူက ဒီပညာရပ်ကိုတောင် သုံးနိုင်တာလား”

ချန်ရန်သည် မြေဓာတ်ပညာရပ်များကို ထပ်မံအသုံးမပြုဝံ့တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤသစ်တောကမ္ဘာအတွင်း၌ မြေဓာတ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ပြိုင်ဘက်အတွက် အာဟာရဖြည့်ပေးသကဲ့သို့သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် နည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ စွမ်းအားမြင့် ရတနာအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ဖော်ကာ နွယ်ပင်များကို ဖြတ်တောက်ရန်နှင့် သစ်ပင်များကို လှဲချရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် သူ သစ်ပင်မည်မျှပင် လှဲချပါစေ၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ပြန်လည်ကြီးထွားလာမြဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အတိုင်းအတာသာ အကန့်အသတ်မရှိပါက နင်းကျော့သည် ဤသစ်တောကမ္ဘာကို ယခုထက်ပင် ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်မှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တမ်းတခြင်းပြည်တွင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများအတွက် ကြီးမားသောအဖွဲ့အစည်း မရှိချေ။

ချန်ရန်မှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ၏ စွမ်းအားမြင့်ရတနာများမှာလည်း ပြောပလောက်အောင် မထူးခြားလှဘဲ အားလုံးမှာ ဟောင်းနွမ်းပြီး အဆင့်နိမ့်လှသည်။

ထိုရတနာများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ မပြောပလောက်လှဘဲ နင်းကျော့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် ဝေးစွ။

ချန်ရန်၏ စွမ်းအားမှာ မြေဓာတ်ပညာရပ်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း နင်းကျော့က ပညာရပ်သုံးမျိုးကို အစဉ်လိုက် ထုတ်ဖော်ကာ အသာစီးယူထားပြီး စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို သူ စိတ်ကြိုက်ပုံဖော်ထားခဲ့ရာ ချန်ရန်အနေဖြင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

“တောက်... ငါသာ အစကတည်းက မြေဓာတ်ပညာရပ်ကို အရင်သုံးပြီး အပြန်အလှန် တိုက်စစ်ဆင်ခဲ့ရင် ဒီလောက်အထိ အရှက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ခဏမျှ ဆက်လက်ရုန်းကန်ပြီးနောက် ချန်ရန်မှာ မတတ်သာဘဲ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ငါ ရှုံးပါပြီ။”

နင်းကျော့က သစ်ပင်ထိပ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ချန်ရန်ကို လက်အုပ်ချီကာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လျက် နင်းကျော့ကို အေးစက်စွာ ဂုဏ်ပြုစကားပြောကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ငါတို့တွေ နိုင်ပြီ” လင်းရှန်းရှန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေမိသည်။

နင်းကျော့သည် ဤသစ်သားဓာတ် ပညာရပ်သုံးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ထားကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤအောင်ပွဲကို မိမိမျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမအတွက် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ပထမပညာရပ်နှစ်ခုမှာ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသော်လည်း တတိယမြောက်ဖြစ်သော သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းမှာမူ အလွန်ခက်ခဲသော ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး နင်းကျော့က ယင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒီလို ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုး...” လင်းရှန်းရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါက အကိုကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုနဲ့တောင် တူနေပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ကြည့်ရှုနေသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အံ့သြချီးကျူးနေကြသည်။

“နင်းကျော့က သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်း ပညာရပ်ကို တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

“ငါ သစ်သားဓာတ်ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးကို တွေ့ဖူးပေမဲ့ ဒီပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ဖော်တာ မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ”

“သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းက တကယ်ပဲ အားကောင်းတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်းကျော့ရဲ့ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှုကလည်း တကယ်ကို များပြားတာပဲ။ ဒီလောက်ကြာအောင် ထိန်းထားတာတောင် အားနည်းသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝမတွေ့ရဘူး”

“ငါ့အထင်တော့ သူ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ နည်းဗျူဟာက တကယ်မှန်ကန်တာပဲ။ အစကတည်းက အသာစီးယူလိုက်တာကြောင့် ချန်ရန်အနေနဲ့ ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်တော့တာ။

ချန်ရန်က သစ်သားဓာတ်နဲ့ အတားအဆီးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး အစကတည်းက အသာစီးမရတော့တာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အပြတ်အသတ် ရှုံးသွားတာပဲ”

ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်ပွဲကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားရင်း ထိုးထွင်းအမြင်များစွာကို ဖလှယ်နေကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆွဲလိမ့်မည်ဟု လူအများက မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း နင်းကျော့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်များကြောင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

“နင်းကျော့က ချန်ရန်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို အပိုင်ရလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ။ သူရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ထိပ်တန်းဂူဗိမာန်ဆယ်ခုကို စိန်ခေါ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ”

ကျင့်ကြံသူများသည် နင်းကျော့၏ နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုများအကြောင်း ခန့်မှန်းနေကြစဉ် နင်းကျော့မှာမူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လင်းရှန်းရှန်းနှင့်အတူ အရိပ်ရလမ်းလေးအတိုင်း ယှဉ်တွဲလျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

စကားပြောနေကြရင်း နင်းကျော့က ရုတ်တရက် “သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော် အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်။ ဒါက သခင်မလေးအတွက် အခက်တွေ့စေနိုင်မလားတော့ မသိဘူး” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။