အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အခန်း (၃၉၃) မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ စံပြပဲ

သစ်ပင်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသော လမ်းကလေးမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ယခုအခါတွင် ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းမရှိတော့ဘဲ အဝါနုရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပေရာ သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ ပျံလွှားငှက်ငယ်လေးပမာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေတော့သည်။

လေတိုး၍ လွင့်ပါးနေသော သူမ၏ ဂါဝန်စကလေးမှာလည်း သူမ၏ ရွှင်လန်းနေသော စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသယောင် ရှိချေသည်။

ထိုစဉ် သစ်ကိုင်းအကြားမှ ထိုးဖောက်ကျရောက်လာသော နေရောင်ခြည်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်စေလျက် ရှိရာ လေပြေအေးကလေးကလည်း သူမ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်သွား၏။

ပန်းရနံ့တို့မှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေပြီး မြေဆီလွှာ၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့နှင့် သစ်ရွက်ချင်း ပွတ်တိုက်သံတို့သည် လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် စည်းချက်ကျကျ တီးခတ်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်တန်ရာ၏။

"သခင်လေးနင်းကျော့ ... ဒီတစ်ခေါက် သခင်လေးရဲ့ အောင်ပွဲက တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်" လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့အတွက် စိတ်ရင်းဖြင့် ဝမ်းသာနေမိပေသည်။

သူမသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်သမီး ဖြစ်ပေရာ မွေးဖွားလာစဉ်ကတည်းကပင် မြတ်နိုးယုယမှု၊ အလိုလိုက်မှုတို့ကိုသာ ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့ကဲ့သို့ တကယ့်တိုက်ပွဲများတွင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရခြင်းမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

လင်းရှန်းရှန်းသည် တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိစဉ် ဂိုဏ်းတူမောင်နှမများကို စိန်ခေါ်၍ ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အရွယ်ရောက်၍ အသိတရားဝင်လာသောအခါ ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို ရပ်တန့်ခဲ့လေသည်။

အကြောင်းမှာ သူမ၏ မည်သည့်အပြုအမူမဆို အပြင်လူများက အထင်အမြင်လွဲမှားစေပြီး တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

လောကတွင် အရာရာတိုင်းမှာ နှစ်ဖက်သွား ပြည့်စုံရန် ခဲယဉ်းပေစွ။

ဂိုဏ်းချုပ်၏သမီးအဖြစ် အခွင့်အရေးများကို ခံစားနေရသဖြင့် သူမတွင် တာဝန်ဝတ္တရားများလည်း ရှိနေပေရာ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ လင်းရှန်းရှန်း၏ ပျိုရွယ်မှုမှာ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

ထိုနေရာသည် သူမအား ပုံသွင်းပေးခဲ့သလို သူမအား ချုပ်နှောင်ထားရာလည်း ဖြစ်ချေသည်။

သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အကျိုးစီးပွားကို အစဉ်တစိုက် စောင့်ရှောက်နေရပြီး မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို သတိမူကာ အများအား ဒုက္ခမပေးမိစေရန် အစဉ်ဆင်ခြင်နေရပေသည်။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့ အောင်ပွဲခံသောအခါ သူမသည် စိတ်ရင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

နင်းကျော့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှတစ်ဆင့် သူမသည် ကြီးစွာသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိနေမိပေရာ နင်းကျော့နှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းကပင် သူမသည် သူ့အပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင် ရှိခဲ့ချေသည်။

နင်းကျော့၏ အခြေအနေမှာ သူမနှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ကိုယ်ချင်းစာနာစိတ် ထားရှိရန် ပို၍ လွယ်ကူစေပေသည်။

သူမ၏ စိတ်ရင်းကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။ သူမသည်လည်း နင်းကျော့ကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် အိမ်နှင့်ဝေးရာသို့ ခရီးထွက်ကာ အတွေ့အကြုံသစ်များကို ရှာဖွေလိုသော ဆန္ဒ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ခက်ခဲသော ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် နင်းကျော့အတွက် စိုးရိမ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာတို့က သူမကို စွဲမက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် နင်းကျော့အား စိတ်ရင်းဖြင့် ကူညီပေးခဲ့ပြီး သူ၏ တိုးတက်မှုကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ကြိုးစားမှုများမှာ အရာထင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့က အင်အားကြီးရန်သူကို အနိုင်ယူလိုက်သောအခါ သူမ ကိုယ်တိုင် နိုင်သထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အကြောင်းမှာ သူမ၏ ကြိုးစားမှုများသည်လည်း ထိုအောင်ပွဲတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် နင်းကျော့ကဲ့သို့ အလျှော့မပေးဘဲ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ ကောင်းစွာ သိနေပေသည်။

အချို့သော အခြေအနေများတွင် နင်းကျော့၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ တောင့်တချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ နင်းကျော့ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး "ဒီမှာရှိတဲ့ အပြင်ပန်းကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ လိုင်ဝူရင်းနဲ့ ကျန့်ရှင်းချန်တို့က အားအကောင်းဆုံးပဲ ... သူတို့က ပထမအဆင့်ပေါ့" ဟု သူ့အတွက် စဉ်းစားပေးနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယအဆင့်မှာတော့ ချန်ရန်နဲ့ လော့ရှောင်တို့ ရှိကြတယ်"

"သခင်လေးနင်းကျော့ ... အခု သခင်လေးက ချန်ရန်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် စိန်ခေါ်အနိုင်ယူလိုက်ပြီဆိုတော့ ထိပ်တန်းဂူဗိမာန် ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရတော့မှာပေါ့"

"သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတာတောင် အခုလို အောင်ပွဲရတာက တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်"

နင်းကျော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်မှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ လိုသေးတာတွေ အများကြီးပါပဲ" ဟု ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခေါက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အနိုင်ရတာက နည်းဗျူဟာ မှန်ကန်လို့ပါ ... ကျွန်တော်က တိုက်စစ်ကို အားပြုခဲ့သလို သစ်သားဓာတ်နဲ့ မြေဓာတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အားသာချက်ကလည်း ရှိနေခဲ့တာကိုး"

"တကယ်လို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတိုင်းအတာအရ ပြောမယ်ဆိုရင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက လူသားကျင့်ကြံသူတွေထက် အင်အား ပိုကြီးတတ်ကြတာပဲ ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ချန်ရန်ထက် နိမ့်နေတာပါ"

"အစဦးပိုင်းမှာ အခွင့်အရေးကို အရယူနိုင်ခဲ့ပြီး သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် သုံးမျိုးကို အသုံးချနိုင်ခဲ့လို့သာ အားသာချက် ရခဲ့တာပါ ... တကယ်လို့ သခင်မလေးလင်းကသာ သစ်သားဓာတ်ဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးဖို့ မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် နိုင်ပါ့မလဲ"

"ဒါကြောင့် သခင်မလေးကသာ ကွယ်ရာကနေ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး သူရဲကောင်းပါပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်းကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုချီးကျူးစကားကို လက်ခံလိုက်ကာ "သခင်လေးနင်းကျော့ ... သခင်လေးရဲ့ နောက်ခံက ကျွန်မနဲ့ ဆင်တူနေတာပဲလေ ... တကယ်လို့ ကျွန်မရဲ့ ပန်းချီကားချပ်တွေ မပါခဲ့ရင်တောင် သခင်လေးမှာ အနိုင်ရဖို့အတွက် တခြား ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေမှာပဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘဲ နေမလား" ဟု ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ သခင်လေး အနိုင်ရခဲ့တဲ့ တခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုကိုလည်း သခင်လေးက ချန်ထားခဲ့သေးတယ်"

"အဲဒါကတော့ သခင်လေးရဲ့ ကျင့်စဉ်က ထူးခြားလွန်းတာပဲ ... ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားက စိတ်ကြိုက် ခွဲထုတ်လို့လည်း ရသလို ပေါင်းစည်းလို့လည်း ရတယ် ... ပြီးတော့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အကျိုးပြုပြီး စွမ်းအားတွေကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားစေနိုင်တာပဲ"

နင်းကျော့က ပြုံး၍ "ဒီဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်ဒီရေ ကျင့်စဉ်က ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေထဲက တစ်ခုပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် အားကျသော အကြည့်ဖြင့် "ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အရှင်သခင်အကြောင်းကို ကျွန်မလည်း ကြားဖူးပါတယ် ... သူက တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါပဲ" ဟု ဆိုချေသည်။

နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်းနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ လမ်းလျှောက်လာရင်း "ဒီတစ်ခေါက် အနိုင်ရခဲ့တာက ပြတ်သားတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေလည်း ရှိလာနိုင်တယ်" ဟု တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အနိုင်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ချန်ရန်ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အားလုံး သိသွားကြမှာ ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုကြမှာပဲ"

"အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ထိပ်တန်းဂူဗိမာန်ကို အရယူလိုက်တာက တခြားလူတွေရဲ့ မနာလိုမှုကို ဖြစ်စေပြီး စိန်ခေါ်မှုတွေ ကြုံလာရနိုင်တယ်"

"အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်က ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကို သုံးလိုက်တာက အရှုံးပေးတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ အရင်က လူသိရှင်ကြား ပြောခဲ့ဖူးတော့ တခြားလူတွေက ဒါကို အခွင့်ကောင်းလို့ ထင်သွားကြမှာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှန်းရှန်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်မိ၏။

သူမသည် မိမိရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးအား ပြန်လည် အကဲခတ်မိကာ စိတ်ထဲမှလည်း ချီးကျူးနေမိပေသည်။

နင်းကျော့သည် အသက် (၁၆) နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန် တည်ငြိမ်လှပေစွ။ ထိုကဲ့သို့သော အသက်အရွယ်တွင် ရုတ်တရက် အောင်ပွဲရရှိပါက မာန်တက်တတ်ကြသော်လည်း သူကမူ အပြင်လူဖြစ်သည့် သူမထက်ပင် ပို၍ သတိရှိကာ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သုံးသပ်နိုင်ပေသည်။

သူမသည် နင်းကျော့ထက် (၅) နှစ်မျှ ကြီးသော်လည်း အောင်ပွဲကြောင့် မျက်စိမှုန်နေခဲ့မိပေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေမိပေရာ ထိုအချိန်တွင် နင်းကျော့ထံမှ ခိုင်မာ၍ တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရပြီး သူမ၏ ဖခင်အရိပ်အယောင်ကိုပင် မြင်ယောင်နေမိတော့သည်။

အခြေအနေမှာ သင့်တော်နေပြီဖြစ်၍ နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်း၏ အကူအညီ လိုအပ်နေသော ကိစ္စတစ်ခုကို စတင်ပြောဆိုလိုက်၏။ သို့သော် ထိုကိစ္စမှာ သူမအတွက် ခက်ခဲစေနိုင်သည့် အရာလည်း ဖြစ်ချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့အပေါ် ကောင်းသော စိတ်အခြေခံ ရှိနေပြီဖြစ်၍ "ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေမှာတော့ ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး ... ဒါပေမဲ့ တခြားကိစ္စတွေဆိုရင်တော့ သခင်လေး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ ... ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်" ဟု တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် "သခင်မလေးလင်း စိတ်ချပါ ... ကျွန်တော်က မဖြစ်နိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုးကို မလုပ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လင်းရှန်းရှန်း အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်၍ "ကျွန်တော် အိမ်က ထွက်လာပြီး ခရီးလှည့်လည်နေတုန်း မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးတယ်" ဟု ဆိုပေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါကို သခင်လေး ပြောပြဖူးပါတယ် ... သခင်လေး ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းကလည်း အဲဒီတောင်က ရခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။

နင်းကျော့က ပြုံး၍ "အဲဒီတောင်မှာ ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံခဲ့ရတယ် ... မခွဲခွာခင်မှာလည်း သူက ကျွန်တော့်ကို ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းက အဲဒီအပင်ကို တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံဖို့နဲ့ တခြားလူတွေကို မသိစေဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်"

"ဝိညာဉ်အပင်တွေ ကျင့်ကြံရတာက ခက်ခဲနက်နဲလွန်းတယ်လေ ... ကျွန်တော်က အဲဒီအကြောင်းကို သိပ်မသိဘဲ အခုမှ စလေ့လာနေတဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ"

"အခု ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင့်ကြံရမှာက ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင် ဖြစ်နေတော့ တကယ်ကို စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့"

"အခု အဲဒီအပင်က ညှိုးနွမ်းလာတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေလို့ ကျွန်တော် တကယ်ကို စိုးရိမ်နေမိတာပါ"

"မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် ... တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း ... ပြီးတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်ကိုတောင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာလား" လင်းရှန်းရှန်းသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိပြီး နင်းကျော့၏ လွတ်လပ်သော ဘဝကို ပို၍ပင် အားကျမိသွားတော့သည်။

သူမသည် စပ်စုလိုသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ "ဒါဆို သခင်လေးနင်းကျော့က ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကို ရောက်လာတာ ဒီကိစ္စအတွက်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်၏။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်၍ "ဒါကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေထဲက တစ်ခုပါပဲ ... သခင်မလေးတို့ ဂိုဏ်းက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို အကြီးအကျယ် စိုက်ပျိုးနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒီမှာ အကူအညီ မရဘူးဆိုရင် တစ်ပြည်လုံးမှာ တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ထပ်လောင်း ချီးကျူးလိုက်ပြန်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ပြုံး၍ နင်းကျော့က အားနာတတ်လွန်းသည်ဟုသာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဒီအချိန်မှာတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။

"တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းက တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံဖို့ မှာထားတယ်ဆိုရင် ဒါက တစ်ခုခု အကြောင်းရှိလို့ ဖြစ်မှာပဲ ... ဒါကြောင့် သခင်လေး ကိုယ်တိုင်ပဲ ဝိညာဉ်အပင် ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို လေ့လာရလိမ့်မယ်"

"အဓိကအချက်က ဝိညာဉ်အပင်တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံနည်းတွေ ရှိကြတယ် ... မျိုးစိတ်တူရင်တောင် ဒေသပေါ်မူတည်ပြီး ကွဲပြားတာတွေ ရှိတတ်တယ်လေ"

"တကယ်လို့ မသင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးမိရင် အပင်ကို ရှင်သန်အောင် ကူညီပေးရာ မရောက်ဘဲ ပိုပြီး ထိခိုက်သွားနိုင်တယ်"

နင်းကျော့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ပြီး "ဒါကို ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားဖူးပါတယ် ... ဒါက တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ... ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့ရတော့ ဒီအပင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို အပြင်လူကို ပြောပြလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်" ဟု ဆိုပေသည်။

"ဒါကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် သခင်မလေးလင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ မေးမိမှာပါ"

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ လျှို့ဝှက်ထားရမည် မဟုတ်လော။

ထိုကဲ့သို့သော အသိဉာဏ်ကို ပွင့်လင်းစေနိုင်သည့် ဝိညာဉ်အပင်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အချိန်နှင့် အင်အားကို သက်သာစေနိုင်သော အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ချေသည်။

အဖွဲ့အစည်းများနှင့် အင်အားစုများအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင်မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိသည့် တိုက်ခိုက်ရေး ရတနာများထက်ပင် ပို၍ အဖိုးတန်လှပေစွ။

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို စတင် ရရှိစဉ်ကတည်းကပင် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေရာ ထိုအကြောင်းကို တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း၊ စွန်းလင်ထုံနှင့် သူ သုံးဦးသာ သိရှိကြပေသည်။

ထိုအပင်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း နင်းကျော့သည် ၎င်းကို အစဉ်တစိုက် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၃၉၄) - ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးထံမှ အကူအညီတောင်းခံခြင်း

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်များကို လေ့လာဆည်းပူးခဲ့ရာ နက်ရှိုင်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ရရှိခဲ့ပေသည်။

ထိုသို့သော တန်ဖိုးကြီးရတနာမျိုးကို အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်မပြသင့်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားသူများ၏ လောဘဇောတိုက်မှုကို ခံရနိုင်ပြီး ဘေးဒုက္ခဆိုးများပင် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ရှိချေသည်။

လူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခဲယဉ်းလှပေရာ

လက်ရှိတွင် လင်းရှန်းရှန်း အပါအဝင် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေသော်လည်း နင်းကျော့အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ရင်းစေတနာကို စမ်းသပ်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။

အကျိုးမရှိသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ရန်လည်း မလိုအပ်လှချေ။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ အတူတကွ လေ့လာဆည်းပူးပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်မှ မိုးမခခက် ခြောက်ခက်မှာ လုံးဝ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားခဲ့ရာ ကြည့်ရသည်မှာ ရင်နာစရာပင် ကောင်းလှတော့သည်။

ထို့ပြင် သစ်ပင်၏ ရှင်သန်လိုစိတ်ကြောင့် ၎င်းအမြစ်တွယ်ရာ မြေဆီလွှာရှိ အာဟာရဓာတ်များကိုပါ စုပ်ယူပစ်လိုက်သဖြင့် မြေသားများမှာ သဲကန္တာရအလား ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်မှ ညှိုးနွမ်းနေသော ထိုမိုးမခခက်ခြောက်ခက်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်စိုပြေလာသည့် အရိပ်အယောင် ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် နှေးကွေးလှပေသည်။

နင်းကျော့အနေဖြင့် ယင်းအခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် အပင်ကို အမြန်ဆုံး နေရာရွှေ့ပြောင်း စိုက်ပျိုးရန်မှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

"အပင်က ပြန်လည်မရှင်သန်လာရင်တောင်မှ အခုရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရမယ်" ဟု နင်းကျော့က တွေးတောမိသည်။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော သက်ရှိအပင်တစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သက်ရှိတို့၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလေလေ ပြင်ပကမ္ဘာမှ လိုအပ်ချက်များမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်၏။

နင်းကျော့အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို ဤအတိုင်း ဆက်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ အခြေအနေအရ နင်းကျော့မှာ လင်းရှန်းရှန်းထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန်သာ ရှိတော့သည်။ လင်းရှန်းရှန်းကလည်း နင်းကျော့၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိချေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရှန်းရှန်းက "ဒီကိစ္စက တကယ်တော့ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ပဲ" ဟု ပြောလာသည်။

"ကျွန်မတို့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူက စာကြည့်တိုက်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ သခင်လေးနဲ့အတူ သွားပြီးတော့ ရှာကြည့်ပေးလို့ရတာပေါ့၊ အရင်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီအပင်က ဘာအပင်လဲဆိုတာ သိဖို့လိုမယ်၊ ဒါကိုတော့ သခင်လေး ကိုယ်တိုင်ပဲ အတည်ပြုပေးရမှာနော်"

"အပင်ကို အတည်ပြုပြီးပြီဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီအပင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေက ဘယ်လောက်အထိ လျှို့ဝှက်လဲဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားရမှာပေါ့၊ တကယ်လို့ အဆင့်မြင့်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကူညီဖို့ မလွယ်ဘူးထင်တယ်"

နင်းကျော့က သက်ပြင်းချရင်း "ကျွန်တော်လည်း မကောင်းတဲ့ စိတ်အခံတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းက ဒီအပင်ကို ကျွန်တော်ဆီ အပ်နှံတုန်းက သူ့မျက်နှာက တော်တော်လေး အလေးအနက်ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကိုလည်း သေချာမှာကြားနေတာကိုကြည့်ရင် ဒီအပင်က သာမန်တော့ ဟုတ်ဟန်မတူဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့လို့ သခင်မလေးလင်းကို လာပြီး အကူအညီတောင်းရတာပါ၊ တကယ်လို့ အရမ်းခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့"

နင်းကျော့၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှန်းရှန်းက မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ သူမ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

သူမက "မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့ အရှုံးပေးလိုက်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒါ ဘာအပင်လဲဆိုတာကို သိအောင် အရင်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု အားပေးစကား ဆိုသည်။

"ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အင်အားမလောက်ဘူးဆိုရင်လည်း တခြားသူတွေကို အကူအညီတောင်းလို့ရတာပဲလေ"

နင်းကျော့က သူမအား အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့အား စာကြည့်တိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဝိညာဉ်အပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် စာအုပ်များကို ရှာဖွေကြတော့သည်။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ စာအုပ်များမှာ တောင်ပုံရာပုံပင် ရှိလှချေသည်။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် နင်းကျော့မှာ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မှ 'ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အပင်များ'၊ 'နတ်ဘုရားဥယျာဉ်မှ ထူးဆန်းသောအပင်များ' နှင့် 'ဝိညာဉ်အနှစ်နှင့် ဆန်းကြယ်သော ပုံပြင်များ' အစရှိသည့် စာအုပ်အချို့ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။

နင်းကျော့က လင်းရှန်းရှန်းအား အားနာဟန်ဖြင့် "သခင်မလေးလင်း၊ ဒီစာအုပ်တွေထဲမှာ ပါနိုင်တယ်လို့ ငါခံစားရတယ်၊ မာတိကာတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ တူညီတဲ့အချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒီလျှို့ဝှက်စာအုပ်တွေရဲ့ အဆင့်တွေက အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နင်းကျော့မှာ အနည်းငယ် မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက် ဖြစ်သွားကာ "သခင်မလေးလင်းအတွက် အရမ်းဒုက္ခများနေမယ်ဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ တခြားနည်းလမ်း ရှာကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း "သခင်လေးက ဒီကိုရောက်တာ မကြာသေးတော့ လူစိမ်းတွေချည်းပဲလေ၊ ဒီမှာဆိုလို့ ကျွန်မတစ်ယောက်ပဲ သူငယ်ချင်းရှိတာကို..." ဟု ပြောရင်း သူမက သွားကို တင်းတင်းစိလိုက်သည်။

"သခင်လေးအတွက်အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်၊ အခုတော့ အရင်ပြန်နားနေဦးနော်၊ သတင်းရရင်

လှမ်းပြောလိုက်မယ်"

ကျေးူးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် နင်းကျော့နှင့် လင်းရှန်းရှန်းတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ လင်းရှန်းရှန်းမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူထံ အကူအညီတောင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီးဖြစ်သူပီပီ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရန် မလိုလားချေ။

"အရင်ဆုံး အစ်ကိုကြီးကို သွားရှာရမယ်၊ သူ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်က ငါ့ထက် အများကြီး ပိုတာပဲ" ဟု သူမက တွေးမိသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်၏ နောက်ဖက်သို့ သွားကာ ရေတံခွန်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ညီမလေး၊ ဒီအချိန်ကြီး ငါ့ဆီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ" ဟု ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး လင်ဟုကျိုက လင်းရှန်းရှန်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောသာပြောပါ" ဟု လင်ဟုကျိုက ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံးလျက် အနားသို့ တိုးသွားကာ "အဲ့ဒါကလေ၊ အစ်ကိုကြီး သခင်လေးနင်းကျော့ကို မှတ်မိတယ်မလား" ဟု မေးသည်။

လင်ဟုကျို၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားကာ "မမှတ်မိဘဲ နေမလား၊ ညီမလေး ငါ့ကို ထမင်းလာပို့တိုင်း သူ့အကြောင်းပဲ ပြောနေတာလေ၊ နားတောင် ငြီးလှပြီ" ဟု ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံးလျက် "အစ်ကိုကြီး သိလား၊ သခင်လေးနင်းကျော့က မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ရခဲ့ပြီးတော့ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းဆီကနေ လက်ဆောင်ရခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါက ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင်လေ..." ဟု အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက သေချာနားထောင်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။ "အင်း၊ အဲ့ဒီလိုကိုး" ဟု ဆိုကာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်နေတော့သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ဆက်လက်၍ "ကျွန်မရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်နဲ့ဆိုရင် စာကြည့်တိုက်က အဲ့ဒီစာအုပ်တွေကို လဲလို့မရဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမှတ်လက္ခဏာကို ခဏလောက် ငှားချင်လို့ပါ"

"ကုန်သွားတဲ့ ဂိုဏ်းအမှတ်တွေကိုတော့ ကျွန်မ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

လင်ဟုကျိုက စဉ်းစားကာ "လျှို့ဝှက်စာအုပ်တွေ အများကြီးဆိုတော့ ဂိုဏ်းအမှတ်တွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ၊ ညီမလေး သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား၊ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ကူညီချင်တာလား"

"နင် သူ့ကို ကူညီခဲ့တာတွေလည်း တော်တော်များနေပြီနော်"

"ဒီဂိုဏ်းအမှတ်တွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ဆိုရင် အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်"

"ငါ့အကြံကတော့ သူ့အတွက် စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ အရင်လဲပေးလိုက်ပါလား၊ ဒါဆိုရင် နင့်အတွက်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း "အဲ့ဒါက မဖြစ်ဘူးလေ၊ ကျွန်မတို့က မာတိကာနဲ့ အကျဉ်းချုပ်ကိုပဲ မြင်ဖူးတာ၊ တကယ်လို့ လဲလိုက်တဲ့စာအုပ်ထဲမှာ လိုချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ မပါရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လဲနေရဦးမှာ"

"တစ်ခါတည်း အကုန်လဲလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"

"ဂိုဏ်းအမှတ်တွေက များတယ်ဆိုပေမယ့်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်လို့ ရတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ထဲမှာ အစ်ကိုကြီးက ဂိုဏ်းအမှတ် အများဆုံးရှိတာပဲလေ၊ အခုလည်း အစ်ကိုကြီးက သုံးစရာမရှိသေးဘူးဆိုတော့ ကျွန်မကို အရင်ခဏ ချေးပေးပါဦး"

လင်ဟုကျိုက သက်ပြင်းချလျက် "ညီမလေးက အဲ့ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ငါက ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ" ဟု ဆိုကာ ကုတင်ဘေးရှိ သူ၏ အမှတ်လက္ခဏာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်ကာ လင်းရှန်းရှန်းအနားသို့ တိုးသွားပြီး အမှတ်လက္ခဏာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အနားသို့ ရောက်သောအခါ လင်ဟုကျိုက ရုတ်တရက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "နေဦး၊ ဒါက ဘာအနံ့လဲ" ဟု မေးသည်။

"အရက်နံ့ပဲ"

"မွှေးလိုက်တဲ့ အရက်နံ့၊ ဒါက ဆောင်းဦးနွေးရည်များလား"

"ညီမလေး၊ နင့်ဆီမှာ ဆောင်းဦးနွေးရည် ရှိနေတာကို ငါ့ကိုတောင် မပေးဘူးလား"

လင်းရှန်းရှန်းက သူမကိုယ်သူမ ပြန်နမ်းကြည့်ရင်း "ကျွန်မဆီမှာ ဘာနံ့မှမရှိပါဘူး၊ နေ့တိုင်းလည်း ရေချိုးနေတာပဲကို" ဟု ဆိုသည်။

သူမက လင်ဟုကျိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အရက်ပဲ သိနေတယ်၊ ဆောင်းဦးနွေးရည်ဆိုတာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ ဆေးအရက်လေ၊ အဲ့ဒါက သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုဖို့အတွက်ပဲ၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ သောက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတယ်"

"ဒီရက်ပိုင်း သခင်လေးနင်းကျော့နဲ့အတူ ကိုယ်ခံပညာတွေ လေ့ကျင့်ပေးနေရလို့ အနံ့စွဲလာတာ ဖြစ်မှာပါ"

လင်းရှန်းရှန်းသည် လင်ဟုကျို၏ အမှတ်လက္ခဏာကို ယူလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ အခုလို ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဟေ့" လင်ဟုကျိုမှာ ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရကာ သူမနောက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ လင်ဟုကျိုက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ "ဂရုစိုက်ဦးနော်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် "သိပါတယ်၊ စိတ်ချပါ" ဟု ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး စိတ်မပူပါနဲ့"

"တကယ်လို့ နင်းကျော့က သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရဲ့ စိုက်ပျိုးနည်းကို တောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ သူက နင်းမျိုးနွယ်စုကိုပေးပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူတောင်းတာက ရှားပါးတဲ့ အပင်တွေအကြောင်း စာအုပ်တွေဆိုတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းအတွက် ဘာမှ ထိခိုက်စရာမရှိပါဘူး"

"ကျွန်မ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မဘာသာ သိပါတယ်၊ မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်နော်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းရှန်းရှန်းမှာ ဂူအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လင်ဟုကျိုမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ "ငါက နင့်ကို ဂရုစိုက်ခိုင်းတာပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ ခေတ္တမျှကြာသော် သက်ပြင်းချလျက် ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲကာ အိပ်စက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်များမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ချေ။

သူ့အနေဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရကာ သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာတွင် -

"နင်းကျော့ သောက်တဲ့ဆေးအရက်နံ့က ညီမလေးဆီမှာ ဘာလို့ စွဲနေရတာလဲ"

"ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ပေးတာတဲ့..."

"ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးနေတာလဲ"

တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်ဟုကျိုမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ယခင်က မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကို စောင့်ကြပ်ရသည့် အပြစ်ဒဏ်ကို ကျေနပ်စွာ ခံယူခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုဂူအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။

သူက လက်ချိုးတွက်ကြည့်ရင်း "အပြင်ထွက်ဖို့ ဘယ်နှစ်လတောင် လိုသေးတာလဲ" ဟု ညည်းတွဲမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်းရှန်းရှန်းမှာ လင်ဟုကျို၏ အမှတ်လက္ခဏာကို အသုံးပြုကာ လျှို့ဝှက်စာအုပ် အများအပြားကို လဲလှယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဟန်ဆောင်ပုန်းကွယ်ကာ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်သို့ သွားပြီး နင်းကျော့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ!

" ဟု ဆိုကာ စာအုပ်အားလုံးကို နင်းကျော့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကာ "သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော့်ကို တကယ့်ကို အကူအညီကြီး ပေးလိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"သခင်မလေးသာ မကူညီဘူးဆိုရင် ဒီလိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဘယ်လိုမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ စကားလုံးတွေတောင် ရှာမရတော့ပါဘူး"

"သခင်မလေးလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရထားတာ ကျွန်တော်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ၊ အခုလို ကူညီပေးတာက ငါ့စိတ်ထဲက ပူပန်မှုတွေကို အချိန်မီ ငြိမ်းအေးစေတဲ့ မိုးရေလိုပါပဲ၊ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ သခင်မလေးရဲ့ အကူအညီကို ရတာက ငါ့အတွက် ကောင်းကင်ကပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပါပဲ"

"ဒီနေ့ သခင်မလေးပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော်ရင်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်အရေးရရင် သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်နော်"

ထိုကဲ့သို့ ချီးမွမ်းစကားများကြောင့် လင်းရှန်းရှန်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ "သခင်လေးနင်းကျော့၊ အဲ့ဒီလောက်အထိ ချီးကျူးမနေပါနဲ့ဦး၊ ဒါက ပြောလောက်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရိုးသားမှုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ပေးဆပ်မှုများမှာ မပြောပလောက်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ လင်းရှန်းရှန်းမှာ အမြဲတစေ အလိုလိုက် အကူအညီပေးခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမအနေဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးကို ဤမျှအထိ ကူညီပေးဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ နင်းကျော့နှင့် ခင်မင်ခဲ့သည့် အချိန်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော အကူအညီကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ လင်းရှန်းရှန်းအတွက် ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်း သိကျွမ်းခဲ့ကြသော်လည်း နင်းကျော့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူမ ယုံကြည်ထားပေသည်။ သူမ၏ စေတနာအပြည့်နှင့် ကူညီမှုအတွက် ကောင်းမွန်သော တုံ့ပြန်မှုများ ရရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း လင်းရှန်းရှန်းတစ်ယောက် ယုံကြည်နေမိတော့သတည်း။