အခန်း (၃၉၉-၄၀၀)

အခန်း (၃၉၉) - ဘိုးဘေးအား တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် တောင်းပန်ခြင်း

ဟန်ကျိုးသည် နင်းကျော့အား အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ယခုကဲ့သို့ ဆိုလေသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်တွေ ငါရဲ့ ခါးသီးသောရေထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတာပေါ့။ ဒီရေကတော့ အခုဆို ငါကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်နိုင်နေပြီဆိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ဆုံးရှုံးသွားလည်း နောင်တမရပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက နှစ်ခါပဲ ဆုံဖူးသေးတာလေ၊ အခုက တတိယအကြိမ်မြောက်ပဲ ရှိသေးတာကို မင်းက ဒီပန်းချီကားနှစ်ချပ်လုံးကို ငှားမယ်ဆိုတော့”

ယင်းနောက် သူက ဆက်၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီပုံတွေကို ယူပြီး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ငါ ထွက်ပြေးသွားမှာကို မင်းမစိုးရိမ်ဘူးလား။ ဒီလို အသိအမြင် ပန်းချီကားတွေဆိုတာ မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အမွေအနှစ်တွေဆိုတာ မင်း သိမှာပါ”

ဟန်ကျိုး၏ ခါးသီးသောရေမှာ သောက်သုံးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အရည်အချင်း မပြည့်မီသူများ သောက်သုံးမိပါက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတတ်သော်လည်း အသိအမြင် ပန်းချီကားများမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ မရှိချေ။

ခါးသီးသောရေထဲတွင် ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်း၏ စစ်မှန်သော စိတ်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်အကျွံ စုပ်ယူမိပါက ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်အသစ်ကို အစကနေ ပြန်လည် ကျင့်ကြံရသည်အထိ ဖြစ်တတ်ပေသည်။

အသိအမြင် ပန်းချီကားများမှာမူ မန္တန်များသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်ကျင့်စဉ်မျိုးနှင့်မဆို လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

နင်းကျော့ကမူ ပြုံးလျက် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း ပညာရပ်ကို ထည့်သွင်းထားပြီးပြီပဲ။ မင်း ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ငါ အချိန်မရွေး သိနိုင်တာပေါ့’

သို့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ လက်ကာပြကာ ယခုကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီပန်းချီကားတွေရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ တကယ့်လူမှန်နဲ့ တွေ့မှ ပေါ်လွင်တာပါ။ အစ်ကိုဟန်ကျိုးက ကျွန်တော့်ကို ခါးသီးသောရေ လက်ဆောင်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော် အများကြီး အကျိုးကျေးဇူး ရခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခု ပြန်ပေးသင့်တာပေါ့။

ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပဲ တစ်စက်သော ရေကျေးဇူးကို စမ်းရေတွင်းကြီးနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကတော့ အဲဒီလောက်အထိ မမြင့်မားသေးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို ငှားပေးဖို့ကတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ကနေ တခြားနေရာကို ခရီးထွက်တဲ့အခါကျမှ အစ်ကိုဟန်ကျိုးက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးရုံပါပဲ။

တကယ်တော့ ဒါတွေက နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အပိုင်တွေလေ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”

နင်းကျော့သည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် မဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်း ငှားရမ်းပေးခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ကျိုးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။

‘နင်းကျော့ဆိုတဲ့ ဒီလူငယ်လေး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီညီငယ်လေးက တကယ့် မျိုးနွယ်စုကြီးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက တကူးတက သင်ကြားပေးထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးပညာများလား’

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

‘တကယ်တော့ ငါ လူပေါင်းစုံကို တွေ့ဖူးပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဖရိုဖရဲ ပုံစံကြောင့် ငါ့ကို လေးစားတဲ့သူဆိုတာ ခပ်ရှားရှားပဲ။ လီကျင့်ချင်းတို့လို ငါ့ကို အကူအညီတောင်းနေတဲ့ သူတွေတောင်မှ သူတို့က ငါ့ထက် အရည်အချင်း မရှိတာ သိသာနေပါလျက်နဲ့ ငါ့ကို ဆရာလုပ်ချင်နေကြတာ။

အခုတော့ သုံးကြိမ်ပဲ ဆုံဖူးသေးတဲ့ နင်းကျော့က ငါ့ကို အသိအမြင် ပန်းချီကား နှစ်ချပ်တောင် ငှားပေးတယ်ဆိုတော့ သခင်လေးက တကယ့်ကို စိတ်ထားကြီးမြတ်သူပါလား’

ဟန်ကျိုး၏ လေးစားအားကျစိတ်သည် သံသယစိတ်များကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအခါ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသွားသည်။

‘ငါကတော့ နင်းကျော့အပေါ်မှာ ရိုးသားမှု မရှိဘဲ သူ့ကို ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်း ကျင့်ကြံလာအောင်ပဲ အမြဲ ကြံစည်နေခဲ့တာ။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူက ဒီကျမ်းအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ နားလည်မှု ရှိနေတာပဲလေ။ အခု သူကျင့်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်ကရော သူ့အတွက် တကယ် သင့်တော်ရဲ့လား။ ဒီလိုလုပ်ပေးတာက သူ့ကို ငါက ကူညီပေးနေတာပဲ’

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

‘ဒါတောင်မှ ငါက သူ့အပေါ်မှာ ကြံစည်နေတာပဲ မဟုတ်လား’

‘ဒါပေမဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့က ငါ့အပေါ်မှာ အရမ်းကို ရိုးသားတာပဲ။ အင်း၊ ငါတော့ ဒီကိစ္စအတွက် တကယ်ကို ရှက်မိပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်က မသိုးမသန့် ဖြစ်နေပြီ’

ဟန်ကျိုးသည် လေးစားစိတ်နှင့် ရှက်စိတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားနေရတော့သည်။ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်တွင် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သော နင်းကျော့သည် လူသားတို့၏ သဘာဝကို အမြဲတစေ လေ့လာနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၏ စွမ်းအားအချို့ကို ထုတ်ဖော်ကာ အခြားသူများအား လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း ပညာရပ်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဝိညာဉ်ကြိုးဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ခြင်း ခံရပြီဆိုလျှင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရုံမျှဖြင့် နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ကြိုးနှင့် မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၏ အကူအညီဖြင့် အခြားသူ၏ စိတ်ထဲမှ ဝေဝါးသော အတွေးများနှင့် ခံစားချက်များကို အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

ယင်းအာရုံခံစားမှုများမှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလှသဖြင့် အတိအကျ သိရှိရန် မလွယ်ကူသော်လည်း နင်းကျော့သည် လူ့သဘာဝကို နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံကာ တိကျသော အားဖြည့်မှု သို့မဟုတ် လျှော့ချမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း ပညာရပ်နှင့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် သိသာထင်ရှားသော အသာစီးကို ရရှိလာတော့သည်။

ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ဟန်ကျိုး၏ သူအပေါ် နှစ်သက်မြတ်နိုးစိတ်မှာ သိသိသာသာ တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဟန်ကျိုးအနေဖြင့် ယင်းခံစားချက်များကို မည်သည့် ထူးဆန်းမှုမျှ မရှိဘဲ နွေဦးမိုးရေကဲ့သို့ သဘာဝကျလှသည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားတွေးတောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆနေလေသည်။

သူက သခင်လေးနင်းကျော့အား ကျင့်စဉ်ပြောင်းရန်သာ စည်းရုံးချင်နေသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်မှာမူ သခင်လေးနင်းကျော့၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်လာနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိချေ။

သူ၏ အမှားကို ပြန်လည် ကုစားလိုသော စိတ်ဖြင့် ဟန်ကျိုးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ခန်းများတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ပင် အားသွန်ခွန်စိုက် သင်ကြားပေးလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာခါနီးတွင် သူကပင် စတင်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။

“နင်းကျော့၊ မင်းအနေနဲ့ ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်းက ကိုယ်ခံပညာတွေကို အသုံးပြုဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီမှာ အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”

“ အဲဒါက ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးပါလိမ့်” ဟု နင်းကျော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟန်ကျိုးက ပြုံးလျက် “တကယ်တော့ အဲဒါက ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စက်မှုပညာရပ်ပါပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

“မင်းက ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်တွေကို အသုံးပြုတဲ့အခါ တစ်ခါတလေမှာ စက်မှုလက်တံတွေကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်တာကို ကျွန်တော် တွေ့ဖူးတယ်လေ။

အဲဒါကြောင့် စက်မှုပစ္စည်းတွေကို အသုံးချပြီး ကိုယ်ခံပညာမှာ ရှိနေတဲ့ အတားအဆီးတွေကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့ စဉ်းစားမိတာပါ”

နင်းကျော့သည် ယင်းအချက်ကို သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားမိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကာ ဟန်ကျိုးအား စစ်မှန်သော စိတ်ရင်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူတို့ ခွဲခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ နင်းကျော့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်နေမိသည်။

‘ငါ ပေါ့ဆသွားမိပြီ’

‘အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် ငါ့မျက်စိတွေ ကွယ်နေခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို စက်မှုပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ငါက ဘာဖြစ်လို့ မစဉ်းစားမိခဲ့ရတာလဲ’

‘ငါ့မှာ မိစ္ဆာသွေးကျင့်စဉ် ရှိနေပြီးသားဖြစ်လို့ ဆက်ပြီး မစဉ်းစားမိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမိလို့ စက်မှုပညာကို ဘေးဖယ်ထားမိတာလား’

‘ဟင့်အင်း၊ ဒါတွေက အကြောင်းပြချက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး’

‘ငါက မာန်တက်နေခဲ့တာပဲ။ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဂိုဏ်းထဲကို ရောက်လာပြီးနောက် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်နဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း ပညာရပ်တို့ရဲ့ အစွမ်းကြောင့် လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ငါက အသာစီးတွေ အများကြီး ရနေခဲ့တာလေ။

အဲဒါကြောင့် တိုက်ပွဲတွေ မတိုက်ရဘဲ၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ သံယောဇဉ်တွေ မတည်ဆောက်ရဘဲနဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို အလွယ်တကူ ရနေခဲ့တာပေါ့’

‘နင်းကျော့၊ အို... နင်းကျော့၊ မင်း သွားရမယ့်လမ်းက အဝေးကြီး ကျန်ပါသေးတယ်’

‘မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလေ၊ မုန့်ယဲ့ကျားအတွက် စက်မှုပညာကိုလည်း လုံးဝ မလေ့လာရသေးဘူး။

မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာတွေကလည်း နည်းပါးလွန်းသေးတယ်၊ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်မှာ တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းအချို့ ထပ်တိုးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ဓာတ်လေးပါးမှာတော့ ဘာမှ မရှိသေးဘူး’

‘ဒါ့အပြင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွက် ဝိညာဉ်အပင်ခန်းမကိုလည်း အကြမ်းဖျင်းပဲ ပြင်ဆင်ရသေးတယ်၊ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကလည်း အင်အားတွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီ။

စက်မှုနဂါးကိုယ်တိုင်ကလည်း မီးလျှံဓာတ်တွေကို အများကြီး စားသုံးနေတာ၊ မင်း ဒီပြဿနာတွေကို မဖြေရှင်းရသေးဘူး မဟုတ်လား’

‘မင်းရဲ့ အမေမှာ ရထားတဲ့ ဒဏ်ရာကိုလည်း အခုထိ လုံးဝ အရှင်းပျောက်အောင် မကုသနိုင်သေးဘူးလေ’

နင်းကျော့သည် ထိုအချက်များကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်သွားကာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ယွမ်လိုင်တောင်သို့ တစ်ခါ ပြန်သွားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထပ်မံ အတားခံခဲ့ရပြန်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း မိမိနှင့် မဆိုင်သော ကိစ္စများကို စပ်စုခြင်း မပြုရန်သာ အငေါက်ခံခဲ့ရသည်။

သို့ဖြစ်၍ နင်းကျော့သည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဂိုဏ်းမှ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်သို့ စေလွှတ်လိုက်သော သတင်းထောက်လှမ်းရေးသမားများမှာ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုလျှင် နှစ်ဖက် ညှိနှိုင်းမှုများမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တင်းမာသော သဘောထားမျိုး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

‘ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဂိုဏ်းကလူတွေက အလုပ်လုပ်တာ သိပ်နှေးတာပဲလား’

‘ငါ့ရဲ့ သတင်းစကားကတော့ အခုဆို မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်ကို ရောက်လောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်’

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် မီးလျှံသီးတောင်ကြားရှိ အကွာအဝေးအရ နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပေးပို့သော ပျံသန်းစာလွှာမှာ ငါးမိုင် သို့မဟုတ် ခြောက်မိုင်ခန့်တွင် တိကျမှု လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး ဆယ်မိုင်ခန့် ရောက်လျှင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးကာ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

သူ၏ သတင်းစကားမှာ စာပို့စခန်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တမ်းတခြင်းပြည်ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာ တိုင်းပြည်တွင် အစိုးရမှ တရားဝင် တည်ထောင်ထားသော စာပို့စခန်းများ ရှိပေသည်။

ယင်းစခန်းများကို အကြီး၊ အလတ်၊ အငယ်ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး သတင်းပေးပို့ခြင်း၊ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ခြင်း၊ တည်းခိုရန်နှင့် စားသောက်ရန် နေရာများအပြင် ကျင့်ကြံရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းများကိုပါ စီစဉ်ပေးထားတတ်သည်။

ထိုစခန်းများတွင် စစ်တပ်များလည်း အမြဲတမ်း အစောင့်အကြပ် ချထားတတ်ပေသည်။ လိုအပ်လာပါက စခန်းကြီးများမှ စစ်သည်များသည် ဒေသခံ လူမိုက်ဂိုဏ်းများနှင့် ဂိုဏ်းငယ်လေးများကိုပင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

နင်းကျော့၏ စာမှာ ယင်းစခန်းများမှတစ်ဆင့် အဆင့်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရည်မှန်းရာ နေရာဖြစ်သော မီးလျှံသီးတောင်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မီးလျှံသီးတောင်၏ ထိပ်ဖျား၊ မြေကမ္ဘာမီးလျှံ နန်းတော်။

မုန့်ခွေ၏ မနားမနေ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် နန်းတော်၏ ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်အချို့ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်လည် ပြင်ဆင်ထားသော နေရာများတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အစီအရင်များကို တပ်ဆင်ရန်အတွက် ပျားပန်းခတ်မျှ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ယင်းကဲ့သို့ တိကျသေချာလှသော အလုပ်များကို မုန့်ခွေ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။ သူ ငှားရမ်းထားသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှသာမက မုန့်မျိုးနွယ်စု၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ တမ်းတခြင်းပြည်ရှိ မသေမျိုးမြို့တော် အသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များကို ဆုကြေးအမြောက်အမြား ပေး၍ ခေါ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းကုန်ကျစရိတ်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်၏ မြို့စားမင်းရုံးမှ ကျခံပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကုန်ကျစရိတ်ကြောင့်ပင် ဖေးစီမှာ အမြဲတမ်း မျက်နှာမကောင်းဘဲ ငွေရေးကြေးရေး ဖိအားများကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျိုဖန်နှင့် ကျိုးနုန်းယင်းတို့သည် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် မြေကမ္ဘာမီးလျှံ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

မုန့်ခွေသည် မီးလျှံသီးတောင်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ရှိနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

မြစ်ကြီးသဖွယ် စီးဆင်းနေသော ချော်ရည်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ဝိညာဉ်သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်မှာ တောက်ပစွာဖြင့် ပျော်မြူးစွာ ကစားနေလေသည်။

ယင်းသည် ချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ လက်မောင်းများကို မြှောက်၍ ချော်ရည်များကို ဆွဲဖြဲကာ လေပြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လျင်မြန်သော မီးကြွက်ကလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လှပသော မီးလျှံမြွေများအဖြစ် လည်းကောင်း၊ အေးစက်လှသော မီးလျှံနင်း ပုတ်သင်ညိုကြီးအဖြစ် လည်းကောင်း ပုံစံမျိုးစုံ ပြောင်းလဲနေသည်။

ယင်းသည် လူသားပုံစံသို့ပင် ပြောင်းလဲကာ မီးလျှံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ မီးပင်လယ်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ အသက်ရှူကျင့်စဉ် ကျင့်နေသည့် ပုံစံကိုပင် အတုယူနေသေးသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများသည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ထိုသတ္တဝါလေး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း လေးစားသမှုဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင်သာ ရပ်တန့်နေကြသည်။

ယင်းသည် ဘုရင်တစ်ပါးအား လာရောက် ခစားနေကြသော မှူးမတ်များနှယ်ပင် ဖြစ်သည်။ မီးလျှံဓာတ်၏ အနည်းငယ်သော လှုပ်ခတ်မှုတိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ လှုပ်ရှားကာ လှပလှသော မီးလျှံဝဲဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မုန့်ခွေက “မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါက နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ မီးဝိညာဉ်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် နင်းကျိုဖန်တို့မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ခေတ္တမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ မီးဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ခွေက ဆက်၍ “အရင်က မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဒါက မြေအောက်အနက်ပိုင်းကနေ တက်လာတာပဲ။ မြေကမ္ဘာမီးလျှံ နန်းတော်ကို စစ်ဆေးနေတုန်းမှာ ငါက ဒါကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်တာပေါ့။ ဒီနေ့ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုကို ဒီကို ဖိတ်ရတာက ဒါကို ဘယ်လို ဖမ်းဆီးရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျိုဖန်ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ငါတို့ရဲ့ အခုရှိတဲ့ အင်အားနဲ့ ဒါကို ဖမ်းဖို့ကတော့ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်။ သူက မြေပြင်အနေအထားအရ အသာစီး ရထားတာ၊ ပြီးတော့ မြေကမ္ဘာမီးလျှံ နန်းတော်ကလည်း အခုထိ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်သည်။

ကျိုးနုန်းယင်းက သက်ပြင်းချကာ “အဲဒါက မှန်ပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမှာပဲ၊ နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ ဒီနှစ်တစ်သောင်း မီးဝိညာဉ်က လူသားပုံစံကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ လူသားပုံစံက ဝေဝါးနေပြီး တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ပုံစံမျိုး ကျန်နေသေးတယ် ဆိုပေမဲ့ပေါ့။

ငါ ထင်တာတော့ မီးလျှံသီးတောင် ပေါက်ကွဲမှုက သူ့ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီအပေါ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ဝိညာဉ်ဓာတ်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တာကို တွေ့သွားလို့ ဒီနေရာကနေ မခွာတော့တာ ဖြစ်ရမယ်”

“အရင်က မြေကမ္ဘာမီးလျှံ နန်းတော်ကို လာရောက် စူးစမ်းကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး အသက်ပေးခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလို ပူဇော်မှုတွေကြောင့်ပဲ ဒီနှစ်တစ်သောင်း မီးဝိညာဉ်က လူသားပုံစံကို လျင်လျင်မြန်မြန် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာပေါ့။

အကယ်၍ သူသာ တကယ့်ကို လူသားပုံစံ ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် သူ့ရဲ့ အသိဉာဏ်က အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာမှာဆိုတော့ ဖမ်းရတာ ဆယ်ဆလောက် ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်”

နင်းကျိုဖန်မှာမူ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ လူသားကဲ့သို့ အသိဉာဏ်ရှိသော်လည်း မည်သည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမှ မရှိဘဲ စွမ်းအားကြီးမားလှသော သဘာဝသားရဲတစ်ကောင် တည်ရှိနေခြင်းမှာ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

မုန့်ခွေက တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ ငါ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ သူ့ကို အပေါ်ကို မျှားခေါ်ပြီး ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးကြမယ်။ မိတ်ဆွေနင်းကျိုဖန်၊ မင်းဆီမှာ မီးလျှံသီး တစ်လုံး ရှိနေတာကို ငါ သိတယ်။ အဲဒါကို ဒီထောင်ချောက်မှာ သုံးဖို့အတွက် ခေတ္တ ငှားပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုချင်တယ်။ ထိုက်တန်တဲ့ လျော်ကြေးကိုလည်း ငါ ပေးမှာမို့လို့ ခင်ဗျား နစ်နာစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

နင်းကျိုဖန်က သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ မျိုးနွယ်စု နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစေခံတစ်ဦးကနင်းကျော့ထံမှ စာကို လာရောက် ပေးအပ်လေသည်။

နင်းကျိုဖန်သည် စာကို ဖြန့်၍ ဖတ်လိုက်သည်။

“ဟင်၊ ဒီကလေးက ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကို ရောက်သွားတာလား။ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဟောင်းတွေကိုတောင် သတိရမိစေပါလား”

သူက ဆက်လက် ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။

“ဘာ... သူက ငါ့ကို အကြီးအကဲယွမ်ကို ခေါ်ပြီး ခရီးတစ်ခု ထွက်ဖို့ အကြံပေးထားတာလား”

အခန်း(၄၀၀)

နင်းမျိုးနွယ်စုမှ ဘွားဘွားယွမ်အား ဆေးတိုက်ကျွေးခြင်း

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မမျိုးနွယ်စု နယ်မြေအတွင်း။

နင်းကျိုဖန်၏ နေအိမ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်ချေသည်။

ခုတင်ထက်တွင် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေရှာသော မီးချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ကြီး တစ်ကောင် လဲလျောင်းနေ၏။

နင်းကျိုဖန်သည် ခုတင်ဘေးတွင် တစ်စောင်းထိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်က ဆေးခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဇွန်းဖြင့် ပြစ်ခဲနေသော ဆေးရည်များကို ခပ်ယူ၍ မိစ္ဆာမျောက်ကြီးအား ခွံ့ကျွေးနေပေသည်။

“ဘွားဘွားယွမ်... ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ပါဦး။ ဒါမှ ဒဏ်ရာတွေ မြန်မြန်သက်သာမှာ”

နင်းကျိုဖန်သည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

ထိုမျောက်ကြီးမှာ နင်းကျိုဖန်နှင့် ရေစက်ဆုံခဲ့ဖူးသည့် မီးချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလများက မီးချော်ရည်နတ်နန်းတော်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ၎င်းမျောက်ကြီးအား နင်းကျိုဖန်က ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။

မျောက်အိုကြီးသည် ပါးစပ်ကို အသာဟပေးပြီး နင်းကျိုဖန် တိုက်ကျွေးသော ဆေးရည်များကို မျိုချနေ၏။

မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည့်အလျောက် ၎င်း၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေရာ ဤဆေးရည်သည် မိမိအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း သိသည်နှင့် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

နင်းကျိုဖန်အား ကြည့်နေသော မျောက်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ အရိပ်ထင်နေချေသည်။

တစ်ဖက်တွင် မိမိအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော နင်းကျိုဖန်အား ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိမိအားနည်းနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အရာရှိဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားပညာရပ်နှင့် ရတနာများကို အသုံးပြု၍ ကျွန်အဖြစ် အတင်းအကျပ် ချိပ်ပိတ်ခဲ့သည့်အတွက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း မျောက်အိုကြီး၏ အကြည့်များထဲတွင် သံယောဇဉ်တရားများလည်း အထင်သား ရှိနေပေသေးသည်။

၎င်း၏ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် အဖော်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း နင်းကျိုဖန် ပေးသော ခံစားချက်မှာမူ ဆန်းသစ်ပြီး ထူးခြားလှသဖြင့် ရင်ထဲတွင် စွဲငြိနေမိတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာများ ကုသနေရသော ယခုကာလအတွင်း နင်းကျိုဖန်၏ ဂရုတစိုက် ပြုစုယုယမှုများမှာ ၎င်းအတွက် အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

မိစ္ဆာသားရဲများ၏ လောကဆိုသည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ သတ်ဖြတ်မှုနှင့် အကြင်နာတရားကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်လော။

မိမိ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်ကာလသို့ ရောက်မှသာ ဤကဲ့သို့သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မျောက်အိုကြီး၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာချေပြီ။

၎င်းသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဘဝနေဝင်ချိန်တွင် နင်းကျိုဖန်နှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ၎င်းအတွက် ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။

အကယ်၍သာ ၎င်းသည် ငယ်ရွယ်သန်စွမ်းသည့် အချိန်ဖြစ်ပါက ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် အညံ့ခံကာ အစေခံလုပ်ရန် မည်သို့မျှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမူ အိုမင်းလှပြီဖြစ်၍ အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေချေပြီ။

ထို့ကြောင့်ပင် နင်းကျိုဖန် ဖန်တီးပေးထားသော နွေးထွေးသည့် ဂရုစိုက်မှုများအောက်တွင် ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်ကာလကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေတော့သည်။

နင်းကျိုဖန်သည် ဆေးတိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် မျောက်အိုကြီး၏ နှုတ်ခမ်းဘေးမှ ဆေးရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်၏။

ယင်းနောက် သူက ဤသို့ ဆိုချေသည်။

“ဘွားဘွားယွမ်... ဘွားဘွားရဲ့ အချိန်တွေ သိပ်မကျန်တော့တာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဘွားဘွားကို မသေစေချင်ဘူး၊ အသက်ရှင်စေချင်သေးတယ်”

သူသည် မျောက်အိုကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာ၊ အတင်းအကျပ် ချိပ်ပိတ်ထားလို့ မုန်းနေတာတွေကိုလည်း ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”

“ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတာကိုလည်း ဝန်ခံပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘွားဘွားကို ကျွန်တော့်နားမှာပဲ ရှိနေစေချင်လို့ပါ”

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် ဘွားဘွားကို ဘယ်လို ပြုစုပေးခဲ့လဲဆိုတာ ဘွားဘွားလည်း အသိပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာကိုလည်း သိမှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ အခုသုံးနေတဲ့ ဆေးတွေက အာနိသင် လျော့လာပြီ။ ဒါကြောင့် ပိုကောင်းတဲ့ ကုသမှုမျိုးကို ရှာရပါလိမ့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်လူတွေကို ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းဆီ လွှတ်ပြီး ဆေးသွားရှာခိုင်းထားတယ်”

“ဒီနေ့ပဲ သူတို့ဆီက စာပြန်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ဘွားဘွားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးနိုင်တဲ့ ဆေးကောင်းတွေ ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော မီးချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်မကြီးမှာ အသိဉာဏ် မြင့်မားလှပေသည်။ ထို့အပြင် နင်းကျိုဖန်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ရာ ဘာသာစကား အခက်အခဲလည်း မရှိချေ။

ပိုကောင်းသော ဆေးဝါးများ ရှိသည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဘွားဘွားယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာချေသည်။

နင်းကျိုဖန် စကားအဆုံးတွင် ၎င်းက ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြကာ လိုက်ပါရန် သဘောတူလိုက်ပေတော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဘွားဘွားလည်း ကျွန်တော့်နားမှာ နေချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” နင်းကျိုဖန်သည် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားမိ၏။

ဘွားဘွားယွမ်ကို မိမိအလိုအလျောက် လိုက်ပါလာအောင် စည်းရုံးနိုင်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွား၍ ရသော်လည်း ထိုသို့သော နည်းလမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှပေသည်။

ဤအချက်တွင် နင်းကျိုဖန်၏ အတွေးအခေါ်မှာ နင်းကျော့နှင့် တူညီလှပေသည်။ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ ကြင်နာမှုဖြင့်သာ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘွားဘွားယွမ်ကို စည်းရုံးပြီးနောက် နင်းကျိုဖန်သည် မီးချော်ရည်နတ်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မုန့်ခွေနှင့် တွေ့ဆုံ၍ ထိုအကြောင်းကို အစီရင်ခံလိုက်၏။

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ကွယ်တွင် တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မကြီး ရှိနေသည်ကို သိထားသော မုန့်ခွေသည် မကျေမနပ် ဖြစ်သော်လည်း အတင်းအကျပ် တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နင်းကျိုဖန်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်လော။

မုန့်ခွေက နင်းကျိုဖန်အား အမြန်သွား၍ အမြန်ပြန်လာရန်သာ သတိပေးနိုင်တော့သည်။

အစီအရင်များ မခင်းကျင်းမီ မီးလျှံသီးတောင်တန်းသို့ အမြန်ပြန်လာနိုင်ပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ချေမည်။ အင်အားတစ်ယောက် ပိုလျှင် ပို၍ စိတ်ချရသည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း မုန့်ခွေ အမှန်တကယ် အားကိုးနေသည်မှာ နင်းကျိုဖန် မဟုတ်ဘဲ ဘွားဘွားယွမ်သာ ဖြစ်ကြောင်း နင်းကျိုဖန် ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားရန် ပို၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲကြီးမှာ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘွားဘွားယွမ်မှာ ဒဏ်ရာများ မသက်သာသေးပေ။

အကယ်၍ မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်တွင် ဆက်နေပါက မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးသည့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ငြင်းဆန်၍ ရမည် မဟုတ်ချေ။

ဤကိစ္စသည် တစ်မြို့လုံး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး မြို့အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် နင်းကျိုဖန်သည် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နင်းမျိုးနွယ်စုမှာ ဤမြို့တွင် အခြေချနေထိုင်သည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍သာ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပါက မုန့်ခွေ၏ အစီအမံများအောက်တွင် ဘွားဘွားယွမ်ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို နင်းကျိုဖန် စိုးရိမ်မိပေသည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာမျောက်ကြီးအား စေခိုင်းနိုင်ခြင်းမှာ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ထောက်ခံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ နင်းမျိုးနွယ်စုသည် မုန့်မျိုးနွယ်စုအား ထိန်းကျောင်းရန်အတွက် အဓိက အင်အားစု ဖြစ်လာချေပြီ။

အကယ်၍ မုန့်ခွေက တိုက်ပွဲအတွင်း ဘွားဘွားယွမ်အား အန္တရာယ်ပြုရန် ကြံစည်ခဲ့ပါက နင်းမျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဘွားဘွားယွမ်၏ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

“ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူက တကယ်ကို ဒဏ်ရာကုသဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာပဲ။ ကျော့လေး ဒီလောက် မြန်မြန် ဆောင်ရွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

“သူလည်း အဲဒီမှာ အဆင်ပြေပုံရတယ်”

“ဒီကလေးကတော့လေ...”

နင်းကျိုဖန်သည် ဘွားဘွားယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မီးလျှံသီးတောင်တန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်ပေတော့သည်။

သူသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူနှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပေသည်။

အတိတ်ကာလက နင်းမျိုးနွယ်စု၏ အဓိက အင်အားစုများသည် မြေအောက်မြစ်ကြောင်းကို အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။

နင်းမျိုးနွယ်စုသည် ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အချိန်အတန်ကြာ ခိုလှုံခဲ့ဖူးပေသည်။

အခြားသော ဂိုဏ်းများတွင် ထိုသို့ ခိုလှုံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသော်လည်း ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကမူ လက်ခံခဲ့ပေသည်။

ထိုအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသည် နင်းမျိုးနွယ်စုအတွက် အလွန် အရေးပါသော အကူအညီများကို ပေးခဲ့ဖူးကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် နင်းကျော့၏ စာထဲ၌ ပါရှိသော နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် ကိစ္စကို နင်းကျိုဖန်က သဘောတူလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျိုဖန်သည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူအပေါ် ကောင်းမွန်သော အမြင်များ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူနှင့် မိစ္ဆာမျောက်ကြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်ပင် ယိုင်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချေသည်။

သူ့အမည်မှာ လျိုကျန့် ဖြစ်ပြီး လင်းရှန်းရှန်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ ဂိုဏ်းချုပ် လင်းပုဖန်၏ စေခိုင်းချက်အရ နင်းကျော့၏ သတင်းများကို စုံစမ်းရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် လျိုကျန့်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ခေါင်းများ မူးဝေကာ ခြေလက်များ အားနည်းနေသဖြင့် နံရံကို အသာမှီထားရပေသည်။

လမ်းကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တော့ဘဲ လက်ကလည်း အားကိုးရာ ရှာမရတော့သဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် မေ့လဲသွားပေတော့သည်။

“ဟယ်... အိမ်ရှေ့မှာတင် လူတစ်ယောက် လဲနေပါလား” ဟု တံခါးစောင့်နေသော အစေခံက အော်ဟစ်လိုက်၏။

“သူတောင်းစားတစ်ယောက်များ ငါတို့ကို လာပြီး အကွက်ဆင်နေတာလား မသိဘူး”

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါ မြို့စားမင်းရဲ့ နေအိမ်ပဲဟာ”

“မြန်မြန်... လာကူကြပါဦး။ ဒီကျင့်ကြံသူက အသက်တောင် မနည်းရှူနေရတာ။ ဆရာကြီးဆန်းကို သွားခေါ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်စမ်း”

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင်။

မေ့လဲသွားသော လျိုကျန့်သည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာပေသည်။

သူ၏ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံများမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး မိမိသည် ခုတင်တစ်ခုထက်တွင် လဲလျောင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

သူ၏ ဘေးတွင်မူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဆေးလုံးများ၏ ရနံ့ကို သူ၏ နှာခေါင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိအောင် ပြုလုပ်ပေးနေချေသည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...” လျိုကျန့်က စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတားခံလိုက်ရ၏။

“ငါ သိပါတယ်။ မင်းနာမည်က လျိုကျန့်၊ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူက လာတာ မဟုတ်လား” ဟု ကုသပေးနေသော ကျင့်ကြံသူက ဆိုသည်။

“မင်းက ငါအိမ်ရှေ့မှာတင် မေ့လဲသွားတာ။ ဒါကြောင့် အစေခံတွေက မင်းကို အထဲကို သယ်လာပေးတာပေါ့။ မင်းဆီက ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်လက္ခဏာနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေကို တွေ့လို့ ခင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရတာပါ”

“ဒီအတွက်တော့ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ ငါက ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် လူနာကို ထိရောက်စွာ ကုသပေးနိုင်ဖို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းရတာ သဘာဝပါပဲ”

လျိုကျန့်က ပြုံး၍ “ဆရာကြီး... ဘာမှ အားနာမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်လည်း ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူက ဆိုတော့ ဒီလို အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အရိုးပေါ် အရေတင်မျှသာ ကျန်တော့ပေသည်။

ကုသပေးနေသော ဆေးဖော်စပ်သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်၏။

“ငါနာမည်က ဆန်းလဲ့ပါ၊ အခု ဇီယန်ဝန်းကျင်မှာ နေပါတယ်။ မင်း ငါ့အိမ်ရှေ့မှာ လာပြီး မေ့လဲတာဟာ ရေစက်တစ်ခုပါပဲ”

“ငါ့ အမြင်အရတော့ မင်းရဲ့ သွေးလေတွေက အတော်လေး အားနည်းနေတယ်။ ခေါင်းမူးတာ၊ နားအူတာ၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းတာတွေအပြင် နှလုံးနားမှာ ပူလောင်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရမယ်။ ညဘက်မှာ ချွေးထွက်များပြီး ခြေလက်တွေ အေးစက်နေမှာပဲ”

“မျက်နှာကလည်း စက္ကူလို ဖြူဖျော့နေပြီး စားချင်သောက်ချင်စိတ် မရှိဘူး။ လျှာကလည်း ဖြူဖျော့ပြီး အဖြူရောင် အမြှေးပါးတွေ ဖုံးနေတယ်။ သွေးခုန်နှုန်းကလည်း တိုးပြီး အားနည်းနေတယ်”

“ဒါဟာ ကျောက်ကပ်ရဲ့ အနှစ်သာရတွေ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေတဲ့ လက္ခဏာပဲ”

“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မျက်ကွင်းတွေက ညိုမည်းနေပြီး လက်သည်းတွေနဲ့ သွားတွေမှာလည်း အမည်းစက်တွေ ရှိနေတယ်။ ကိုယ်လက်တွေ အေးစက်နေပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေလည်း ကျန်နေသေးတယ်”

“မင်... အသွေးအသားနဲ့ ဝိညာဉ်ခွန်အားတွေကို စုပ်ယူတတ်တဲ့ သရဲမတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်လား”

လျိုကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ဆရာကြီးဆန်းက တကယ့်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်သူပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီသရဲမက ကျွန်တော့်ကို ဖြားယောင်းပြီး ခုနစ်ရက် ခုနစ်လီပတ်လုံး စုပ်ယူခဲ့တာ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူနဲ့က ရန်ငြိုးကြီးကြီး ရှိခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုချေသည်။

“သေခါနီးအချိန်မှာပဲ ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော့်ဆရာ ပေးထားတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့လို့ သရဲမလက်က လွတ်ခဲ့တာပါ”

လျိုကျန့် ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အရိပ်ထင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍သာ လမ်းတွင် ထိုသရဲမနှင့် မဆုံခဲ့ပါက မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်သို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိနေမည် မဟုတ်လော။

ဆန်းလဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ “ငါ့ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှု မှန်ကန်ပုံရတယ်။ မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး ငါ ပေးထားတဲ့ ဆေးတွေကို သောက်ပါ။ ဒါဆိုရင် မြန်မြန် ပြန်သက်သာလာမှာပါ” ဟု ဆို၏။

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မူလအနှစ်သာရတွေက အတော်လေး ဆုံးရှုံးသွားတာဆိုတော့ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတွေ သုံးတာ ဒါမှမဟုတ် အချိန်အတော်ကြာ ပြန်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်တာမျိုး လုပ်မှသာ အရှင်းပျောက်မှာ ဖြစ်တယ်”

လျိုကျန့်က “နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ဂိုဏ်းက ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်ကို ပြီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးတာနဲ့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကို ပြန်ပြီး ဆရာကြီးကို အကူအညီတောင်းရမှာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ဆရာကြီးဆန်း... ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး”

ဆန်းလဲ့က ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ငါလည်း ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းအကြောင်းကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ အခု မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး ခရီးဆက်ဖို့ ပြင်နေတာ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ခရီးစဉ်က အဲဒီနေရာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

အမှန်စင်စစ် ဆန်းလဲ့သည် ယခုအချိန်တွင် မြို့မှ ထွက်ခွာချင်စိတ် သိပ်မရှိသေးပေ။

သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက မြို့စားမင်း၏ နေအိမ်သည် လော့ရှန်နှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ပူးပေါင်းနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရပေသည်။

ဟန်မင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။ ထို့ကြောင့် လော့ရှန်၏ သဘောထားအပေါ် သူက လောင်းကြေး မထပ်ချင်တော့ပေ။

မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်ရှိ မြို့စားမင်း၏ နေအိမ်မှာလည်း အားကိုးမရတော့သဖြင့် ဆန်းလဲ့၏ ထွက်ခွာလိုစိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းပြလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် သူသည် အထုတ်အပိုးများ ပြင်ဆင်နေစဉ် လျိုကျန့်က သူ့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆန်းလဲ့၏ အစီအစဉ်ကို ကြားရသောအခါ လျိုကျန့်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများ ယှက်သန်းသွား၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ အတော်ပဲပေါ့ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခရီးသွားကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆန်းလဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ လျိုကျန့်အား ဆေးလုံးများ ပေးပြီး မည်သို့သောက်ရမည်ကို ညွှန်ကြားလိုက်ပေတော့သည်။

လျိုကျန့်သည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူမှ ဖြစ်သည့်အလျောက် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ကုသခြင်းအတတ်ကို နားလည်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဆန်းလဲ့အား မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းပြီး အဖြေများကိုလည်း သေချာစွာ မှတ်သားထားပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် လျိုကျန့်သည် ဇီယန်ဝန်းကျင်ရှိ ဆန်းလဲ့၏ အိမ်တွင် ခေတ္တ တည်းခိုနေထိုင်လေတော့သည်။

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လျိုကျန့်သည် နံရံကို မမှီဘဲ မိမိဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်လာချေပြီ။

သူသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ချိန်က ငယ်ရွယ်နုပျိုခဲ့သော မျက်နှာမှာ အိုမင်းရင့်ရော်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်အနက်ရောင်များလည်း မရှိတော့ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများလည်း ကုန်ခမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိုသရဲမအပေါ် အငြိုးအတေးများ ပို၍ ပြင်းထန်လာပေတော့သည်။

ယင်းနောက်တွင်မူ လျိုကျန့်သည် သူ၏ ဂိုဏ်းမှ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်များကို စတင်၍ ဆောင်ရွက်လေတော့သတည်း။