အခန်း (၅၉-၆၀)

အပိုင်း ၅၉

"မိန်းကလေးရယ်... ငါတို့မှာ တကယ်ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး... နင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"

မျောက်ပျင်းမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ဝဋ်ကြွေးတွေလဲ။

ထျဲလန်ယန်က ပြုံးပြီး သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှင့်အင်္ကျီထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ရွှေပန်းကန်လုံးကို ထုတ်လိုက်စမ်း။"

မျောက်ပျင်းသည် သူမကို မှတ်မိသွားသောအခါ ရွှေပန်းကန်လုံးကို အင်္ကျီထဲသို့ အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သော်လည်း သူမက မြင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျောက်ပျင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ငိုသံပါအောင် ပြောခဲ့သည်။ "မိန်းကလေးရယ်... ဒါကိုတော့ ငါ တကယ်မပေးနိုင်ဘူး၊ ဒါသာပေးလိုက်ရင် ငါတို့သုံးယောက် ငတ်သေကုန်မှာပေါ့။"

ထျဲလန်ယန် - "ရှင်မပေးရင် ကျွန်မကတော့ အတင်းလုယူရမှာပဲ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီကိုလာတာက ဓားပြပြန်တိုက်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။

အမာရွတ်လျို - "မျောက်ပျင်း... သူ့ကို ပေးလိုက်စမ်းပါ။"

ဤမိန်းကလေးသည် သူတို့ကို အကွက်အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် လဲကျအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်၊ သူမ အားတောင် သိပ်စိုက်လိုက်ရပုံမပေါ်ပေ။

သူမသာ သူတို့ကို ထပ်ရိုက်လျှင် သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမာရွတ်လျို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မျောက်ပျင်းသည် အင်တင်တင်ဖြင့် ရွှေပန်းကန်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ၎င်းကို ယူကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

ဒါက ထန်မင်းဆက်ခေတ်က ကြာပန်းပွင့်ချပ် ပုံစံဖော်ထားတဲ့ ရွှေပန်းကန်လုံးပဲ။

ဤအရည်အသွေးမျိုးက အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်၊ အနာဂတ်တွင် အနည်းဆုံး သန်းနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် လာရတာ တကယ်ကို တန်သွားပြီ။ ထျဲလန်ယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးမှ သားရေကွင်းကို ဖြေလိုက်ပြီး ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ အမာရွတ်လျိုအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင်တို့ရဲ့ ရွှေပန်းကန်လုံးကို အလကားယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆယ်ယွမ်နဲ့ လဲပေးမယ်။"

ဤလဲလှယ်မှုက မတရားမှန်း ထျဲလန်ယန် သိသော်လည်း သူမ၏ လက်သီးက ပိုသန်နေသည်ကို ဘယ်သူတတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ဤရွှေပန်းကန်လုံးကို မှောင်ခိုဈေးသို့ သွားရောင်းလျှင်တောင် တန်ဖိုးမသိသူနှင့် တိုးပါက ဆယ်ယွမ်တောင် ရချင်မှ ရမည်ဖြစ်သည်။

ဆယ်ယွမ်တန်ကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်လျိုနှင့် ကျန်သူများမှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

သူတို့ ငတ်သေတော့မည်ဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကံကောင်းခြင်းများ ရောက်လာခဲ့သည်၊ အခွင့်အရေး ရှိသေးသားပဲ။

ဤမိန်းကလေးသည် သူတို့ထင်သလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဟုတ်ပုံမရပေ။

မျောက်ပျင်းကတော့ အတွေးတွေ နယ်ချဲ့နေတော့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ထျဲလန်ယန် သူတို့ကို လုယက်သွားခြင်းမှာ သင်ခန်းစာပေးရန်ဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ပိုက်ဆံပေးရန်အတွက် လုယက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လူကောင်း... တကယ့်ကို လူကောင်းကြီးပါပဲ။

"ဝူး ဝူး ဝူး... မိန်းကလေးရယ်... ငါတို့ နင့်အပေါ် အထင်လွဲခဲ့မိပါတယ်... နင်က တကယ့် လူကောင်းလေးပါလား..."

ထျဲလန်ယန် - ......

သူမကို "လူကောင်း" ဘွဲ့ ပေးလိုက်ကြတာလား၊ တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။

"ကျွန်မ ရှင်တို့အားလုံးကို အလကား ပိုက်ဆံပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေပေးရမယ်..."

……

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်တော့ ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း၌…

မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူမသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မြေသားများမှာ ပွနေပြီး တူးဖော်ထားသည့် လက္ခဏာများ ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။

ဤနေရာသည် အမာရွတ်လျို၊ မျောက်ပျင်းနှင့် အခြားသူများ သင်္ချိုင်းဂူ ဖောက်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုရွှေပန်းကန်လုံးကိုလည်း ဤနေရာတွင်ပင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပြောပြချက်အရ သင်္ချိုင်းဂူမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အတွင်းပိုင်းအထိ မဝင်ရဲကြသဖြင့် ကြွေထည်အချို့နှင့် ရွှေပန်းကန်လုံးကိုသာ ယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာမူ ထိုကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိပေ။

သူမသည် လူကိုတောင် သတ်ရဲသူဖြစ်ရာ သင်္ချိုင်းဂူဖောက်ရမှာကို ဘာကြောင့် ကြောက်နေရပါမည်နည်း။

ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော ရွှေပန်းကန်လုံးကိုပင် အပြင်ဘက်တွင် ထားထားလျှင် အတွင်းထဲ၌ ပိုကောင်းမွန်သည့် အရာများစွာ ရှိနေဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်ပြီး စတင်တူးတော့သည်။

အမာရွတ်လျိုတို့ အရင်က တူးထားဖူးသဖြင့် ပြန်တူးရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

မကြာမီမှာပင် ထျဲလန်ယန်သည် အပေါက်တစ်ခုကို တူးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ သူမသည် သင်္ချိုင်းဂူ အခန်း၏ အဝင်ဝကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထျဲလန်ယန်သည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်မှာ နက်ရှိုင်းသော လမ်းလျှောက်လမ်းတွင် လှုပ်ခတ်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှလွဲ၍ တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဖယောင်းတိုင်အလင်းဖြင့် မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြေရာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် ဒုတိယမြောက် တံခါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းညှိလိုက်သောအခါ အရာအားလုံးမှာ ထင်ရှားလာတော့သည်။

သင်္ချိုင်းဂူအခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး စတုရန်းမီတာ ၃၀၀ ခန့်ရှိကာ မြှုပ်နှံထားသည့် ပစ္စည်းများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သင်္ချိုင်းဂူမှာ အလုံပိတ်ထားပုံရပြီး နံရံများပေါ်တွင် စိုစွတ်နေသော ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နံရံတွင် ထွင်းထုထားသည့် ရှေးဟောင်းပုံစံများနှင့် ရောယှက်လျက် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"ဝူး..." တစ်နေရာရာမှ လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးများ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ ကျောပြင်မှာ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမသည် နေရာလွတ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကြီးကို အမြန်ထုတ်ကာ ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် သင်္ချိုင်းဂူထဲသို့ ဖြာကျသွားသည့်အခါ သူမ ပို၍ နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အင်း... သူမ စိတ်က ထင်နေတာပါ၊ သူမ မကြောက်ပါဘူး။

ဆက်လက်၍ ထျဲလန်ယန်သည် မြှုပ်နှံထားသည့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

အမည်မသိ တိရစ္ဆာန်ရုပ်များ ထွင်းထုထားသည့် ရှေးဟောင်းအရိုးများ ရှိနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့အပြင် ကြေးထည်များဖြစ်သော ကြေးပန်းကန်လုံးများ၊ ကြေးခွက်များ၊ ကြေးဂီတတူရိယာများ၊ ကျောက်စိမ်းထည် အမျိုးမျိုး၊ အိုးလုပ်ငန်းထည်များနှင့် ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံ စသည်တို့ ရှိနေသည်။

ဤအရာများကို နောင်မျိုးဆက်များတွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် အရောင်းအဝယ် လုပ်၍မရနိုင်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားရန် သို့မဟုတ် ပြတိုက်သို့ လှူဒါန်းရန်သာ သင့်တော်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်မျက်ရတနာ သေတ္တာများစွာ ရှိသည်… အဂိတ်ခွက်များ၊ မြဆံထိုးများ၊ ပတ္တမြား၊ နီလာများ၊ ကျောက်စိမ်း ရူယီများ၊ ကျောက်စိမ်းခွက်များနှင့် ရွှေပန်းကန်ပြားများ ဖြစ်သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက်မှ နာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရာဖြစ်သော ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည့် ပန်းချီကားများလည်း ရှိသည်။

"လော့မြစ်နတ်သမီးအား ချီးမွမ်းခြင်း"၊ "သစ်ခွဆောင်နိဒါန်း" စသည့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော လက်ရာများစွာ ပါဝင်သည်။

ဒါတွေက တကယ့်ကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေပဲ၊ ငွေကြေးနဲ့တောင် တိုင်းတာလို့ မရဘူး။

ဤအရာများအပြင် ရွှေ၊ ငွေ အဆင်တန်ဆာများ၊ အဂိတ် ညအလင်းပြ ပုလဲများ၊ ကြွေထည်များနှင့် အခြားအရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရွှေသေတ္တာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ရှေးဟောင်း ရွှေတုံးများ ဖြစ်ကာ ရွှေတုံးငယ်များထက် နှစ်ဆပိုလေးပြီး စုစုပေါင်း သေတ္တာ ၃၀ ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ အလွန်တောက်ပလှပသဖြင့် သူမ အားလုံးကို နှစ်သက်မိသွားသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။

သင်္ချိုင်းဂူ၏ အလယ်တွင်ရှိသော ခေါင်းတလားသာ ကျန်တော့သည်။

ခေါင်းတလားကို ရွှေနန်မု သစ်သားနှင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းထဲတွင် လူသေရှိနေသဖြင့် သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်စိုးကာ ဒီအတိုင်းသာ ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သင်္ချိုင်းဂူအတွင်း ဘာမှကျန်မနေတော့ကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်းဂူမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် သင်္ချိုင်းဂူ အခန်း၏ သဲလွန်စများကို မြေကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ တောင်ကုန်းငယ်လေးအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ပျိုးပင်လေးတစ်ပင်ကို ထုတ်ကာ အပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။

တခြားသူတွေဆီက ပစ္စည်းတွေ ယူခဲ့တာဆိုတော့ အစိမ်းရောင် အပင်လေးတစ်ပင်တော့ ပြန်ပေးသင့်သည် မဟုတ်လား။

အစိမ်းရောင်က အသက်ရှင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ တကယ့်ကို ပြည့်စုံသွားပြီ။

သူမသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းနေသဖြင့် သီချင်းလေး တအေးအေးနှင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

လမ်းခုလတ်တွင် သူမ၏ ရှေ့၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ထွက်ပြေးရလွန်း၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အပြင် မိုးဒဏ်လည်း ခံထားရပုံရသည်။

တောဝက်ကြီးမှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် လဲလျောင်းကာ မောဟိုက်နေပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစို့နေသည့် ဒဏ်ရာပေါက်များစွာ ရှိနေသည်။

၎င်း၏ ဘေးတွင်တော့ ခြေထောက်ကျိုးနေသည့် တောကြက်တစ်ကောင်မှာ အတောင်ပံများ ခတ်ကာ ရုန်းကန်နေသည်။

"ဟားဟား" ထျဲလန်ယန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ ယနေ့ကံကောင်းမှုမှာ တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

သင်္ချိုင်းဂူမှ ရှေးဟောင်းရတနာများကို ရှာတွေ့ခဲ့ရုံသာမက တောဝက်ကိုလည်း ပြန်တွေ့ရပြန်သည်။ အခုဆိုရင် တောကြက်တစ်ကောင်ပါ အပိုရသွားသေးသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက သူမအပေါ် တကယ်ကို ကြင်နာတာပါလား။

နေ့ရက်တိုင်းမှာ အံ့သြစရာတွေက များလွန်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကြွယ်ဝသွားသည့် ခံစားချက်ကို သူမ တကယ်ကို နှစ်သက်မိသည်၊ တကယ်ကို လန်းဆန်းလှသည်။

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၆၀

ထျဲလန်ယန် ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ နေဝင်ချိန်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တော့မှ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

တာဝန်ခံ ဟူဟောင်က ပြောခဲ့သည်။ "နင် တောင်ပေါ်မှာ ဓားပြတွေနဲ့ တိုးခဲ့တယ်ဆို၊ အဲဒါကို သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားသေးတယ်လို့ ကြားတယ်၊ နင်ကတော့ တကယ့်ကို သတ္တိခဲပဲ။"

"နင်သာ ပြန်မလာရင် ငါ အသင်းခေါင်းဆောင်ကို သွားရှာပြီး လူတွေနဲ့အတူ တောင်ပေါ် တက်ရှာတော့မလို့။"

ဟူဟောင်က ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက ထျဲလန်ယန်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးတော်သည်ဟု ပြောထားသော်လည်း သူကတော့ သိပ်မယုံကြည်သေးပေ။

သူ့အမြင်တွင် ထျဲလန်ယန်မှာ အားနွဲ့သည့် မိန်းကလေးငယ်လေးသာ ဖြစ်ရာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ဓားပြများကို တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

"နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို တစ်ယောက်တည်း သွားတာမျိုး မလုပ်နဲ့၊ မတော်လို့ အန္တရာယ်နဲ့ တိုးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဟူဟောင်မှာ စိတ်သဘောထားကောင်းသူဖြစ်ပြီး ထျဲလန်ယန်ကိုလည်း အမြဲကူညီတတ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးကြသည်။

သူသည် သူမကို စိုးရိမ်၍ ပြောနေခြင်းဖြစ်မှန်း ထျဲလန်ယန် သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နောက်တစ်ခါကြရင် သတိထားပါ့မယ်။"

နောက်တစ်ခါကိစ္စကိုတော့ နောက်တစ်ခါမှပဲ ကြည့်ရှင်းရတော့မှာပေါ့၊ ဟဲဟဲ။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်သာထဲ ရောက်နေသော ဝမ်ကျွင်းကျွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မယန်... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ... ကျွန်တော် တကယ်ကို စိုးရိမ်နေတာ။"

ထျဲလန်ယန်က အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့နား မလာနဲ့ဦး၊ အိမ်သာတက်ပြီး လက်မဆေးရသေးဘူး မဟုတ်လား။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်း - အမ်း…

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အရှက်ရစရာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် လက်ဆေးပြီးမှ အစ်မနဲ့ လာစကားပြောတော့မယ်။"

"နေဦး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်ကောက်လေးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထောင်နေကြသည်။

ထျဲလန်ယန်က သူ့ဘောင်းဘီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောခဲ့သည်။ "နင့်ဘောင်းဘီ ခါးပတ်က ကျွတ်နေတယ်၊ ဖင်ကြီး ပေါ်နေပြီ။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ "အား" ခနဲ အော်ပြီး ဖင်ကို လက်နှင့်အုပ်ကာ လေတိုက်သလိုပင် အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာတော့ သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်နေတော့သည်။

ချန်ဟွိုက်ကျင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ရဲဘော်ထျဲလန်ယန်... ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းဦးလေ။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို အဲဒီလို ဘယ်လိုလုပ်ပြောရဲတာလဲ၊ မသင့်တော်ဘူးလေ။"

ထျဲလန်ယန် - ???

"မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ရှင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ၊ ဝင်စွက်ဖက်တာ များနေပြီနော်။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သည်။ "ရဲဘော်ထျဲ... ကျွန်တော့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် စိမ်းကားနေရတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။"

ယခင်က သူမသည် အလွန်အေးစက်လွန်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ တောင်ပေါ်က ရင်ခုန်စရာ အတွေ့အကြုံများပြီးနောက် သူမ၏ စရိုက်မှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှန်း သူ သတိထားမိသွားသည်။

ရိုးရိုးအေးအေး ပုံစံရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်က ကြမ်းတမ်းသည့် ဤကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုးကိုသာ သူ အောင်နိုင်ခဲ့လျှင် တကယ့်ကို ထူးခြားသည့် အတွေ့အကြုံ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဆိုးနေမှန်း သိပါတယ်၊ အရင်က ဂရုမစိုက်မိတာကိုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပါ။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်းက အချစ်ကြီးသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာ အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ မဟုတ်မှလွဲရော... ဒီလူ ဦးနှောက်တစ်ခုခု ချို့ယွင်းသွားတာလား။

ရွာကို ရောက်ကတည်းက သူမသည် သူ့ကို စကားဆယ်ခွန်းတောင် ပြည့်အောင် မပြောဖူးပေ။

သူမက သူ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။

ချန်ဟွိုက်ကျင်း - "ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ၊ အံ့သြသွားလို့လား။ ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ သွားကြတာပေါ့..."

"အေးအေးဆေးဆေး လုပ်မနေနဲ့။" ထျဲလန်ယန် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင် ဆဲဆိုတော့သည်။

"ချန်ဟွိုက်ကျင်း... ရှင် မွေးတုန်းက ခေါင်းနဲ့ ပြုတ်ကျခဲ့တာလား၊ ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ဒီလို ညစ်ပတ်တာတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာလား။"

"ငါက နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်ရမှာလဲ၊ နင့်ရဲ့ အဆီပြန်နေတဲ့ ပါးစပ်နဲ့ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် နမ်းထားလဲ မသိဘူး၊ မြင်ရတာတောင် ရွံစရာကြီး။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားခဲ့သည်။ "ထျဲလန်ယန်... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။"

ထျဲလန်ယန်က လှောင်ပြုံးပြုံးခဲ့သည်။ "ဘာလဲ... လုပ်ရဲပြီး မဝန်ခံရဲဘူးလား။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ရှင် ရွာထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တောထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါကို လူတိုင်းသိအောင် လိုက်ပြောပေးရမလား။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

"ကိုယ် နားလည်သွားပြီ၊ မင်း ကိုယ့်ကို သက်သက်မဲ့ ရန်လာစနေတာမလား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ စကားပြောရုံတင်ပါ။"

ထျဲလန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒီလူက ဘယ်လိုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွှမ်းတင်တတ်ရတာလဲ။

အရင်က သူမသည် ချန်ဟွိုက်ကျင်းနှင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ၊ ထိုမြင်ကွင်းများကို မြင်တုန်းကလည်း ဟာသတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ဤမျှအထိ အထင်လွဲလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့လူကို သေသေချာချာ မပြောလိုက်ရင် သူမပါ နာမည်ပျက်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

"ထွက်သွားစမ်း။ ကျွန်မက ရှင့်အဖေကိုတောင် မနာလိုမဖြစ်ဘူး။"

ထျဲလန်ယန်သည် ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားအောင် ကန်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး ပိုးကောင်စုတ်ရဲ့၊ ကျွန်မနားကို မလာနဲ့၊ ရှင့်ကို ကြည့်တောင် မကြည့်ချင်ဘူး။"

ချန်ဟွိုက်ကျင်းသည် မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းလျက် မျက်နှာမှာ တစ်လှည့်စီ ပျက်နေသော်လည်း အော်နေတုန်းပင်။

"ထျဲလန်ယန်... မင်း တကယ့်ကိုပဲ… ငါ့ဆီကနေ နောက်တစ်ခါ အကြည့်ခံရဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။"

"နင့်ရဲ့ ခွေးမျက်လုံး နှစ်လုံးနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်ဖို့ လိုလို့လား၊ အဲဒီမျက်လုံးတွေကိုပဲ ထုတ်ပစ်လိုက်တော့။"

ထျဲလန်ယန်က ရှေ့တိုးသွားပြီး သူ့ကို နောက်တစ်ချက် ထပ်ကန်လိုက်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲက အခြားလူများမှာ ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်ကုန်ကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်... အဓိကလူ ခြောက်ယောက်မှလွဲ၍ပေါ့။

သူတို့ကတော့ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှာ ထျဲလန်ယန်၏ အစွမ်းကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ကျန်တဲ့လူများက မမြင်ခဲ့ရပေ။

ယခုအခါ ထျဲလန်ယန်သည် လူပုံအလယ်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ဆဲဆိုရိုက်နှက်နေပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် စကားများ ပြောနေသည်မှာ ယခင်က သူမ၏ နူးညံ့သည့် စရိုက်နှင့် လုံးဝမတူသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ယခင်က ထျဲလန်ယန်နှင့် စကားများခဲ့ဖူးသည့် ဟဲအိုက်လင်းမှာတော့ ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ ထင်ထားခဲ့သည်က ထျဲလန်ယန်သည်…

သူမ နှုတ်သီးကောင်းရုံပဲ ထင်ထားတာ၊ စိတ်တိုရင် မဆိုင်းမတွ ရိုက်နှက်တတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ချန်ဟွိုက်ကျင်းသည် အရပ်ရှည်ရှည် ယောက်ျားကြီးဖြစ်သော်လည်း သူမကို မယှဉ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသာဆိုရင်တော့ နိုင်ဖို့ လုံးဝ မလွယ်ကူပေ။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထျဲလန်ယန်ကို လက်စားချေချင်သည့် ဟဲအိုက်လင်း၏ ဆန္ဒများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမ စောင့်ရမည်၊ ပိုကောင်းသည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဝင်း၏ ညစာစားပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စတင်ခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဟောင်း တစ်ဦးက ယနေ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဟု မေးသည့်တိုင်အောင် အမြဲတမ်း တက်ကြွနေသည့် ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက ရှေ့ထွက်ကာ မနားတမ်း ပြောပြတော့သည်။

"ကျွန်တော် ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့က တကယ်ကို ရိုလာကိုစတာစီးနေရသလိုပဲ..."

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းသည် တောဝက်ကြီးနှင့် တိုးခဲ့သည့် ရင်ခုန်စရာ အဖြစ်အပျက်ကို အရင်ပြောပြပြီးမှ ဓားပြများနှင့် တိုးခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။

ဂူထဲတွင် ဓားပြများက သူ့ကို နမ်းခိုင်းခဲ့သည့် အပိုင်းကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်၊ ဒါက သူ့အတွက်တော့ ရှက်စရာ သမိုင်းတစ်ခု မဟုတ်လား၊ ဟမ်း... ဟမ်း။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျွင်းကျွင်းသည် စုန့်ပိုင်ယွမ်နှင့် ထျဲလန်ယန်တို့ လူကယ်ခဲ့သည့် အပိုင်းကို အလေးပေး ပြောပြသည်။

"ရဲဘော်စုန့်က တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဓားပြနှစ်ယောက်ကို ခဏလေးနဲ့ နှိမ်နင်းလိုက်တာ။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အစ်မယန်လေ၊ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို အသာလေး ကန်လိုက်တာနဲ့ ဓားပြက လဲကျသွားတာ။ အရမ်းတော်တာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကြက်သေသေသွားကြတာ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တာဝန်ခံ ဟူဟောင်သည် ထျဲလန်ယန်ကို စူးစမ်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထျဲလန်ယန် ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို ရိုက်တုန်းက သူ မရှိခဲ့ပေ၊ သူများဆီက ပြန်ကြားရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟူဟောင်မှာ ယခုထိ မယုံနိုင်သေးပေ။

သူ့ကို အမြဲပြုံးပြနေသည့် မိန်းကလေးမှာ ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းသွားပြီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားသည်တဲ့။

ဤပြောင်းလဲမှုကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူ ချက်ချင်း လက်မခံနိုင်သေးပေ။

ယခင်က သူမသည် အလွန်အားနည်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းသင်ခဲ့တာပါ။"

ထို့နောက် သူမသည် စုန့်ပိုင်ယွမ်ကို ပြောပြခဲ့သည့် မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအို အကြောင်းကို အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ထမင်းစားနေသည်ကို ရပ်ကာ မှင်တက်ပြီး နားထောင်နေကြသည်။

ဘယ်တရုတ်လူမျိုးက သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက် မရှိဘဲ နေပါ့မလဲ။

အထူးသဖြင့် ယောက်ျားလေးများမှာ အလျှော့မပေးတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ရှိကြသဖြင့် အားသန်သူများကို လေးစားတတ်ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မေးခဲ့သည်။ "ရဲဘော်ထျဲ... ကျွန်တော်က အခု အသက် ၂၀ ရှိပြီ၊ သိုင်းသင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါဦးမလား။"

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့၊ ဇွဲရှိရှိနဲ့ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်။"

ပညာတတ်လူငယ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ၊ ကျွန်တော်က ဘာမှလည်း မသိဘူး၊ ဘယ်မှာ သင်ရမလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။"

ထျဲလန်ယန် - "ကျွန်မဆီမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ သိုင်းကွက်အချို့ ရှိပါတယ်၊ စိတ်ဝင်စားရင် သင်ပေးလို့ ရပါတယ်။"

ဒါကို ကြားတော့ ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက ချက်ချင်း လက်ထောင်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မယန်... ကျွန်တော်လည်း သင်ချင်တယ်။"

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း မေးခဲ့သည်။ "ရဲဘော်ထျဲ... ကျွန်မတို့လို မိန်းကလေးတွေရော သင်လို့ရလား။"

ထျဲလန်ယန် - "ရတာပေါ့၊ ဒီသိုင်းကွက်တွေက ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာစေရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်လည်း မိန်းကလေးတွေအတွက် တကယ် အသုံးဝင်ပါတယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့လည်း သင်ချင်တယ်။" အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ် အချို့မှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ထျဲလန်ယန်ကို ဆွဲကာ မေးခွန်းများ တရစပ် မေးတော့သည်။

"ဟေး... ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားလေးတွေ အရင်မေးတာလေ၊ အတင်းဝင်မတိုးကြနဲ့။" အခြား အမျိုးသားများလည်း အပြိုင်အဆိုင် ပြောကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထျဲလန်ယန် တစ်ယောက် လူတိုင်းက ဝိုင်းလုခြင်းကိုခံနေရသဖြင့် အလွန်ပင် ရေပန်းစားသွားတော့သည်။