အခန်း (၄၀၇-၄၀၈)

အခန်း (၄၀၇) သခင်လေးနင်းကျော့၏ နှိပ်စက်မှုကို ထပ်မံခံယူလိုခြင်း

ဤသို့သော အပြုအမူမျိုးကို ဟွာကူးကျိအား ဆက်လက်ခွင့်ပြုထား၍ မဖြစ်ပေ။

နင်းကျော့သည် စက်မှုလက်သီးခြေပညာရပ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်လှိုင်းတစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးကာ တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ဟုန်ထိုး ရွာသွန်းစေခဲ့သည်။

ဟွာကူးကျိ၏ ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်ပင်လယ်မှာလည်း လှုပ်ခတ်ချောက်ချားနေသဖြင့် သူမ၏ သစ်သားဓာတ်ပညာရပ်များကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှိသမျှစွမ်းအားကို စုစည်းကာ ပန်းရနံ့ မျက်လှည့်အတတ်ကိုသာ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရလေသည်။

စက်မှုလက်သီးခြေများသည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ထိမှန်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဟွာကူးကျိရှိရာသို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားပြန်သည်။

ဟွာကူးကျိက “ ငါကလည်း လက်သီးလက်မောင်း တတ်တာပဲ” ဟု စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ တတ်မြောက်မှုမှာ ပြောပလောက်သည်မဟုတ်ချေ။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

အား... အား...

ကြည့်ရှုနေသူများသည် စက်မှုလက်သီးခြေ အခုနှစ်ဆယ်ကျော်က မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဝိုင်းရံကာ မရပ်မနား ထိုးနှက်ကန်ကျောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလက်သီးခြေများသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းပမာ ကျရောက်နေသဖြင့် ဟွာကူးကျိ၏ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်းကျော့က မိမိအလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဟွာကူးကျိမှာမူ နှာခေါင်းရော မျက်နှာပါ ဖူးရောင်နေပြီး ဦးခေါင်းမှာလည်း ဝက်ခေါင်းပမာ ကြီးမားနေလေပြီ။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိတ်လုနီးပါး ဖူးရောင်နေကာ ညိုမည်းနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် နင်းကျော့ကို တုန်တုန်ရင်ရင် ညွှန်ပြနေသည်။

နင်းကျော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စက်မှုလက်သီးခြေများကို အသုံးပြုကာ သူမကို မချီပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ပသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများက နင်းကျော့ အနိုင်ရရှိကြောင်း ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာကြတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပရိသတ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟွာကူးကျိအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လူအများရှေ့တွင်ပင် ကုသခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟွာကူးကျိမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း သူမ၏ လက်ခြေများမှာမူ အေးစက်တုန်ရီနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် နင်းကျော့သည် ဆောင်းဦးနွေးရည် တစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူကာ ဟွာကူးကျိထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟွာကူးကျိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားကာ ဤအရာမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးအရက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် သွားများတုန်ရီစွာဖြင့် “ငါ... ငါ အဲဒါ မလိုချင်ဘူး... ငါက...” ဟု အတင်းအကျပ် ငြင်းဆိုရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဟွာကူးကျိ၏ ပါးပြင်နုနုကို အင်အားသုံး၍ ညှစ်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ဟသွားရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆောင်းဦးနွေးရည်ကို ဟွာကူးကျိ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ဟွာကူးကျိမှာ နင်းကျော့၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူကြောင့် လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်လာသော ဆောင်းဦးနွေးရည်ကို မျိုချလိုက်မိတော့သည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်ပြီး ဆေးအာနိသင်ကို ချေဖျက်လိုက်ပါ” ဟု နင်းကျော့က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဟွာကူးကျိမှာ တစ်ချက်တုန်သွားပြီး နင်းကျော့၏ စကားကို အမှတ်မထင် လိုက်နာမိသွားသည်။ သူမသည် ထိုနေရာမှာပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်တော့သည်။

နင်းကျော့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူသည် ဟွာကူးကျိ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် သူသည် လူအများရှေ့တွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်လေ့မရှိခြင်းမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ် မရှိပါက နင်းကျော့အနေဖြင့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်မှတစ်ဆင့် ဟွာကူးကျိ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဟွာကူးကျိက လိမ်လိမ်မာမာဖြင့် လိုက်နာနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီကျင့်ကြံသူမက ခုနတင်ပဲ ခေါင်းမာနေခဲ့တာ၊ အခုကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် နားထောင်လွယ်သွားတာလဲ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ” ဟု နင်းကျော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လူ့သဘာဝကို တစ်ဆယ့်လေးနှစ်တိုင်တိုင် လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဟွာကူးကျိကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးချေ။

သူ အနိုင်ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့နှင့် ဟွာကူးကျိတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ သိသာထင်ရှားသော အောင်ပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤတိုက်ပွဲဖြင့် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

လိုင်ဝူရင်းနှင့် ကျန့်ရှင်းချန်တို့ကဲ့သို့သော သူများပင်လျှင် နင်းကျော့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် နင်းကျော့သည် သူ၏ သစ်သားဓာတ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သလို စက်မှုလက်သီးခြေများ၏ လက်တွေ့တိုက်ပွဲ အသုံးဝင်ပုံကိုလည်း စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဟွာကူးကျိကို ကုသပေးရန် ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးအရက်ကို ရက်ရက်ရောရော အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူသည် နာမည်ကောင်းတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့လေသည်။

အချို့က ဟန်ဆောင်သည်ဟု ဝေဖန်နိုင်သော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့် အရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲခြင်းမှာ ငြင်းဆို၍မရသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သဖြင့် ကဲ့ရဲ့ရန် ခက်ခဲပေသည်။

ခေတ္တမျှအတွင်း တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်တွင် နင်းကျော့အကြောင်း ပြောဆိုသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ စက်မှုအတတ်က ဓာတ်ငါးပါးပညာရပ်ထက်တောင် ပိုစွမ်းမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

“တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲဗျာ”

“သူ့ကိုကြည့်တော့ သာမန်ပဲ ထင်ရတာ၊ တကယ်တော့ အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာကိုး”

“ငါသာ နင်းကျော့ဆိုရင် ပထမဆုံးပွဲကတည်းက စက်မှုအတတ်နဲ့ အပြတ်နှိမ်ပစ်မှာ၊ သူကတော့ သိက္ခာကို ထိန်းနေတာပဲ”

“မင်းကလည်း သိက္ခာထိန်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို နှိမ့်ချတာလို့ ခေါ်တယ်၊ မျိုးရိုးကြီး ကျင့်ကြံသူမိသားစုက လာတဲ့သူတွေရဲ့ အမူအရာပဲပေါ့”

နင်းကျော့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သက်သေပင်ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားက သူ့ကို ချီးကျူးလာကြသည်။

“ဟင်း... ဒီလို မိသားစုဝင်တွေက သူတို့မျိုးရိုးနာမည်နဲ့တင် အေးဆေးနေလို့ရတာကို၊ အခုတော့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူမှာ ငါတို့လို လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ အရင်းအမြစ် လုနေကြပြန်ပြီ”

“အဲဒါတော့ မင်းပြောတာ မဟုတ်သေးဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ သခင်လေးနင်းကျော့က အဲလိုမဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်၊ သူက ဒီကို ခဏပဲ လာတာတဲ့၊ အချိန်တန်ရင် ပြန်သွားမှာပါ”

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် ကောလာဟလ ဖြန့်ဝေရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံ၏ အကူအညီဖြင့် ကြိုတင်၍ ကောလာဟလများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြန့်ဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုကောလာဟလများသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိလာလေပြီ။

လူအများက နင်းကျော့သည် ဤနေရာတွင် ခေတ္တသာ နေထိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ဂူဗိမာန်မှာလည်း အချိန်တန်လျှင် လွတ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အပေါ် ထားရှိသော မကျေနပ်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

“သူ ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ”

“အဲဒါတော့ မသိသေးဘူး”

“သူက တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်အတွက် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့သူလို့ ငါတော့ ထင်တယ်”

“ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောတယ်၊ သူတိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ရတာလည်း မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စရာပဲ”

“သူက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့သူပဲ၊ ဟွာကူးကျိကို အနိုင်ရပြီးတာတောင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးအရက် တိုက်ကျွေးသေးတယ်၊ ဘယ်သူက အဲလို လုပ်မှာလဲ”

ရလဒ်အနေဖြင့် နင်းကျော့သည် ဟန်ကျိုးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှမြန်မြန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရသနည်းဟူသော အချက်ကိုလည်း လူအများက သိရှိသွားကြသည်။

နောက်တစ်နေ့၊ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း။

ဟန်ကျိုးသည် စက်မှုလက်သီးခြေ အခုနှစ်ဆယ်ကျော်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ထပ်မံ၍ အရေးနိမ့်ခဲ့ပြီး မိမိအလိုအလျောက် ရပ်တန့်ရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နင်းကျော့မှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို မခံစားရတော့ပေ။ ဤသို့ လေ့ကျင့်ခြင်းမှ ရရှိသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ လျော့နည်းသွားပြီး သုံးပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

“အဓိကကတော့ အရင်တစ်ခေါက် ဟွာကူးကျိနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ တကယ့်တိုက်ပွဲအစစ်အမှန်ကို ဆင်နွှဲခဲ့ရလို့ပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ အားသာချက် အားနည်းချက်တွေကို ပိုသိလာရတာ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ဆင်ခြင်နေမိသည်။

“ဟန်ကျိုးနဲ့ ဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်နေရင် နှစ်ဖက်စလုံးက အစွမ်းကုန် မတိုက်ကြတော့တဲ့အတွက် ငါ့အတွက် ဘာမှ ထူးခြားလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

နင်းကျော့သည် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ သူ၏ ကံကောင်းသော နေရာဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုခံစားလာရသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ဤနေရာတွင် တကယ့်တိုက်ပွဲအစစ်အမှန်များကို ဆင်နွှဲရသဖြင့် သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ကာ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် သိသာသော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟန်ကျိုးဆီက ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ရှိနေသေးပေမယ့် အရင်လို မများတော့ဘူး”

“ဖြစ်နိုင်ရင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လေ့ကျင့်သင့်တယ်”

“ဟန်ကျိုးနဲ့တော့ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းထားပြီး ခါးသီးသောရေကို ပိုသောက်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်”

နင်းကျော့သည် ထိုအချက်များကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူနှင့် ဟန်ကျိုးတို့သည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ပသို့ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဟန်ကျိုးက “ နင်းကျော့၊ တိုက်ပွဲပြီးရင် ဘာလို့ ဟွာကူးကျိကို ကုသပေးနေတာလဲ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးအရက်ကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ၊ တကယ်ကို မတန်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ကျိုးမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ယခင်က နင်းကျော့က စက်မှုလက်သီးခြေများတွင် ခါးသီးအေးစက်သော အငွေ့အသက်များကို ထည့်သွင်းပေးရန် တောင်းဆိုစဉ်က သူသည် လွန်စွာ ဝမ်းသာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူသည် အခြားသူများ စက်မှုလက်သီးခြေ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံရသည်ကို မြင်လိုခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နင်းကျော့၏ အကူအညီဖြင့် ထိုအငွေ့အသက်များကို အခြားသူများထံ ဖြန့်ဝေပေးလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နင်းကျော့က တိုက်ပွဲအပြီးတွင် လူကို ကယ်တင်လိုက်ရုံသာမက ခါးသီးအေးစက်သော အငွေ့အသက်များကိုပါ ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ပြီး မိမိအနေဖြင့် အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်သည့်ပုံစံမျိုး မဖြစ်စေလိုကြောင်း ဟန်ကျိုးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူသည် ဟွာကူးကျိနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒမရှိဘဲ ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူသည် ဆောင်းဦးနွေးရည်ကို ကမ်းပေးခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဟွာကူးကျိနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်လိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အိမ်နှင့်ဝေးရာ ရောက်နေချိန်တွင် ရန်သူထက် မိတ်ဆွေများများရှိခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ဟန်ကျိုးက မနေနိုင်ဘဲ “သခင်လေးနင်းကျော့ကတော့ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုရဲ့ အမူအရာအတိုင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဟွာကူးကျိအကြောင်း သိပ်မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ သူမက စိတ်ကူးပေါက်သလို လုပ်တတ်ပြီး ရန်ငြိုးကြီးတဲ့သူ၊ သူက တစ်ဝက်က မိစ္ဆာဆိုတော့ မိစ္ဆာဗီဇလည်း ပါတာပေါ့” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်း ဒီလို လုပ်ပေးတာကို သူက ကျေးဇူးတင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအစား မင်းအပေါ် အာဃာတတွေ ပိုထားပြီး နောက်ကျရင် လက်စားချေဖို့ပဲ ကြိုးစားမှာ”

နင်းကျော့မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ “မီးအိမ်” တစ်ခု သူတို့ရှိရာသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရာမှာ ကျယ်ပြန့်သော စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေသော ဟွာကူးကျိ ဖြစ်နေသည်။

ဟွာကူးကျိသည် နင်းကျော့ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဟန်ကျိုးနှင့် နင်းကျော့တို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယ အပြည့်ထားလိုက်ကြသည်။

“သခင်လေးနင်းကျော့... ဒါလေးကို လက်ခံပေးပါ”

သို့သော်လည်း ဟွာကူးကျိမှာ နင်းကျော့ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခါးကို ညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မုန့်ထုပ်တစ်ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့နှင့် ဟန်ကျိုး ။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟွာကူးကျိ မည်သည့်လှည့်ကွက်ကို သုံးနေသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

နင်းကျော့မှာ သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထိုမုန့်ထုပ်များနှင့် ဟွာကူးကျိကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာဤမုန့်ထုပ်များထဲတွင် အဆိပ်ပါနေနိုင်သလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ အဆိပ်ခတ်မည်ဆိုပါက ဤမျှ လူအများရှေ့တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ဆောင်လိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် ဟွာကူးကျိ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေသနည်း။

နင်းကျော့ကမူ ဟွာကူးကျိအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု အခက်အခဲရှိနေ၍ သူ့ကို အကူအညီတောင်းလိုခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူက ချက်ချင်းပင် “တာအိုကျင့်ကြံဖော် ဟွာ၊ တခြားတစ်နေရာမှာ သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဟွာကူးကျိမှာမူ ခါးညွှတ်ထားသော အနေအထားအတိုင်းပင် ရှိနေပြီး “ကျွန်မရဲ့ စေတနာကို လက်ခံပေးဖို့ သခင်လေးနင်းကျော့ကို အသနားခံပါတယ်” ဟု အလျှော့မပေးဘဲ ပြောနေလေသည်။

နင်းကျော့ ။

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ၏ ဝှက်ဖဲတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

နတ်ဘုရားပညာရပ် - ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်။

မှော်ရတနာ - ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဟွာကူးကျိထံမှ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ဟွာကူးကျိသည် နင်းကျော့ကို မော့မကြည့်ဝံ့ဘဲ ဖြစ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေလေပြီ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဟစ်အော်နေလေသည်။

“အား... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ”

“ငါက ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေမိတာလဲ”

“ဟွာကူးကျိ၊ နင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”

“နင်က ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အောက်ကျနောက်ကျနိုင်ရတာလဲ”

“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့လည်း...”

“ဒါက တကယ့်ကို မှန်ကန်နေသလိုပဲ”

“သူနဲ့ ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေရတာ၊ လေထဲမှာတောင် သူ့ရဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေသလိုပဲ၊ တကယ်ကို မွှေးလိုက်တာ”

“သခင်လေးနင်းကျော့က တကယ့်ကို ပန်းတစ်ပွင့်လို ယောက်ျားပါလား”

“သူ့ရဲ့ ထိုးနှက်မှုကို ထပ်ခံချင်လိုက်တာ၊ သူ့ရဲ့ စက်မှုလက်သီးခြေတွေနဲ့ အဝိုင်းခံပြီး အထိုးခံရတာမျိုး၊ ပြီးတော့ ငါ့ပါးစပ်ကို ညှစ်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ ဆေးအရက်တွေကို အတင်းလောင်းထည့်ပေးတာမျိုးပေါ့”

နင်းကျော့။

သူသည် ဟွာကူးကျိ၏ စိတ်ကူးများကို အတိအကျ မသိရှိနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရှုပ်ထွေးပြီး ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များကိုမူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဟွာကူးကျိ၏ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်သွားကာ “ဒီမိန်းမ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ” ဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

ခေတ္တမျှအထိ နင်းကျော့အနေဖြင့် ဟွာကူးကျိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူက “အဲလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး တာအိုကျင့်ကြံဖော် ဟွာ၊ ကျွန်တော်တို့က လေ့ကျင့်မှု သဘောအရပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။

ဆောင်းဦးနွေးရည်ကိုလည်း ကျွန်တော့်အလိုအလျောက် ပေးခဲ့တာပါ၊ မင်းဆီက ပြန်ရဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး” ဟု အပြတ်အသတ် ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၄၀၈)- ဆင်းရဲမွဲတေခြင်း

ဟန်ကျိုးသည် နင်းကျော့အား ဘေးတိုက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ယင်းအကြည့်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်များ အထင်အရှား ပါဝင်နေချေသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ “ညီလေးနင်းကျော့၊ မင်းပဲ ဟွာကူးကျိနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ချင်တယ်လို့ ခုနတင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ မိုင်တစ်ထောင်လောက် ဝေးကွာသွားသလိုမျိုး အေးစက်စက်နဲ့ ငြင်းပယ်နေရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းနေသယောင် ရှိပေ၏။။

နင်းကျော့သည် ဟန်ကျိုး၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို အာရုံခံမိသော်လည်း ရှင်းပြခြင်းမပြုဘဲ ဟွာကူးကျိကို ကျော်ဖြတ်၍သာ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ဟန်ကျိုးမှာမူ အံ့အားသင့်လျက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရ၏။

သူသည် အေးစက်လှသော လေထုကို တိတ်တဆိတ် ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး အခြေအနေမှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဟွာကူးကျိသည် နင်းကျော့နှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန်၊ ဆက်ဆံရေး ပြေလည်စေရန် သိသိသာသာပင် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ နင်းကျော့ကသာ မျက်နှာသေနှင့် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်နေခဲ့ချေသည်။

“ဟွာကူးကျိရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး နှိမ့်ချပြီးတော့ မုန့်ထုပ်တွေတောင် ယူလာပေးတယ်ဆိုတာ သူလုပ်နေကျ မဟုတ်ဘူး။ သခင်လေးနင်းကျော့က သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံတာဟာ သူ့မျက်နှာကို ရွှံ့ထဲနင်းခြေလိုက်သလိုပါပဲလား။ သခင်လေးနင်းကျော့ ဒီလိုလုပ်တာတော့ သိပ်ပြီး အမြော်အမြင် မရှိလှဘူး။ အင်း... ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာပါလိမ့်”။

ဟန်ကျိုးသည် ဤကိစ္စကို ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နင်းကျော့၏ အမူအရာမှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟွာကူးကျိ ဒေါသထွက်ကာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမနှင့် အတန်ငယ် ဝေးရာသို့ သတိထား၍ ခွာလိုက်လေသည်။

ဟွာကူးကျိမှာမူ ဦးညွှတ်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမ၏ လက်မောင်းများ၊ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းနှင့် မျက်နှာမှာ မြေပြင်နှင့် အပြိုင် ဖြစ်နေချေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလျက် ဒေါသလည်းထွက်၊ အရှက်လည်းရကာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တို့ကို ခံစားနေရပေသည်။

“အငြင်းခံလိုက်ရတာလား။ ငါ ဒီလောက်တောင် လုပ်ပေးပါလျက်နဲ့ သူက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ရက်တယ်ပေါ့။ အငြင်းခံလိုက်ရပြီ။ ငါ့ကို ငြင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ တကယ်ကြီးလား။

အား... ရှက်လိုက်တာ၊ အရမ်းရှက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အငြင်းခံရရုံတင် မကဘူး၊ တခြားလူတွေရှေ့မှာပါ အရှက်ခွဲခံလိုက်ရတာ။ ငါတော့ သေရချင်တော့တာပဲ။ မြေကြီးများ အက်ကွဲကြောင်းရှိရင် ဝင်ပုန်းလိုက်ချင်ပါရဲ့။ ဟဲဟဲ... ဟားဟား... ဂူးဂူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။

သခင်လေးနင်းကျော့က ဘာလို့ ငါ့ကို ငြင်းပယ်တာလဲ။ ငါလို ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သူ တကယ်ကြီး ငြင်းရက်တာလား။ ပြီးတော့... ငါ ဘာလို့ နည်းနည်းလောက် ပျော်နေရတာလဲ။

သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ အငြင်းခံရတာတောင် ငါ ဘာလို့ ပျော်နေရတာလဲ။ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီကောင်လေးက ငါ့မျက်နှာကို ရွှံ့ထဲနင်းခြေသွားတာပဲ။ သေသင့်တဲ့ကောင်၊ သတ်ပစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... ငါ ဘာလို့ သူ့ကို မမုန်းနိုင်ရတာလဲ”။

ဟွာကူးကျိ ကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသလို နင်းကျော့မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီကျင့်ကြံသူမကတော့ ရူးနေပြီပဲ။” နင်းကျော့သည် ဟွာကူးကျိ၏ စိတ်ထဲရှိ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေမှုကို အာရုံခံမိရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပိုမို တိုးပွားလာပြီး ခြေလှမ်းများကို မသိမသာ မြှင့်လိုက်မိလေသည်။

“ဒီကောင်မလေးက သဘောထား အတော်လေး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာပဲ။ ဘယ်လိုမှ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။ သူနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေတာကမှ ဘေးကင်းမယ် ထင်တယ်” ဟု သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေမိချေသည်။

ဟန်ကျိုးသည်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အထူးသတိထား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အတန်ငယ် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိမှ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဟွာကူးကျိကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာလေသည်။

ဟွာကူးကျိသည် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်သွားနိုင်သည့် မီးပေါက်ကွဲအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟွာကူးကျိအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ မေ့ဖျောက်ထားကာ နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

မှန်ပြကွက် ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်း ပညာရပ်၊ ဓာတ်ငါးပါးဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းညှိခြင်းကျင့်စဉ်နှင့် မိစ္ဆာသွေးကြောဆက်ခံခြင်း ကျင့်စဉ်တို့ကို သူသည် တစ်လှည့်စီ ကျင့်ကြံအားထုတ်လျက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တည်ငြိမ်စွာ မြှင့်တင်နေခဲ့ပေသည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ပေါကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ မြူခိုးများအလား သိပ်သည်းနေချေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အစားအစာများကို လက်တစ်ဆုပ်စာမျှ ယူ၍ စားသုံးလိုက်ရာ ယင်းတို့သည် အနှစ်သာရနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အမွှေးတိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လောင်ကျွမ်းလျက် စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး သူ ထိုင်နေသည့် ထိုင်ခုံမှာလည်း မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်ရှိ မျိုးနွယ်စုသုံးစုမှ ရရှိခဲ့သည့် ဆုလာဘ်ဖြစ်ပေရာ ယနေ့တိုင် အာနိသင် ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ နင်းကျော့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စွန်းလင်ထုံထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုစွန်း၊ ကျင့်ကြံမှုကို မြန်မြန်တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ရမယ့် တခြားနည်းလမ်းများ ရှိဦးမလား။ အခုထိ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါက အရမ်းကို နှေးကွေးနေသလိုပဲ”။

စွန်းလင်ထုံသည် ရေသောက်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျော့လေး၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ နှေးတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။ မင်းမှာ မွေးရာပါ ပါရမီရှိတယ်၊ ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြုတေလည်း ရှိတယ်၊ ရင်းမြစ်တွေကလည်း စုံလို့။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်တာက နေ့တိုင်း သိသိသာသာကို မြင်နေရတာပဲ။ ဒီအရှိန်က ပထမတန်းစား ဖြစ်နေပြီ၊ အစ်ကို့ရဲ့ အရင်က အရှိန်ထက်တောင် အများကြီး သာပါသေးတယ်။ ဒါကို မင်းက နှေးတယ်လို့ ပြောနေတာလား”။

နင်းကျော့သည် ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့က အတော်လေး ဝေးနေသေးသလို ခံစားနေရလို့ပါ”။

စွန်းလင်ထုံမှာ ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ဘဲ မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ လှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ “အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ဆိုတာ ဒီလိုပဲလေ။ အဆင့်တစ်ခု တိုးတက်လာတိုင်း ကျင့်ကြံမှု အရှိန်က အဆပေါင်းများစွာ နှေးကွေးသွားတတ်တာ ထုံးစံပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ လိုအပ်တဲ့ အခြေခံက အရင်ကထက် အဆပေါင်း ဆယ်ချီ၊ ရာချီ ပိုပြီး လိုအပ်လာလို့ပဲ”။

“ကျင့်စဉ်က ပိုပြီး မြင့်မားလေလေ၊ လိုအပ်တဲ့ အခြေခံက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလေလေပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း မြင့်မားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တဲ့လူတွေက အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူတွေကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ကြတာပေါ့။ မင်း ကျင့်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်သုံးခုက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားသလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ဦး။

ထိပ်တန်းထဲကမှ ထိပ်တန်းတွေပဲလေ။ ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်တုန်းက အရှိန်တွေကို ပြန်မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဇွဲရှိရှိနဲ့ မနားမနေ ကြိုးစားရတာမျိုးပဲ။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်တော့ ကြာဦးမှာပဲ။ အလျင်မလိုပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အရင် ပြင်ဆင်ရမှာပဲ”။

နင်းကျော့က သက်ပြင်းချကာ “ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုစွန်း၊ အစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အလိုလိုနေရင်း စိုးရိမ်ပြီး လောနေမိတာ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြန်မြန်မြှင့်ပြီး အစွမ်းထက်လာချင်တယ်၊ ဒါမှ ကျွန်တော့်အမေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကယ်တင်နိုင်မှာပေါ့။

တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်၊ ငါသာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်လောက်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ရင် လင်းပုဖန်နဲ့ တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးလို့ ရမှာပဲ။ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ ဒီလိုမျိုး ယှဉ်ပြိုင်နေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး”။

စွန်းလင်ထုံက မျက်လုံးတစ်ချက် လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းကတော့ အိမ်မက်တွေ ယောင်ယမ်းနေတာပဲ။ ငါလည်း စဉ်းစားမိတာပေါ့၊ ငါသာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်လောက် ရှိခဲ့ရင်၊ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်လောက် ရှိရင်တောင် လင်းပုဖန်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်လုံးကို ခိုးယူနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိတာပေါ့။

ငါတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလို ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရောက်နေတာဟာ တခြားလူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပါပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့ ကျော့လေးရာ” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့က သက်ပြင်းချကာ “ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုစွန်း၊ ဒါတွေက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ ကျင့်ကြံမှုကို အရမ်းကြီး အလျင်စလို လုပ်တာက အမြော်အမြင် မရှိရာ ရောက်ပါတယ်။ အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် အရင် တည်ဆောက်ရမှာပဲ။

မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေဟာ မြေကြီးကနေပဲ စတင်ရတာလေ။ အခြေခံ မခိုင်မာရင် ဘယ်လောက် မြင့်အောင် ဆောက်ဆောက် ပြိုကျပျက်စီးဖို့ အန္တရာယ်က ရှိနေမှာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေလို့ အစ်ကို့ကို ပြောပြမိတာပါ”။

စွန်းလင်ထုံက ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် “မင်း အခုတလော တိုးတက်နေတာကို ငါ မြင်ပါတယ်။ ဒါကို မတင်မကျ ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောတာကတော့ နည်းနည်းတော့ လွန်ရာကျသလိုပဲ။ တကယ်လို့ တခြားလူတွေသာ သိသွားရင် မင်းကို ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာတောင် ဘယ်နား သွားထားရမှန်း သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒီတိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က မင်းအတွက် ရတနာသိုက်ပဲ၊ ဒီမှာ နေပြီး ကောင်းကောင်း အသုံးချသင့်တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ “ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက စက်မှုပညာမှာ အတော်ဆုံးပဲလေ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စက်မှုကိုယ်ထည်တစ်ခု ဘာလို့ မဖန်တီးတာလဲ”။

စက်မှုရုပ်သေးများအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် နင်းကျော့၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ကျေနပ်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

သူက “အစ်ကိုစွန်း၊ ဟွာကူးကျိပေါ်မှာ ကျွန်တော် စမ်းသပ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ စက်မှုရုပ်သေးတွေက အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါက မုန့်ယဲ့ကျားအတွက် စက်မှုကိုယ်ထည်တစ်ခု ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။

သူ့အတွက် သင့်တော်မယ့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အရင် ရွေးချယ်ပြီးမှ အဲဒီကျင့်စဉ်အပေါ် အခြေခံပြီး စက်မှုကိုယ်ထည်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲလို့ ရတာပေါ့” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလေသည်။

“သူ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက ကျင့်ခဲ့တဲ့ အသွေးအသားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကတော့ အခုအချိန်မှာ မသင့်တော်တော့ဘူး။ စက်မှုပစ္စည်းတွေနဲ့ လိုက်ဖက်ဖို့ ခက်ခဲလို့ပဲ။

ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်ကတော့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်။ အခု တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် သုံးခဲ့တဲ့ စက်မှုလက်သီးနဲ့ ခြေထောက်တွေက အဓိကအားဖြင့် ခါးသီးသောရေနဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းမျိုးစေ့သစ်သားတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။

ခါးသီးသောရေကတော့ ဟန်ကျိုးဆီက ရတာဖြစ်ပြီး သစ်သားကတော့ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က ဈေးကနေ ရခဲ့တာ။ ဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စက်မှုကိုယ်ထည်က ဟန်ကျိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နီးစပ်သလို ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကိုလည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်စေနိုင်တယ်”။

“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်က မုန့်ယဲ့ကျားရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီနဲ့ သိပ်ပြီး မကိုက်ညီလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျင့်စဉ်က လုပ်နိုင်တာတွေကို တခြားကျင့်စဉ်တွေလည်း လုပ်နိုင်မှာပါ”။

စွန်းလင်ထုံက သူ၏ ဖောင်းအိနေသော မေးစေ့ကို လက်ကလေးနှင့် ပွတ်သပ်ရင်း အလေးအနက် စဉ်းစားကာ “ကျော့လေး၊ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ မင်းရဲ့ အခု ဆက်ဆံရေးအရဆိုရင် သူတို့ဆီက နောက်ထပ် ကျင့်စဉ်တစ်ခု တောင်းဖို့ဆိုတာကတော့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး”။

နင်းကျော့က “ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးပါပြီ။ မသေမျိုးမြို့တော်တစ်ခုခုမှာရှိတဲ့ ကျမ်းစာဂိုဒေါင်ကို သွားလို့ ရတာပဲ။ အဲဒီကနေ မုန့်ယဲ့ကျားနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်”။

စွန်းလင်ထုံက “မုန့်ယဲ့ကျားက အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက ရွှေအမြုတေအဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့တာလေ။ မင်း ကျင့်စဉ် ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင်လည်း အနည်းဆုံး အဲဒီအဆင့်လောက်ကို ရွေးချယ်ရမှာ မဟုတ်လား။ အဲဒါက သိပ်ပြီး ဈေးမပေါဘူးနော်”။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားလေသည်။ စွန်းလင်ထုံက ဆက်လက်၍ “ငါ မင်းကို သတိပေးရဦးမယ်။ အရင်တုန်းက ဝိညာဉ်အပင်စိုက်ပျိုးခန်းကို အလျင်စလို လုပ်ခဲ့တုန်းကလည်း ငွေတွေ အတော်များများ ကုန်ခဲ့ပြီးပြီ။

နောက်ပြီး မုန့်ယဲ့ကျားအတွက် စက်မှုကိုယ်ထည် ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် အနိမ့်ဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်စဉ်အတွက်တောင် ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ဦးမှာပဲ”။

“ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကိုလည်း ပြုစုရဦးမယ်၊ ဝိညာဉ်အပင်စိုက်ပျိုးခန်းထဲက ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာနဲ့ ဝိညာဉ်ရည်တွေကလည်း ကုန်သလောက် ရှိနေပြီ။

ငါတို့ရဲ့ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှု ကုန်ကျစရိတ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါတွေက သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေ အိမ်မက်တောင် မမက်နိုင်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေပဲ၊ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေက တပည့်တွေနဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တယ်။ သုံးလစာ ကုန်ကျစရိတ်တင်တင် တကယ်ကို အများကြီးပဲ။

နောက်ဆုံးကတော့ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးပဲ။ မီးလျှံဓာတ်တွေ ကုန်ခါနီးနေပြီ၊ အမြောက်အမြား ပြန်ဖြည့်ဖို့ လိုနေတယ်”။

“လီကျင့်ချင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ငါ အရင်က ခိုးယူခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခု လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ဒါက သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက်လောက်ပါပဲ”။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိသည့် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို အသုံးပြုရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်မှာမူ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

နင်းကျော့ စုဆောင်းထားခဲ့သမျှမှာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွက်ပင် မလောက်ငတော့သလို ဖြစ်နေချေသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်စေရန် နေ့စဉ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်အစားအစာများကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါကလည်း အလွန်ပင် ကုန်ကျစရိတ် များလှပေသည်။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားလိုက်သောအခါ နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖိုးတန် ရတနာမျိုးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ ထောက်ပံ့မှု လိုအပ်ပေသည်။ မိမိတို့ဘာသာ ရုန်းကန်နေရသည်မှာ အမှန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် လှည့်ဖြားခြင်း၊ မဟုတ်သေးပါ၊ သူ၏ ပါးနပ်သော နည်းဗျူဟာများဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်သည်များကို အတော်ပင် စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လိုအပ်ချက်များနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါတွင်မူ ဤရင်းမြစ်များမှာ မလုံလောက်လှပေ။

ကာလတိုအတွင်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်တည်နိုင်သေးသော်လည်း ရေရှည်အတွက်မူ မလွယ်ကူလှပေ။ ရေရှည်အတွက် ကြိုတင် မစီစဉ်ထားပါက မကြာမီတွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းရန် ပိုမို ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

နင်းကျော့သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း သူသည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများတွင်သာ အာရုံနစ်ဝင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ တိုးတက်မှုများကြောင့် ရရှိလာသည့် အောင်မြင်မှုများကိုသာ သာယာနေခဲ့မိသဖြင့် ဤပြဿနာများကို မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။

စွန်းလင်ထုံ၏ သတိပေးမှုကြောင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤပြဿနာမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်လေသည်။ ပြဿနာများ မကြီးထွားခင် ယခုပင် ကြိုတင် ဖြေရှင်းထားမှသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။