အခန်း (၄၁၃-၄၁၄)

အခန်း (၄၁၃)- တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ကောင်းကင်ယံသည် မိုင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဆန့်တန်းလျက်ရှိချေသည်။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသည် တောင်တံခါးများကို ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်လှစ်ထား၏။

လင်းပုဖန်သည် တောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေရင်း အဝေးတစ်နေရာသို့ မျှော်ကြည့်နေသည်။ တောင်တက်လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းသားများက တည့်မတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး၊ လာရောက်မည့် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များကို လေးစားသမှုဖြင့် စောင့်ကြိုနေကြပေရာ ယင်းမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်လည်း ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် ထိုနေရာသို့သာ အာရုံစိုက်လျက် စောင့်ကြည့်နေကြချေသည်။

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ နင်းကျိုဖန်သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များကို စီးနှင်းလျက် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ တောင်တံခါးရှေ့သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် သက်တမ်းရင့်လှသော မီးချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ကြီး တစ်ကောင်ရှိနေပြီး၊ ညာဘက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း ဦးခေါင်းမှာ အနည်းငယ်ကြီးမားသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေ၏။

ယင်းတို့မှာ ဘွားဘွားယွမ်နှင့် နင်းကျော့တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

နင်းကျိုဖန်သည် တောင်တံခါးရှေ့တွင် မြေပြင်သို့သက်ဆင်းကာ ရိုသေစွာဖြင့် လက်ယှက်ဂါရဝပြုရင်း "ဂိုဏ်းချုပ်လင်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု နေရာပြောင်းရွှေ့တုန်းက ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူဆီက အကူအညီတွေ အများကြီး ရခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပါတယ်။ ဒီနေ့ ဒီကို လာလည်တဲ့အခါ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုပေးတာ မြင်ရတော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်ဗျာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပုဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ကာ "တာအိုကျင့်ကြံဖော်နင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့" ဟု ဆို၏။

သူ၏ အကြည့်တို့သည် ဘွားဘွားယွမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး "တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာမျောက်ကြီးပါလား" ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နင်းကျော့က "ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အဖော် ဘွားဘွားယွမ်ပါ၊ သူ့ရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာ ကျွန်တော် အခုလို အဆင်ပြေနေတာပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ဟားဟား" လင်းပုဖန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

"တာအိုကျင့်ကြံဖော်နင်း၊ ကြွပါဦး။ ကျွန်တော်တို့က အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်တွေကို ပြင်ဆင်ပြီး ခင်ဗျားတို့ လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ"

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် နင်းကျော့သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ နင်းကျိုဖန်၏ နောက်မှလိုက်ကာ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ တောင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်၍ ယွမ်လိုင်တောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"ဒီလူငယ်ကတော့..." လင်းရှန်းရှန်း၏ ဂိုဏ်းတူညီနောင်များမှာမူ မျက်နှာပျက်နေကြချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။

"နင်းကျော့က တကယ်ပဲ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာလေးပဲဟေ့"

"ကြည့်စမ်း၊ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးဘေးမှာ ကပ်လိုက်နေတာဆိုတော့ သူ ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါလဲ သိသာတာပေါ့"

"နင်းကျော့နဲ့ ငါတို့လို တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဘဝက ကွာခြားလွန်းလှပါတယ်"

အချို့ကျင့်ကြံသူများက အားကျနေကြသလို၊ အချို့ကမူ မနာလိုဖြစ်နေကြပြီး၊ အချို့မှာလည်း သက်ပြင်းကိုသာ အဖန်ဖန် ချနေကြကုန်သည်။

ဟန်ကျိုးမှလာသော ဟွာကူးကျိနှင့် ဟန်ကျိုးတို့သည်လည်း ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေကြ၏။

နင်းကျိုဖန်နှင့် နင်းကျော့တို့သည် ယွမ်လိုင်တောင်၏ အဆောင်အဦးများကြားထဲသို့ ကွယ်ပျောက်သွားမှသာ ဟွာကူးကျိသည် သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါ်၏။

ဟန်ကျိုးက သူမကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမက တားဆီးလိုက်သည်။

ဟွာကူးကျိက "နေဦးဟန်ကျိုး ငါတို့ လက်ရည်တစ်ပြင်လောက် စမ်းရအောင်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဟန်ကျိုးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

ဟွာကူးကျိက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ သုံးယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလှည့်ကျ လက်ရည်စမ်းနေကြတာပဲ။ အခု သခင်လေးနင်းကျော့ မရှိတော့တာနဲ့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ကြောက်နေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဟန်ကျိုးသည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာဖြင့် "တာအိုကျင့်ကြံဖော်ဟွာ၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် ဇွတ်အတင်းဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အသက်နဲ့လဲပြီး မင်းနောက်ကို လိုက်ပေးရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုတော့ အရင်ပြောပါရစေ"

"မင်း ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ရခဲ့ရင်တောင်မှ မင်းနဲ့ တာအိုကျင့်ကြံဖော်နင်းကျော့ကြားက ကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ဟွာကူးကျိ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ သူမ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို စိုးရိမ်ကာ သတိထားလိုက်ကြရသည်။

ဟန်ကျိုးက သူမကို အမြန်ပင် ဖျောင်းဖျလိုက်ရ၏။ "တာအိုကျင့်ကြံဖော်ဟွာ၊ စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ သွားတိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါ။

ဒီအပြင်ဘက်မှာ တိုက်ခိုက်တာက ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တာဖြစ်လို့ အနည်းဆုံးတော့ ဒဏ်ရိုက်ခံရမှာဖြစ်သလို အဆိုးဆုံးဆိုရင် ဂိုဏ်းကနေ အထုတ်ခံရနိုင်တယ်"

ထိုမှသာ ဟွာကူးကျိသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ယွမ်လိုင်တောင်။

ဧည့်ခံခန်းမ။

လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးပြီးနောက် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးသည့်အခါ နင်းကျိုဖန်သည် သူ ယူဆောင်လာသော သေချာပြင်ဆင်ထားသည့် လက်ဆောင်များကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

လင်းပုဖန်က လက်ဆောင်များကို လက်ခံလိုက်ပြီး "တာအိုကျင့်ကြံဖော်နင်း၊ ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါဦး" ဟု မေးလိုက်၏။

နင်းကျိုဖန်ကလည်း သူ၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။ ပထမအချက်မှာ မိစ္ဆာမျောက်ကြီး၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကြား မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အခုအချိန်မှာ နင်းမျိုးနွယ်စုက မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်မှာ အခြေစိုက်နိုင်ပြီဖြစ်လို့ ပိုပြီး တိုးချဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ"

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းနဲ့ အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လက်တွဲချင်ပါတယ်"

လင်းပုဖန်က မုတ်

ဆိတ်ကို သပ်ရင်း "ဒါပေါ့၊ အဆင်ပြေတာပေါ့" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

သူ့ပုံစံမှာ စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း အသေးစိတ် ဆွေးနွေးသည့်အခါတွင်မူ အစပိုင်းက ပြောခဲ့သော "အဆင်ပြေတာပေါ့" ဆိုသည့် စကားနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်လျက်ရှိနေသည်။

သူသည် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများကအစ အလျှော့မပေးဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပင် ဈေးဆည်နေခဲ့သည်။

လင်းပုဖန်သည် စကားပြော အလွန်ကောင်းသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေရာ သူ၏ ရှေ့တွင် နင်းကျိုဖန်သည် အဆင်မပြေဖြစ်လာပြီး ဆွေးနွေးမှု ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခုခံနိုင်စွမ်းများ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျော့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုကာ လင်းပုဖန်နှင့် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူလည်း အရှုံးပေးခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် နင်းကျော့သည် လင်းပုဖန်၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

လင်းပုဖန်က "သခင်လေးနင်းကျော့က တကယ့်ကို မျိုးနွယ်စုခွဲကို တည်ထောင်နိုင်တဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပီသတဲ့ အရည်အချင်းရှိတာပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သူ၏ စကားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းပုဖန်သည် မီးလျှံသီးမသေမျိုးမြို့တော်၊ နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် နင်းကျော့တို့အကြောင်းကို ကောင်းစွာ စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မိမိကိုယ်မိမိ သိပြီး ရန်သူကိုလည်း သိပါက တိုက်ပွဲပေါင်း တစ်ရာတွင် တစ်ခါမျှ အရေးနိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဆွေးနွေးမှုများတွင် အပြတ်အသတ် အသာစီး ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က မိမိထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျိုဖန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး နင်းကျော့ကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လိုက်လေတော့သည်။

နင်းကျော့၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း လင်းပုဖန်ကမူ ပို၍ပင် တော်လှသေးသည်။

လင်းပုဖန်သည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကို ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲနေသူဖြစ်ပြီး ကိစ္စအဝဝကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကာ ဆွေးနွေးမှုများစွာကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ သက်တမ်းမှာ ခြောက်ရာကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။

နင်းကျော့မှာမူ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် လင်းပုဖန်နှင့် ယှဉ်လျှင် အစွန်းအထွက်မျှသာ ရှိချေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် နင်းကျော့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ဂျူနီယာတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချပြောဆိုကာ အကာအကွယ် ယူနေခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ စီနီယာဖြစ်သော လင်းပုဖန်အတွက် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဖိအားပေးရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူညီချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လင်းပုဖန်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးနေသော်လည်း နင်းကျော့မှာမူ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေးမှု တစ်လျှောက်လုံးတွင် နင်းကျော့သည် အစပိုင်း အနည်းငယ်တွင်သာ တိုက်စစ်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည့် အချိန်များတွင်မူ ခုခံမှုကိုသာ အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေခဲ့ရသည်။

"သခင်လေးနင်းကျော့၊ မင်း တကယ်ပဲ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား။ မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်လို့ ရမလား" ဟု လင်းပုဖန်က ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

နင်းကျော့ကလည်း သဘာဝကျစွာပင် လိုက်လျောလိုက်၏။

နင်းကျော့၏ လက်အရိုးများကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းပုဖန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "တကယ်ပဲ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သားလေးပါလား။ မူလယန်စွမ်းအားကလည်း အပြည့်အဝ ရှိနေသေးတာပဲ။ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်၊ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ထိန်းထားပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တာလည်း ဖြစ်သလို ငါက မင်းရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တာမို့ တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်လေး တစ်ခုတော့ ပေးသင့်တာပေါ့"

"မင်း ဘာလိုချင်သလဲ ပြောစမ်းပါဦး"

နင်းကျော့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်လင်းအနေနဲ့ သခင်မလေးလင်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ကို ဖြေလျှော့ပေးဖို့ပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပုဖန်၏ အပြုံးသည် ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့၏။

သူက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းကာ "ရှန်းရှန်းကို ငါ အပြစ်ပေးရတာက သူက နေ့စဉ် ကျင့်ကြံရမယ့် အလုပ်တွေကိုတောင် လျစ်လျူရှုပြီး အရမ်းကို ဆိုးသွမ်းနေလို့ပါ။"

"ဒါကြောင့် သူ့ကို ဆုံးမဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို သင်ယူပြင်ဆင်နိုင်အောင်လို့ ငါက အကျယ်ချုပ် ချထားတာပါ။ ဒါက သူ့အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိပါတယ်။ ကျော့လေး၊ တခြားဟာ တစ်ခုခု ပြောင်းပြီး တောင်းဆိုပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့က အားနာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်မလေးလင်း ပြောပြတာ ခဏခဏ ကြားဖူးပါတယ်။ အကြီးအကဲတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ကြီးဖြစ်တဲ့ လင်ဟုကျိုက အရမ်းကို ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ကျော်ကြားတယ်ဆိုတာလေ"

"ကျွန်တော်က လင်ဟုကျိုကို အားကျနေတာ ကြာပါပြီ။ အရင်တုန်းကလည်း ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးတစ်ခု ဖြစ်တုန်းက တာအိုကျင့်ကြံဖော်လင်က ကျွန်တော့်အတွက် အစပြုပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့ဖူးပါတယ်"

နင်းကျော့သည် လင်ဟုကျိုကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန်အတွက် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုကြောင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လင်းပုဖန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စဉ်းစားနေခဲ့၏။

သင့်တော်သော အချိန်တွင် နင်းကျိုဖန်က ဝင်ရောက်၍ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရတော့ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ နင်းကျော့ဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ မိသားစုရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်လာမှာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကျင့်ကြံဖော်လင်ဟာလည်း ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမှာပါ။ သူတို့ နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံပြီး မိတ်ဆွေကောင်းတွေ ဖြစ်သွားတာက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ" ဟု ကူညီပြောဆိုပေးလိုက်သည်။

ထိုမှသာ လင်းပုဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်အစား အခြားဆုလာဘ်များ ပေးရန် နင်းကျော့ကို အရိပ်အယောင် ပြခဲ့သေး၏။

သို့သော်လည်း နင်းကျော့က အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လင်းပုဖန်သည် နင်းကျော့၏ တောင်းဆိုချက်ကို မလိုလားသော်လည်း သဘောတူလိုက်ရလေတော့သည်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ အဓိက အချက်များကို ဆွေးနွေးပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသည်များကိုမူ နင်းကျော့သည် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် နင်းကျိုဖန်ထံသို့သာ အကုန်လွှဲအပ်လိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင်မူ ဝိုင်အိုးကို သယ်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်၏ နောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေတော့သတည်း။

အခန်း (၄၁၄) - ငရဲဘုံအရက်

သစ်တောအတွင်းရှိ ထူထပ်လှသော သစ်ရွက်အုပ်များကြားမှ တိုးဝင်လာသည့် နေရောင်ခြည်မှာ မှေးမှိန်လွန်းလှပြီး တောင်ပတ်လမ်းကလေးပေါ်ဝယ် အလင်းနှင့် အရိပ်ကို ကျားကွက်များသဖွယ် ဖြန့်ကျက်ထားလေသည်။

နင်းကျော့သည် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သစ်ကိုင်းများကို ဖယ်ရှားကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

တောအုပ်အတွင်း ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံမှာ ကြည်လင်သာယာလှသဖြင့် နားသောတဆင်၍ အလွန်ကောင်းလှပေသည်။ လတ်ဆတ်သော လေထုထဲတွင် မြေဆီလွှာနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ ရနံ့တို့မှာ သင်းပျံ့နေတော့သည်။

"ဒီကို ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့"

လင်းရှန်းရှန်းနှင့် သူ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ရေကန်နက်ကြီးနားသို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့က တိုးတိုးကလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကြည်လင်လှသော ကန်ရေပြင်တွင် ငါးကလေးများမှာ ကူးခတ်နေကြ၏။ ထိုစဉ် ငါးတစ်ကောင်သည် ရေပြင်ထက်သို့ ရုတ်ခြည်း ခုန်တက်လိုက်ရာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည့် ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်တို့မှာ လှိုင်းကြက်ခွန်းကလေးများနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားရလေသည်။

နင်းကျော့သည် ခရီးကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ရေတံခွန်နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ပတ်လမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရေတံခွန်ကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်မြည်ဟည်းကာ ရေမှုန်ရေမွှားများကို အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်စေလျက်ရှိရာ နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့ကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် သက်တန့်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရေမှော်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကမ်းပါးယံကြီးမှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှ၏။

ထိုသို့သော လှုပ်ရှားမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ ယှဉ်တွဲနေပုံမှာ ယင်နှင့်ယန် ဟန်ချက်ညီနေသကဲ့သို့ပင် သဟဇာတဖြစ်လှသည့် အလှတရားတစ်ရပ် ဖြစ်ပေတော့သည်။

တောင်ပတ်လမ်းကို လွန်မြောက်လာသောအခါ နင်းကျော့သည် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူသည် ဂူအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်မဝင်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နှိုးဆွကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့စာရွက်တစ်ရွက်ကို အသုံးပြုလျက် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပျံလွှားသဝဏ်လွှာတစ်စောင်ကို ရေးသားလိုက်လေသည်။

ထိုပျံလွှားသဝဏ်လွှာကလေးမှာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ဝဲပျံရင်း ဂူအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လင်ဟုကျိုသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့်အတူ ပျံလွှားသဝဏ်လွှာကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ ဂူအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နင်းကျော့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်၍ ကြိုဆိုလေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မှသာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ့်လက်တွေ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်ဟုကျိုသည် အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်လုံးပါးပါးနှင့် ဖြစ်ပြီး လက်ရှည်ပွပွများပါသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားရာ လေနှင့်အတူ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

နင်းကျော့မှာမူ လက်ရှည်ပွပွများပါသည့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ လန်းဆန်းသော မျက်နှာထားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသဖြင့် မြင်သူတိုင်း အမြင်ကြည်လင်စေပေသည်။

လင်ဟုကျိုကို မြင်သောအခါ နင်းကျော့က စိတ်ထဲမှ 'တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ' ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်မိ၏။

သူ စုံစမ်းရရှိထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ကာ လင်ဟုကျို စေလွှတ်ပေးခဲ့သည့် ရွှေဓာတ်နှင့် မီးဓာတ်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်များကို သတိရလိုက်သောအခါ လင်ဟုကျိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းသောသူ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ပေသည်။

"ဒီနေ့ ဆုံတွေ့ရတာဟာ ဒီလူအကြောင်း ပိုပြီး သိရှိဖို့အတွက် အလွန်ပဲ အရေးကြီးတယ်"

လင်ဟုကျိုသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း အလွန်လေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အာဏာမှာ ခိုင်မာမြဲမြံလှပေသည်။

သူသည် ဂိုဏ်း၏ အာဏာအချက်အချာတွင် ရှိနေသူဖြစ်ပြီး နောက်တက်မည့် ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

လင်ဟုကျိုကလည်း စိတ်ထဲမှ 'ဘယ်လိုတောင် ခန့်ညားတဲ့ လူငယ်လေးလဲ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီးတော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ကာလမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ရတနာလေးပါလား' ဟု ချီးကျူးမိနေသည်။

'သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲတွေက သူ့ကို အထင်ကြီး လေးစားကြပေမဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကတော့ အလွန်ပဲ ရိုးရှင်းပါလား'

သူတို့နှစ်ဦး မဆုံတွေ့မီက နင်းကျော့သည် လင်ဟုကျိုနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေးပေါင်းစုံ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏမှာပင် လင်ဟုကျို၏ အရှိန်အဝါမှာ ထူးခြားလှပြီး သူ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

လင်ဟုကျိုမှာလည်း နင်းကျော့နှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ မှန်းဆခဲ့ဖူးသော်လည်း လူချင်းတွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ နင်းကျော့၏ ရုပ်ရည်မှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။

နင်းကျော့၏ ရိုးရှင်းစင်ကြယ်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက သူ့ကို အထင်ကြီးသွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံတွေ့ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံချိန်မှာပင် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။

လင်ဟုကျိုက ပြုံးလျက် "သခင်လေးနင်းကျော့၊ မင်း လာမယ့်အကြောင်းကို ပျံလွှားသဝဏ်လွှာကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက သိထားပြီးသားပါ။ အခုတလော တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ မင်းဆက်တိုက် အောင်ပွဲခံနေတာဟာ လူပြောအများဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီလို ဂူနက်ကြီးထဲမှာ နေတဲ့ ကျွန်တော်တောင် မင်းရဲ့ သတင်းတွေကို ကြားနေရတယ်။ ကဲ... အထဲကို ကြွပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် အရက်အိုးကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေစေပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ယဉ်ကျေးစွာ အလေးအမြတ်ပြုရင်း "အစ်ကိုလင်ဟုရဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ၊ ဒီနေ့မှာ အခုလို ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုလို အသိမပေးဘဲ ရောက်လာတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အစ်ကို့အတွက် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်တစ်အိုး ယူလာခဲ့ပါတယ်၊ အစ်ကို ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

လင်ဟုကျိုသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည့် အရက်အိုးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက် "ညီလေးနင်းရဲ့ လက်ဆောင်က တကယ့်ကို အားနာစရာပဲဗျာ။ ကဲ... အထဲကို ကြွပါ၊ ကျွန်တော် ဧည့်ဝတ်ပြုပါရစေဦး" ဟု ဖိတ်မန္တက ပြုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ဂူအတွင်းရှိ အသုံးအဆောင်များမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ကျောက်စားပွဲတစ်လုံး၊ ကျောက်ခုံတန်းများနှင့် ကျောက်ကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

လင်ဟုကျိုက "ဒီဂူရဲ့ အနေအထားက သိပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှဘူး၊ အထူးဧည့်သည်တော်အတွက် ထိုက်တန်ရဲ့လားတောင် မသိပါဘူး" ဟု ဆိုကာ နင်းကျော့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် နင်းကျော့က "ဒီတောင်တန်းရဲ့ ရှုခင်းတွေက ထူးခြားပြီး လှပပါတယ်၊ ရှေးဆန်ပြီးတော့ အေးချမ်းလှပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ အစ်ကိုလင်ဟုနဲ့ အတူတူ အရက်သောက်ရတာဟာ ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့ပေသည်။

လင်ဟုကျိုသည် ကျောက်ခွက်တစ်ခွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး အရက်အိုးကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

သူ့နှာခေါင်းမှာလည်း တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေပြန်သည်။

"သခင်လေးနင်းကျော့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က အရက်နံ့ဆိုတာနဲ့တင် ဘယ်လိုအရက်လဲဆိုတာ သိနိုင်တဲ့သူဗျ။ အခု အရက်ရနံ့ကတင် ထူးခြားလွန်းလှပြီး ကျွန်တော့်စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေပြီ"

နင်းကျော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

သူ စုံစမ်းရရှိထားသည့် သတင်းများအရ လင်ဟုကျိုမှာ အရက်ကို အလွန်နှစ်သက်သူဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ လင်ဟုကျို၏ အရက်အပေါ် ခံစားချက်မှာ သတင်းများထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က အရက်ကို ငှဲ့ပေးရင်း ထိုအရက်၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရက်ကို နင်းမျိုးနွယ်စု၏ အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်သော နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုးမှ ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

နှင်းနှလုံးသား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤအရက်မှာ အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

နင်းကျော့သည် လင်ဟုကျို၏ ကျောက်ခွက်ထဲသို့ အရက်ကို ပြည့်လျှံနေအောင် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့လည်း အနည်းငယ် ငှဲ့ထည့်လိုက်သည်။

နင်းကျော့က ဖန်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့ အခုလို လာတွေ့ရတာဟာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အစ်ကိုလင်ဟုကို ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။ လောင်ဒေတို့ကနေတစ်ဆင့် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေကို အစ်ကိုလင်ဟုက ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့လို့ အားလုံး ပြေလည်သွားခဲ့ရတာပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လင်ဟုကျိုက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ "အာ... ကျွန်တော် မအောင့်နိုင်တော့ဘူးဗျာ၊ အခုပဲ သောက်လိုက်တော့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့မှာ "ဗျာ" ဟုသာ ဆိုနိုင်တော့သည်။

တစ်ခဏမျှအတွင်းမှာပင် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးသည် လင်ဟုကျိုက ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်တစ်ခွက်လုံးကို ဂတ်ဂတ်နှင့် တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတော့သည်။

လင်ဟုကျိုသည် ထိုထူးကဲလှသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ကဲ့သို့သော လန်းဆန်းမှုကို ရရှိသွားပေသည်။ အေးမြလှသော စမ်းရေအေးကို သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်တိုစရာများကို အားလုံး ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

အရက်မှာ နှင်းများ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ နူးညံ့လှပြီး ခါးသက်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေတော့မည့်အလား ခံစားရပေရာ သောက်လေ သောက်လေ အရသာရှိလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ဟုကျို၏ အထက်ပိုင်းတန်တျန်အတွင်း၌ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများမှာ ရေတံခွန်ကြီး သွန်းလောင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ အလယ်ပိုင်းတန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်လယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်လယ်အတွင်း၌ တိမ်တိုက်များ လှုပ်ရှားလာပြီး လှိုင်းလုံးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

လင်ဟုကျို၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားပေသည်။

"အရက်ကောင်းပဲ၊ တကယ့်ကို အရက်ကောင်းပဲဗျာ။ သခင်လေး... ကျွန်တော့်ခွက်ကို ထပ်ဖြည့်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့ဦး" လင်ဟုကျိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အားနာရကောင်းမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး "အစ်ကိုလင်ဟု ဒီအရက်ကို အခုလို နှစ်သက်တာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စိတ်ထဲမှမူ 'သူက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ၊ အခုလို ပြုမူနေတာတွေက ဟန်ဆောင်နေတာများလား' ဟု တွေးတောနေမိ၏။

စုံစမ်းရရှိထားသည့် သတင်းများအရ လင်ဟုကျိုသည် အေးအေးလူလူ နေတတ်သူဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတူညီနောင်များ၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လောင်ဒေတို့ ကောလာဟလများ ဖြန့်နေချိန်တွင်မူ လင်ဟုကျိုက အခြေအနေကို အမြော်အမြင်ရှိရှိ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး ရွှေဓာတ်နှင့် မီးဓာတ်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်များကို နင်းကျော့ထံသို့ တလိုတလား ပေးပို့ခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤအချက်များကြောင့် နင်းကျော့မှာ လင်ဟုကျို၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိတော့သည်။

အရင်ကဆိုလျှင် နင်းကျော့အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော စရိုက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိနိုင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီး ထိတွေ့ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်ပေသည်။