အခန်း (၄၂၁-၄၂၂)

အခန်း(၄၂၁)

နင်းကျော့သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်ကို ထုတ်ယူ၍ အစ်ကိုလင်ဟု၏ ခွက်နှင့် မိမိ၏ ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ထည့်လိုက်ချေသည်။

သူသည် နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အစ်ကိုလင်ဟုကို ခွက်မြှောက်၍ ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီးလျှင် အစ်ကိုလင်ဟု၏ လိုအပ်ချက်များကို စူးစမ်းရန်နှင့် ထိုလိုအပ်ချက်များကို သူက ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိရှိနိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စကားစမြည် ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ပါက ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေရာသည်။

အစ်ကိုလင်ဟုက သူသည် ဝိုင်ကောင်းများကို နှစ်သက်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလာ၏။ "သခင်လေးနင်းကျော့... မင်းအနေနဲ့ ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဝိုင်ကောင်းကောင်းတွေ ရှာပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့ရင်တော့ ဒါထက် ကောင်းတာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့"

နင်းကျော့သည် ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ယနေ့တွင် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်ကို စိတ်တိုင်းကျ သောက်သုံးရန် အစ်ကိုလင်ဟုကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကုန်သွားရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲကို နောက်ထပ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ရတာပဲ။ အခုတင် သူ့ဆီကို နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုး ပြန်ပေးခဲ့တာ"

နင်းကျော့က နင်းကျိုဖန်အပေါ် ထားရှိသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားကြောင့် အစ်ကိုလင်ဟုမှာ များစွာ စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် "သခင်လေးနင်းကျော့... ကိုယ့်ရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးနဲ့ ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတာကတော့ တကယ်ကို အားကျဖို့ ကောင်းတာပဲ" ဟု အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဆိုရှာသည်။

နင်းကျော့သည် ဝိုင်သောက်ရင်း အနည်းငယ် မူးရီလာလေသည်။ အစ်ကိုလင်ဟုက သူ့ကို အင်တိုက်အားတိုက် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို အပြည့်အစုံ ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်များကြောင့် နင်းကျော့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလာသည်မှာ "ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တခြားသူတွေရဲ့ နှိမ်ချဆက်ဆံတာကို ခံခဲ့ရသလို မိသားစုဆီကလည်း ထောက်ပံ့မှု သိပ်မရခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အမေ့ရဲ့ အမွေအနှစ် ရှိသလို ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ အကူအညီနဲ့လည်း အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးနဲ့ဦး။ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့တောင် ကျွန်တော့်အတွက် မခက်ခဲပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတောင် ကျွန်တော့်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

"ဒါကတော့ အရင်တုန်းကပေါ့လေ။ အခုတော့ သူ့ဘေးမှာ ဘွားဘွားယွမ် ရှိနေပြီဆိုတော့ သူက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုသန်မာသွားပြီပေါ့"

နင်းကျော့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အစ်ကိုလင်ဟုသည် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင် ပြသသော်လည်း စကားကိုမူ အများကြီး မပြောချေ။

အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့က ဆက်လက်၍ "ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ပဲ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် မိသားစု ခွဲထွက်တဲ့ အခါမှာလည်း သူက ထောက်ခံပေးခဲ့တယ်"

"သူက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးတာ"

"နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်တွေထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့တာလေ။ သူက ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံတာကတော့ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘိုးဘေးသာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရင် ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ မျိုးနွယ်စု လုပ်ငန်းတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာမှာပဲ"

"ဟင်း... ပင်မမျိုးနွယ်စုထဲက အသုံးမကျတဲ့ လူတွေက မိသားစုကို ဘယ်လိုများ ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစောပိုင်း ခွဲထွက်မှုက ပထမခြေလှမ်းပဲ ရှိသေးတာ။

နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ပိုပြီး ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်အောင် ကြိုးစားပြီး ပင်မမျိုးနွယ်စုကိုပါ ဝါးမြိုပစ်ဦးမှာ။"

"အဲဒီကျရင် ကျွန်တော်ကပဲ ပင်မမျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာမှာပေါ့။ အဲဒါမှ နင်းမျိုးနွယ်စု အစစ်အမှန် ဖြစ်မှာပါ"

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဗျူဟာမြောက် အတွေးအခေါ်များနှင့် ရည်မှန်းချက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစ်ကိုလင်ဟုသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးလျှင် "သခင်လေးနင်းကျော့... မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ တကယ်ပဲ လေးစားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ မင်းကို ငါ ခွက်မြှောက်ပြီး ဂုဏ်ပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ဝိုင်တစ်ခွက် ကုန်သွားသောအခါ နင်းကျော့က အစ်ကိုလင်ဟုကို ကြည့်ကာ "တကယ်တော့လေ အစ်ကိုလင်ဟု... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို တကယ် အားကျမိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အစကနေ စပြီး ကြိုးစားနေရပေမဲ့ အစ်ကို့မှာတော့ အစ်ကို့ကို သားအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်မြတ်နိုးပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို အမွေပေးမယ့် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လင်ဟုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာက ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက်အထိ မျှော်လင့်ထားလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက သဘာဝအတိုင်း ပျင်းတတ်တဲ့သူလေ။ ဂိုဏ်းတူ ညီငယ် ညီမငယ်တွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေရတာနဲ့တင် ငါ့မှာ အင်အားတွေ ကုန်နေပြီ။ ငါ တကယ် အလိုချင်ဆုံးကတော့ တိမ်တိုက်တွေ၊ ကြိုးကြာငှက်တွေလိုပဲ ဘာအနှောင်အဖွဲ့မှ မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရမယ့် ဘဝမျိုးပါပဲ" ဟု ဆိုရှာသည်။

နင်းကျော့က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "အဲဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဘယ်လို ကျင့်ကြံမှုမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရင်းအမြစ်တွေ လိုတာပဲ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်လေလေ၊ အရင်းအမြစ်တွေ ပိုပြီး သုံးစွဲရလေလေပဲ မဟုတ်လား"

"အစ်ကိုလင်ဟု... အစ်ကိုက တိမ်တိုက်တွေ၊ ကြိုးကြာငှက်တွေလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလို နေနိုင်ဖို့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ အင်အား ရှိထားဖို့ လိုအပ်တယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ အစ်ကို့ထက် နည်းနည်းလေး ပိုသန်မာတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကတောင် အစ်ကို့ဘဝကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်အောင် လုပ်သွားနိုင်တယ်"

"အဲဒီလို ခိုင်မာတဲ့ အင်အား ရရှိဖို့အတွက် ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေ အမြဲတမ်း ရရှိနေဖို့ လိုတယ်။ အစ်ကိုက လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝကို အလိုရှိတာကြောင့်ပဲ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကို အထူးကောင်းမွန်အောင် စီမံခန့်ခွဲသင့်တာပေါ့"

အစ်ကိုလင်ဟုသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး နင်းကျော့ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူ၏ မူးဝေနေသော မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစ်ကိုလင်ဟုက နင်းကျော့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

"သခင်လေးနင်းကျော့... မင်းက တကယ်ကို ဟန်ဆောင်မှု မရှိတဲ့သူပဲ။ ဝိုင်တွေ ဒီလောက်သောက်ထားတာတောင် မင်းက ပိုပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းလာသေးတယ်"

နင်းကျော့သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စကားကို ခက်ခဲစွာ စီကာပတ်ကုံး ပြောဆိုလာသည်မှာ "အစ်ကိုလင်ဟု... ကျွန်တော်တို့ စတွေ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဆပ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေ အကန့်အသတ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အစ်ကို့ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် သုံးလို့မရသေးတဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ရတနာအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်တော် ဒါကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပြီး နောက်မှ ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဒါကြောင့် အစ်ကို ခုနက ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အကြံပေးမိသွားတာ။ အဲဒါက..."

အစ်ကိုလင်ဟုက လက်ကာပြလိုက်ပြီး နင်းကျော့၏ တောင်းပန်စကားကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

"ပျင်းစရာကြီး.. သခင်လေးနင်းကျော့... မင်းက ပြန်ပြီး ပျင်းစရာကောင်းလာပြန်ပြီ"

သူက ထိုသို့ ဆိုသော်လည်း အစ်ကိုလင်ဟု၏ နင်းကျော့အပေါ် လေးစားမှုမှာမူ တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်နှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမငယ်တို့အကြား မရှင်းမလင်းသော ပတ်သက်မှုများ ရှိနေသည်ကို အစ်ကိုလင်ဟု သိရှိထားသော်လည်း ထိုကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခံစားချက်များကြောင့် နင်းကျော့အပေါ် ရန်လိုသော သဘောထား မထားရှိခဲ့ချေ။

သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိပြီး နင်းကျော့ကို မှန်ကန်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်ကာ ထိုလူငယ်၏ ထူးချွန်သော ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပေသည်။

သူ၏ အတိတ်က အောင်မြင်မှုများကြောင့်သာမက သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟူသော အစ်ကိုလင်ဟု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နင်းကျော့က စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပင် ပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုကြီး သောက်နေရတာကတော့ တကယ်ပဲ ပျင်းစရာကောင်းတာပေါ့။ အစ်ကိုလင်ဟု... အစ်ကို ဝိုင်သောက်ရင်း ကစားရတဲ့ ကစားနည်းတွေကို သိလား။ လက်တောက်တမ်း ကစားနည်းကိုကော ကစားတတ်ရဲ့လား"

အစ်ကိုလင်ဟုက ပြန်လည် ဖြေကြားသည်မှာ "အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ကစားနည်းအကြောင်းကို ငါ ကြားဖူးသလို မြင်လည်း မြင်ဖူးပါတယ်။ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကစားနည်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်"

နင်းကျော့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "အစ်ကိုလို ဝိုင်သောက်တဲ့နေရာမှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က လက်တောက်တမ်း ကစားနည်းကိုတောင် မကစားတတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစ်ကိုလင်ဟုသည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် သူ၏ ရင်ဖွင့်သံများကို နင်းကျော့အား ပြောပြလာလေသည်။ သူသည် ဝိုင်ကို နှစ်သက်လွန်းခြင်းကြောင့် မကောင်းသော စံနမူနာ ဖြစ်နေရပုံ၊ ခဏခဏ အပြစ်တင်ခံရပြီး အချုပ်ချခံရပုံတို့ကို ရှင်းပြရှာသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူက သူနှင့်အတူ ဝိုင်သောက်ရဲပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းတူ ညီငယ် ညီမငယ်များကို လမ်းညွှန်ပေးရမည့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့်ကြီး တစ်ယောက်၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားရပေသေးသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်မည့်သူ သို့မဟုတ် ဝိုင်သောက်ဖော် သောက်ဖက်ဟူ၍ အမှန်တကယ်ပင် မရှိချေ။

ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်တွင်လည်း လင်ဟု၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားလှသည် ဖြစ်ရာ သူ၏ မလျော်ကန်သော အပြုအမူ တစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းကို အရှက်ရစေမည်ကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေရပြန်သည်။

"သခင်လေးနင်းကျော့နဲ့ အခုလို ဝိုင်သောက်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးကတော့ ငါ့ဘဝမှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်" ဟု အစ်ကိုလင်ဟုက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချရင်း ဆိုလေသည်။

"အဲဒီလိုလား..." နင်းကျော့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး "အစ်ကိုလင်ဟုနဲ့ အခုလို ဝိုင်သောက်ရတာက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို 'သခင်လေး' လို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့် နာမည်ကိုပဲ ခေါ်ပါတော့"

အပိုင်း (၄၂၂)

လင်ဟုကျိုက “ဟားဟားဟား၊ ဒါဆိုရင်လည်း အားနာမနေတော့ဘူး” ဟု ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ဆိုကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုရင်း “ညီလေးနင်းကျော့” ဟု ခေါ်လိုက်၏။

နင်းကျော့ကလည်း ရွှင်ပျသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်အလေးအပြုပြုကာ “အစ်ကိုလင်ဟု” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ခေါ်ဝေါ်ပုံများကို ပြောင်းလဲလိုက်ကြရာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုရင်းနှီးသွားကြတော့သည်။

နှစ်ဦးသား အလွန်အမင်း စိတ်ကြည်နူးနေကြသဖြင့် အရက်ခွက်များကို မြှောက်ကာ အချင်းချင်း တိုက်လိုက်ကြပြီးနောက် အကုန်မော့ချလိုက်ကြလေသည်။

လင်းပုဖန်မှာမူ.။

လင်ဟုကျိုက သူ၏အရက်ခွက်ကို ချလိုက်သည်နှင့် နင်းကျော့က ချက်ချင်းပင် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်ကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က အရက်ငှဲ့ပေးရင်း “အစ်ကိုက လက်တောက်တမ်း ကစားခြင်းကို မကစားတတ်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော် သင်ပေးပါရစေ” ဟု ဆို၏။

“တကယ်တော့ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး လက်တစ်ဖက်စီ ထုတ်ရမယ်၊ ပြီးရင် သုညကနေ ငါးအထိ ဂဏန်းတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ လက်ဟန်တစ်ခုခု လုပ်ရပါမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ လက်ဟန်တွေက ပြနေတဲ့ ဂဏန်းနှစ်ခုပေါင်းလဒ်ကို အသံထွက်ပြီး ခန့်မှန်းရမှာပါ”

“မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့သူက နိုင်မယ်။ ရှုံးတဲ့သူကတော့ ဒဏ်ကြေးအနေနဲ့ အရက်တစ်ခွက် သောက်ရမှာပေါ့”

လင်ဟုကျိုက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “ဟေ... အဲဒီဒဏ်ကြေးက ဒဏ်ပေးတာထက် ဆုပေးတာနဲ့ ပိုတူမနေဘူးလား” ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

နင်းကျော့ ခေတ္တမျှ ဆိုင်းငံ့သွားပြီးမှ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

လင်းပုဖန်မှာမူ သူ၏တပည့်ကြီးက ထိုကစားနည်းကို အသေအချာ သင်ယူနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် စကားမဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ကျူသည် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် လင်းရှန်းရှန်း၏ စေခိုင်းချက်အရ နင်းကျော့နှင့် လင်ဟုကျိုတို့အား ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုမှတစ်ဆင့် မျက်နှာနီရဲကာ ပဋိပက္ခများ ပိုမိုပြင်းထန်မလာစေရန် တားဆီးဖို့ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဂူအတွင်းသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် ကစားပွဲ၏ အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ခြောက် ခြောက် ခြောက်၊ ဘယ်သူ အရင်သောက်မလဲ”

“ငါးဦးစီး၊ ဘယ်သူ အရင်သောက်မလဲ”

“ဟားဟားဟား၊ ငါ ရှုံးပြီ” လင်ဟုကျိုက အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း “ဆက်ရအောင်” ဟု ဆိုလေသည်။

“ခြောက် ခြောက် ခြောက်”

“ခုနစ်သွယ် ”

နင်းကျော့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးသွား၏။

သူ ရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောကာ လက်မထောင်၍ “သောက်၊ အမြန်သောက်” ဟု အော်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း အရက်တစ်ခွက်ကို ချက်ချင်းပင် မော့ချလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ကျူသည် ဂူဝတွင် ရပ်နေရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မေးစေ့ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။

“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

“သခင်လေးနင်းကျော့နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတို့က မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီး ခွဲရခက်နေပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ ဘာပဋိပက္ခမှ ရှိပုံမရပါလား”

“သူတို့ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနေကြတာလား”

ရှောင်ကျူမှာ တွေးထားသည်နှင့် တခြားစီ ဖြစ်နေသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ” နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် ရှောင်ကျူ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့က ရှောင်ကျူကို အထဲဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကာ လင်းရှန်းရှန်း၏ စိုးရိမ်မှုများကို ကြားသိရသောအခါ လင်ဟုကျိုနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

လင်ဟုကျိုက လက်ခါပြရင်း “ညီမလေးက စိုးရိမ်လွန်နေတာပါ၊ သွားတော့ သွားတော့” ဟု ဆို၏။

သို့သော်လည်း ရှောင်ကျူမှာ လင်းရှန်းရှန်း ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ရှိနေသဖြင့် မထွက်ခွာဝံ့သေးပေ။

သူမ အခု ထွက်သွားလျှင် ပဋိပက္ခများ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက “လူကြီးမင်းနှစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မ အရက်ငှဲ့ပေးရင် ဘယ်လိုလဲရှင့်” ဟု အကြံပြုလိုက်လေသည်။

လင်ဟုကျို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ကျူ၏ စိတ်ကူးကို နားလည်သွားကာ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အရက်ငှဲ့ပေးတာလည်း ဖြစ်တာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူနှင့် နင်းကျော့တို့သည် သူတို့၏ "တိုက်ပွဲ" ကို ပြန်လည်စတင်ကြပြန်သည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့မှာ ကျောက်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မတ်တတ်ရပ်လာကြသည်။

လင်ဟုကျိုက အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် တင်လိုက်ပြီး ကစားနည်း ကစားသည့်အခါတိုင်း အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

နင်းကျော့မှာမူ ကျောက်စားပွဲကို အားပြုကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းလျက် လင်ဟုကျိုကို "ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်များ" ဆင်နွှဲနေလေသည်။

အရက်သုံးအိုး ကုန်သွားပြီးနောက် မည်သူမျှ ကောင်းကောင်း မတ်တတ်မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်လျက် ခေါင်းများကို ရမ်းခါကာ ကခုန်နေကြတော့သည်။

လင်ဟုကျိုမှာ စိတ်အင်အားများ တက်ကြွလာပြီး တောင်ပေါ်တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်သီဆိုလေတော့သည်။

အနည်းငယ် နားထောင်ပြီးနောက် နင်းကျော့ကလည်း ထိုအသံစဉ်အတိုင်း လိုက်ပါ သီဆိုလေသည်။

“ဟားဟားဟား” နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ရယ်မောနေကြပြီး အလွန်အမင်း မူးယစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ဟုကျိုမှာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် ဂူအတွင်း၌ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေလေသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေပုံရ၏။

နင်းကျော့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး ပခုံးများ တွဲကျလျက် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုတော့ပေ။

ရုတ်တရက် လင်ဟုကျိုက ရပ်လိုက်ပြီး ဂူအပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့ကလည်း ချက်ချင်းပင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို တုံ့ပြန် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်​။

လင်ဟုကျိုက လက်ခုပ်တီး၍ ချီးမွမ်းကာ “သခင်လေးနင်းကျော့၊ မင်းမှာ တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတာပဲဗျာ” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့က ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ကျွန်တော်က ဘယ်က သခင်လေး ဖြစ်ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျားကမှ တကယ့်သခင်လေး အစစ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးလင်ဟု”

သူက လက်အုပ်ချီ၍ နောက်ပြောင်သည့် ဟန်ဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက ခေါင်းမော့ကာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “သခင်လေးနင်းကျော့” ဟု ပြန်လည် ထူးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်နေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး “ကျွန်တော်က သူခိုးတစ်ယောက်သက်သက်ပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်မိသည်။

ထိုနောက်ပြောင်မှုအပြီးတွင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လင်ဟုကျိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သူခိုးလေးနင်းကျော့၊ မင်း ဘာတွေကို ခိုးယူခဲ့တာလဲ။ ငါ့ညီမလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ခိုးယူခဲ့တာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ရှောင်ကျူမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်ဟုကျိုကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်မိသည်။

လင်ဟုကျိုမှာ တောင်နံရံကို မှီကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဂူအပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထား ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် တောင်ပေါ်တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုရင်း သူလည်းပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ရှောင်ကျူမှာမူ... ။

ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်မှ သူမသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြဘဲ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် လက်မောင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ကျူသည် လုပ်ဆောင်စရာရှိသည်များကို စတင် လုပ်ဆောင်လေတော့သည်။

သူမ ဤနေရာသို့ လာသည်မှာ နင်းကျော့နှင့် လင်ဟုကျိုတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူနှစ်ဦးလုံးကို ကျောက်ကုတင်များပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား စဉ်ဆက်မပြတ် ကြည့်ရှု ပြုစုပေးနေလေသည်။

နင်းကျော့နှင့် လင်ဟုကျိုတို့သည် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်ဟုကျိုက အရင်ဆုံး နိုးလာခဲ့သည်။

သူ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများဖြင့် နင်းကျော့ကို မြင်သောအခါ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ရှောင်ကျူကို မြင်သောအခါ သူက ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။

ရှောင်ကျူက ကျေးဇူးတင်စရာရှိလျှင် လင်းရှန်းရှန်းကိုသာ ကျေးဇူးတင်ရန်၊ သူမမှာ စေခိုင်းချက်အရ လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် နင်းကျော့လည်း နိုးလာခဲ့ပြီး လင်ဟုကျိုနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောဆိုပြီးနောက် မခွဲချင်ခွဲချင်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

သူသည် တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရှိ သူ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ "ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါး ကျောင်းတော် ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားပညာရပ်" ကို ချက်ချင်းပင် ကူးရေးလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကျမ်းတစ်ခုလုံးကို ရေးသားပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏မူးယစ်မှုကြောင့် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။

“ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်ကို သောက်ခဲ့တာကြောင့် ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေက ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ စွဲမြဲနေပြီး အလွယ်တကူ မေ့ပျောက်မသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်”

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီနတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ကြည့်ပေးပါဦး”

စွန်းလင်ထုံသည် စက်မှုနဂါးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ကိုင်ကာ “ငရဲဘုံ ဝိုင်ရဲ့ အရသာက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ကျော့လေး၊ မင်းက ငါ့အတွက်တောင် နည်းနည်းလေးမှ ချန်မထားခဲ့ဘူးနော်” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နင်းကျော့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြရင်း “နောက်တစ်ခါ သွားတဲ့အခါ အစ်ကိုလင်ဟုရဲ့ စိတ်ထားအရဆိုရင် သူက ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် ဝေမျှမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သိုလှောင်ခန်းထဲက အကောင်းဆုံး တိမ်တိုက်လက်ဖက်ခြောက်တချို့ကို လင်ဟုကျိုဆီ ပို့ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုထင်လဲ”

စွန်းလင်ထုံက ပခုံးတွန့်ပြရင်း “မင်းသဘောပါပဲ” ဟု ဆို၏။

သူက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး “တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါး ကျောင်းတော် ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားပညာရပ်က တကယ့်ကို ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။

မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲဟာ အခုဆိုရင် ပင်မမျိုးနွယ်စုရဲ့ နှင်းနှလုံးသားကျင့်စဉ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တဲ့ မိသားစုကျင့်စဉ်ကြီးတစ်ခုကို ရရှိသွားပြီ”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒါကို မကျင့်ကြံနိုင်တာ နှမြောစရာပဲ”

“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ် ကျော့လေး၊ မင်းရဲ့ ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်မြစ်က လုံးဝ မျှတနေတာကြောင့် ဒီလို ဓာတ်ငါးပါးကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်ကြံဖို့ အလွန်ပဲ သင့်တော်တယ်။ ဒါဟာ ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က မင်းကို မျက်နှာသာပေးရတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

နင်းကျော့က “အစ်ကိုစွန်း၊ အစ်ကို ဆက်ပြီး လေ့လာကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ဆီ သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါး ကျောင်းတော် ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကနေ ဘယ်လောက်အထိ သင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာ ဆင်ခြင်ကြည့်ဦးမယ်” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်အပင်ခန်းမသို့ သွားကာ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏စိတ်မှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သစ်ပင်အောက်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုများကို စတင်လေတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်ကို ထပ်မံ တွေ့မြင်လိုက်ရပြန်သည်။

“ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်လား” ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က နင်းကျော့ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။ “လူငယ်လေး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ပြောင်းပြီး မကျင့်ချင်ဘဲနဲ့ အဟောင်းတွေကိုပဲ တွယ်ကပ်နေပါလား။ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်လား။ တကယ်ကို အဖိုးတန်တဲ့ အပင်ပါပဲ”

“သေချာ ကြည့်ထားစမ်း၊ ဒါဟာ ဓာတ်ငါးပါးရဲ့ လမ်းစဉ်နဲ့ တရားပဲ”

“နှမြောစရာပဲ၊ မင်းအတွက်တော့ ဒါက စောလွန်းနေသေးတယ်။ မင်း ဘာတွေပဲ နားလည်နိုင်ပါစေ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့”

ထိုအချိန်တွင် နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့လေသည်။

ပြောပြ၍ ရနိုင်သော လမ်းစဉ်သည် ထာဝရလမ်းစဉ် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လဲကျတော့မည့်အလား ယိမ်းထိုးနေပြီး ကိုယ်တွင်းအပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျလာကာ ခေါင်းမှာလည်း ပူလောင်လျက် ချွေးများမှာ အငွေ့ပျံနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ သစ်ကိုင်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ခြောက်သွေ့သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မိုးမခရွက်များမှာလည်း ကြွေလွင့်သွားရလေတော့သည်။