အခန်း (၄၂၃-၄၂၄)

အခန်း (၄၂၃) - ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ်၏ အရှိန်အဝါ

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပြသနေတော့သည်။

စိမ်းလန်းသော သစ်ဓာတ်၊ နီရဲသော မီးဓာတ်၊ ဝါဝင်းသော မြေဓာတ်၊ ဖြူစင်သော ရွှေဓာတ်နှင့် နက်မှောင်သော ရေဓာတ်တို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သစ်ဓာတ်အသွင်တွင် သုံးခြေထောက်ရွှေကျီးကန်း နားခိုရာ ဖူစန်းသစ်ပင်၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုင်အောင် မြင့်မားသော ကျန့်မုသစ်ပင်၊ အသက်ရှည်စေသော မသေမျိုးမက်မွန်ပင်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်တို့ နားခိုရာ ဝူထုံသစ်ပင်တို့မှာ တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ပါဝင်နေ၏။

မီးဓာတ်အသွင်၌မူ နွေးထွေးတောက်ပသော တောင်ပိုင်းမင်မီးလျှံ၊ မသေနိုင်သော စာမာဓိမီးစစ်၊ ယဉ်ကျေးမှုကို ထွန်းကားစေသော ဆွေ့ရင်မီး၊ ဝဋ်ကြွေးနှင့် ကံတရားတို့၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်သော ကြာနီဝဋ်မီး၊ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ရှစ်မျက်နှာမီးဖိုမှ မီးလျှံတို့ အစုံအလင် ရှိနေချေသည်။

မြေဓာတ်အသွင်တွင်မူ အဆုံးမရှိသော မြေဆီလွှာ၊ လောကကြီးကို ပြန်လည်ပြုပြင်သော ပဉ္စရောင်ကျောက်တုံး၊ အစဉ်အမြဲ တိုးပွားနေသော မြေကမ္ဘာဓာတ်နှင့် နတ်ဘုရားတို့၏ ကူလွန်မြေဆီလွှာတို့ ပါဝင်နေပေသည်။

ရွှေဓာတ်၌မူ လက်နက်ကိရိယာများ သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ကူဝူရွှေ၊ အာဏာနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးကို ဖော်ဆောင်သော ရွှေစစ်ရွှေမှန်နှင့် ကြယ်တာရာများမှ ကျဆင်းလာသော ထူးခြားသည့် သံဓာတ်တို့မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ရေဓာတ်အသွင်၌မူ အရာအားလုံးကို နစ်မြုပ်စေနိုင်သော ရော့ရွှေမြစ်၊ ကြယ်စင်တို့ လင်းလက်နေသည့် ကောင်းကင်မြစ်၊ ကြည်လင်အေးမြသော ကျင့်ဝေရေနှင့် အသက်ရှည်စေသော ဖုန်လိုင်မသေမျိုးစမ်းရေတို့ စုဝေးနေကြ၏။

ဤရတနာများအားလုံးသည် ဓာတ်ငါးပါး၏ အနှစ်သာရများပင် ဖြစ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီ၏ မူလသဘောတရားများကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းပင်။

ထိုသဘောတရားများ အလွန်အမင်း စုစည်းနေမှုကြောင့် အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအရာများကို မြင်တွေ့ရရုံမျှဖြင့် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ စစ်မှန်သော အသိအမြင်များကို ရရှိကာ သက်ဆိုင်ရာ သဘောတရားများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတတ်ကြပေသည်။

ယင်းက ကျင့်ကြံသူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းအပေါ်တွင် များစွာ မူတည်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါး၏ ရတနာအမျိုးမျိုးကို တစ်ခုချင်းစီ လေ့လာကြည့်ရှုနေရင်း ဓာတ်ငါးပါး ဖြစ်စဉ်များကို လျင်မြန်စွာပင် တတ်မြောက်သွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ် အဆင့်မှာ သာမန်အဆင့်မှသည် အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ တဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားတော့သည်။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ ပြောင်းလဲမှုများမှာ ရပ်တန့်မသွားသေးချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဓာတ်ငါးပါး၏ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများကိုသာမကဘဲ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး သိမ်မွေ့လှသော ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးကိုပါ ဖော်ပြနေတော့သည်။

ဖြူစင်သော ရွှေဓာတ်၏ အလင်းရောင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဓားသွား၊ လှံဖျားကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဖြတ်တောက်နိုင်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် နင်းကျော့သည် ရွှေဓာတ်၏ ခိုင်မာမှုနှင့် သန့်စင်ဖယ်ရှားခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုကို နားလည်သွားလေသည်။

စိမ်းလန်းသော သစ်ဓာတ်မှာမူ နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး မြက်ပင်ငယ်လေးများမှသည် ကြီးမားထွားကျိုင်းသော သစ်ပင်ကြီးများအထိ ရှင်သန်ကြီးထွားလာချေသည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့သည် သစ်ဓာတ်၏ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်ခြင်း သဘောတရားကို သဘောပေါက်သွားပြန်သည်။

မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ရေဓာတ်မှာမူ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုမည့် မဟာလှိုင်းတံပိုးကြီးများအသွင်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်အသွင်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးနှင့် အိုင်ထွန်းနေသော ရေအိုင်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေ၏။

နင်းကျော့သည် ရေဓာတ်မှာ ပျော့ပြောင်းပြီး အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း၊ နူးညံ့မှုဖြင့် မာကျောမှုကို အောင်နိုင်ကြောင်းကို နားလည်သွားလေသည်။

မီးဓာတ်မှာမူ ဆီမီးတောက်ကလေးများအသွင် ပြောင်းလဲသွား၏။ ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော်လည်း ပိုးဖလံများကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့နောက် ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်သော မီးလျှံကြီးများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တောက်ပလာပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် မီး၏ ပြင်းထန်မှုမှာ အလင်း၊ အပူနှင့် နောက်သို့မလှည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သည့် အရှိန်အဝါဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဝါဝင်းသော မြေဓာတ်မှာမူ ကျောက်ဆောင်ကြီးများအဖြစ် ခိုင်မာလာပြီး တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ဆင့်လိုက်သောအခါ တောင်တန်းကြီးများ ဖြစ်လာချေသည်။

တောင်တန်းများ ပြိုလဲသွားသောအခါ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးဖြစ်လာပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ထူထဲလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် မြေဓာတ်၏ လေးလံတည်ငြိမ်မှုကို နားလည်သွား၏။ ယင်းက အရာအားလုံးကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး ခပ်သိမ်းသော အရာတို့၏ အခြေခံပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် ဟူသော အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာချေသည်။

ဓာတ်ငါးပါး၏ ထူးခြားချက်များနှင့် သဘောသဘာဝများသည် သူ၏ ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ်ကို သာမန်အဆင့်မှသည် ပါရဂူအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ဓာတ်ငါးပါးအပေါ် နားလည်မှုမှာ များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေပြီ။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး နင်းကျော့ကို ညွှန်ပြကာ "ကလေး၊ ဒီလောက်အထိ နားလည်နိုင်တာကို ကြည့်ရင် မင်းက အတော်လေး ထိုးထွင်းဉာဏ်ကောင်းပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ။ ဆက်ပြီးတော့ ကြည့်ဦးပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

သူသည် ဓာတ်ငါးပါး၏ သဘောတရားများကို နင်းကျော့အတွက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်ဖော်ပြနေပြန်သည်။

ဖြူစင်သော ရွှေဓာတ်မှာ အစွမ်းထက်ပြီး စိန်ကဲ့သို့ မာကျောကာ ဖျက်ဆီး၍မရသော ဆေးလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

နင်းကျော့မှာ ရုတ်တရက် အသိတစ်ခု ရရှိသွားသည် - "ဪ... ရွှေဓာတ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုတာ တခြားသူတွေကို သတ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်စင်ဖို့၊ မလိုအပ်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်တာပဲ။ ဒါကြောင့် ရွှေဓာတ်ဟာ သတ်ဖြတ်ခြင်းတင်မကဘဲ ရပ်တန့်ခြင်းနဲ့ ကျုံ့ဝင်ခြင်း သဘောတရားလည်း ရှိတာကိုး။"

စိမ်းလန်းသော သစ်ဓာတ်မှာ မြက်ပင်မှသည် သစ်ပင်ကြီးအဖြစ် ရှင်သန်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရွက်များ ကြွေလွင့်ကာ ခြောက်သွေ့ဆွေးမြည့်သွားချေသည်။

နင်းကျော့သည် စစ်မှန်သော သဘောတရားကို နားလည်သွားပြန်သည် - "သစ်ဓာတ်ရဲ့ အပေါ်ယံက ရှင်သန်ခြင်း ဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာတော့ သေခြင်းတရား ရှိနေတာပဲ။ သေခြင်းတရား ရှိလို့သာ ရှင်သန်ခြင်းက တည်ရှိနေတာ။ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့အတူ သေခြင်းကလည်း ပါလာတာပဲ။ သစ်ပင်တွေ ရုန်းကြွလာလိုက်၊ ညှိုးနွမ်းသွားလိုက် ဖြစ်နေတာဟာ မမြဲခြင်းတရားနဲ့ သံသရာလည်နေခြင်း သဘောတရားပဲ ဖြစ်မယ်။"

နက်မှောင်သော ရေစီးကြောင်းမှာ ငြိမ်သက်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ယင်း၏ ဘေးတစ်လျှောက်တွင် အပင်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေကာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာလည်း လာရောက်ရေသောက်ကြ၏။

လူသားများသည်လည်း ထိုမြစ်ကမ်းဘေးတွင် အခြေချ နေထိုင်ကြလေသည်။

နင်းကျော့ နားလည်သွားသည်မှာ - "ရေဆိုတာ အရာအားလုံးကို ငဲ့ညှာထောက်ထားပြီး အတူယှဉ်တွဲ ရှင်သန်စေတာပဲ။ ဘာနဲ့မှ အားပြိုင်မှု မရှိဘဲနဲ့ အရာရာတိုင်းမှာ သူက ပါဝင်နေတာပဲ။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲရဲတောက်နေသော မီးအလင်းရောင်မှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဉာဏ်ပညာ၏ အလင်းရောင်များမှာလည်း ဝန်းရံနေချေသည်။

နင်းကျော့ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ - "မီးဆိုတာ ပြင်းထန်တဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတင် မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက ပူလောင်မှုတွေနဲ့ လောဘတွေကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ဉာဏ်ပညာအလင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော တခြားသူတွေကိုပါ လမ်းပြပေးနိုင်တာကြောင့် မီးဆိုတာ နိုးကြားခြင်းနဲ့ အသိတရားရခြင်းပဲ ဖြစ်တန်ရာတယ်။"

ဝါဝင်းသော မြေတုံးကြီးများမှာ ကျောက်ခဲကလေးများအဖြစ် ကွဲအက်သွားပြီး တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းကာ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ရောနှောသွားကြ၏။ နင်းချေခံရပြီး ပွတ်တိုက်ခြင်း ခံရသော်လည်း မြေကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေချေသည်။

နင်းကျော့ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ - "မြေဓာတ်ဆိုတာ လက်ခံပံ့ပိုးပေးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိရာ နေရာလည်း ဖြစ်တာပဲ။ ကျောက်ခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်အောင် ပျံတက်ပါစေ နောက်ဆုံးတော့ မြေကြီးပေါ်ပဲ ပြန်ကျရတာပဲ။ အရာရာတိုင်းဟာ အခြေခံကနေ လာပြီး အခြေခံဆီကိုပဲ သဘာဝအတိုင်း ပြန်သွားကြတာပဲ။ ပံ့ပိုးပေးထားတယ်ဆိုတာဟာ မြှုပ်နှံသင်္ဂြိုဟ်ပေးထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ဤအဆင့်တွင် နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါး၏ အတွင်းပိုင်း အခြေခံနှင့် အနှစ်သာရ သဘောတရားများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ်မှာ ပါရဂူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

ယခုမှစ၍ သူသည် ထိုအနှစ်သာရ သဘောတရားများကို အခြေခံကာ ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီနှင့် သက်ဆိုင်သော ဂါထာမန္တန်များနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့မှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေပြီး ဗိုက်ထဲမှလည်း ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ နောက်ဆုံးတစ်စက်အထိ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် အစွမ်းကုန် မောပန်းနွမ်းနယ်နေချေပြီ။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဟင်" ဟု ရေရွတ်လိုက်ကာ - "ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်က မင်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် နီးစပ်နေတာလား။ မင်းကိုယ်တိုင် အပင်ပေါက်လေးကနေ စိုက်ခဲ့တာလား။"

"သူက မင်းအတွက် ပေးဆပ်ဖို့၊ စတေးခံဖို့တောင် ဆန္ဒရှိနေတာပဲ။"

"ကလေး၊ မင်းရဲ့ ကံတရားက ဒီမှာတင် ရပ်မသွားသေးဘူးထင်တယ်။ ဆက်ကြည့်ဦးပေါ့၊ ဟားဟား။"

နတ်ဘုရားသခင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပြောင်းလဲပြသမှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီကို ခွဲခြား၍ မပြသတော့ဘဲ ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဓာတ်ငါးပါးစလုံးကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက် ပေါင်းစပ်ပြသတော့သည်။

နင်းကျော့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ချေ။

အမျိုးမျိုးသော သဘောတရားများသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းပိုင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ စီးဝင်လာနေကြ၏။

သစ်သည် မီးကို ဖြစ်စေ၏၊ မီးသည် မြေကို ဖြစ်စေ၏၊ မြေသည် ရွှေကို ဖြစ်စေ၏၊ ရွှေသည် ရေကို ဖြစ်စေ၏၊ ရေသည် သစ်ကို ဖြစ်စေ၏။

ယင်းက ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ လောကကြီးအတွင်းရှိ အရာရာတိုင်းသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပံ့ပိုးကူညီပေးနေကြပြီး သက်ရှိများ၊ စကြာဝဠာနှင့် ကံကြမ္မာတို့မှာ အမြဲတစေ ဆက်နွှယ်နေကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဓာတ်ငါးပါးမှာ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သစ်သည် မြေကို ဖျက်ဆီး၏၊ မြေသည် ရေကို ဖျက်ဆီး၏၊ ရေသည် မီးကို ဖျက်ဆီး၏၊ မီးသည် ရွှေကို ဖျက်ဆီး၏၊ ရွှေသည် သစ်ကို ဖျက်ဆီး၏။

ယင်းက ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးခြင်းပင်။ အရာအားလုံးထဲမှ ဓာတ်တစ်ခုခုမှာ အလွန်အမင်း ကြီးထွားလာပါက အခြားဓာတ်တစ်ခု၏ အင်အားဖြင့် ထိန်းညှိခြင်း ခံရမည်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဓာတ်ငါးပါးမှာ မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဓာတ်ငါးပါးမှာ တစ်ခုချင်းစီ ကွဲပြားနေသော်လည်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြ၏။ အရာအားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးကျယ်ပြောလှသော်လည်း အားလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ခေါင်းမှာလည်း ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ချေ။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်မှာလည်း အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာသွားသော အမူအရာဖြင့် - "ကလေး၊ မင်းမှာ မွေးရာပါ ပါရမီ နှစ်ခုတောင် ရှိနေတာပဲ။ ထိုးထွင်းဉာဏ်ကောင်းတာအပြင် တခြားတစ်ခုကတော့..."

"ဪ... သိပြီ။"

သူသည် နင်းကျော့၏ မွေးရာပါ ပါရမီကို သိမြင်သွားဟန်ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားချေသည် - "ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို ဒီလိုပါရမီမျိုး ပေးထားတာဟာ မင်းကို လမ်းမှန်အတိုင်း မလျှောက်စေချင်လို့လား။"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည် - "ဘယ်လိုလောကကြီးလဲ။ ငါ့ကို ဓာတ်ငါးပါးကို လျှို့ဝှက်ထိန်းချုပ်နေတယ်ဆိုပြီး အပြစ်တင်နေတုန်းပဲလား။ ငါက ဆက်ခံသူ ရှာချင်တာတောင် ခွင့်မပြုဘူးပေါ့လေ။"

"မွေးရာပါ ပါရမီရှိပြီး ငါ့မျက်စိထဲ ကျနေတာတောင် သူ့ရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူးပေါ့။"

"ကောင်းပြီလေ၊ အမွေအနှစ် ဆက်ခံနိုင်ဖို့က အဓိကပဲ။ ဆရာမဖြစ်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နင်းကျော့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သောလေသံဖြင့် - "ကောင်လေး၊ မှတ်ထား၊ ငါက မင်းရဲ့ဆရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြသနေတဲ့ ဓာတ်ငါးပါး သဘောတရားတွေဟာ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက မတော်တဆ မြင်တွေ့ပြီး သင်ယူမိသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

နင်းကျော့မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရတော့ချေ။

သို့သော် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာမူ ပူလောင်လာပြီး အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး - "နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါဖန်တီးထားတဲ့ 'ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါး ကျောင်းတော် ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားပညာရပ်' ရဲ့ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြသတော့မယ်။"

"ကောင်းကင်မှာ ဓာတ်ငါးပါး ရှိသလို လူမှာလည်း ဓာတ်ငါးပါး ရှိတယ်။"

"ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဆိုတာဟာ အသည်း၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက် တို့ပဲ။ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း တို့ပဲ ဖြစ်တယ်။"

"ဓာတ်ငါးပါး လည်ပတ်နေသလို ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကလည်း အတက်အကျ ရှိနေတာကြောင့် သဘာဝတရားကို ထိန်းညှိပြီး အရာရာကို ပြောင်းလဲစေနိုင်တယ်။ ဓာတ်ငါးပါးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူနိုင်စေတာပေါ့..."

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်သည် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အထွတ်အထိပ် ပါရဂူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။

သူ့အရင်က မည်သူမျှ မရှိခဲ့သလို သူ့နောက်တွင်လည်း ဆက်ခံသူများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့ထက်တိုင် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက 'အထွတ်အထိပ်' ဟု အမည်မတွင်နိုင်တော့သော်လည်း အလွန်နက်နဲပြီး သိမ်မွေ့လှသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့ ကြားလိုက်ရသော စကားလုံးများမှာ နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေချေသည်။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင် ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နတ်ဘုရားသံစဉ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ထိုအသံများသည် ကျယ်လောင်လိုက်၊ တိုးညှင်းလိုက်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြပေသည်။

နင်းကျော့ နားလည်နိုင်သော အရာများမှာ ကြီးမားကျယ်ပြောလှပြီး သူနားမလည်နိုင်သော အရာများမှာမူ မကြားတကြား တိုးညှင်းသောအသံများ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

နင်းကျော့သည် ပြင်းထန်သော လှိုင်းတံပိုးကြီးများကြားရှိ လှေငယ်လေးတစ်စင်းပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရသကဲ့သို့ အကိုင်းအခက်များတွင် အရွက်တစ်ရွက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားကာ အသက်ဓာတ်မှာလည်း မရှိသလောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

နင်းကျော့မှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မွေးရာပါ ပါရမီနှင့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ ကူညီမှုကိုသာ အားကိုးနေရရှာသည်။

အင်အားကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု လွဲချော်သွားသောအခါ သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး လှိုင်းတံပိုးကြားရှိ လှေငယ်လေးကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးကာ လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုနေရာမှာတင် သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့သည်။

မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ နင်းကျော့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

ခေါင်းထဲတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်နေပြီး အမြင်အာရုံများမှာလည်း ဝေဝါးနေကာ လူရိပ်များကို မသဲမကွဲသာ မြင်နေရပေသည်။

မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံ ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်ပေသည်။

သူသည် စွန်းလင်ထုံနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည် မဟုတ်လော။

စွန်းလင်ထုံသည် ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး နင်းကျော့ မျက်လုံးပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ - "တော်သေးတာပေါ့ နင်းကျော့ရယ်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပဲ။"

"မင်း ဝိညာဉ်အပင်ခန်းထဲ ဝင်သွားတာ ကြာနေလို့ ငါသွားကြည့်တော့ မင်းက သတိလစ်နေတာကို တွေ့ရတာပဲ။"

"မင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်တွေ တည်ငြိမ်သွားအောင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးရဲ့ ဆေးကုသဆောင်ကို ငါသုံးပေးထားတာ။ မင်း သတိလစ်နေတာ သုံးရက်နဲ့ သုံးည ရှိပြီ သိလား။"

"မင်း ဘာတွေများ လုပ်လိုက်တာလဲ။"

နင်းကျော့က အားမရှိသော အပြုံးဖြင့် - "အခွင့်အရေးက ကြီးလွန်းလို့လေ၊ ဝါးမျိုဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ လူပါ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံမှာ အံ့အားသင့်သွားချေသည်။

နင်းကျော့က အားနည်းသော အသံဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စွန်းလင်ထုံအား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး - "ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က မင်းကို သဘောကျသွားတာပေါ့လေ။ သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံစေချင်တာကိုး။ ဒါကြောင့်လည်း ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်က သေခါနီး ဖြစ်နေသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတာပဲ။"

"ဘာ... အစ်ကိုစွန်း၊ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်က ဘာဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ။" နင်းကျော့မှာ ထိတ်လန့်စိုးရိမ်သွားပြီး ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် စွန်းလင်ထုံက ပိုမြန်ကာ သူ့ကို ပြန်ဖိထားလိုက်၏။

"ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ လှဲနေစမ်းပါ။"

"မင်းရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းသေးဘူး၊ အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်။"

"မင်းကို ပြောစရာ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်၊ အရမ်းတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်က သေတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။"

နင်းကျော့မှာ အတင်းရုန်းကန်လိုက်ပြီး - "အစ်ကိုစွန်း၊ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ဆိုတာ အရေးကြီးတဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုပဲ၊ အဆုံးရှုံးခံလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"အဲဒီကို သွားကြည့်လို့ရအောင် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။"

စွန်းလင်ထုံမှာ နင်းကျော့ကို မငြင်းနိုင်တော့သဖြင့် သူ့ကို တွဲကူကာ ဝိညာဉ်အပင်ခန်းထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြလေသည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ စွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေပြီး ဆေးအရှိန်ကို ခြေဖျက်လိုက်ရာ အမြင်အာရုံမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကြည်လင်လာ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး။" ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း(၄၂၄)

ယွမ်လိုင်တောင်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ စံအိမ်တော်။

ရှောင်ကျူသည် လင်းရှန်းရှန်းထံသို့ သတင်းအချက်အလက်များ လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် သူမလက်ထဲရှိ သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်သော ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

“သခင်လေးနင်းကျော့က အခုထိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲလား။ အပြင်ကို ထွက်မလာသေးဘူးလား”

“ငါတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ်ပဲ ခက်တာပဲ။ သူကိုယ်တိုင်က အရက်ကြိုက်တဲ့သူဆိုတော့ တခြားသူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတာတောင် အဝသောက်ခိုင်းလိုက်တာကိုး”

“ငါတို့ထင်တာတော့ သခင်လေးနင်းကျော့က တစ်ခါတည်းနဲ့ အများကြီး သောက်လိုက်မိလို့ အခုထိ အမူးမပြေနိုင်သေးဘဲ တံခါးပိတ် အနားယူနေရတာ ဖြစ်မှာပါ”

ဝိညာဉ်ရည်သည် သာမန်အရက်နှင့် မတူပေ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဝိညာဉ်ရည်ကို အလွန်အကျွံ သောက်သုံးမိပါက ယင်း၏ အာနိသင်သည် လနှင့်ချီ၍သော်လည်းကောင်း၊ နှစ်နှင့်ချီ၍သော်လည်းကောင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကျန်ရှိနေနိုင်ပေသည်။

ထိုအခါ ရှောင်ကျူက ပြန်လည်ပြောကြားသည်မှာ “သခင်မလေးက အဲဒီတုန်းက အနားမှာ မရှိလို့ပါ။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို သခင်မလေး ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရရင် သိမှာပါ”

“ကျွန်မ ကြည့်ရသလောက်တော့ သခင်လေးနင်းကျော့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အရက်သောက်ရတာကို နှစ်သက်ပုံရပါတယ်”

လင်းရှန်းရှန်းသည် စိတ်ကောက်သွားဟန်ဖြင့် ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေသည်။ “ခက်တာပဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ အကျယ်ချုပ် ချထားရတာလဲ။ သခင်လေးနင်းကျော့ အရက်မူးနေတဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာတောင် တို့ မသိရတော့ဘူး”

“ရှောင်ကျူ”

“ပြောရဦးမယ်။ နင့်ကိုလည်း တို့ ဆူရဦးမယ်။ အဲဒီနေ့က အခြေအနေတွေကို ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ ဘာလို့ မှတ်တမ်းမတင်ထားခဲ့တာလဲ”

ရှောင်ကျူက ဝမ်းနည်းပန်းနည်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ “သခင်မလေးရယ်၊ အဲဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်မကို မဆူပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ မှားသွားမှန်း သိပါတယ်”

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သခင်မလေး ကျွန်မကို ဆူတာ အကြိမ်တစ်ရာမကတော့ဘူး”

“နောက်ပြီးတော့ တခြားသူရဲ့ အခြေအနေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခိုးပြီး မှတ်တမ်းတင်တာက အရမ်းရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူလေ။ ကျွန်မက အစေခံမလေး တစ်ယောက်ပဲဟာကို၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခိုးရိုက်ရဲမှာလဲ”

“စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မသာ အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး ရှိခဲ့ရင် စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဒါမှမဟုတ် သခင်လေးနင်းကျော့က ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားမှာပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မသာ အနှင်ထုတ်ခံလိုက်ရရင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့ကို ဘယ်သူက ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတော့မှာလဲ”

လင်းရှန်းရှန်းက စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် “အေးပါ၊ အေးပါ၊ ငါပဲ မှားပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို နင် ပြုစုပေးခဲ့တာက နင့်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေပါပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား”

ရှောင်ကျူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ လင်းရှန်းရှန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ရင်း “သခင်မလေးကလည်း၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကောင်းမှုလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ သခင်မလေးက ခိုင်းလို့သာ ကျွန်မ သွားကူညီခဲ့တာလေ။ ဒါတွေအားလုံးက သခင်မလေးရဲ့ ကုသိုလ်တွေချည်းပါပဲ”

ထိုအခါမှသာ လင်းရှန်းရှန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးနိုင်တော့သည်။ “အဲဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစေခံတစ်ဦးက စာတစ်စောင် ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ယင်းမှာ နင်းကျိုဖန်ထံမှ ပေးပို့လိုက်သော စာဖြစ်၏။

ရှောင်ကျူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးက ဘာလို့ သခင်မလေးဆီကို စာပို့ရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်ချည်း တောက်ပသွားလေသည်။ “ရှောင်ကျူ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သခင်လေးနင်းကျော့ ပြောတာ နင် မကြားလိုက်ဘူးလား။ သူနဲ့ နင်းကျိုဖန်က အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်လေ။ ဒါဟာ သခင်လေးနင်းကျော့ဆီက စာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင်းကျိုဖန်ကတစ်ဆင့် တို့ဆီကို ပို့ပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ”

“ငါ့အဖေက ငါ့ကို အကျယ်ချုပ် ချထားပြီး စီနီယာအစ်ကိုတွေကလည်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ သခင်လေးနင်းကျော့နဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်အောင်၊ သူ့ဆီက စာတွေ မရအောင် တားဆီးထားကြတာလေ”

“ဒါပေမဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေး နင်းကျိုဖန်ဆီက လာတဲ့စာကိုတော့ စီနီယာအစ်ကိုတွေက ဘယ်လိုမှ ကြားဖြတ်မတားရဲကြဘူးလေ”

“ဟားဟား၊ တော်သေးတာပေါ့။ သခင်လေးနင်းကျော့က ဒီလောက်အထိ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိလို့”

လင်းရှန်းရှန်းသည် စာကိုယူ၍ ဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ ပထမတွင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

“အို၊ သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပင်မှာ ပြဿနာတက်နေတာပဲ။ အဲဒါကို မကယ်နိုင်ရင်တော့ သေသွားမှာ အသေအချာပဲ”

“ငါတို့တွေ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

ရှောင်ကျူလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် နင်းကျော့နှင့် နှစ်ကြိမ်မျှသာ ဆုံဖူးသော်လည်း သူ့အပေါ်တွင် ခင်မင်လေးစားစိတ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူသည် လင်းရှန်းရှန်းအတွက် ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။ “သခင်မလေး၊ သခင်မလေးက အခု အကျယ်ချုပ် မိနေတာလေ။ သခင်လေးနင်းကျော့ကို ဘယ်လိုသွားကူညီနိုင်မှာလဲ”

လင်းရှန်းရှန်းသည် စာကို ထပ်မံကြည့်ရှုရင်း “သခင်လေးနင်းကျော့က စာထဲမှာ ရေးထားသေးတယ်။ သူက ငါတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးဆီမှာလည်း အကူအညီ တောင်းမယ်တဲ့။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် တို့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အကျိုးရှိမှာပါ”

ထိုအခါမှသာ ရှောင်ကျူသည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နင်းကျော့သည် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

“အစ်ကိုကြီးလင်ဟု” သူသည် မိုးတိမ်လက်ဖက်ခြောက်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး လင်ဟုကျို၏ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

“ဟားဟား၊ ညီလေးနင်းကျော့၊ လာပါ၊ လာပါ၊ အထဲကို ကြွပါ” လင်ဟုကျိုသည် ဂူဝသို့ အမြန်ပြေးထွက်လာပြီး နင်းကျော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

နင်းကျော့သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော မိုးတိမ်လက်ဖက်ခြောက်များကို လက်ဆောင်ပေးအပ်ကာ ဤလက်ဖက်ရည်သည် တိမ်တိုက်များ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန် အထောက်အကူပြုကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုသည် ယင်းတို့ကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး “လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ၊ လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ။ ငါ ကိုယ်တိုင် မသောက်ဖြစ်ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီငယ် ညီမငယ်တွေကို ဝေပေးလို့ ရတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့က “အစ်ကိုကြီးလင်ဟု၊ အားမနာပါနဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် တို့တွေ အတူတူ သောက်ခဲ့ကြပြီးကတည်းက ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ ဂိုဏ်းက လောင်ဒေတို့၊ တခြား ဂိုဏ်းတူညီနောင်တွေကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိတော့ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး နင်းကျော့ကို နေရာထိုင်ခင်း ပေးလေသည်။ “ပြောရဦးမယ်။ ဒီရက်ပိုင်း တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ ပျင်းစရာကြီး။ ဒီနေ့ ညီလေးနင်းကျော့ ရောက်လာမှတော့ တို့တွေ မူးအောင်ထိ သောက်ကြရအောင်”

နင်းကျော့သည် ပထမတွင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မိမိ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲကို ဖွင့်ဟပြောကြားလိုက်လေသည်။

လင်ဟုကျိုသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏ ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်လက္ခဏာကို ထုတ်ယူကာ နင်းကျော့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ “ဒီထဲမှာ ဂိုဏ်းရဲ့ အမှတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ စိတ်ကြိုက် သုံးပါ”

“တကယ်လို့ မလောက်ရင်လည်း ပြောဦး။ ငါ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီငယ်တွေဆီကနေ အမှတ်တွေ စုပေးလို့ ရပါသေးတယ်”

နင်းကျော့သည် လက်အုပ်ချီကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ဤသို့သော အပြုအမူကြောင့် လင်ဟုကျိုမှာ ပို၍ သဘောကျသွားပြီး “ကောင်းတယ်၊ ညီလေးနင်းကျော့။ မင်းက ဒီလိုပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိသင့်တာ။ တို့တွေက သောက်ဖော်သောက်ဖက်တွေ၊ ကိုယ့်လူတွေပဲဟာ”

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အပင်က ဒီလောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးနေတာ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကုသနိုင်ပါ့မလား”

“တို့ဂိုဏ်းထဲမှာ ဝိညာဉ်အပင်တွေအကြောင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ့ဆရာကတော့ အတော်ဆုံးပဲပေါ့။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆရာတစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းပြီး ကုသခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“ဝိညာဉ်အပင်က အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေပြီဆိုရင် သာမန် ပြုစုနည်းတွေနဲ့ ကုသတာက ထိရောက်မှု မရှိတဲ့အပြင် ဆိုးကျိုးတောင် ဖြစ်စေနိုင်တယ်”

နင်းကျော့သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုအကြံပြုချက်ကို စိတ်ထဲ၌ စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

သူ ပြန်ခါနီးတွင် လင်ဟုကျိုအား တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရှိ သူ၏ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်ထံမှ သင်ကြားမှုများ ထပ်မံရရှိခဲ့ပုံကို ပြောပြလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်ကို သောက်မထားပါဘူး။ ဘာလို့ နတ်ဘုရားသခင်ဆီကနေ သင်ကြားမှုတွေ ထပ်ရခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်” ဟု နင်းကျော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုသည်။

လင်ဟုကျိုလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒါက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး”

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝိုင်ရဲ့ အာနိသင်တွေ ကျန်နေသေးလို့ ငရဲဘုံက ဘိုးဘေးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တာ နေမှာပါ။ နောက်ပြီးတော့... ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဒီလောက်အများကြီး သောက်နိုင်တဲ့သူဆိုတာ ရှားမှ ရှားလေ”

နင်းကျော့သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးလင်ဟုကလည်း ကျွန်တော့်ကို ရှက်အောင် လုပ်နေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အဲဒီလို အဝသောက်ခဲ့တာ အဲဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ”

“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် အားနာနာနဲ့ပဲ မေးပါရစေ။ ဒီ ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်ရဲ့ ဖော်စပ်နည်းကို ကျွန်တော့်ကို ရောင်းပေးလို့ ရမလား”

လင်ဟုကျိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး “ငါ့ပစ္စည်းသာ ဆိုရင်တော့ မင်းလို ညီအစ်ကိုမျိုးကို ရောင်းစရာ မလိုဘဲ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီဝိုင်ဖော်စပ်နည်းကို ငါ့ဆရာက အထူးတလည် သွားယူထားတာ ဖြစ်နေတယ်”

“အဲဒီအတွက် ဆရာက ဝိုင်နတ်ဘုရားဖြူနက်ကိုတောင် အဖိုးအခ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာ”

“တကယ်လို့ မင်းက အဲဒီဖော်စပ်နည်းကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နင်းမျိုးနွယ်စုက ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးနဲ့ ညှိနှိုင်းခိုင်းပြီး တို့တွေကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ဆောင်မှ ရလိမ့်မယ်”

နင်းကျော့သည် ခေါင်းညိတ်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်လင်းပုဖန်က ခွင့်ပြုပါ့မလားဆိုတာပဲ စိုးရိမ်မိတယ်”

လင်ဟုကျိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီဂိုဏ်းထဲမှာ ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်က ငါနဲ့ပဲ သင့်တော်တာလေ။ တခြားသူတွေ သောက်ကြည့်ကြပေမဲ့ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိဘူး၊ အကျိုးကျေးဇူးလည်း မရကြဘူး”

“မင်းကတော့ ထူးခြားတဲ့သူဆိုတော့ ဒီဝိုင်က မင်းအတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပေါ့”

“တကယ်လို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင်...”

“ဟေ့၊ ငါ့ဆီကနေ ဝိုင်ကို ယူသွားလို့ ရတာပဲ”

“ငါ့ဆရာက ငါ့အတွက် ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်တွေကို အမြဲ ပို့ပေးနေကျ။ အခု မသွားနဲ့ဦး၊ ငါ မင်းအတွက် ဝိုင် အိုးတစ်ဝက်လောက် ခပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်”

လင်ဟုကျိုထံတွင် ထိုဝိုင် တစ်အိုးသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူသည် ဝန်မလေးဘဲ နင်းကျော့အတွက် အိုးတစ်ဝက်ကို ခွဲဝေပေးခဲ့လေသည်။

နင်းကျော့သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ လင်ဟုကျိုအား ခက်ခဲစွာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လင်ဟုကျို ပေးလိုက်သော အမှတ်လက္ခဏာကို အသုံးပြု၍ သူသည် ယွမ်လိုင်တောင်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ရခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ကာ စာအုပ်များစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း တိကျသော အဖြေကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်အပင်များကို ကုသရန် အရေးပေါ် နည်းလမ်းအချို့ကို သိရှိခဲ့သော်လည်း သူသည် မဆင်မခြင် အသုံးမပြုရဲပေ။

စာပေများနှင့် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများထဲတွင် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို ပြုစုကုသနည်းများ ပါရှိသော်လည်း စာအုပ်ထဲ၌ ဖော်ပြထားသော အခြေအနေများနှင့် နင်းကျော့ မြင်တွေ့နေရသော အခြေအနေများမှာ ကွာခြားနေလေသည်။

သူ့ဘာသာသူ ကုထုံးရှာမတွေ့နိုင်သည့်အဆုံး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်းမှ ထင်ရှားသော ဝိညာဉ်အပင် ကျွမ်းကျင်သူ အချို့ကို သွားရောက် တိုင်ပင်ခဲ့လေသည်။

ထိုကျွမ်းကျင်သူများသည် နင်းကျော့၏ မေးခွန်းများကို ကြားသိရသောအခါ ခေါင်းခါယမ်းကြပြီး ဝိညာဉ်အပင်၏ အမျိုးအစားနှင့် အခြေအနေကို အတိအကျ သိရှိမှသာ မှန်ကန်သော ကုသမှုကို ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

နင်းကျော့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ အသွင်အပြင်ကို အခြေခံကာ မေးခွန်းများ မေးမြန်းခဲ့ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများက ရောဂါလက္ခဏာများ တူညီနေစေကာမူ ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုမှာ ကွာခြားနိုင်ပြီး ကုသပုံ နည်းစနစ်များမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီနိုင်ကြောင်း၊ ယင်းမှာ အသေးစိတ် လေ့လာမှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် နင်းကျော့သည် နင်းကျိုဖန်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့လေတော့သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး၊ မြန်မြန်လာပါဦး။ ဘိုးဘေးကြီးကို ပြစရာ ထူးဆန်းတဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်” ဟု နင်းကျော့က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

နင်းကျိုဖန်သည် သံသယစိတ်ဖြင့် “မင်းက ဘယ်လို အကြံအစည်တွေ ထုတ်နေပြန်ပြီလဲ။ ဘယ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံတွေ ရှိနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ရတနာစစ်စစ်ပါ။ ဘိုးဘေးကြီးသာ မကြည့်ရရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေပါလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ နင်းကျော့သည် သူ၏ ခါးတွင် ပတ်ထားသော စက်မှုနဂါးကို ဖြည်ချလိုက်သည်။

“ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးလား။ မင်း ဒီလောက် မြန်မြန် သွားနိုင်နေတာ ဒါကြောင့်ကိုး” ဟု နင်းကျိုဖန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုလေသည်။

နင်းကျော့က “ဒီ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးဆိုတာ ကျွန်တော် အခုပြမယ့် ရတနာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မထေမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် နင်းကျိုဖန်၏ စပ်စုလိုစိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေသည်။

ချက်ချင်းပင် နင်းကျော့သည် နင်းကျိုဖန်ကို ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်။

ဝိညာဉ်အပင်များ ထားရှိရာ အခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါ... ဒါကတော့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ မျက်စိမှားတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့”

“ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ပါလား။ မယုံနိုင်စရာပဲ။ တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒါက ငါ့လို လူမျိုးရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုတောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာပဲ”

“ဒါပေမဲ့... ယင်းရဲ့ ဇီဝစွမ်းအားနဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ”

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဘိုးဘေးကြီးရယ်၊ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အတွေးက အရမ်း ကျဉ်းမြောင်းလွန်းတာပဲ”

“ဘိုးဘေးကြီး အကျိုးအတွက်ပဲ ဘာလို့ စဉ်းစားနေရတာလဲ”

“ဒါဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ် ရတနာပဲ။ တကယ်လို့ မျိုးနွယ်စုဆီကို ပြန်ယူသွားနိုင်ရင် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးအတွက် အကျိုးရှိမှာလေ”

“ကျွန်တော်တို့ နင်းမျိုးနွယ်စုက ပိုပြီး စည်ပင်ထွန်းကားလာမှာပေါ့”

နင်းကျိုဖန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ အတွေးက မင်းလောက် မကြီးကျယ်ဘူးပဲ။ ဒါဆို မင်းက ဒါကို မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး သုံးနိုင်အောင်၊ ပင်မမျိုးနွယ်စုတွေပါ သုံးနိုင်အောင် ထုတ်ပေးချင်တာလား”

နင်းကျော့က ပြုံးလျက် “ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့လည်း မဆိုနိုင်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျိုဖန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

နင်းကျော့က ဆက်လက်၍ “ဘိုးဘေးကြီးသာ ဒီ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာအောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျိုဖန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဘာလဲ၊ ဒါက သေတော့မှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ “ယင်းရဲ့ လက်ရှိ အငွေ့အသက်နဲ့ အခြေအနေအရ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သုံးပြီး အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလို့သာ အခုထိ အသက်ရှိနေသေးတာပါ။”

“ကျွန်တော်တို့ နင်းမျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ထပ် အမွေအနှစ် ရတနာတစ်ခု ရှိလာနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ဘိုးဘေးကြီးအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတော့တယ်”

နင်းကျိုဖန်သည် ဖိအားများစွာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလျက် ဆဲရေးလိုက်မိလေသည်။ “မင်းလို ကောက်ကျစ်တဲ့ ကောင်လေးကတော့ကွာ။ ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ လာစောင့်ဖမ်းနေတာကိုး”