ကြယ် ကမ္ဘာ ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ခြင်း
Vol. 81 Ch. 847
နှစ်သန်းပေါင်းများစွာသော ကာလတစ်လျှောက်တွင် ထိပ်တန်းအစွမ်းထက်သူ အများအပြားက ထာဝရ ၏ အစွန်းအဖျားကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးက ရူးသွပ်သွားကြသည်ဖြစ်စေ၊ ကျဆုံးသွားကြသည်ဖြစ်စေ အဆုံးသတ်မှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
ထန်ထျန်း အရင်က ကြယ် ကမ္ဘာ ထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရသည့် အရူးကြီးမှာလည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက ထိုသူသည် ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် တူညီသော ခံစားချက်မျိုးကို ထုတ်ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် ထန်ထျန်းတွင် အကြိုခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်၊ ထိုအရူးကြီးသည် ထိုစဉ်က ထာဝရကို ပထမဆုံး ထိတွေ့ခဲ့သည့် ထာဝရဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထာဝရ၏ အော်ရာများ သေချာပေါက် စွဲကျန်နေပေလိမ့်မည်။
၎င်းကို အသုံးချ၍ ထန်ထျန်းက ထာဝရ၏အထက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ကောင်းကင် ဝါးမြို နတ်ဆိုး ၏ တည်ရှိမှုကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဤကိစ္စကို အရင်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တကယ်လို့သာ ကောင်းကင် ဝါးမြို နတ်ဆိုးအပေါ် သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက ကျွင်းချန်ချင်း၏ သော့ထက် သာလွန်သည်ဟု အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လျှင် နောက်ပိုင်းကိစ္စများ အားလုံးမှာ ကိုင်တွယ်ရ ပိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း ခေါင်းမော့ကာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အစည်ကားဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေဖြစ်ခဲ့သည့် စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်မိသည်။
၎င်းက ကမ္ဘာ့အရှင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဆက်လက် စည်ကားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှသာ ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး တည်ရှိခဲ့သည့် မြင့်မြတ် နယ်မြေတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း ၎င်းက နောက်ဆုံးတွင် ပျက်သုဉ်းခဲ့ရသည်ပင်။
လမ်းကြောင်းပြတ်တောက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း လွင့်မျောနေပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထာဝရ
တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် လူသားများက ၎င်းအပေါ် ကြီးမားသော စွဲလမ်းမှုများ ရှိနေကြပြီး အရာအားလုံးကို ရင်းကာ သေသည်အထိ ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုစွဲလမ်းမှုကြောင့်ပင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ငါးမွေးသူ၏ ငါးကန်ထဲက ငါးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ တာအိုနှလုံးသား များ ပြိုကွဲကာ ပြန်လမ်းမရှိသော ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟူး..."
ထန်ထျန်း လေးလေးပင်ပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူက ထိုသို့သော စိတ်ခံစားချက်ကို သေချာပေါက် နားလည်နိုင်ပါသည်။
သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ထိပ်တန်း သိပ္ပံပညာရှင်တွေလိုပေါ့၊ တစ်သက်လုံး အပင်ပန်းခံ သုတေသနပြုပြီးနောက်မှာ စကြာဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးက ဖန်တီးထားတဲ့ ကစားစရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရရင်...
သူတို့လည်း သေချာပေါက် ရူးသွားကြမှာပဲ။
"ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးရင်တော့ ငါ လာကြည့်ဦးမယ်"
"မင်းတို့ဆိုတဲ့ ငါးမွေးသူတွေက တကယ်တော့ ဘယ်လိုကောင်တွေလဲဆိုတာကိုပေါ့"
ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်ကာ စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထျန်းမန်ဂိုဏ်း အကြွင်းအကျန် နယ်မြေ
ထန်ထျန်း တည်နေရာကူးပြောင်း အစီအရင်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်တာအို ကျိကျွင်းက မြေအောက်ဟင်းလင်းပြင် ထဲ၌ ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် တည်ရှိသည့် နေရာမှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး ပြန်လာချင်လျှင် မူလနေရာကနေသာ ပြန်လာနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူက ထန်ထျန်း ပြန်လာမည့်အချိန်ကို ဤနေရာ၌ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ချန်တာအိုကျိကျွင်းက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။
"အလကားပဲ"
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောသည်။ "ကမ္ဘာ့အရှင်က အစကတည်းက ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းပေါ်မှာ ရှိနေတာ"
"ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာကတည်းက ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ"
သို့သော် ချန်တာအိုကျိကျွင်း က သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ဆက်ထိုင်နေသည်။
"တကယ်ပဲ စိတ်ကူးယဉ်မနေပါနဲ့တော့"
"ကျွင်းချန်ချင်းဆီမှာ ခိုလှုံတာကပဲ ငါတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်ရာလမ်းပဲ"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကမ္ဘာသစ်မှာ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အခုထက် ပိုမြင့်မားလာလိမ့်မယ်၊ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ကြည်ညိုမှုကို ခံရလိမ့်မယ်"
"မင်းက အဲ့ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုးကို မလိုချင်ဘူးလား"
ထိုက်ချန် ကျိကျွင်း က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နားချနေသည်။
သို့သော်လည်း ချန်တာအိုကျိကျွင်း က သူ့ကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသေးပေ။
အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုက်ချန် ကျိကျွင်း က လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့"
"မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့"
"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားတာက မင်းအတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး၊ မင်း ကျွင်းချန်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်လို့ မရဘူး"
"တကယ်လို့ ကျွင်းချန်ချင်း ရောက်လာခဲ့ရင် မင်းပဲ အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်"
"ငါ လုံးဝ သေသွားမှာကိုလည်း မစိုးရိမ်နဲ့၊ ကျွင်းချန်ချင်းက ငါ့ကို ပြန်ရှင်သန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်"
"ဒါကြောင့် ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ"
ထိုက်ချန် ကျိကျွင်း က ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်မှသာ ချန်တာအို ကျိကျွင်းက လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကာ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"စီနီယာ အစ်ကို"
"ထျန်းမန်မှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်"
"ငါ မင်းကို ဒီကို ပြန်ခေါ်လာတာက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဒီနေရာက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်ကြည့်ခွင့်ပေးချင်ရုံတင်ပါ"
"အခု ကြည့်ပြီးပြီပဲ"
"တကယ်လို့ မင်းက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင်တော့ ငါ မတားတော့ပါဘူး"
ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားကာ ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ထိုက်ချန် ကျိကျွင်း မှာမူ အတော်ကြာအောင် မှင်တက်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက လေးလေးပင်ပင် သက်ပြင်းချကာ ချန်တာအို ကျိကျွင်း ၏ ဘေးတွင် ဝင်၍ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်တော့သည်။
အတော်ကြာပြီးနောက် တည်နေရာကူးပြောင်း အစီအရင်မှ အလင်းများ တောက်ပလာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ မြေအောက်ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ချန်တာအို ကျိကျွင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာပြီမှန်း သူ သိလိုက်သည်။
ထိုက်ချန် ကျိကျွင်း ကမူ မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချန်တာအို ကျိကျွင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
ယခုလက်ရှိ ထန်ထျန်းကို သူသည် အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှအကြာတွင် လူရိပ်တစ်ခု တည်နေရာကူးပြောင်း စင်မြင့်ပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။
"ဟင်"
"မင်း ရှိနေသေးတာလား"
ထန်ထျန်းက ချန်တာအိုကျိကျွင်း ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။
ချန်တာအိုကျိကျွင်း က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ "မင်း ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်ရရင်ပဲ ရပါပြီ"
ထန်ထျန်း ခေတ္တရပ်ကာ ပြော၏။ "စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် မှာ ငါ ဘာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား"
ချန်တာအိုကျိကျွင်း က ခေါင်းယမ်းပြသည်။
"သိတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ"
"မင်း ရဲ့ ကမ္ဘာက ငါ ပါဝင်ပတ်သက်လို့ ရတဲ့ အဆင့် မဟုတ်တော့ဘူး"
ထန်ထျန်း တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ဒီကောင်က သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
"ထားလိုက်ပါတော့"
သူက လက်ကာပြကာ ပြောသည်။ "ဒီကမ္ဘာရဲ့ အနာဂတ်က မြူခိုးတွေကြားမှာ ဖုံးကွယ်နေတုန်းပဲ၊ ဘယ်လောက် အချိန်ကျန်သေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး"
"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အရင် ဂရုစိုက်ပါ"
"ဒီနေရာက မဆိုးဘူး၊ ကမ္ဘာပျက်ရင်တောင် သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ချန်တာအိုကျိကျွင်း က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ထန်ထျန်းလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မြေအောက်ဟင်းလင်းပြင်မှ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထန်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း ၏ ဝိညာဉ် ပြန်ထွက်လာသည်။
"ဒီကောင်က တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ"
"ငါက အရင်က သူ့ကို နယ်ရုပ် တစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့..."
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
"တကယ်လို့ ကျွင်းချန်ချင်းဆီမှာ ခိုလှုံချင်ရင်တော့ ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်၊ တခြားကိစ္စတွေဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင် က မင်းကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အသစ် တစ်ခုလောက် ရအောင် လုပ်ပေးပါလား"
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း က ပြောသည်။
ချန်တာအိုကျိကျွင်း က စဉ်းစားပြီး တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု မြေအောက်ဟင်းလင်းပြင်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် လူရိပ်နှစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ လုံကျိုကျိုး ပင် ဖြစ်သည်။
......
ကြယ် ကမ္ဘာ
ပျက်စီးနေသော ကြယ်များကြားတွင် ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လာဖူးသဖြင့် တည်နေရာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤတစ်ခေါက်တွင် မခက်ခဲတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်ကာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ရောက်လာသည့် နေရာမှာ ကြယ် နန်းတော် ရှိသည့် နေရာပင်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် အရူးကြီးကို တွေ့ခဲ့သည်မှာလည်း ဤနေရာ၌ ဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က အရူးကြီး ဖျက်ဆီးထားမှုများမှာ အထင်အရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အော်ရာများက ဤနေရာမှနေ၍ ကြယ် ကမ္ဘာ ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ ဆန့်တန်းနေပြီး သိသာထင်ရှားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။
ရူးသွပ်နေသည့် သူက သူ၏ အော်ရာများကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ထန်ထျန်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်သည်။
သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် သူ ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော ကြယ် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
အရူးကြီးက ထိုအပိုင်းအစအတွင်း၌ ရှိနေသည်။