ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုးကို ရှာတွေ့ခြင်း
Vol. 81 Ch. 849
ထန်ထျန်းက များပြားလှတဲ့ အသက်မူလစွမ်းအားတွေကို အရူးကြီးရဲ့ နဖူးအလယ်ထဲကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုစွမ်းအားပမာဏမှာ ကမ္ဘာငယ်ပေါင်း ဒါဇင်ချီရဲ့ စုစုပေါင်းစွမ်းအားထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီး ထန်ထျန်းမှာ ဂျင်ဂိုကမ္ဘာ ရဲ့ အဆက်မပြတ် ဖြည့်ဆည်းပေးမှု ရှိနေတာတောင် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်။
တကယ်တော့ အရူးကြီးရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ရူးသွပ်နေတဲ့ အော်ရာတွေကို လျော့ပါးသွားအောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်သလို နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေကိုလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ချိန်က ထာဝရ ကို ပထမဆုံး ထိတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ ဒီထိပ်တန်းအစွမ်းထက်သူကြီးကို နိုးထလာအောင် ကြိုးစားကြည့်ချင်နေသေးတာပင်။
ကံကောင်းတာက သူ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
အခုအချိန်မှာတော့ အရူးကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲက သွေးရောင်တွေက နောက်ဆုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သတိတစ်ချက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီပင်။
ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းကတော့ သူ့ရဲ့နဖူးအလယ်ထဲကို စွမ်းအားတွေ ပို့လွှတ်နေတာကို ရပ်လို့မရသေးပေ၊ မဟုတ်ရင်တော့ အခုမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ရလာတဲ့ သတိက ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို နိုးထအောင် လုပ်တာလဲ"
အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီးနောက်မှာတော့ အရူးကြီးက အလွန်အမင်း အားနည်းနေပုံရသည်။
အရင်က သူဟာ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
နှစ်သန်းပေါင်း တစ်ရာကျော်တိုင်အောင် အသက်စွမ်းအားတွေကို အဆက်မပြတ် လောင်မြိုက်နေနိုင်ခဲ့တာကို ကြည့်ရင် အရူးကြီးဟာ သူ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ်တုန်းက တကယ်ကို ကောင်းကင်ကိုအံတုနိုင်လောက်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့မှာ သေချာပင်။
ထန်ထျန်းက သူ့မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ထာဝရဧကရာဇ် လား"
အရူးကြီးက ထန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောသည်။ "ငါ့ကို အဲ့ဒီလို ခေါ်ခဲ့ကြတာတော့ ရှိတယ်"
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက ဖြစ်မှာပါ "
ပြောပြီးနောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဒီကမ္ဘာက..."
"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."
သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်တွေ မဟုတ်တော့ပေမဲ့လည်း ထာဝရဧကရာဇ်က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူက ထိတ်လန့်နေရင်းနဲ့ပဲ အားနည်းပေမဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အရိပ်ထင်လာခဲ့သည်။
"ဒါက... ပြောရရင်တော့ အရှည်ကြီးပဲ"
"ငါတို့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး ထင်တယ်"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
သူက ထာဝရဧကရာဇ်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားတယ် ဆိုပေမဲ့ အကြာကြီးတော့ မတောင့်ခံနိုင်ပေ။
ထာဝရဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဒီနှစ်သန်းပေါင်း တစ်ရာကျော်အတွင်းမှာ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကမ္ဘာကြီးက အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ"
"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြန်ကောင်းအောင် ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ တချို့ဆိုရင် အသက်တောင် ပေးခဲ့ကြတယ်"
ထန်ထျန်းက အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထာဝရဧကရာဇ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။
"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ မင်းလို... တည်ရှိမှုမျိုးက ဘာလို့ ဒီကမ္ဘာထဲကို ရောက်လာရတာလဲ"
"မင်းအတွက်ဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပြဿနာမှန်သမျှက ပြဿနာ မဟုတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား"
ထန်ထျန်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။
"ငါက ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလို့လား"
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တည့် ပဲ မေးပါရစေ"
"ငါးမွေးသူတွေအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက် သိသလဲ"
"ထာဝရနယ်ပယ်ကို ထိတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်း တကယ်ပဲ ဘာတွေကို မြင်ခဲ့ရတာလဲ"
ထန်ထျန်းရဲ့ ဒီမေးခွန်းတွေကို ကြားတဲ့အခါ ထာဝရဧကရာဇ်က သူ့ကို ခဏလောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကြည့်နေပြီးမှ စကားပြောလာသည်။ "မင်းက ငါ ထင်ထားတာနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားနေတယ်"
"မင်းက ဒီကမ္ဘာက သက်ရှိ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ မင်းက အရာအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့... အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားလည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး"
"ငါးမွေးသူ ဆိုတာကိုတော့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"
"ထာဝရကို ထိတွေ့ပြီးနောက် ငါ ဘာမြင်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."
"ငါ ပြောနိုင်တာက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အရာအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ထိန်းချုပ်နေတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရား တစ်ပါး ရှိနေတယ် ဆိုတာပဲ"
"ဒီကမ္ဘာက ဘယ်အရာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"
"ထာဝရ ဆိုတာလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး..."
ပြောရင်းနဲ့ ထာဝရဧကရာဇ်ရဲ့ အကြည့်တွေက လျင်မြန်စွာ တုန်လှုပ်လာပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာကာ ကျန်ရှိနေတဲ့ သတိလေးကို ဝါးမြိုတော့မည့်ပုံပင်။
ဒါကို မြင်တဲ့အခါ ထန်ထျန်းက ချက်ချင်းပဲ မူလစွမ်းအား ပို့လွှတ်မှုကို တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ အခြေအနေကို ပြန်ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ထန်ထျန်းက ဒီအကြောင်းအရာကို ထပ်မပြောတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မူလက ထာဝရဧကရာဇ်ဆီကနေ ငါးမွေးသူတွေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ပိုရမလားလို့ စမ်းကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့ ထာဝရဧကရာဇ် သိတာ သိပ်မများပေ၊ သူက ကမ္ဘာ့အရှင်လောက်အထိ အဝေးကြီးကို မရောက်ခဲ့တာကြောင့် ဆက်မေးနေလည်း အကျိုးမရှိနိုင်တော့ပေ။
ဒါ့အပြင် ဒီအကြောင်းအရာက ထာဝရဧကရာဇ်ကို ပြန်ပြီး ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တာကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
ထာဝရဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် ပြန်တည်ငြိမ်လာတာကို စောင့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာကြီး ဒီအတိုင်း ပျက်စီးသွားတာကိုတော့ ငါ အလိုမရှိဘူး"
"ဒီနေ့ မင်းကို လာရှာတာကလည်း ငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခု ကူညီပေးဖို့ပါ"
ထာဝရဧကရာဇ်က ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခုနက စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို ပိုပြီး အားနည်းသွားစေပုံရသည်။
"ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးတာကို တားဆီးဖို့လား..."
"မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ငါက မင်းကို ဘာကူညီနိုင်မှာလဲ"
ထန်ထျန်းက လေသံအေးအေးနဲ့ ပြောသည်။ "မခက်ပါဘူး"
"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ထာဝရအော်ရာ အချို့ကို ငှားပြီး ထာဝရရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရှာချင်ရုံပဲ"
"တစ်ချက်လောက် လှမ်းကြည့်ရုံပဲဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်မှာပါ"
ထာဝရဧကရာဇ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်မှာပါ"
"ဒါပေမဲ့..."
"ဒါတွေအားလုံးက တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ် ရှိရဲ့လား..."
"အဲ့ဒီ တည်ရှိမှုကြီး ရှိနေသရွေ့ ငါတို့က ဘယ်တော့မှ ထွက်မပြေးနိုင်တဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲ ရှိနေမှာ"
"ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကံကြမ္မာ၊ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာတွေက ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."
ထန်ထျန်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထာဝရဧကရာဇ် ပြောနေတဲ့ "အဲ့ဒီတည်ရှိမှု" ဆိုတာ ငါးမွေးသူ ဖြစ်မှန်း သူ သိသည်။
ငါးကန်ထဲက ငါးက ကိုယ့်ကံကြမ္မာကိုယ် ထိန်းချုပ်ချင်တယ် ဆိုတာကတော့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ သေချာပင်။
"ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတာထက်စာရင်တော့ တစ်ခုခု လုပ်ရမှာပဲ"
"ငါးကန်ထဲမှာ ရှင်သန်နေရတာက အားလုံး သေကုန်တာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
ထာဝရဧကရာဇ်က ပြန်မဖြေဘဲ သူ့လက်ကို ခက်ခဲစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်တဲ့ အော်ရာတစ်ခုက သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာခဲ့သည်။
အဲ့ဒါကတော့ ထာဝရအော်ရာပင် ဖြစ်သည်။
ထာဝရဧကရာဇ်က သူ့ဘာသာ စုစည်းပေးလိုက်တာကြောင့် ထန်ထျန်းအတွက် အလုပ်အများကြီး သက်သာသွားခဲ့သည်။
"ကျေးဇူးပဲ"
ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သေးငယ်တဲ့ နိယာမသံကြိုး အချို့က ထာဝရအော်ရာပေါ်မှာ ရစ်ပတ်သွားသည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကလည်း သံကြိုးတွေနဲ့အတူ ထာဝရအော်ရာထဲကို စီးဝင်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ထန်ထျန်းက မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ရောက်ရှိသွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါက စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်မြစ်လိုပဲ တည်ရှိနေခြင်းနဲ့ မတည်ရှိခြင်း ကြားမှာ ရှိနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထန်ထျန်းဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားတွေနဲ့ အသက်မူလစွမ်းအားတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်နဲ့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျင်ဂိုကမ္ဘာက ဖြည့်ဆည်းပေးတာတောင် မလောက်ငှ တော့သလိုပင်။
အရင်က ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေခဲ့ရတုန်းကတောင် ဒီလောက်အထိ အကုန်အကျ မများခဲ့ပေ။
ထန်ထျန်း ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ သူ ဒီနေရာမှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်လောက်ပဲ နေနိုင်လိမ့်မည်။
အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူက ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုး ကို ချက်ချင်း စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။
သူက စနစ် ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြောင်းအလဲတွေကို အသေးစိတ် ခံစားကြည့်ကာ ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုးရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက သူ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ချောမွေ့နေခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တာနဲ့ ကြီးမားတဲ့ တွင်းနက် တစ်ခုက မီးခိုးရောင်ကမ္ဘာထဲမှာ ပေါ်လာပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒါဟာ အပြင်က တွင်းနက် ရဲ့ မူလကိုယ်ထည်၊ ကမ္ဘာ့အရှင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုး ဖြစ်မှန်း ထန်ထျန်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
ဒါဟာ သူ့ကိုယ်ထဲက စနစ်စွမ်းအားတွေရဲ့ တကယ့် အရင်းအမြစ်ပဲ ဖြစ်သည်။
တွင်းနက် က သူ့ရှေ့မှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ များပြားလှတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲကို တိုက်ရိုက် စီးဝင်လာခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှအကြာတွင် ထန်ထျန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။
ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်နေခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဝါးမြိုနတ်ဆိုးအပေါ် သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အဲ့ဒီနတ်ဆိုးကို ဖွင့်ဖို့ သုံးတဲ့ သော့ထက် တကယ်ပဲ သာလွန်နေခဲ့လေပြီပင်။