အခန်း (၃-၄)

အခန်း ၃: ကြောက်မက်ဖွယ် ခွဲစိတ်မှု

ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထုံဆေးများ၊ ပိုးသတ်ဆေးများနှင့် ချုပ်ရိုးချုပ်ရန် လိုအပ်သည်များ အဆင်သင့်ရှိနေပြီး၊ သွေးတိတ်ညှပ် ၊ ဝမ်းဗိုက်ချဲ့ကိရိယာ၊ အဝတ်ညှပ် ၊ သားဥအိမ်ညှပ် နှင့် ထိပ်ဝိုင်းကတ်ကြေးများကဲ့သို့သော သိမ်မွေ့သည့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများကို သေသပ်စွာ စီစဉ်ထား၏။

ဝူကျိရှန်းသည်အူအတက်ပေါက်ခွဲစိတ်မှု များကို ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ဖူးသဖြင့် ပုံမှန်အခြေအနေတွင်ဆိုလျှင် ဤမျှများပြားသော ကိရိယာအစုံအလင်ကို လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဆေးသေတ္တာထဲတွင် အလိုအလျောက်ထိန်းညှိနိုင်သည့် ဝမ်းဗိုက်ချဲ့ကိရိယာ မပါဝင်သောကြောင့် ခွဲစိတ်မှုကို လက်ဖြင့်သာ အားပြုလုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဘေးကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ပက်လက်အနေအထား ထားလိုက်ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းသည် ခွဲစိတ်မှုမတိုင်မီ ပြင်းထန်သော ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်ခဲ့၏။

အရေးကြီးသည့် လူနာ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း ကို စောင့်ကြည့်ရန် စက်ကိရိယာကြီးများ မရှိသောကြောင့် ခွဲစိတ်နေစဉ်အတွင်း အစ်ကိုစစ်၏ သွေးဖိအားကို စောင့်ကြည့်ရန် သွေးဖိအားတိုင်းစက်ကိုသာ ယာယီအသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ခွဲစိတ်မှုမျိုးကို ပိုးမွှားနှင့် ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်သော ခွဲစိတ်ခန်းတွင် ပြုလုပ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေ အရအရေးကြီးနေခြင်းနှင့် ရှေးကျသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ထိုအချက်များကို ပူပန်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ဆေးသေတ္တာထဲမှ ပိုးသတ်ဆေးဖြန်းဘူးကို ထုတ်ယူကာ အခန်းအနှံ့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြန်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူသည် အစ်ကိုစစ်ကို တစ်ခါသုံး ခွဲစိတ်ခြုံထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ခွဲစိတ်မည့်နေရာအတွက် သင့်တော်သော အရွယ်အစားရှိသည့် အပေါက်တစ်ခုကို ဖောက်လိုက်သည်။

အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ဝူကျိရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်း ပြင်ဆင်တော့၏။ သူသည် ဆေးသေတ္တာထဲမှ ခွဲစိတ်ခန်းသုံး ဝတ်စုံအပြည့်၊ တစ်ခါသုံး နှာခေါင်းစည်း၊ ခေါင်းစွပ်နှင့် PVC လက်အိတ်များကို ထုတ်ယူဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ဝူကျိရှန်းကနံဘေးရှိသူများကိုပြောလိုက်၏။

"ဆီမီးခွက်အချို့ ထပ်ထွန်းလိုက်ပါ"

ခွဲစိတ်ရာတွင် မြင်ကွင်းကြည်လင်ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော်လည်း အရိပ်ပျောက်မီးအိမ် သာမက ဖယောင်းတိုင်ပင် မရှိသောကြောင့် ဆီမီးခွက်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံထွန်းခိုင်းကာ အိမ်နီးချင်းများကို အလင်းရောင်ရအောင် ကိုင်ခိုင်းထားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။

ခွဲစိတ်မှုမတိုင်မီ ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းသည် တစ်ခါသုံး ဆေးထိုးပြွန်ကို ယူကာ အစ်ကိုစစ်ကို ထုံဆေးပမာဏ ၁.၁ ဆ ထိုးပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆေးအာနိသင်ပြမည့် အချိန်ကို တွက်ချက်ရန် မိမိ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

ဂရုတစိုက်ရှိစေရန်အတွက် သူသည် သွေးခုန်နှုန်း အကြိမ်တစ်ရာကျော်သည်အထိ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တလက်လက်တောက်ပနေသော ခွဲစိတ်ဓားကို နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

သူသည် ဝမ်းဗိုက်ညာဘက်အောက်ပိုင်းတွင် ခွဲကြောင်းကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝအတိုင်း ပြင်ပကြွက်သားအလွှာကို ခွဲထုတ်ကာ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားအလွှာတွင် လက်မဝက်ခန့်သာရှိသော ခွဲကြောင်းကို ထပ်မံပြုလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးဝမ်းဗိုက်အတွင်းသားလွှာ ကို ပေါ်လာစေသည်။

လူသားတစ်ဦး၏ ဤတစ်ရှူးအလွှာပါးလေးမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ တလှုပ်လှုပ်ခုန်နေသော အင်္ဂါများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်းဗိုက်ဖွင့်ပြီး ခွဲစိတ်နေသည့်မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။

"မတုန်ကြနဲ့၊ ဆီမီးခွက်ကို ငြိမ်ငြိမ်ကိုင်ထား"

ဝူကျိရှန်းသာ အသံမာမာဖြင့် မဟန့်တားခဲ့လျှင် ပွင့်နေသော ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါ်ထွက်နေသော အင်္ဂါများကို မြင်ရရုံနှင့်ပင် အိမ်နီးချင်းများသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့မည်ဖြစ်၏။

ဝူကျိရှန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သူသည် နောက်ဆုံးအတွင်းလွှာကို ခွဲလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ဖိကြည့်ကာ အူမကြီးအဆုံးရှိ အူအတက်ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။

အူအတက်သည် သိသိသာသာ ရောင်ရမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ရောဂါ၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝမ်းဗိုက်ချဲ့ကိရိယာကို ယူကာ ခွဲစိတ်ဓားလက်ကိုင်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ခပ်သာသာလေး ဖိထားလိုက်၏။ အူအတက်နှင့် ကပ်နေသော အမြှေးပါးများ အလိုအလျောက် ကွာသွားစဉ် ခွဲစိတ်ဓားကို ပြန်ချကာ သားဥအိမ်ညှပ်ကို ကောက်ကိုင်၍ အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ထိပ်ဝိုင်းကတ်ကြေးဖြင့် တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်၏။

ဖြတ်လိုက်သော အမြှေးပါးမှ သွေးမထွက်စေရန် သူသည် ချည်ကြိုးဖြင့် ကြာပန်းထုံး ချည်နှောင်လိုက်၏။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ အရေးကြီးဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် ဖြတ်ထုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မရီး ၊ ဒီကိုလာခဲ့ဦး"

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

ဝူကျိရှန်းက သူမကို သားဥအိမ်ညှပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဒါကို ဒီလိုမျိုးကိုင်ပြီး ခပ်သာသာလေး မြှောက်ပေးထားပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကိုတော့ လုံးဝမထိမိစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ပိုးဝင်သွားလိမ့်မယ်"

ကြက်သတ်သည်ကိုပင် မကြည့်ရဲသော မမစစ်ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖို့ ပွင့်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို မြင်ရသည်မှာပင် မျက်နှာတွင် သွေးဆုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူကျိရှန်းက သူမကို အစ်ကိုစစ်၏ အူများကို ကိရိယာဖြင့် ကိုင်ခိုင်းနေသဖြင့် သူမ မည်သို့ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မရဲဘူး"

"ဒါက အစ်ကိုစစ်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ပဲ၊ မလုပ်ချင်ရင်တောင် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ်။ မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ အချိန်မဆွဲနဲ့"

မမစစ်သည် ကြောင်တောင်တောင်အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကိရိယာကို ကိုင်လိုက်သည်။

အူအတက်ခွဲစိတ်မှုမှာ အမှန်တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပြီး အချိန်အများကြီးမပေးရသလို အန္တရာယ်လည်း သိပ်မရှိလှပေ။

သို့သော် ဤနေရာမှာ ခွဲစိတ်ခန်းမဟုတ်သလို အရည်အချင်းရှိသော အကူလည်း မရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် လှုပ်ခါနေသော ဆီမီးခွက်များက ခွဲစိတ်သည့် မြင်ကွင်းကို အမှန်တကယ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

"အားလုံး အဝေးကြီးမှာ မရပ်နေကြနဲ့၊ ဒီကို နည်းနည်းနီးနီးလာကြ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းမမြင်ရဘူး"

ဝူဇီရှန်း၏ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ အနားသို့ အနည်းငယ် တိုးလာကြ၏။

ထိုမျှနီးကပ်သော နေရာမှ ကျန်းစစ်ကော၏ ဝမ်းဗိုက်ခွဲကြောင်းနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး အကြည့်များကို အမြန်ပင် လွှဲဖယ်လိုက်ကြ၏။

ဆီမီးခွက်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် ခွဲစိတ်ကြိုးကို ယူကာ ဝမ်းဗိုက်ချဲ့ကိရိယာ၏ အကူအညီဖြင့် အထုံးကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

သူသည် ကတ်ကြေး၏ ထိပ်ဝိုင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ဖိချကာ အူမကြီးအဆုံးတွင် အထုံးတစ်ခုကို ချည်လိုက်သည်။

လျင်မြန်သော ဖြတ်တောက်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် ရောင်ရမ်းနေသော အူအတက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

သူသည် သွေးတိတ်ညှပ်ကို ယူကာ ခွဲကြောင်းကို ခဏကြာ ညှပ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အူအတက်အပိုင်းစကို အူမကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ ချုပ်ရိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ဝမ်းဗိုက်စစ်ဆေးမှုအရ ခွဲစိတ်မှုပြီးမြောက်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ခွဲကြောင်းကို ပြန်ပိတ်ရန် စတင်လိုက်၏။

သူသည် အလွှာလိုက် ချုပ်ရိုးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချုပ်ပေးခဲ့ပြီး လေးကြောင်းဆက်တိုက် ချုပ်ပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းသည် နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်လိုက်ကာပြောလိုက်၏။

"ကဲ အားလုံးပဲ ဆီမီးခွက်တွေကို ချလို့ရပါပြီ"

အလွန်ညံ့သော ခွဲစိတ်မှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကြာမြင့်သွားသော ခွဲစိတ်မှုအချိန်ကို ထည့်တွက်ပြီး ပိုးဝင်နိုင်ခြေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် ခွဲစိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း အနာမရင်းစေရန် ထိုးဆေး ၂၀၀ စီစီကို ပြင်ဆင်ပြီး ဆေးပုလင်းကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် မြှင့်ချိတ်လိုက်ကာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆေးထိုးအပ်ကို အစ်ကိုစစ်၏ လက်ကောက်ဝတ် သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဆေးရည်သွင်းပြီးသောအခါ မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"မရီး ၊ အစ်ကိုစစ် ရဲ့ ရောဂါက ပျောက်သွားပါပြီ၊ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီနေ့တစ်ရက်လုံး ဘာမှမစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ ဗိုက်ဆာလာရင်တော့ ဆန်ပြုတ်ပျော့ပျော့ ဒါမှမဟုတ် ပဲနို့ နည်းနည်း တိုက်လို့ရပါတယ်"

"ငါးရက်အတွင်း စပ်တာတွေ၊ အေးတာတွေ မစားပါစေနဲ့"

"သူ့ရဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ထိတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းသန်မာနေတုန်းပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ သူ အရင်လိုပဲ ပြန်ပြီး ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် ရှိလာပါလိမ့်မယ်။ သူ ဒီနေ့တစ်ရက်ပဲ အိပ်ရာထဲ နားဖို့လိုပြီး မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ဆိုရင် အိပ်ရာကထပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပါပြီ"

အရိုးထိလျှင်ပင် ပြန်ကောင်းရန် ရက်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာတတ်သော်လည်း ကျန်းစစ်ကော၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထားပြီးမှ တစ်ရက်တည်းနှင့် ပြန်ကောင်းမည်ဆိုသည်မှာ အံ့ဖွယ်မဖြစ်လွန်းဘူးလား။

"ဝူကျိရှန်း မောင်လေး၊ ငါ့ယောက်ျားက တကယ်ပဲ တစ်ရက်တည်း နားရုံနဲ့ ပြန်ကောင်းမှာလား"

ဝူကျိရှန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က စိတ်ချရအောင် တစ်ရက်နားခိုင်းတာပါ၊ ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့။ တကယ်တော့ အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေအရ အခုချက်ချင်းတောင် လမ်းလျှောက်လို့ ရနေပါပြီ"

ဝူကျိရှန်းအတွက်မူ အူအတက်ခွဲစိတ်မှုမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော ခွဲစိတ်မှုလေးတစ်ခုသာဖြစ်၏။

အကယ်၍ ခေတ်မီနည်းပညာ ကိုသာ သုံးနိုင်ပါက ဆေးပညာအရ သင့်တင့်သော လှုပ်ရှားမှုက အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်း လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေနိုင်သည်။

ခေတ်မီနည်းပညာဖြင့် ခွဲစိတ်ရန် အခြေအနေမပေးသောကြောင့်သာ ကျန်းစစ်ကော၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖွင့်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

အိပ်ရာထဲ နားခိုင်းခြင်းမှာ ဒဏ်ရာ ပိုမိုမြန်မြန် ကျက်စေရန်အတွက်သာဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်မှုကိုယ်တိုင်နှင့် တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်ပေ။

"အစ်ကိုစစ် အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ အားလုံးလည်း လူစုခွဲလို့ရပါပြီ"

ခွဲစိတ်ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းက ပြုံးလျက်‌တိုးညင်းစွာပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြီး ပဲပြားလုပ်ရဦးမယ်"

--------------

အခန်း ၄ - ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ရောဂါဝေဒနာသည် ကုသရန် ခက်ခဲလှသည်

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျန်းစစ်ကောသည် ရုံးတော်သို့ အလုပ်တက်ရန် ရောက်ရှိလာသောအခါ ခရိုင်ဝန်၊ ခရိုင်ဝန်ထောက် သို့မဟုတ် အမြဲတမ်းအရာရှိများနှင့် ရုံးစေများအားလုံးက ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ဆူညံစွာဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကိုသာ မေးမြန်းကြလေသည်။

"အဘိုးလေး၊ မင်းရဲ့ အူတွေကို ထုတ်ပြီး ဖြတ်လိုက်ရတယ်လို့ ငါတို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

လူဦးရေ အနည်းငယ်မျှသာရှိသော ဤအဆင့်နိမ့် ခရိုင်မြို့လေးတွင် ဝက်တစ်ကောင် ပျောက်ဆုံးခြင်းသည်ပင် သတင်းကြီး ဖြစ်သွားတတ်သည်။

ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်ပြီး ရောဂါကုသခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့၊ တကယ်ပေါ့။ တကယ်လို့ အဲဒီ အူပုပ်အပိုင်းကို ဖြတ်မပစ်ခဲ့ရင် ဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုနစ်ရက်ပြည့် ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ရမယ့်နေ့ ဖြစ်နေမှာပါ"

ခရိုင်ဝန် မင်းကြီး ရှန်လင်းသည် အသက်ကြီးသော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စပ်စုလိုစိတ် ပြင်းပြနေပြီး အစ်ကိုစစ်အားထပ်မေးလိုက်သည်။

"ငါ အသက်ငါးဆယ်ကျော် နေလာတာတောင် ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲပြီး ရောဂါကုတယ်ဆိုတဲ့ ဒီလို ရှားပါးတဲ့ကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ငါတို့ကို ပြလို့ ရမလား"

ကျန်းစစ်ကောက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဂွမ်းခံအင်္ကျီကို မတင်ကာ ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာကို လူတိုင်းအား ပြသလေသည်၊ ထို့နောက် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ရှင်းပြ၏ ။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ပြင်းထန်တဲ့ ကာလဝမ်းရောဂါ ခံစားနေရပြီး နာကျင်မှုက သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။ အန်းမင်ခန်းမက နတ်ဆေးဆရာကြီး စွန်းတောင် ဘာမှမတတ်နိုင်လို့ သေဖို့ပဲ စောင့်နေခဲ့ရတာပါ"

"ကံကောင်းတာက ဘေးအိမ်မှာ နေတဲ့ ကျွန်တော့်ညီ ဝူကျိရှန်းက ဆေးပညာ တချို့တလေ သိနေတာပဲ။ သူက ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ဓားကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဗိုက်ကို ခွဲ၊ အူပုပ်တွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့် အသက်ကို ကယ်လိုက်တာပဲ"

ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်ပြောရင်း ကျန်းစစ်ကောမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည် ။

"ကုသမှုက အချိန်မီခဲ့လို့ တော်သေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ငရဲမင်းဆီ သွားတွေ့နေရလောက်ပြီ"

"ဗိုက်ကို ခွဲပြီး အူတွေကို ထုတ်တာတောင် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်သေးတယ်ဆိုတာ၊ အစ်ကိုလေးရဲ့ ကိုယ်တွေ့သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ"

"ဗိုက်ခွဲ၊ အူထုတ်ခံရတာတောင် မသေဘဲ ရောဂါက ပြန်ပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မှော်အတတ်ဆိုတာတောင် ဒီထက် မပိုနိုင်တော့ဘူး"

"ပညာရှိကြီးတွေဟာ ထူးဆန်းတဲ့ တန်ခိုးတွေ၊ နတ်ဝိညာဉ်တွေအကြောင်းကို မပြောကြဘူး။ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မှော်အတတ်ဆိုတာတွေက နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေပါပဲ။ ဒီလို ဆေးပညာမျိုးက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းပေမယ့် စာအုပ်တွေထဲမှာတော့ တကယ် မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်ခရိုင်ဝန် ရှန်လင်းက ခေါင်းခါရင်း ပုံပြင်တိုလေး တစ်ခုကို ပြောပြသည် ။

" 'ထူးဆန်းသော မှတ်တမ်းများ' ထဲမှာ ဝူဖုက ကျီခန်းကို ကုသပေးခဲ့တဲ့အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားဖူးတယ်..."

"ဝေနိုင်ငံ ကျင့်ယွမ် ဒုတိယနှစ်မှာ ကျီခန်းဟာ သူ့ဗိုက်က ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဖောင်းကားလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်ခု ကူးစက်ခံခဲ့ရတယ်။ သူက ဝူဖုဆီမှာ ဆေးကုသမှု ခံယူခဲ့ရာမှာ ဝူဖုက ဓားနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲပြီး ပုံးတစ်လုံးစာလောက်ရှိတဲ့ အကျိတ်ကြီးကို ဖယ်ထုတ်ပေးလိုက်လို့ သူ ပြန်ကျန်းမာလာခဲ့တယ်"

ဤပုံပြင်တိုလေးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၊ သုံးပြည်ထောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းက ကျော်ကြားသော ပညာရှိ ကျီခန်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန် ဝူဖုက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲကာ အကျိတ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန် မင်းကြီး ရှန်သည် ရှေးဟောင်းစာပေများကို နှံ့စပ်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်များကို ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သို့သော် သူ၏ ရုံးစေများမှာမူ ပညာမတတ်သော သာမန်လူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အလွန်ဆုံး သိလှမှ ကျီခန်းသည် ဝါးတော၏ ပညာရှိ ခုနစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟုသာ သိကြသည်။ ခရိုင်ဝန် အခုလေးတင် ပြောသွားသည့် ဝူဖု အကြောင်းကိုမူ သူတို့ လုံးဝ မသိကြပေ။

"ဝူဖုဆိုတာ... ဟွာထော်ရဲ့ တပည့်ကြီးပဲ့"

"အဲဒီ ဝူဇီရှန်းက မင်းရဲ့ဗိုက်ကို ခွဲပြီး ကုသနိုင်တယ်ဆိုတာ ဝူဖုရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ။ ဒါကို တွက်ကြည့်ရင် အဲဒီ ဝူကျိရှန်းဟာ ဟွာထော်ရဲ့ ဂိုဏ်းဆက် တပည့်တစ်ယောက်လို့ ယူဆလို့ ရနိုင်တယ်..."

ကျန်းစစ်ကောသည် ဝူကျိရှန်းနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်က ဟွာထော်တို့ ဆရာတပည့် တော်စပ်မှု ရှိမရှိကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်သည့် တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ ငွေကြေး ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းက သူ၏ ပြင်းထန်သော ရောဂါကို ကုသပေးခဲ့သဖြင့် အသက်ကယ်ကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် မင်မင်းဆက်ခေတ်ရှိ အစိုးရဝန်ထမ်းများ၏ လစာမှာ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် စားဝတ်နေရေးအတွက်ပင် မနည်း ရုန်းကန်နေရကာ ကောင်းမွန်သော ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်ပင် မဝယ်နိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ခရိုင်ဝန် မင်းကြီး ရှန်ထံမှ ငွေအချို့ တောင်းခံရန်သာ ရှိသည်။

"ငွေ" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် ခရိုင်ဝန် မင်းကြီး ရှန်သည် ချက်ချင်းပင် ခက်ခဲသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားပြီးခက်ခဲစွာပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ခရိုင်ဟာ မြေဆီလွှာ မကောင်းသလို လူတွေလည်း ဆင်းရဲတဲ့ အဆင့်နိမ့် ခရိုင်လေးပဲ။ ဘဏ္ဍာတိုက်ကလည်း အားနေပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ဆောင်းဦးအခွန်အတွက်တောင် မနည်း စုဆောင်းနေရတာ..."

ရှန်လင်းသည် မူလက မြို့တော်တွင် အတိုင်ပင်ခံအရာရှိ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း "ဟုဝေယုံ အမှု" တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သည်ဟု စွပ်စွဲခံရသဖြင့် ဤဝေးလံခေါင်သီသော နေရာသို့ အဆင့်ခုနစ် အရာရှိငယ်အဖြစ် ရာထူးလျှော့ချ ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိုင်ပင်ခံအရာရှိများသည် နန်းတွင်း နိုင်ငံရေးနှင့် လက်ရှိ အခြေအနေများကို ဝေဖန်ရာတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဒေသန္တရ အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန် အားနည်းလှသည်။ခရိုင်ဝန်သည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး လာဘ်စားမှု မရှိသော်လည်း နိုင်ငံရေးအရ အောင်မြင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ။ ဤခရိုင်၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေမှာ ရုံးစေများ၏ လစာပင် မပေးနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရုံးစေများက ကျန်းစစ်ကောအတွက် ဒင်္ဂါးပြား နှစ်တွဲကို စုပေါင်း ကူညီပေးကြသည်။ သူသည် ဝက်ဗိုက်သား အဆီအအိဆုံး အသားအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အိမ်မှလည်း ကြက်ဥတစ်တောင်းခွဲ ယူဆောင်ကာ ဝူကျိရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

"ညီလေး ဝူကျိရှန်းက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ပေမယ့် ငါကတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်တောင် မပေးနိုင်လို့ တကယ်ပဲ အားနာမိပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲလေ။ ကျေးဇူးတင်ဖို့ လိုလို့လား။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက အစ်ကိုလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စအတွက် ရုံးတော်မှာ ရက်တော်တော်ကြာ လိုက်လုပ်ပေးခဲ့တာကိုလည်း ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်"

အိမ်နီးချင်းအချင်းချင်း ကူညီကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ရိုးရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေရန် မလိုပေ။

သူသည် ကျန်းစစ်ကော၏ "ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်" ကို မူလက မယူလိုသော်လည်း ထိုသူက အတင်းအကျပ် ပေးနေသည်။

"တခြားအရာတွေက ပြောရလွယ်ပေမယ့် အသက်ကယ်ကျေးဇူးကိုတော့ ကျေးဇူးမတင်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ကာလဝမ်းရောဂါကို မကုပေးခဲ့ရင် ငါ သေတာ ကြာလှပြီ"

"ငါသာ မရှိတော့ရင် ငါ့အိမ်မှာ အပေါ်က လူကြီးတွေနဲ့ အောက်က ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်၊ ငါ့မိန်းမကလည်း ကိုယ်ဝန်နဲ့။ ငါသာ မရှိတော့ရင် ဒီမိသားစုကြီး ပျက်စီးသွားမှာပဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း အသားကိုတော့ ကျွန်တော် ယူထားလိုက်ပါမယ်၊ ကြက်ဥတွေကိုတော့ အစ်မလေး ခန္ဓာကိုယ် အားရှိအောင် ပြန်ယူသွားပေးပါ"

"အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို အသားတစ်တုံးတည်းနဲ့လား။ ဒီသတင်းသာ အပြင်ထွက်သွားရင် ငါ့ကို အသိတရား မရှိတဲ့လူလို့ အိမ်နီးချင်းတွေက ရယ်ကြမှာပေါ့"

"အစ်ကို စစ်၊ ဒီလမ်းထဲက အိမ်နီးချင်းတွေ အားလုံးကလည်း ဆင်းရဲမွဲတေနေကြတာပဲ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ရယ်နေမှာလဲ"

"ဆင်းရဲခြင်း" အကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ ကျန်းစစ်ကောမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပြီးမချင့်မရဲလေသံဖြင့်ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဘဝက တကယ်ပဲ ကျပ်တည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ရာသီဥတု ကောင်းနေပြီး နန်းတော်က အခွန်တွေလည်း သိပ်မများလို့ မနည်း ရုန်းကန်နေထိုင်နိုင်တာပါ။ တကယ်လို့ အငတ်ဘေးကြုံတဲ့ နှစ်တွေနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ပြောရခက်ပြီ"

ဝူကျိရှန်းသည်လည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝအပေါ် ခံစားချက်များစွာ ရှိနေသည် ။ သူနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ တင်းတို့သည် မနက်စောစောမှ ညနက်သိုင်အောင် တို့ဖူးလုပ်ရင်း ကြိုးစားကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိပြီး ဆားဝယ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော ဘဝမှာ တကယ်ပင် သည်းခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းစစ်ကောကဝူကျိရှန်းကိုဆက်မေးလိုက်၏။

"ဒီလောက် ဆေးပညာ ကောင်းနေတာကို ဆေးခန်း ဘာလို့ မဖွင့်တာလဲ"

"မင်းသာ ဆေးခန်းဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင် ရုံးတော်က လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းနဲ့ ခွင့်ပြုချက်တွေ အားလုံးကို ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

ထိုခွင့်ပြုချက် စာရွက်စာတမ်းများမှာ ယခုခေတ်၏ "လုပ်ငန်းလိုင်စင်" နှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူသည်။ ကျန်းစစ်ကောမှာ ရုံးတော်မှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စမှာ မခက်ခဲပေ။

ဆေးခန်းဖွင့်ခြင်းသည် တို့ဖူးလုပ်ခြင်းထက် ပိုမို ငွေရမည်မှာ သေချာသည်။ ဝူကျိရှန်းသည် ဤသဘောတရားကို နားလည်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကြောင့် မလုပ်နိုင်ပေ - ထိုအရာမှာ ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းကခါးသီးစွာနှင့်အကူအညီမဲ့စွာပြုံးလိုက်ရင်းကျန်း‌စစ်ကောအားပြန်ပြော လိုက်၏။

"ဆေးခန်းဖွင့်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက် လွယ်လို့လဲ ၊ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် ရင်းနှီးငွေ မရှိဘူးလေ"

ဆေးခန်းဖွင့်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ဆိုင်ခန်းကောင်းအချို့ ငှားရမ်းရန်၊ အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံရန်နှင့် အသုံးများသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အစုံအလင် ထားရှိရန် လိုအပ်သည်။

အတွင်းအပြင် အရာအားလုံးအတွက် ငွေလိုသည်။ ခြုံပြောရလျှင် ငွေစင် တုံး သုံးရာမှ ငါးရာခန့် မရှိဘဲနှင့် ထိုကိစ္စကို စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ဖခင်ဖြစ်သူ တင်းသည် တစ်သက်လုံး တို့ဖူးလုပ်လာခဲ့သော်လည်း ဒင်္ဂါးပြား ခုနစ်တွဲ၊ ရှစ်တွဲခန့်သာ စုမိပြီး ၎င်းမှာ ငွေစင် ခြောက်တုံးခန့်သာ ရှိသည်။ ဤဆင်းရဲသော မိသားစုအတွက် ငွေစင် ရာဂဏန်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ စိတ်ကူး၍မရသော ကိန်းဂဏန်းကြီး ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းသည် "ပြင်းထန်သော အူအတက်ရောင်ရောဂါ" ကဲ့သို့သော ကုမရသည့် ရောဂါကို ကုသနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် "ဆင်းရဲခြင်း ရောဂါ" ကိုမူ မကုသနိုင်ပေ။

ဆင်းရဲခြင်း ရောဂါသည် ကုသရန် အလွန် ခက်ခဲလှပါသည်တကား။

----+------+