အခန်း (၁၅၉၅-၁၅၉၆)

အခန်း (၁၅၉၅) : မီးလောင်ဒဏ်ရာ

ယန်းအိုက်က မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်သည်။ သူမက ထိုနည်းစနစ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေ၏။ ဤသည်မှာ နည်းပညာအရ တုကုပိုင်ထျန်း၏ ခွန်အားကို တိုးမြင့်ပေးမည် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ခံနိုင်ရည်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးစွဲမှုအပါအဝင် သူ့စွမ်းရည်အားလုံးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ညှိယူပေးလိမ့်မည်။ ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ့တာအိုက သူ့နည်းစနစ်များနှင့် မန္တန်များကို ပိုမိုစုံလင်စွာ အသုံးချနိုင်စေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ကံကြမ္မာ-အချိန် အောင်နိုင်မှု - အဆုံးမဲ့ဖြစ်နိုင်ခြေများ

တုကုပိုင်ထျန်းသည် ကံကြမ္မာနှင့် အချိန်တို့ကို သူ့အလိုကျ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အာဏာစက်ပြင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အနာဂတ်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုရန်နှင့် အဆုံးမဲ့ဖြစ်နိုင်ခြေများကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ထိုစွမ်းအားများကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ့အနေနှင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိရန် အကောင်းဆုံးချဉ်းကပ်မှုကို ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်းအိုက်က သူမ၏ဝါးဓားကို မလွှဲမီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမက သူမအပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အချိန်မြစ်ကြောင်းအတွင်းမှ သူမ၏တည်ရှိမှုကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကွက်တည်းဖြင့် သူမက သူမနှင့်ပတ်သက်သော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိအောင် တားဆီးလိုက်သည်။

သေခြင်းတရား အောင်နိုင်မှု - စစ်မှန်သော သေခြင်းတရားအမြင်

တုကုပိုင်ထျန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက သေခြင်းတရားအပေါ် လွှမ်းမိုးကာ ထိုအရာ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးက ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အမည်းရောင်ပြောင်းလဲသွားရင်း ယန်းအိုက်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးကို သတ်ဖြတ်ရန် … အနည်းဆုံးတော့ သူမကို မပြီးမပြတ်အခြေအနေသို့ ပို့ဆောင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေသည်။

သေမင်းသတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားချက်

ယန်းအိုက်က ဝါးဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ လေဟာနယ်တိုက်ပွဲကွင်းပြင်သည် အမှောင်အတိကျသွားပြီးနောက် ဘီလီယံနှင့်ချီသော တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်များ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုအမှောင်ထုကို ပိုင်းခြားလိုက်ပြီး တစ္ဆေများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထု၏ နောက်ကွယ်တွင် အမည်းရောင်တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဓားအလင်းတန်းက ထိုအရာကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

ထိုဓားချက်က တုကုပိုင်ထျန်း၏ နည်းစနစ်ကို ရပ်တန့်စေရုံသာမက သူ့ကိုပါ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက သူ့စိတ်ဆန္ဒစွမ်းအားနှင့် သဏ္ဍာန်ပြမှုကို မြှင့်တင်ရန် နှိုင်းယှဉ်မဲ့အောင်နိုင်သူ့စိတ်ဆန္ဒဟု ခေါ်သော နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒ သံချပ်ကာက သူ့ကို ဝန်းရံသွားပြီး သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်ထားသော ထိုဓားချက်ကို တောင့်ခံလိုက်သည်။

တုကုပိုင်ထျန်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသံထွက်ကာ ညည်းညူလိုက်ရသော်လည်း ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ့ယခင်နည်းဗျူဟာမှာ ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း ဤအရာမှာ တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရန် အကောင်းဆုံးချဉ်းကပ်မှုအဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ပြိုင်ဘက်သည် အနှိုင်းမဲ့အဖျက်စွမ်းအားရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးစက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမကို အနိုင်ယူရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အားနည်းအောင်လုပ်ပြီး လွှမ်းမိုးပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ခံစားချက် လွှမ်းမိုးခြင်း

တုကုပိုင်ထျန်းသည် သူ့ခံစားချက်များကို လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး ယန်းအိုက်၏ အဆုံးမဲ့တိုက်စစ်များရှေ့တွင် သူ့ကို တွန့်ဆုတ်စေမည့် သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းစေမည့် ခံစားချက်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက် သူက တိုက်ခိုက်ရန် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှု အောင်နိုင်ခြင်း

ဟွင်သွမ်းစကြဝဠာ၏ အကောင်းဆုံးဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည့်အလျောက် ယန်းအိုက်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုများသည် အနှိုင်းမဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုမရှိဘဲ သူမ၏ဓားပညာသည် ဤမျှမြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် စစ်မှန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူက ဥပေက္ခာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းထားခြင်း မရှိပါက ခံစားချက်ရှိသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြသေးသည်။

သူမက သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းသည် ခံစားချက်မရှိခြင်းဟု မဆိုလိုပေ။ တုကုပိုင်ထျန်း၏ နည်းစနစ်သည် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၏ သီးခြားကဏ္ဍတစ်ခုဖြစ်သော သူမ၏ မောင်နှမများအပေါ် ထားရှိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပြန်လည်အသုံးချလိုက်သည်။ ယန်းအိုက်ကဲ့သို့ သန်မာသော သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူပင်လျှင် တစ်နေ့တွင် သူမနှင့် အနီးကပ်ဆုံးလူများကို ဆုံးရှုံးရလေမလားဟု တွေးတောမိတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့လက်သီးက သူမ၏မျက်နှာနားသို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ဓားဧကရီ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုကြောက်ရွံ့မှုများထဲတွင် နစ်မျောသွားကာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားသည်။ တုကုပိုင်ထျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် နာနိုစက္ကန့်အတွင်း ထိမှန်တော့မည်ဖြစ်၍ အောင်မြင်ပုံပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဝိညာဉ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ကို တုံ့ဆိုင်းစေမည့် ခံစားချက်အားလုံးကို ဖယ်ရှားထားသောကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ခံစားချက်မှာ သူ့စစ်သည်တော်အသိစိတ်မှ ပေးသော သတိပေးချက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ် အံ့ဖွယ်သိုလှောင်ရုံကို အသက်သွင်းရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့သလို သူ့လွှမ်းမိုးအောင်နိုင်သူစိတ်ဆန္ဒဖြင့် မြှင့်တင်ထားသော အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒဖြင့်လည်း ၎င်းတို့ကို အားဖြည့်လိုက်သည်။

တုကုပိုင်ထျန်း၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သက်သေပြလိုက်သည်။ ယန်းအိုက်သည် နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ဓားဖြင့် တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ခဲ့သည်။ ထိုတန်ပြန်တိုက်စစ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ့ကာကွယ်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ဒဏ်ရာတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို မီတာ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက မဟာယန္တရား ၆ ခုမြောက် အားဖြည့်မှု နီးပါးရှိနေပြီ …

သူ အံကြိတ်ထားရင်း တွေးလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ စွမ်းရည်များအပေါ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုမှာ သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပုံရသည်။

"လူတွေက ခံစားချက်တွေနဲ့ တောင့်တမှုတွေ ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာကို မကြာခဏ လျစ်လျူရှုတတ်ကြတယ်" ယန်းအိုက်က ဆိုသည်။

ခံစားချက်များသည် ဒိုင်မေးရှင်းအနိမ့်တွင် တတိယအဆင့်ရုပ်ခန္ဓာ ဖြစ်နေရခြင်းမှာ အကြောင်းအရင်း ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် လူအများစုက ချီယွီလျို့ချင်တာအို၏ (လိုအင်ဆန္ဒခြောက်ပါး တောင့်တမှုခုနစ်ပါး တာအို) စွမ်းအားကြောင့် ထိုအရာကို ဒိုင်မေးရှင်းအမြင့်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုဟု မယုံကြည်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟွင်သွမ်းကမ္ဘာ အမြောက်အမြားတွင် ခံစားချက်အခြေခံ ရုပ်ခန္ဓာမျိုးသည် မပြောင်းလဲနိုင်သော ထိပ်တန်းသုံးခုပြီးလျှင် အဆင့်ဇယားတွင် စတုတ္ထမြောက် ဖြစ်သည်။

"အသိဥာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိမှန်သမျှ … လူသားဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် … စိတ်လှုပ်ရှားနေချိန် ဒါမှမဟုတ် အထိန်းအကွပ်မဲ့တဲ့ တောင့်တမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေချိန်မှာ ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက တကယ့်ကို မှတ်သားစရာပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငါ့အပေါ် ပြန်သုံးချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ။ အခု အဲဒီကြောက်ရွံ့မှုကို အစစ်မှန်ဆုံး စွမ်းအားပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ဦး။"

တုကုပိုင်ထျန်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။ ဤတိုက်ပွဲကွင်းပြင်တွင် ကြီးမားလှသော အမည်းရောင်ဓားကြီးတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မဟာယန္တရား ခြောက်ခု၏ ပုံရိပ်ယောင်များက ထိုအရာကို ဝန်းရံထားပြီး ဓားသွားကို အားဖြည့်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤဓားမှာ ခံစားချက်တာအိုကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ကာ အန္တိမလက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ပြောနိုင်သည်။

ခဏတာမျှအချိန်အတွင်း တုကုပိုင်ထျန်းသည် ဤနည်းစနစ်က ယူဆောင်လာသော ဖိအားကြောင့် လေဟာနယ်တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ကြီး အော်ဟစ်နေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို စိုးရိမ်ရန် အချိန်မရှိပေ။ ဤလက်နက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည့် ဒုတိယမြောက် ခံစားချက်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားနည်းမှုတို့ ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ခံစားချက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးထားနိုင်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြယ်သွားသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နှံထားသည်ဟု ထင်ရသော အမှတ်တရတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အကြိမ်ကြိမ်လျှော်ဖွပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဖြူဖျော့ပြီး အိပ်ပျော်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်။

"သမားတော်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အမေကို ကယ်ပေးပါဦး။"

"စိတ်မကောင်းပါဘူး သခင်လေးရယ်။ ဆေးဝါးမရှိဘဲ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ" ထိုလူအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆေးဝါးလား။ ကျွန်တော် သွားရှာပါ့မယ်" တုကုပိုင်က ထိုတဲငယ်လေးထဲမှ ပြေးထွက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက ပို၍ကြီးမားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် ဝါးလမ်းလေးရှိသော သီးခြားဝန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် ပြေးရင်းလဲကျသွားသော်လည်း ဘာတစ်ခွန်းမှ မညည်းတွဲဘဲ ပြန်ထကာ သူ့ခရီးကို ဆက်ခဲ့သည်။

စံအိမ်ကြီးမှ လူများစွာသည် စားပွဲများနှင့် အလှဆင်မှုများကို ပြင်ဆင်ရင်း အဝင်အထွက် လုပ်နေကြသည်။ အရာအားလုံးက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ထိုကောင်လေးမှာ ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူက သူ့ပစ်မှတ်ကို မကြာမီ မှတ်မိသွားပြီး အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူးလု … ကျွန်တော့်အမေ သူ့မှာ ဆေးဝါးလိုအပ်နေပါတယ်။"

ငါးမျက်နှာနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်သော ကြီးကြပ်ရေးမှူးလုသည် ထိုကောင်လေးကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေကို ငါ ပို့ပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့တဲကို ပြန်တော့။ ဒီပွဲက မြင့်မြတ်တဲ့လူတွေနဲ့ အရာရှိတွေ အများကြီးလာမှာ။ ဘုရင်ကြီးတောင် ကြွလာနိုင်တယ်။ တုကုမျိုးနွယ်ကို အရှက်မခွဲစမ်းနဲ့။"

"ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ပါ … ကျွန်တော့်အမေ ဒီညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဆေးလိုအပ်နေတာပါ" ကောင်လေးက ဒူးထောက်တောင်းပန်ရှာသည်။

"သွားစမ်း နုံအတဲ့ကောင်စုတ်" ကြီးကြပ်ရေးမှူးလုက သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက သူ့အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ချက်ချင်းစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားတွင် ပျက်စီးနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပေါ်လာခြင်းမှာ ကြီးလေးသော ပြစ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

တုကုပိုင်က အံ့ကြိတ်ထားလေသည်။ ထိုကန်ချက်က နာကျင်လှပြီး တစ်ခုခုပင် ကျိုးသွားသလား မသိသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ကျွန်တော့်အမေက မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဇနီးပါပဲ။ သူ သေသွားရင် ခေါင်းဆောင်ကြီး ဂရုစိုက်မှာပါ။"

ထိုကောင်လေးသည် မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၏ စံအိမ်အတွင်းသို့ ချီတက်ကာ အကူအညီတောင်းရန် အသင့်ဖြစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးလုသည် သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာပြီး ကောင်လေးကို ဖိထားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မင်း မသွားရဘူး" သူက ကင်းစောင့်အချို့ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

"သူ့တဲကနေ ထွက်မလာနိုင်အောင် သေချာကြည့်ထားကြစမ်း။"

"ကျေးဇူးပြုပါ၊ သူ ဆေးလိုအပ်နေတာပါ" တုကုပိုင်က အော်ဟစ်သော်လည်း ကင်းစောင့်တစ်ဦးက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ သူ့ဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ သမားတော်အိုကြီးသည် ထိုလူငယ်လေး ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ဤနေရာမှ မထွက်ခွာမီ နာကျင်မှု သက်သာစေသည့် ဆေးအချို့ကို တိုက်ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် တုကု၏ မလိုချင်တော့သော ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ဦးဖြစ်သည့်တိုင် သူမ၏ သေဆုံးမှုအတွက် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ ရှိလာမည်လား သူ မသိပေ။

ဆူပူသောင်းကျန်းနေခြင်းမှာ အပိုဖြစ်ကြောင်း ထိုကောင်လေး မကြာမီ သိရှိသွားသည်။ ထို့နောက် အမှန်တရားက သူ့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယနေ့တွင် သူ့မိခင်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်၏။ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် သူက သူမ၏ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း သူမ၏ နှာခေါင်းအောက်ရှိ အသက်ရှူသံကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ သူ မည်သို့ပင် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အသက်ရှူသံကို မခံစားရတော့သည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုကောင်လေးသည် သူ့အပြစ်ကင်းစင်မှုသာမက ဤကမ္ဘာနှင့် နောက်ဆုံးချိတ်ဆက်ထားသော အရာကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့မိခင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ တုကုပိုင်သည် တဲအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကင်းစောင့်များသည် သူ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများကို ဆင်နွှဲရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ တုကုမျိုးနွယ်သည် သူတို့၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် ၂၇ ဦးမြောက်သော အမတ်ချုပ်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသော အရေအတွက်ကြောင့် မျိုးနွယ်သည် အောင်ပွဲခံပွဲအတွက် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တုကုပိုင်သည် စံအိမ်ကြီးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်သွားပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။ လူအများစုမှာ ယခုအခါ မူးယစ်နေကြပြီ သို့မဟုတ် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သလို လုံခြုံရေးတာဝန်ယူထားသော ကင်းစောင့်များမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် သူ့ပစ်မှတ်ကို မကြာမီ ရှာတွေ့သွားသည်- ဆီအိုး ဒါဇင်နှင့်ချီကာ သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီကာ ရှိနေသည်။ ထိုအရာများကို အောင်ပွဲခံပွဲအတွက် စံအိမ်သို့ ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး စားသောက်ပွဲပြီးသည့်တိုင် ပိုလျှံနေပုံရသည်။

တုကုပိုင်သည် အိုးအားလုံးကို ရိုက်ခွဲရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သေလူကဲ့သို့သော မျက်နှာပေးဖြင့် မီးအိမ်ကို ဖိတ်စင်နေသော ဆီများထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူက မီးတောက်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အေးဆေးစွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်များ လျင်မြန်စွာ ပြင်းထန်လာပြီး ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း စံအိမ်ရှိလူများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းနီးပါး၏ မူးယစ်နေမှုက အခြေအနေကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေစဉ် သတိမထားမိသော ပုံရိပ်ငယ်လေးတစ်ခုသည် မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၏ အခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။ အခန်းကို ကာကွယ်ရန် ကင်းစောင့်တစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ထိုကောင်လေးတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ချက်ချင်း ရှိနေသည်။ သူက ထိုအခန်းဆီသို့ အရှိန်အကုန်တင်ကာ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း။"

"ကျွန်တော့်မှာ လူကြီးတွေဆီက သတင်းစကား ပါလာတယ်" တုကုပိုင်က အရိပ်ထဲတွင် သူ့မျက်နှာကို ဝှက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သတင်းစကား"

"အရေးကြီးတယ်" သူက မောပန်းလွန်း၍ လဲကျတော့မည့်အဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကင်းစောင့်က ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကို ကူညီလိုက်သော်လည်း ဤသည်မှာ မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ဓားတစ်လက်က သူ့လည်ပင်းကို ရက်စက်စွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး တုကုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ လျစ်လျူရှုထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် အခန်းထဲသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်သွားသည်။ လရောင်အနည်းငယ်အောက်တွင် အခန်းထဲ၌ အိပ်ပျော်နေသော လူနှစ်ဦးကို သူ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွပ် …

သူက အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" တုကုမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူ သိရှိရန် အချိန်ခဏ ကြာသွားသော်လည်း အချိန်မှာ အလွန်အရေးကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်အမေကို သေခွင့်ပေးခဲ့တာလဲ"

"အဲဒီအသံ … မင်းပဲ။ အဲဒီ မျိုးမစစ်လေး။" ဤသည်မှာ မှားယွင်းသော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီး ဓားတစ်လက်က သူ့ပေါင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပြောပြစမ်းပါ … ဘာလို့လဲ" တုကုပိုင်က ထိုသူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်ထိ မုန်းခဲ့တာလဲ။ သူ သေသွားတာကို ခင်ဗျား ဘာလို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာလဲ။ ပြောစမ်း။"

"ဒါက မင်းက ငါ့သား မဟုတ်လို့ပဲ။ မင်းလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ မျိုးမစစ်ကောင်" မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၅၉၆) : ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး (ထျန်းတိ)

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"မင်းရဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့အမေက တခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ခဲ့လို့ မင်းကို မွေးလာတာပဲ" တုကုမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့မျိုးနွယ်အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်မှာမို့လို့ ငါ သူမကို ကွာရှင်းလို့မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား"

တုကုပိုင်သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။ သူ့မိခင်က တကယ်ပင် ထိုကဲ့သို့ အကျင့်ပျက်သောလုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်လား။

သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်သည် သူ့အခြေအနေကို သတိထားမိသွားပြီး ကောင်လေးဆီသို့ အရှိန်ဖြင့်ပြေးကာ ဓားကို လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကံဆိုးစွာပင် သူသည် သူ့ပေါင်တွင်ရရှိထားသော ဒဏ်ရာကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်၏ ကန်ချက်ကို ခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသည်။

"လိမ်နေတာ" ဒုတိယမြောက် ဓားမြှောင်တစ်လက်သည် မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၏ ပေါင်ထဲ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုအရာသည် ယခင်ဒဏ်ရာဟောင်းနေရာကိုပင် ထပ်မံထိမှန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်အမေက အဲဒီလိုအလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခု အမှန်အတိုင်းပြော … မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ချက်က ခင်ဗျားရဲ့လည်ပင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ငါ အမှန်အတိုင်းပြောနေတာ … " ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးနီနီများက သူ့ကို စကားစရပ်သွားစေသည်။

"တကယ်ပါ... သူမက .. " တုကုပိုင်သည် ဓားကို သူ့လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ သူ့လက်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ယင်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့တည်ငြိမ်မှုက မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဆယ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်နေ၍ ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး" သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လူငယ်လေး၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။ ဤလူကို အနည်းငယ်မျှ ဖိအားပေးပြီး သံသရာထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ဖြစ်၏။

"ပင်မမျိုးနွယ်က လူတစ်ယောက် ဒီကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်" မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က ရှင်းပြသည်။

"သူက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းအမေကို သဘောကျသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက..."

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက သူမကို ပန်းကန်ပြားပေါ်က အစားအစာတစ်ခုလို ဆက်သလိုက်တာပေါ့လေ" တုကုပိုင်က အံကြိတ်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ့လက်က ဖိအားကို အနည်းငယ်ပိုပေးလိုက်မိရာ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး သွေးအနည်းငယ် စီးကျလာသည်။

"စိ-စိ-စိတ်အေးအေးထားပါ။"

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ လာမပြောနဲ့။ ခင်ဗျားက သူမကို အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ပစ်ပယ်ခဲ့တာလဲ။ ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို မစဉ်းစားမိဘူးလား"

"မင်း နားမလည်ပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ရှင်းပြ"

မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့မျိုးနွယ်ကို ပါရမီနည်းတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က တည်ထောင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာပြီးနောက်မှာ ငါတို့က ကျင့်ကြံခြင်း အမွေအနှစ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားရုံတင်မကဘဲ ပါရမီကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်အားလုံးရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒက တစ်နေ့မှာ ပင်မမျိုးနွယ်ဆီကို ပြန်သွားဖို့ပဲ။ ဒါက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးလို့ ငါ ထင်ခဲ့မိတယ်။"

"အတိအကျ ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ"

"အဲဒီ မျိုးမစစ်ကောင်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး" မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က အံကြိတ်ကာ လက်သီးဆုပ်ထားရင်း ပြန်ပြောသည်။ သူ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ထိုလူယုတ်မာအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ့နာကျင်မှုကိုပင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားပုံရသည်။

"မင်းကို မွေးလာတဲ့အခါ ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး မင်းအတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ပင်မမျိုးနွယ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ မျိုးနွယ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်လောက်ကို သုံးပြီးတော့တောင် သံတမန် လွှတ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက် ငါ့အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။"

"ငါ အဲဒီနေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီလူက ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ခြေထောက်တွေ တုန်သွားပြီး အလိုလို ဒူးထောက်မိသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက သခင်လေးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မဆက်သွယ်နဲ့ လို့ သတိပေးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ နားလည်သွားတာ … အဲဒီလူယုတ်မာက ကလေးမွေးဖို့ဆိုတာကို တစ်စက်လေးမှ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာပဲ။ သူက နေရာတိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်။"

မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က အံကြိတ်ထားရလွန်းသဖြင့် လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ သူ့လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသော်လည်း နေရာအနှံ့ သွေးများရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ သူ့အစိုးရိမ်ရဆုံးကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် တုကုပိုင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မုန်းတီးမှုမှာ လက်ဖြင့် ထိတွေ့၍ရနိုင်လောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်နေသည်။

"ငါ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်အကျခံခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါက မင်း … အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ သားနဲ့ အဲဒီလို အကျင့်ပျက်တဲ့ မိန်းမကို ရွံရှာမိတာပဲ။ ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ နေ့တိုင်းပဲ။"

သူ့လည်ပင်းတွင် ဓားသွားရှိနေသော်လည်း သူ့စကားများထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ်မျှ မပါရှိပေ။

"ခင်ဗျားက သေမှာကို မကြောက်ဘူးပေါ့လေ"

"ငါ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်မှန်း ငါ သိပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ ငါ မသေခင်မှာ မင်းကို သိစေချင်တာက မင်းဘဝမှာ ဘယ်သူကမှ မင်းကို မလိုချင်ခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ။ မင်းရဲ့အမေကိုယ်တိုင်တောင် မင်းလို ယုတ်ညံ့တဲ့တည်ရှိမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်လေ။"

ရွှပ်

တုကုပိုင်က ခပ်မှိန်မှိန်လင်းနေသော ထိုအခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။ သွေးများ တစ်စက်ချင်း ကျနေသည့်အသံက အဝေးမှ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အသံများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ သူက ဓားကိုင်ထားသော သူ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးအနံ့နှင့် စေးကပ်မှုတို့ကို သူ အမြဲတမ်း ရွံရှာခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများက သူ့ကို ကြောင်အမ်းနေရာမှ နိုးကြားစေပြီး တုကုပိုင်သည် ဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘူးအချို့ကို တွေ့ရသည်။ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ အရက်များဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလောင်းနှစ်ခုပေါ်သို့ အရက်များလောင်းချကာ မီးခြစ်ဆံဖြင့် မီးရှို့လိုက်လေတော့သည်။

အရာအားလုံးက ယခုအခါ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလေပြီ။ သူ့မိခင် မရှိတော့လျှင် တုကုပိုင်၌ ရည်မှန်းချက် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အခုလုပ်ချင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ့ဘဝ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ဘေးနားသို့ ပြန်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ မီးလောင်ပြီး သေဆုံးရခြင်းမှာ ထိုမျှ မဆိုးရွားလှပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူ့အပြစ်ရှိသော တည်ရှိမှုကို သန့်စင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ သင့်လျော်လှပေသည်။

သူ့ဝန်းငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ် ထိုကောင်လေးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေများကို ရှောင်ကွင်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မီးငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားနေသူများနှင့် ထွက်ပြေးနေသူများမှာ အလွန်များပြားလှသည်။ ကံဆိုးစွာပင် သန်သန်မာမာ ကင်းစောင့်တစ်ဦးသည် တုကုပိုင်ကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိသွားရာ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ် သူ့ဦးခေါင်းသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့် ရိုက်မိသွားသည်။ သူ သတိမလွတ်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း အမှောင်ထုက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို မည်သို့သေဆုံးရမည်ဟူသော ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကိုပင် ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ငါ... ငါ ဘယ်မှာလဲ

တုကုပိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ အခန်းမှာ အနည်းငယ် ဇိမ်ကျပုံရသည်။

"ငါ မသေဘူးလား?"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ပတ်တီးများဖြင့် စည်းထားသော်လည်း ခံစားနေရသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"မင်း ကံကောင်းတယ် ကောင်လေး" ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြွက်သားထွားထွား လူအိုကြီးတစ်ဦးက အခန်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ ငါတို့မျိုးနွယ်ရဲ့ ရွှေရောင်သွေးချီ အံ့ဖွယ်သိုလှောင်ရုံကို အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့လို့ မီးတောက်တွေထဲကနေ အသက်ရှင်ခဲ့တာ။ ငါ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းက မီးကျွမ်းနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရှင်သန်မှုစွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်နေလို့ ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ အသက်ရှင်နေခဲ့တာ။"

"မျိုးနွယ် … ခင်ဗျားက တုကု ပင်မမျိုးနွယ်ကလား"

"မှန်တယ်။"

"ကျွန်တော့်အဖေကို သိလား"

လူအိုကြီးက ခဏမျှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မုန်းတီးမှုကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ မင်း အဖေကို သတ်ချင်လို့လား"

တုကုပိုင်က ပတ်တီးနောက်ကွယ်မှ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား" လူအိုကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က တုကုတိလွန် … သူက ငါတို့မျိုးနွယ်သမိုင်းမှာ ပါရမီအရှိဆုံးသူပဲ။ သူက မျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးစံချိန်အားလုံးကို ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး သွေးကမ္ဘာအဆင့် (အဆင့် ၉) ကို ရောက်ပြီးတာနဲ့ ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ ထာဝရအရှင်တစ်ဦးနဲ့ သရေကျတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပြီး သေမျိုးနဲ့ မသေမျိုးအဆင့်ကြားက အကန့်အသတ်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့တယ်။"

"မျိုးနွယ်က စံပြအဆင့် နှစ်ယောက်ကတော့ သူက သူတို့ရဲ့အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းများရုံတင်မကဘဲ ငါတို့မျိုးရိုးမှာ ပထမဆုံးသော ထိပ်သီးစံပြ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တောင် ပြောထားကြတယ်။"

"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ" တုကုပိုင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ အခုပြောလိုက်တာကို မင်း တကယ် နားလည်ရဲ့လား"

"နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး မဟုတ်လား။ အရေးကြီးတာက သူ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ သိသွားပြီ။ အဲဒီအချက်ကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။"

လူအိုကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမည်မသိ အလင်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်ထိ စော်ကားတဲ့စကားကို ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်းက စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့ ချေမှုန်းခံရနိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ဆိုတာ မသိဘူးလား" တုကုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရိုးများ ပြန်လည်စီစဉ်နေသကဲ့သို့ တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း လူငယ်လေးမှာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ လူအိုကြီးကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လျစ်လျူရှုသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ထိုအရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ … တွန်းအားဖြစ်စေတဲ့ မုန်းတီးမှုနဲ့ ရွှေရောင်သွေးချီ အံ့ဖွယ်သိုလှောင်ရုံသာ ရှိရင် မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိနိုင်တယ်။ ကောင်းပြီ … စကြတာပေါ့။"

သူသည် တုကုပိုင်၏ ကျောနောက်တွင် သူ့လက်ကို တင်လိုက်ပြီး ကျိုးနေသော အရိုးများကို ပြန်လည်ဆက်ရန် သူ့ရွှေရောင်သွေးချီကို လမ်းပြပေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

"ငါ့ကို အကြီးအကဲအားသန်လက်မောင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

"ဒါက ထူးဆန်းတဲ့နာမည်ပဲ။"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ အခု မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအတွက် ငါ မင်းရဲ့သွေးချီကို ထိန်းချုပ်နိုင်မဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးမယ်။ မင်း အောင်မြင်သွားတာနဲ့ အဲဒါကိုသုံးပြီး မင်းရဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ အရေပြားတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး သန့်စင်ရမယ်။"

ထိုလူအိုကြီးသည် ဤနည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို လွှဲပြောင်းပေးရန် တုကုပိုင်၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ အကြာကြီး နေလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ခွာဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထား။"

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ ပင်မမျိုးနွယ်ဆီကိုလား"

"အဲဒီကိုသွားရင် မင်း ချက်ချင်း သေသွားလိမ့်မယ်" လူအိုကြီးက ဆိုသည်။ သူသည် ပထမအဆင့်ဧကရာဇ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့တွင် စွမ်းအားအချို့ ရှိသော်လည်း မျိုးနွယ်၏ အနာဂတ်အပေါ် ဤမျှမုန်းတီးမှုရှိသူတစ်ဦးကို သူ ကာကွယ်မပေးနိုင်ပေ။

"ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးရင်းနဲ့ ကမ္ဘာပတ်ပြီး ခေါ်သွားမယ်။ မင်းမှာ ကာကွယ်ပေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိလာမှပဲ ငါတို့ မျိုးနွယ်ဆီ ပြန်သွားလို့ရမယ်။"

"ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အလောင်းကို သွားယူလို့ရမလား။ ကျွန်တော် သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးချင်လို့ပါ။"

"ပြဿနာမရှိဘူး။"

...

တုကုပိုင်ထျန်းသည် သူ့အမှတ်တရများထဲမှ နိုးကြားလာသည်။ ထိုညသည် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် စတင်ခဲ့သည့် ည ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာအောင် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့ကိုရော သူ့မိခင်ကိုပါ စော်ကားခဲ့သော ထိုလူကို အနိုင်ယူရန် ပင်မမျိုးနွယ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုအရ သူ့ဖခင်မှာ အလွန် ပါရမီရှိသော်လည်း လူများစွာကို စော်ကားခဲ့သော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ တုကုပိုင်ထျန်းသည် ထိုလူများကို သူ့အလံအောက်တွင် စုစည်းခဲ့ပြီး သူ့ဖခင်မှာ အလွန်အမင်း မာနကြီးလွန်းသဖြင့် တကယ့်ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး လိုအပ်နေကြောင်း ဘိုးဘေးများကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကောင်းကင်အလိုဆန္ဒတိုက်ပွဲအတွင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှာ စိန်ခေါ်မှု အလွန်များပြားလှသည်။ ခံစားချက်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုသာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သမျှထဲတွင် အခက်ခဲဆုံး တိုက်ပွဲပင် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် တုကုပိုင်ထျန်းသည် အနိုင်ရရှိသူအဖြစ် သူ့ဆုလာဘ်ကို ရယူခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဒိုင်မေးရှင်းအတွင်း အမြဲဆောင်ထားသော သူ့မိခင်၏ ဂူဗိမာန်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ထိုလူယုတ်မာကို အကြိမ် ၃၃ ကြိမ် ဒူးထောက်ဦးတိုက်စေကာ ဦးတိုက်တိုင်း သွေးထွက်အောင် ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တာအိုကို သက်သေမပြမီ သူ့အုတ်မြစ်ကို ပြည့်စုံစေရန် သူ့ဖခင်၏ သွေးစွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူခဲ့လေတော့သည်။

ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် သူသည် သူ့အမည်ကို တရားဝင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ့ဖခင်၏ အမည်တွင် မြေကြီး (တိ) ဟူသော စာလုံးပါဝင်သဖြင့် သူသည် သူ့အမည်တွင် ကောင်းကင် (ထျန်း) ကို ထပ်ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။