အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း (၄၁) - ချင်းယန်မြို့၏ ပရမ်းပတာဖြစ်မှု

မြို့တော်ရုံး၏ အဝင်ဝတွင် အလောင်းများမှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အကျဉ်းထောင်တံခါးကို

ဖောက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်သည်

ဝမ်ယန်ယီကို ပခုံးပေါ် ထမ်းကာ ထွက်ပြေးလာသည်။ သို့သော်

သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် လေဟာနယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု

ကျရောက်လာသည်။

“ဘုန်း”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ လေထဲတွင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင်

ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ထိုသူမှာ လျန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းတာလား”

လျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယခင်က အိုဒေါင်းရှင်းကို ပြင်းထန်စွာ

ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည့် အလောင်းတစ်ခုကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ

တုန်လှုပ်သွားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည်

မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အမိုလိုနှင့်

အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ ရန်ငြိုးက နှစ်တစ်ထောင် ကြာခဲ့ပြီ...

မင်းတို့ရဲ့ ဖုန်းမင်းဆက်ကတော့ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်”

လျန်းယွမ်က ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရင်ဆိုင်သည်။

ထိုစဉ် အမိုလိုက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားကာ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း

“ချီချောင် ပွဲတော်က တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့လေးကတော့ မကြာခင်

ငရဲခန်း ဖြစ်တော့မယ်” ဟု ကြုံးဝါးသည်။ သူ၏ စကားအဆုံးတွင်

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာပြီး

ချင်းယန်မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင်

ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

“ပြေးကြစမ်း”

နေရာအနှံ့တွင် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး လူများကို ရက်စက်စွာ

သတ်ဖြတ်နေကြသည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံများမှာ

မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ယွဲ့ရုရီသည် လီယွဲ့၏

အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လီယွဲ့၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်စက်

ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် ၅၀ မီတာ အတွင်းရှိ

နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်များအား လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ

ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် ရုပ်ဆိုးတဲ့ သတ္တဝါတွေလား။ တကယ်ကို စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတယ်”

တစ်ဖက်တွင်မူ မူရုံယီနှင့် မိုဂျန့်ရွှဲ့တို့မှာ ထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။

မူရုံယီသည် မိုဂျန့်ရွှဲ့ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

မိုဂျန့်ရွှဲ့မှာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း

မူရုံယီ၏ ကယ်တင်မှုကို လက်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေသည်။

“မင်းတို့က အဆင့် (၂) ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာလေ၊ ဘာလို့ ဒီထိ ရောက်လာတာလဲ”

မိုဂျန့်ရွှဲ့က အံ့ဩစွာ မေးသည်။

“အခု အရေးကြီးတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး၊ နတ်ဆိုးတွေ မြို့ထဲ ရောက်နေပြီ”

မူရုံယီ၏ စကားကြောင့် မိုဂျန့်ရွှဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ မြို့ထဲတွင်

နတ်ဆိုးများ ရောက်နေသည်ဆိုလျှင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေပြီ

ဖြစ်သည်။

***

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၄၂) - ရှေ့ကို မတိုးနှင့်

“ကျွန်မရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေက အခု ပိတ်ပင်ခံထားရတယ်။ ချင်းယန်မြို့ထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ

ရောက်နေပြီလို့ ပြောတာပဲ... အခု အပြင်ထွက်ရင်...”

မိုဂျန့်ရွှဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မူရုံယီက “အဆင့်မြှင့်တင်ဆေး” တစ်လုံးကို

သူမပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ

အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ မိုးရွာသွန်းနေသော်လည်း လီယွဲ့၏

ဆိုင်တည်ရှိရာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင်မူ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

“ဒီဘက်ကို လာခဲ့ ဒီမှာ လုံခြုံတယ်”

လီယွဲ့၏ ဆိုင်အနီးဝန်းကျင်တွင် လူပေါင်းများစွာ ခိုလှုံနေကြသည်။

မူရုံမျိုးနွယ်စုနှင့် ရှီမျိုးနွယ်စုတို့ကလည်း သူတို့၏

မိသားစုဝင်များကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး လီယွဲ့၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်

စုရုံးနေကြသည်။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု... မင်းတို့ ဒီလောက် မောက်မာရဲတာလား”

ကောင်းကင်ယံတွင် လျန်းယွမ်နှင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်တို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လီယွဲ့က အေးဆေးပင် ထိုင်နေရင်း ထိုတိုက်ပွဲကို ပွဲကြည့်ပွဲကဲ့သို့

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

မြို့တော်၏ အခြားလမ်းမတစ်ခုတွင်မူ ကူဟယ်သည် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန် တစ်ဒါဇင်ကျော်၏

ဝိုင်းဝန်းခြင်းကို ခံနေရသည်။ ကူဟယ်သည် ရွှေရောင် စွမ်းအားလက်မှတ်ကို

ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူသည် လက်မှတ်ကို

ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ခေါင်းပြတ်သွားသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... ဒီမှာတော့ ကြွက်ကလေး သုံးကောင် ရှိနေတာပဲ”

အမိုလို၏ အသံနှင့်အတူ အဆင့် (၄) အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားများ ပြန့်ထွက်လာသည်။

ကူဟယ်တို့နှစ်ယောက်မှာ အမိုလို၏ အရှိန်အဝါကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ

သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကူဟယ်သည် အသက်လု၍ ထွက်ပြေးစဉ်

အမိုလိုက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေချိန်တွင် ကူဟယ်သည် လီယွဲ့၏ ဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော “မီးခြစ်ဘူး”

အကြောင်း သတိရသွားသည်။ သူသည် ထိုသေတ္တာငယ်လေးကို အမိုလိုအား ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပေါက်ကွဲမှုအရှိန်မှာ

ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်များမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်။

အမိုလိုမှာလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့

ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ဒီဘော့စ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေက တကယ်ကို ကြမ်းတာပဲ”

ကူဟယ်မှာ အံ့ဩသွားပြီး အမြန်ဆုံးထွက်ပြေးသည်။ သူ ပြေးရင်း လမ်းခုလတ်တွင် မူရုံယီနှင့် မိုဂျန့်ရွှဲ့တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကူဟယ်... ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

“အလကားမေးမနေနဲ့... အမိုလို လိုက်လာနေပြီ”

မူရုံယီတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အတူတူ ထွက်ပြေးကြသည်။ သို့သော်

ဒဏ်ရာရထားသည့်တိုင် အမိုလိုမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်

လိုက်ပါလာသည်။

“သေကြစမ်း” အမိုလို၏ ဟိန်းသံနှင့်အတူ ဓားသွားကဲ့သို့ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အမိုလို... ရှေ့ကို မတိုးနဲ့”

လေဓားသွားကြီးတစ်ခုမှာ မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေပြီး သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့တွင်

ကာဆီးလိုက်တော့သည်။

***