အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) - အရည်အချင်း မြှင့်တင်ခြင်း

ရွှမ်းထျန်းဂိုဏ်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ် ယူယီနှင့်

အကြီးအကဲများ စုဝေးနေကြသည်။ တန်ကျန်းဆိုသူ အကြီးအကဲက လင်းယွမ်နှင့်

မီယာအင်းတို့အား သူတို့၏ တပည့်များက စည်းကမ်းမဲ့စွာ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များသာ

ခြစ်နေကြကြောင်း တိုင်ကြားနေသည်။

“အစ်ကိုကြီးတန်ရေ... ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းခွဲမှာ တပည့်မှ မရှိတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်

စည်းကမ်းပျက်မှာလဲ” ဟု မီယာအင်းက ပြန်လည် ချေပသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ယူယီက သက်ပြင်းချကာ “ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ထိတောင်

စွဲလမ်းနေကြတာလား” ဟု မေးမြန်းသည်။ လင်းယွမ်က ပြုံး၍ “ဂိုဏ်းချုပ်...

အဆင့်တက်စေမယ့် ဆေးလုံးဆိုရင်ရော ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားမလား” ဟု မေးလိုက်ရာ

ယူယီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အလားတူပင် ပီယာအိုမြောင်ဂိုဏ်း တွင်လည်း ဂျီလင်လုံသည်

သူမ၏ ဆရာသမားများအား ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။ သို့သော်

သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူမှာမူ ဂျီလင်လုံက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်နေမည်ကို

စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ သတင်းစကား ပေးပို့သည့်

လင်းယွမ်တစ်စောင် ကျရောက်လာသည်။

“ဘိုချန်းမြို့၊ ဖုန်းတပ်မတော်ချဉ်းကပ်နေပြီ... စစ်ပွဲ စတင်တော့မည်”

ထိုသတင်းသည် ဂိုဏ်းကြီးများထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ဆိုင်ဝင်းအတွင်းတွင်မူ ယွဲ့ရုရီသည် မက်မွန်ပင်ပေါ်ရှိ ငှက်ငယ်လေးကို ပွတ်သပ်နေသည်။

“ငှက်လေးရေ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့”

စီယွီမှာ အဆင့် (၄) နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း ရုရီ၏

အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် အလွန် စိတ်ညစ်နေသည်။

ထိုစဉ် ရှီလုံရန်၏ ဒုတိယသား ရှီပင်းအန်း ရောက်လာသည်။ သူသည် လီယွဲ့၏ “အရည်အချင်း

မြှင့်တင်ဆေးရည်” ကို သောက်သုံးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ

လှုပ်ခါသွားသည်။

“အောင်မြင်သွားပြီ”

ရှီပင်းအန်း၏ အရည်အချင်းမှာ မြေကြီးအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားသည်။ သူ၏ ရုတ်တရက်

အဆင့်တက်သွားခြင်းကို ကြည့်ကာ နေရာတွင် ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ် ယူယီ၊

ရှောင်ကျွယ်နှင့် ယန်ရှိတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ

ဤကဲ့သို့သော ဆေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။

“တကယ်ကြီးပဲ အရည်အချင်းကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ” ဟု သူတို့ အံ့ဩစွာ

ဆိုကြသည်။

ရှီလုံရန်မှာ သူ၏သားကို ရေချိုးရန် အမြန် လွှတ်လိုက်သည်။ လူအများမှာမူ နံပါတ် (၈)

ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်ကို ရရှိရန်အတွက် ပိုမို ကြိုးစားနေကြသည်။

ဆိုင်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ကံစမ်းမဲ

လက်မှတ်များ ခြစ်သံဖြင့် ဆူညံလျက် ရှိနေတော့သည်။

*** 

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၅၀) - ထီပေါက်ခြင်းနှင့် အကြံအစည်များ

ကူဟယ် ဆိုင်ထဲ ဝင်လာလိုက်သည့်အခါ ဆိုင်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရှီမိသားစုမှ

ဒုတိယသားဖြစ်သူ အရည်အချင်းတိုးတက်သွားသည့်အကြောင်းကိုသာ

တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ ကူဟယ်မှာမူ ငွေကုန်ကြေးကျ များလှသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ

ပြန်မရသည့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်ညစ်နေရသည်။

သူသည် အဆုံးစွန်ထိ ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှိသမျှပိုက်ဆံကို ထုတ်၍

ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်ပေါင်း ၁၀၀ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ

အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် နောက်မှ အသံတစ်ခု

ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကောင်လေး... အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

အသံပိုင်ရှင်မှာ ရှောင်ကျွယ်ဖြစ်သည်။ ကူဟယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ကျွယ်သည် သူ့ကို အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ကံစမ်းမဲ

လက်မှတ်များကို သိမ်းယူသွားတော့သည်။

ထိုစဉ် လီယွဲ့သည် ဆိုင်အတွင်း၌ “ထီပေါက်ခြင်း” စီမံကိန်းကို

စတင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဂဏန်းသုံးလုံးကို ရွေးချယ်ရသည့် ကစားနည်း

ဖြစ်သည်။ ဖောက်သည်များမှာ အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ဤကစားနည်းကို စိတ်ဝင်တစား

ရှိနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆုကြေးငွေ ရွှေဒင်္ဂါးများကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရွေးချယ်နေကြသည်။

ကူဟယ်သည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် လက်မှတ်များကို ခြစ်ကြည့်လိုက်ရာ

“ငါ... ငါ ပေါက်ပြီ နံပါတ် (၆၊ ၉၊ ၂)”

ကူဟယ်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ကခုန်နေတော့သည်။ သူ၏ ခါးပိုက်ထဲတွင် ငွေအနည်းငယ်သာ

ကျန်တော့ချိန်တွင် ဤဆုကြေးငွေမှာ သူ့အတွက်တော့ အသက်ကယ်ဆယ်ရေး

ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပျော်ရွှင်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဆရာ ရှောင်ကျွယ်မှာ ချက်ချင်းပင်

ရောက်လာပြီး “မင်း ဘယ်လောက် ပေါက်လဲ” ဟု မေးသည်။ ကူဟယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်

ထိုလက်မှတ်ကို သူ့၏ အတွင်းခံအဝတ်အစားထဲတွင် ဝှက်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက တပည့်ဖြစ်သူရဲ့ ဆုကြေးကိုတောင် လုယူမှာလား”

ရှောင်ကျွယ်မှာ ဒေါသထွက်ကာ သူ့အား ရိုက်နှက်ရန် ပြင်သည်။ သူတို့သားတပည့်နှစ်ဦး၏

ရန်ဖြစ်နေမှုမှာ ဆိုင်ဝင်းရှိ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုယန်မြို့၌လည်း စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဝူမင်းဆက်မှ

ဝမ်ယန်ယီအား ကွပ်မျက်ရန် စီစဉ်နေသကဲ့သို့ ဖုန်းမင်းဆက်မှလည်း စစ်တပ်များဖြင့်

ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ ရှောင်ကျွယ်သည် ကူဟယ်အား နယ်စပ်သို့ သွားရောက်၍ စစ်ကူပေးရန်

အမိန့်ပေးသည်။ ကူဟယ်မှာ သူ၏ဆရာကို မငြင်းရဲသဖြင့် မကျေနပ်စွာပင်

လိုက်ပါသွားရတော့သည်။

ဆိုင်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ထိုသို့ဖြင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။ လီယွဲ့မှာမူ

ဆိုင်ပိတ်ချိန်တွင် အေးဆေးပင် နားနေသည်။ ဤလောကကြီးတွင် သူ၏

ဆိုင်လေးကြောင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲကုန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူသတိထားမိပုံ

မရပေ။