အခန်း (၃၃၃-၃၃၄)

အပိုင်း (၃၃၃) - လုံဟူတောင် မှ မိတ်ဆွေဟောင်း

လုံဟူတောင်

တစ်လနီးပါး ခရီးသွားပြီးနောက်၊ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် လုံဟူတောင် သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြ၏။

လူကျိုးသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ လုံဟူတောင် ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ကို ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အတော်လေး သိမြင်လာကြ၏ ။လူကျိုးရှိ လူအားလုံးမှာ တာအိုဝါဒ ကို ကိုးကွယ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် သိုင်းပညာ ဂိုဏ်းများ၏ ၉၀% ကျော်မှာ တာအို အလေ့အကျင့်များမှ ဆင်းသက်လာကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တစ်ညနေခင်းတွင်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဈေးမြို့ကြီး တစ်မြို့သို့ မြင်းများကို ဆွဲခေါ်လာကြ၏။

သို့သော်လည်း မြို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် လုံဟူတောင်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ပိုမိုစည်ကားလာလေလေ ဖြစ်သင့်သည်မှာ အမှန်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံဟူတောင်၏ အရှိန်အဝါအောက်၌ မည်သည့်ဓားပြ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာဝိညာဉ်မျှ ပြဿနာမရှာရဲကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့သည် ဘေးကင်းရာ လုံဟူတောင်ခြေသို့ စုရုံးလာကြသဖြင့် တောင်နှင့်နီးလာသည်နှင့်အမျှ လူစည်ကားလာခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤဈေးမြို့လေးသည် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေ၏။

သူတို့သည် လမ်းဆက်လျှောက်လာရင်း လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆိုင်ခန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများ စီတန်းနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း အများစုမှာ ပိတ်ထားကြလေသည်။

ဤမြို့သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အတော်အတန် စည်ကားမည့်ပုံ ရှိသည်။ မြို့ထဲ၌ လူအတော်များများ ရှိနေသေးကြောင်းကို ကူမော့ အာရုံခံမိသော်လည်း အားလုံးက တံခါးများပိတ်၍ အိမ်ထဲ၌သာ အောင်းနေကြပုံရသည်။

သူတို့သည် သံသယများကို စိတ်ထဲထားလျက် တည်းခိုခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဝင်ဝ၌ မြင်းများနှင့်အတူ ရပ်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သည်နှင့် အစေခံသည် အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး

"အို... လူကြီးမင်းတို့၊ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ နည်းနည်းလေးသာ နောက်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ တံခါးပိတ်တော့မှာ..."

ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့်

"အစ်ကို... ဒီမြို့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ တည်းခိုခန်းတွေအကုန်လုံး ပိတ်ထားကြတယ်။ အပြင်မှာလည်း လူတစ်ယောက်မှ မရှိသလောက်ပဲ..."

ဟု မေးလိုက်မိသည်။

အစေခံက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေသည်

“လူကြီးမင်းတို့... ဒါက ပိတ်ဖို့ကျန်တဲ့ နောက်ဆုံးတည်းခိုခန်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲအရင်ဝင်ကြပါ၊ မြင်းများကိုတော့ ကျွန်တော် နောက်ဖေးခေါ်သွားပြီး ချည်နှောင်ပေးပါ့မယ်။ ပြန်လာရင် အကျိုးအကြောင်း အကုန်ရှင်းပြပါ့မယ်...”

“ကောင်းပြီ...”

ကူချူတုန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မြင်းကြိုးများကို အစေခံထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမနှင့် ကူမော့တို့ တည်းခိုခန်း အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။

တည်းခိုခန်း မှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်؛ အတွင်းတွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

မောင်နှမ နှစ်ဦးသည် စားပွဲတစ်ခုကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ခဏအကြာတွင်...

အစေခံသည် နောက်ဖေးဝင်းမှ ပြန်ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ကို သယ်ဆောင်လာ၏။ သူက လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ရင်းဟုတ်ကဲ့ပါ၊

"လေးစားအပ်တဲ့ ဧည့်သည်တို့... မင်းတို့သာ နည်းနည်းနောက်ကျရင် ဒီည လမ်းမပေါ်မှာ အိပ်ရပါလိမ့်မယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ အိပ်ရတာက ပြဿနာမဟုတ်ပေမဲ့ တကယ့်ပြဿနာက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တွေ့ရမှာကိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

ဟု အစေခံက ဆိုလေသည်။

"မိစ္ဆာတွေ..."

ကူချူတုန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"ဘာမိစ္ဆာတွေလဲ..."

ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

အစေခံက အသံကိုနှိမ့်၍ တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်မှာ -

"မြေခွေးမိစ္ဆာတွေပါဗျာ၊ အထီးတစ်ကောင်နဲ့ အမတစ်ကောင်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ထဲက လူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ဟာ သူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်ပြုတာကို ခံခဲ့ရတယ်။ မြေခွေးမိစ္ဆာအမက အမျိုးသားတွေကို မြှူဆွယ်ဖို့ လှပတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်သလို၊ မြေခွေးမိစ္ဆာအထီးကလည်း အမျိုးသမီးတွေကို ဖျားယောင်းဖို့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း အစေခံသည် ဆီမီးခွက်ကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားတော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုမှသာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဆီမီးရောင်အောက်၌ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားက အလွန်ချောမောပြီး အမျိုးသမီးကလည်း အလွန်ပင် လှပလွန်းနေလေသည်။

အစေခံ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို ကူမော့ သတိပြုမိသဖြင့် ခပ်ဖွဖွရယ်မောကာ -

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမက မြေခွေးမိစ္ဆာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သိုင်းလောကက လူတွေသက်သက်ပါ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ကူမော့သည် ကူချူတုန်း၏ စာအုပ်သေတ္တာထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး

"ဒါက လက်နက်ကိုင်ဆောင်ခွင့်အတွက် အစိုးရက ထုတ်ပေးထားတဲ့ ဝရမ်းပြားပဲ။ ဘယ်မြေခွေးမိစ္ဆာကမှ ဓားကိုင်ဖို့ အစိုးရဆီမှာ ခွင့်ပြုချက်သွားတောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"

ဟု ဆိုလေသည်။

အစေခံသည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကာ ပြန်ပြောသည်မှာ -

"ဒီရက်ပိုင်း မြေခွေးမိစ္ဆာက လူတွေကို အန္တရာယ်ပေးနေတော့ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ အကြောက်တရားနဲ့ နေနေကြရတာပါ။ ညနေစောင်းလာတာနဲ့ လူတိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေကြတယ်။ အစိုးရက မြေခွေးမိစ္ဆာကို မဖမ်းမိသရွေ့တော့ ဒီမြို့က ဒီလိုပဲ လူသူကင်းမဲ့နေဦးမှာပဲ..."

ထိုစဉ်...

အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ ဆီမီးမီးတောက်မှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားလေသည်။

အစေခံသည် တံခါးကို အလျင်အမြန်ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း မှိန်ပျပျလင်းနေသော လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်စု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့မှာ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တာအိုဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အစေခံက အံ့သြစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်

"မိစ္ဆာ ကို နှိမ်နင်းဖို့ လုံဟူတောင် က မသေမျိုး တွေ လာနေပြီ!"

တည်းခိုခန်း အတွင်း၌...

အစေခံ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ရှည်လျားသော လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင် အရိပ်အယောင် ရှစ်ခု မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည် -

လူကြီး ခုနစ်ဦးနှင့် ကလေး တစ်ဦး ပင် ဖြစ်လေသည်။ ရှစ်ဦးစလုံးက ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ သူတို့၏ အနက်ရောင် တာအို ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် အနည်းငယ် လွင့်ပျံနေလေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ လူရှစ်ဦး ပါဝင်သော ထိုအဖွဲ့ကို ကလေး တစ်ဦးက ဦးဆောင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကို... ကြည့်ရတာ ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု နဲ့ တူတယ်နော်!"

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"တူတာတင် မကဘူး၊ အဲဒါ သူပဲလေ..."

ဟု ဆိုသည်။

ညအမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ကူမော့၏ အမြင်အာရုံကို မထိခိုက်စေခဲ့ ချေ။အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ဦးနှင့်သာ တူသော်လည်း အဝေးမှ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော တာအို ဘုန်းကြီး ကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျန်းတာအိုယီ ၏ အငယ်ဆုံး တပည့် ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု ပင် ဖြစ်လေသည်။

မနှစ်က... ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ပေကျင်း မြို့ပြင်ရှိ အင်ပါယာ ဆရာကြီး ၏ စံအိမ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တည်းခိုခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအချိန်အတွင်း ဟွိုင်ဆု နှင့် နေ့စဉ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခဲ့ကြလေသည်။ ဟွိုင်ဆု သည် မွေးရာပါ ရောဂါ တစ်ခုကြောင့် ဘယ်တော့မှ မကြီးထွားလာဘဲ အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ဖြင့်သာ ထာဝရ ကျန်ရှိနေခဲ့လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းတာအိုယီ က ဟွိုင်ဆု ကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဟွိုင်ဆု က သူ၏ မွေးရာပါ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကလေး တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ဖြင့်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

တာအို ဘုန်းကြီး အချို့သည် အစေခံ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် တည်းခိုခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

ဟွိုင်ဆု အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ကူမော့အနားသို့ ပြေးသွားကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက်

"သူရဲကောင်းကူ၊ သူရဲကောင်းမလေးကူ... မင်းတို့နှစ်ယောက် လုံဟူတောင်ကို ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ပေါ်က ဉာဏ်အလင်းရခြင်းသစ်ပင် ပန်းပွင့်တော့မယ့်အကြောင်း ကျွန်တော့်ဆရာ အမြဲတမ်း ပြောနေတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်မလာရင် အဲဒါကို လက်လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဟွိုင်ဆုက ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟွိုင်ဆုသည် သူ၏အနောက်မှ တာအိုဘုန်းကြီးများကို အလျင်အမြန် လက်ယပ်ခေါ်ကာ

"မြန်မြန်လာပြီး သူရဲကောင်းကူကို ဂါရဝပြုကြ... ဒါက လောကမှာ နံပါတ်တစ် သူရဲကောင်း၊ ကူမော့ပဲ!"

ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကူချူတုန်းကို ဆက်လက်မိတ်ဆက်ပေးကာ

"ဒါက သူရဲကောင်းကူရဲ့ညီမ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူချူတုန်း... ယွင်ကျိုး ကောင်းကင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က မဟာသိုင်းဆရာကြီးလေ!"

ဟု ဆိုလေသည်။

ချက်ချင်းပင် လူငယ်တာအိုဘုန်းကြီး ခုနစ်ဦးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့၏။

သူတို့အားလုံး ပြေးလာကြပြီး ဦးညွှတ်ကာ "သူရဲကောင်းကူ" နှင့် "သူရဲကောင်းမလေးကူ" ဟု ခေါ်ဆိုကြရာ ၎င်းတို့၏အသံများမှာ အလျင်စလိုဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောင့်တင်းနေလေသည်။

ဆရာကြီးဟွိုင်ဆုက

"သူရဲကောင်းကူ... ဒီလူငယ်လေးတွေက ကျွန်တော့်တပည့်တွေပါ။ ဒါက မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာဆိုတော့ သူတို့ နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ နားလည်ပေးပါ... သူတို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

ဟု ပြောသည်။

ကူမော့က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ ဆရာကြီးတို့"

ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ကူမော့ရှေ့တွင် တပည့်များ ခဏမျှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီးဟွိုင်ဆုက သူတို့ကို အနီးနားရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကူမော့ကို

"သူရဲကောင်းကူ၊ သူရဲကောင်းမလေးကူ... ကုန်းဆွန်ကျွယ်အကြောင်း ကြားပြီးနောက် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကို လာခဲ့ကြတာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကူမော့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

အပိုင်း (၃၃၄) - လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်

ကုန်းဆွန်ကျွယ်ဆိုသော နာမည်နှင့် သူ အလွန်ရင်းနှီးလေသည်။ သူသည် ကန်တိုင်းပြည်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကြီး သုံးဦးအနက် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိလေသည်။ ပထမနေရာမှာ ဘိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ ယဲ့နန်ထျန်းဖြစ်ပြီး တတိယနေရာမှာ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါးစံအိမ်၏ တာဝန်ခံချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ယဲ့နန်ထျန်း ကို ဖယ်ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဟာ ကူမော့ စုဆောင်းထားတဲ့ ကန်တိုင်းပြည် ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဝရမ်းပြေး ပါပဲ။

မူလက ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် ကန်တိုင်းပြည်၏ "တံခါးခြောက်ချပ်" အဖွဲ့မှ

ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကန်တိုင်းပြည်၏ ကောင်းကင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၌ ဒုတိယနေရာတွင် ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေစဉ်အတွင်း မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ရာ ထိုသိုင်းပညာ၏ သွေးဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံကာ လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။

သူသည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ ထိပ်တခေါင်းဆောင်ဟူသော အရှိန်အဝါကို အကာအကွယ်ပြု၍ ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် မည်သူမျှ ခြေရာမခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သိုင်းပညာလမ်းလွဲကာ မြို့တော်၌ သောင်းကျန်းမှသာ သူ၏သရုပ်မှန်မှာ ဖော်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။

မြို့တော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် သူသည် လုံးဝပုန်းအောင်းခြင်းမပြုဘဲ ရမ်းကားစွာ ပြုမူကာ သူ၏သိုင်းပညာ တိုးတက်စေရန် သိုင်းဆရာကြီး အများအပြားကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျန်းတာအိုယီက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ့ကို တစ်နှစ်တိတိ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့မှသာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။ သို့သော် ပြစ်မှုကြီးများကို ထပ်မံမကျူးလွန်ရဲတော့သော်လည်း ပြစ်မှုအသေးစားများကိုမူ မကြာခဏ ကျူးလွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် မူလကတည်းက ကန်တိုင်းပြည်၏ ဒုတိယအကောင်းဆုံး သိုင်းသမား ဖြစ်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏စွမ်းရည်မှာ ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ထိပ်တန်းစုံထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် နန်းတွင်းက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် အကြိမ်ကြိမ် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် နှစ်ရှည်လများအတွင်း ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာပြီး ပြစ်မှုများ ကျူးလွန်နေခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းမှာမူ အမြဲတမ်း အကူအညီမဲ့နေခဲ့ရသည်။ ဤသို့ဖြင့် သိုင်းလောကသားများက ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို "တစ္ဆေတမန်တော်" ဟု အမည်ပြောင် ပေးခဲ့ကြလေသည်။ ဤအမည်မှာ နန်းတွင်း၏ အစွမ်းအစမရှိမှုကို လှောင်ပြောင်ခြင်းဖြစ်သလို သူ၏ နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော စွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

ဒီလူရဲ့ ဝရမ်းပြေး အဆင့်အတန်း အတွက် ဆုလာဘ်က ကူမော့အတွက် အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပါတယ် -

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် – ကုန်းဆွန်ကျွယ်]

[တာဝန်အဆင့် – ကြယ်ခုနစ်ပွင့်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် – အမြင့်ဆုံးအဆင့် တာအို နှလုံးသား မိစ္ဆာ မျိုးစေ့ နည်းစနစ် ]

…

ဤသိုင်းပညာသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာမဟာဗျူဟာမှ ဆင်းသက်လာပြီး တာအိုမှတစ်ဆင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှတစ်ဆင့် တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဟူသော လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် တာအိုနှလုံးသားကို မျိုးစေ့အဖြစ်လည်းကောင်း၊ မိစ္ဆာမျိုးစေ့ကို အူတိုင်အဖြစ်လည်းကောင်း အသုံးပြုကာ တာအိုနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုကို ရရှိစေပြီးနောက် မိစ္ဆာမသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေသည်။

ဤသိုင်းပညာ၏ အစွမ်းထက်သည့် ကဏ္ဍများမှာ ယန်မိစ္ဆာချီနှင့် ယင်ချီတို့ကို ပေါင်းစပ်ပေးကာ အတွင်းအားကို အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာစေခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအား အလွန်မြင့်မားလာပြီး မူလဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့နိုင်ကာ နတ်ဘုရားဆန်သော တိုက်ခိုက်ရေးအသိဉာဏ်ကို ရရှိစေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်ကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခိုင်မာစေသဖြင့် သက်တမ်းရှည်စေသလို၊ လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းများကို ဆွဲဖြဲကာ နေရာကူးပြောင်း နိုင်ခြင်းနှင့် မိစ္ဆာမျိုးစေ့နယ်ပယ်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သည်။

ဤတာအိုနှလုံးသား မိစ္ဆာမျိုးစေ့နည်းစနစ်သည် ကူမော့အတွက် အလွန်အရေးပါသည်။ အထူးသဖြင့် စိတ်စွမ်းအား မြင့်မားလာပါက သူ၏ ဓားကို စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှ ရန်သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ယူခြင်းဟူသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသိုင်းပညာသည် ကျင့်ကြံသူ၏စိတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်လောက်သည့် အားနည်းချက်များ ရှိသဖြင့် စနစ်ကသာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို တိုက်ရိုက်ဆုမပေးခဲ့လျှင် ကူမော့ ကျင့်ကြံမည်မဟုတ်ပေ။

ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ ဝရမ်းပြေးအချက်အလက်များကို ကြည့်ပြီးနောက် ကူမော့က ဟွိုင်ဆုကို

"ဒီမှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းရှိလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွိုင်ဆုက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း

"ဆရာကူ... ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဘယ်လိုမိစ္ဆာသိုင်းကို ကျင့်လဲဆိုတာ သိလား"

ဟု ပြန်မေးသည်။

ကူမော့က

"အရင်က သူ့အချက်အလက်တွေကို အကြမ်းဖျင်းပဲ ကြည့်ခဲ့ရတာဆိုတော့ သိပ်မသိသေးဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ဟွိုင်ဆုက ဆက်လက်၍

"ကုန်းဆွန်ကျွယ်က မဟာမိစ္ဆာအနုပညာ လေးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာပါ။ သူက ချီပင်လယ်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး ပြိုင်ဘက်ရဲ့ စစ်မှန်သောချီတွေကို စုပ်ယူပြောင်းလဲပစ်နိုင်သလို၊ အဆင့်မြင့်လာရင် အသားနဲ့ သွေးတွေကိုတောင် စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒကိုတောင် စုပ်ယူနိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလရှိတယ်"

ဟု ရှင်းပြသည်။

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့်

"ဒါဆို ဒီသိုင်းကို တတ်ရင် တခြားသူရဲ့ တစ်သက်တာအားထုတ်မှုကို အလွယ်လေး ရနိုင်တာပေါ့"

ဟု မေးလိုက်သည်။

"သီအိုရီ အရပြောရရင် အဲဒါ တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပါပဲ"

ဟု ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု က ဆိုသည်။

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

" အဲဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ် ဆိုရင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဟာ ဘာလို့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး ရဲ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး နောက်ထပ် လူလုံးမပြရဲ လောက်အောင် ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု က ပြန်ဖြေသည်

"ပြဿနာ နှစ်ခု ရှိပါတယ်... ပထမအချက်က ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဟာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို မကျွမ်းကျင်သေးပါဘူး... ဒုတိယအချက်က လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် မှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိပါတယ်... အတွင်းနဲ့ အပြင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆီကနေ အတွင်းအား ကို စုပ်ယူလို့ မရပါဘူး... သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ ကို စုပ်ယူတဲ့ နေရာမှာလည်း အတူတူပါပဲ... သူ့ထက် သာလွန်တဲ့ ဝိညာဉ် စိတ်ဆန္ဒ ကို စုပ်ယူလို့ မရပါဘူး... အတင်းအကျပ် စုပ်ယူရင် တန်ပြန် သက်ရောက်မှု ပဲ ဖြစ်စေမှာပါ..."

ကူချူတုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

"တစ်နည်းပြောရရင် လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ဟာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် နိမ့်တဲ့ သူတွေကိုပဲ သုံးလို့ ရတာပေါ့..."

"အဲဒီလိုပါပဲ"

ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆုက ဆက်လက်၍

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ ဒါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ ဒီနေ့ ပြိုင်ဘက်က မင်းထက် အားနည်းနေပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကျရင် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ သူတို့ထက် အားနည်းတဲ့သူ အယောက်တစ်ရာရဲ့ အတွင်းအားကို စုပ်ယူပေါင်းစပ်ပြီး မင်းထက် သာလွန်အောင် လုပ်ကာ ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်လို့ပါပဲ"

ဟု ပြောသည်။

လောဘကြီးသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူများသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် တခြားသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် အသက်ကို အသုံးပြုကြသဖြင့် သဘာဝနိယာမကို အကြီးအကျယ် ချိုးဖောက်ရာရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသိုင်းပညာ ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက သိုင်းလောက၏ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်က ရွံရှာခဲ့ကြပြီး ထိုကျင့်ကြံသူကို တွေ့သည်နှင့် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် လောကတွင် အထူးချွန်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးသူ ဖြစ်သလို သိုင်းပညာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သဖြင့် သိုင်းလောကနှင့် နန်းတွင်းကပါ နှစ်ပေါင်းများစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကူမော့က

"သူ အခု လုံဟူတောင်မှာ ရောက်နေတာလား"

ဟု မေးရာ ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆုက

"သူ ဒီမှာ ရှိ၊ မရှိ တိတိကျကျ မသိရပေမဲ့ သဲလွန်စအချို့တော့ ရှိပါတယ်။ မကြာခင်မှာ ငါတို့ လုံဟူတောင်က လော့ထျန်း မဟာအခမ်းအနားကို ကျင်းပမှာဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကသားတွေကို ဖိတ်ကြားထားပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

မကြာသေးခင်က နေရာတော်တော်များများတွင် လောဘကြီးသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၏ လက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သိုင်းလောကသားများ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ လုံဟူတောင်၏ စုံစမ်းမှုအရ ဤမြို့လေးတွင် လူများကို ဒုက္ခပေးနေသည့် မြေခွေးမိစ္ဆာမှာ အမှန်စင်စစ် ဤကျင့်စဉ်ကို သုံး၍ အတွင်းအား စုပ်ယူနေသူသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိသဖြင့် မြေခွေးမိစ္ဆာက ယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူသတ်ဖြတ်သည်ဟု ကောလာဟလ ဖြန့်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကူမော့က

"လောဘကြီးသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို သုံးတဲ့သူ အများကြီး ရှိနေတာလား"

ဟု အံ့သြတကြီး မေးလိုက်ရာ ဟွိုင်ဆုက

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကုန်းဆွန်ကျွယ်က လုံဟူတောင်ဆီ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပါတယ်။ သူ ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်လို့ ငါ့ဆရာကို လက်စားချေဖို့ ပြန်လာမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူက လော့ထျန်း မဟာအခမ်းအနားကို လှောင်ပြောင်စရာဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး လုံဟူတောင်ကို ပိတ်ပစ်အောင် ဖိအားပေးချင်တာပါ"

ဟု ရှင်းပြသည်။

ထို့နောက်တွင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ ပြစ်မှုများ နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာရာ လုံဟူတောင်နှင့် သိုင်းလောကသားများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ လင်ကျန်းတောက်၏ ဖမ်းဆီးရမိမှုအရ ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် ဤကျင့်စဉ်ဖြင့် ကျင့်သူများစွာကို တိတ်တဆိတ် မွေးမြူထားကြောင်း သိရသည်။ ထိုသူတို့သည် ကျင့်စဉ်အပြည့်အစုံကို မရသော်လည်း အတွင်းအား စုပ်ယူနိုင်သည့် အဆင့်မှာပင် လောကကို ကမောက်ကမ ဖြစ်စေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်းက

"သူက ဒီထက်ပိုပြီး ရက်စက်တာ လုပ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ တကယ်လို့ သူက ဒီကျင့်စဉ်ကို စာအုပ်အဖြစ် စုစည်းပြီး သိုင်းလောကအနှံ့ ဖြန့်လိုက်ရင် တကယ့် ကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမှာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆု ဖြူရော်သွားသလို ကူမော့လည်း လန့်ဖျပ်သွားရသည်။

ကူချူတုန်းက

"အခု ဒါကို စဉ်းစားနေလို့ အသုံးမဝင်ပါဘူး၊ အကောင်းဆုံးကတော့ သူ အဲဒီလို မလုပ်ခင် သတ်ပြီး အနာဂတ်ပြဿနာကို ကာကွယ်ဖို့ပါပဲ"

ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဟွိုင်ဆုက ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ တည်နေရာမှာ လျှို့ဝှက်လွန်းသဖြင့် ရှာရခက်ကြောင်း ပြောသည်။

ကူမော့က

"ကုန်းဆွန်ကျွယ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လုံဟူတောင်နဲ့ ကောင်းကင်ဆရာကြီးကို လက်စားချေဖို့ဆိုတော့ သူ လုံဟူတောင်မှာပဲ ပုန်းနေမှာ သေချာပါတယ်။ မင်းတို့ အခက်တွေ့နေတာကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့မှ ကျေနပ်မှာလေ"

ဟုဟု သုံးသပ်ပြသည်။

ဟွိုင်ဆုကလည်း လက်ခံပြီး

"ငါ့ဆရာကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်လို့ ဝမ်ကျန်းကဲနဲ့ ရှန်ယောင်းတို့လို ထိပ်တန်းစုံစမ်းစ်ဆေးသူတွေကို ဖိတ်ထားပါတယ်"

ဟု ပြောသည်။

ကူမော့သည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိသူဖြစ်ရာ ဝမ်ကျန်းကဲ၏ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ နောက်ဆုံးတပည့် ဖြစ်နေခြင်းမှာ အတော်လေး တိုက်ဆိုင်လှသည်။ ကုန်းဆွန်ကျွယ်က မိစ္ဆာသိုင်းများကို ကျင့်ကြံပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အမြဲသတ်မှတ်ခဲ့သော ဝမ်ကျန်းကဲမှာ စိတ်ဒဏ်ရာ အရဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင် ဝမ်ကျန်းကဲသည် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ဆရာ့ခြေရာကို လိုက်ရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ရာ ဆရာနှင့်တပည့်ကြား အချစ်-အမုန်း ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိခဲ့သည်။

ရှန်ယောင်းမှာမူ ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ဟုန်ကျိုးမှ တက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှန်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော်ဖြင့် ထူးဆန်းသောအမှုများကို ဖြေရှင်းကာ သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်းစုံစမ်းစစ်‌‌ ရေးဘွဲ့ကို ရရှိထားသည့် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ လူများက ရှန်ယောင်းကို ဝမ်ကျန်းကဲနှင့် မကြာခဏ နှိုင်းယှဉ်လေ့ရှိကြသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်တွေ့ရင် မတိုက်ခိုက်ကြဘူးလား"

ဟု ကူချူတုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးရာ ဆရာကြီး ဟွိုင်ဆုက ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာတော့ အမှန်ပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး လုံဟူတောင်ပေါ်က ကုန်းဆွန်ကျွယ်ရဲ့ လူတွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ရဲ့ တည်နေရာကတော့ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးဘူး"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကူမော့က လုံဟူတောင်၏ လက်ရှိအစီအစဉ်ကို မေးမြန်းရာ ဟွိုင်ဆုက

"ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာတဲ့အပေါ် မူတည်ပြီး ကိုင်တွယ်နေရပါတယ်။ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ရဲ့ လူတွေက လုံဟူတောင် ဧရိယာမှာ စုနေကြလို့ တပည့်တွေကို မြို့တွေ၊ ကျေးရွာတွေမှာ ဖြန့်ပြီး အသင့်ပြင်ထားရပါတယ်။ ဒီမြို့လေးမှာတော့ ငါက တာဝန်ခံပါ"

ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို တောင်ပေါ်မှာ လူသိပ်မကျန်တော့ဘူးလား၊ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ပေါ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဟု ကူချူတုန်းက မေးရာ ဟွိုင်ဆုက

"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့၊ အဓိက သိုင်းဂိုဏ်းတွေ အကုန်လုံး ရောက်နေကြပြီလေ။ ငါ့ဆရာလည်း တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတော့ ကုန်းဆွန်ကျွယ်သာ ကိုယ်ထင်ပြရင် လုံဟူတောင်ကနေ သူ လွတ်ထွက်မသွားစေရဘူး"

ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။

ထိုညက တည်းခိုခန်းတွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာမှာပေါ်မလာခဲ့ချေ။ မိုးလင်းသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦး နံနက်စာစားပြီး မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဟွိုင်ဆုက မြို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် လိုအပ်သဖြင့် လမ်းပြရန် တပည့်တစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ လုံဟူတောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။