အခန်း (၃၃၅-၃၃၆)

အပိုင်း (၃၃၅) - လုံဟူတောင်

လုံဟူတောင်မှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မြူများဖုံးလွှမ်းကာ တောင်ထွတ်များမှာ လှပစွာ တည်ရှိနေသည်။ တာအိုဘုရားကျောင်းများမှာ တောင်တန်းတလျှောက် ပြန့်ကျဲနေပြီး နံ့သာပေါင်းမီးခိုးများနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကောင်းကင်ဆရာကြီး၏ စံအိမ်မှ ကူမော့ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကြိုဆိုခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကူမော့သည် ခန်းမဆောင်တွင် အကြာကြီးမနေဘဲ ကူချူတုန်းနှင့်အတူ အနောက်ဘက်တောင်ရှိ ကျန်းတာအိုယီ၏ နေအိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ ကျန်းတာအိုယီ၏ နေအိမ်မှာ ရိုးရှင်းသည့် သာမန်ခြံဝင်းလေးသာ ဖြစ်သည်။

ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းတာအိုယီက အသက်သုံးဆယ်အရွယ်၊ ချောမောပြီး တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို အပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်၏ မျက်ခုံးရိုးများမှာ ထင်ရှားပြီး ခါးတွင် ကြေးဝါအကြွေစေ့ သုံးစေ့ တွဲလောင်းဆွဲထားလေသည်။

" ကောင်းကင်ဆရာကြီး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ဟု ကူမော့က ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီ က ပြန်လည် ဦးညွှတ်ကာ

"လအနည်းငယ် ရှိသွားပြီပဲ... ဒီလတွေ အတွင်း မင်းကို ငါ အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ! ဟားဟားဟား၊ အဲဒီ ခွေးမသား အဘိုးကြီး စုချန်းချိုး မင်းဆီကနေ အရိုက်ခံလိုက်ရတာ ငါ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတာပါ၊ ကံကောင်းတာပါ!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"စုချန်းချိုး ကို ကံကောင်းလို့ နိုင်တဲ့သူ ဆိုတာ မရှိပါဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူက သူ့ဘေးရှိ လူငယ်ကို မိတ်ဆက်ပေးကာ

"ဒါက ဟုန်ကျိုး က ရှန် မိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ သိုင်းလောကမှာ နံပါတ် ၁ စုံစမ်းရေးမှူး လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှန်ယောင်း ပါ... သူက ဒီမှာ မင်းကို စောင့်နေတာ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်း အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး

"ဆရာကြီး ကူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က ဦးညွတ်၍

"ဆရာကြီး ရှန် က ကျွန်တော်နဲ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီဝရမ်းပြေး ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို သတ်ဖို့ ဆရာကြီး ကူ မှာ အစီအစဉ် ရှိလား လို့ မေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့်

"ဆရာကြီး ရှန် က ဘာလို့ ဒါကို မေးရတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယောင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော် တကယ်ကို..." "ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ရှာမတွေ့ဘူး။ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ကူ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဘယ်ဝရမ်းပြေး မှ မလွတ်ဖူးဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... ဒါကြောင့် ကုန်းဆွန်ကျွယ် သေရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလား ဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဒါက သိုင်းလောကက သူငယ်ချင်းတွေ ကြားက နောက်ပြောင်မှု သက်သက်ပါ... ဘိုးဘေး ရှန်... မင်းက ဒီလို စကားတွေကို အလေးအနက် မထားလောက်ပါဘူးနော်..."

ရှန်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာကို ယုံကြည်ပါတယ်... ဆရာကြီး ကူ ရဲ့ ကံကြမ္မာ က ဝရမ်းပြေး တွေရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ ကျွန်တော် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ကူ ဆီကနေ စကားတစ်ခွန်း ငှားပြီး ဗေဒင် နည်းနည်းလောက် တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်!"

ရှန်ယောင်း၏ နက်နဲလှသော စကားများကို နားထောင်ရင်း ကူမော့သည် သူ့ထံမှ ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် ကူမော့ကိုလည်း ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူသည် အတွင်းအားနှင့် အပြင်အား ကျင့်စဉ်များ၊ သိုင်းပညာ အနှစ်သာရများနှင့် ချီကျင့်ကြံခြင်း ဟူသော သုံးမျိုးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ကျင့်ကြံနေသူ ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ နယ်ပယ်သည်လည်း ကောင်းကင်နှင့် လူသား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိလေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ကံကြမ္မာကို ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသဖြင့်၊ စစ်မှန်သော ချီကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကံကြမ္မာနှင့် ကံအကြောင်းတရားများကို လေ့လာမှု အားနည်းပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို တကယ်တမ်း မမြင်တွေ့နိုင်သေးချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ယောင်း၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကို စကားတစ်ခွန်း ငှားပါ့မယ်၊ ပြီးရင် ဗေဒင် တစ်ချက်လောက် တွက်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

ရှန်ယောင်းသည် သူ၏ ခါးမှ ကြေးအကြွေစေ့ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကွက်များ မပါဝင်ဘဲ လမ်းဘေးက ဗေဒင်ဆရာများ အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့သည် ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြား တဒင်္ဂ ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုကို အာရုံခံလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ချောင်းကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်ယောင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာကာ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီးနောက်၊ မကြာမီမှာပင် ရေချိုးထားသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့၏။

ထို့နောက် သူသည် ရေနစ်နေသူ တစ်ယောက်အလား အသက်ကို အသည်းအသန် ရှူသွင်းနေရလေသည်။

ကူချူတုန်းက ကူမော့အနားသို့ တိုးကပ်ကာ

"အစ်ကို... ဒါက ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ရွာထဲက နတ်ကတော်တွေ လုပ်သလိုမျိုးပဲနော်!"

ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ အနည်းငယ် မြင်နိုင်သော်လည်း အများကြီး မဟုတ်ပေ؛ ရှန်ယောင်းသည် နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်သော အခြေအနေ တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်းကိုသာ သူ အာရုံခံနိုင်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတာအိုယီက

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မလုံလောက်သေးဘဲနဲ့ ကံကြမ္မာကို အတင်းအကျပ် ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊ သူ တုံ့ပြန်မှုကို ခံရတော့မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ရှန်ယောင်းအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရှန်ယောင်း၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

ရှန်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရကာ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူရော်နေပြီး ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မျက်လုံးထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

"မင်း ဘာတွေ မြင်ခဲ့လဲ ကောင်လေး..."

ကျန်းတာအိုယီက ရှန်ယောင်းကို ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်လိုက်သည်။

ရှန်ယောင်း ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူရဲကောင်းကူ ရဲ့ စကားတွေကို သုံးပြီး ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ဖမ်းနိုင်မလား ဆိုတာကို ဗေဒင် တွက်ကြည့်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့..."

ကျန်းတာအိုယီက

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက

"လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား စတင်တာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေတာပဲ... အဲဒီနောက်မှာ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် တစ်ပါးက ကောင်းကင်ဆရာကြီး နဲ့ စကားစစ်ထိုးနေတာကို မြင်ရတယ်၊ ပြီးတော့ကောင်းကင်ဆရာကြီး ရှုံးသွားပုံရတယ်... အဲဒီနောက်မှာ... အဲဒါက ကောင်းကင်ဆရာကြီး..."

ဟု ပြောပြသည်။

"ငါ ဘာဖြစ်သွားလဲ..."

ဟု ကျန်းတာအိုယီက မေးလိုက်သည်။

" ကောင်းကင်ဆရာကြီး အသတ်ခံလိုက်ရပုံရတယ်"

ဟု ရှန်ယောင်းက ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သတ်တာလဲ ဆိုတာကို မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ကျွန်တော့်မှာ မရှိဘူး... လူသတ်သမားကို မြင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မလုံလောက်တော့ အခုလို တုံ့ပြန်မှုကို ခံခဲ့ရတာပဲ... ကောင်းကင်ဆရာကြီး သာ အချိန်မီ ကြားဝင်မပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခုလောက်ဆို ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေလောက်ပြီ!"

ကျန်းတာအိုယီ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

"မင်းမြင်ခဲ့တဲ့ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် က ဘယ်လို ပုံစံလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်

"သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းလိုပဲ၊ လောကီ ဖုန်မှုန့်တွေ မစွန်းထင်ဘဲ နတ်သား တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလိုပဲ!"

ကျန်းတာအိုယီက

"စကားစစ်ထိုးတဲ့ အကြောင်းအရာကိုရော မင်း မြင်ခဲ့လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

"မမြင်ခဲ့ပါဘူး"

ဟု ရှန်ယောင်းက ဆိုသည်

"စကားတစ်ခွန်းပဲ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်... အဲဒီ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် က'ကောင်းကင်ဆရာကြီး... ကြောက်စိတ် ရှိသလား' လို့ မေးခဲ့တာပါ..."

"ငါက ကြောက်စိတ် ရှိသလား ဟုတ်လား..."

ကျန်းတာအိုယီသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူချူတုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို ကျွန်မ အစ်ကိုကော... အစ်ကို့ကို မြင်ခဲ့လား... အစ်ကို ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို သတ်နိုင်မလား ဆိုတာ ရှင် ဗေဒင် မတွက်ပေးဘူးလား..."

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်လေသည်။

"အကို သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား..."

ဟု ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး"

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းယမ်းလျက်

"ဆရာကြီးကူကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး... မိန်းကလေး ကူ ကို မြင်ခဲ့ရသလို လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား မှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ကူ ကိုတော့ ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။

ကူချူတုန်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားပြီး

"ရှင့်ရဲ့... ဗေဒင် က တကယ်ပဲ မှန်လို့လား..."

ဟု အနေရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ပြောသည်

"ကျွန်တော့်ဆရာ ကျိဝူဆွမ်း ဟာ လောကမှာ နံပါတ် ၁ ဗေဒင် ဆရာကြီး ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဆရာ့ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံတောင် မရှိပေမဲ့၊ ဗေဒင် စတွက်ကတည်းက တစ်ခါမှ မှားယွင်းတဲ့ ခန့်မှန်းချက် မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး..."

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ကျန်းတာအိုယီသည် ဝင်းအတွင်းမှ တာအို သူငယ်လေး တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ရှန်ယောင်းအား အနားယူရန် ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ကူမော့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီ၏ အိမ်မှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းပြီး အခြေခံ အကျဆုံး ပရိဘောဂများသာ ရှိလေသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးကို ယူလာပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့အတွက် ဖြည်းညင်းစွာ ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒီဘေးဒုက္ခ ကနေ ငါ လွတ်မြောက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး!"

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အခုလေးတင် ရှန် မိသားစု ခေါင်းဆောင် တွက်လိုက်တဲ့ ဗေဒင် ကြောင့် ကြောက်သွားတာလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

အပိုင်း (၃၃၆) - အတိတ် အကြောင်း အကျိုး

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က လုံဟူတောင်ဟာ အကျပ်အတည်း တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက တာအိုကျင့်စဉ် ဂိုဏ်း ဖြစ်တဲ့ ကျင်းမင် ဂိုဏ်း က အလွန် အစွန်းရောက်တဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်၊ သူက ကျန်းရိုရွှီး မတိုင်ခင်က လောကမှာ နံပါတ် ၁ ဖြစ်ခဲ့သူပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဓမ္မနာမည် က လင်ရှောင်း တဲ့... သူက လုံဟူတောင် ရဲ့ ယခင် မျိုးဆက် ကောင်းကင်ဆရာကြီး နဲ့ စကားစစ်ထိုးဖို့ လုံဟူတောင် ကို လာခဲ့တာလေ..."

"သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက အရမ်းကို အစွန်းရောက်တယ်၊ ဟောင်းနွမ်းတာတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်တွေကို တည်ဆောက်ဖို့ သူက လှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်... သူက 'မငြိမ်မသက် ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ကြတယ်၊ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အချိန်မှာလည်း...' "အဲဒီအချိန်တုန်းက လောကကြီးက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ" လို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ဒီလောကကြီးက ချို့ယွင်းချက် ရှိနေတာဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး ဒါမှမဟုတ် စစ်ပွဲ ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စွမ်းအား မညီမျှမှု ကြောင့်ပဲ လို့ သူက ယူဆတယ်..."

"ဒါကြောင့် သူက သိုင်းပညာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်... လောကမှာရှိတဲ့ ပဋိပက္ခ အားလုံးဟာ အင်အား သုံးရာကနေ မြစ်ဖျားခံတာလို့ သူ ယုံကြည်တယ်؛ တကယ်လို့ သိုင်းပညာတွေသာ မရှိတော့ရင်၊ လူတိုင်းဟာ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေ ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိတော့ဘဲ၊ အရာရာဟာ ဥပဒေရဲ့ အောက်မှာ အမှန်တကယ် ရှိနေလိမ့်မယ် လို့ သူက ထင်တာလေ..."

"ဒါကြောင့် လောကမှာရှိတဲ့ သိုင်းပညာ ဂိုဏ်း အားလုံးကို စုစည်းဖို့၊ အဲဒီနောက် သိုင်းလောကကို အုပ်ချုပ်ဖို့၊ လောကကြီးကို စည်းလုံးဖို့၊ သိုင်းပညာ လက်စွဲကျမ်း တွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးဖို့နဲ့ သိုင်းသမား အားလုံးရဲ့ သိုင်းပညာ တွေကို ဖျက်သိမ်းပစ်ဖို့ သူက အဆိုပြုခဲ့တယ်... သိုင်းပညာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ လောကကြီးရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ..."

"သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက လုံဟူတောင် ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို မရခဲ့သလို၊ လောကရှိ တာအို ဂိုဏ်း အားလုံးရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုလည်း မရခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်၊ အကြမ်းဖက် နည်းလမ်းနဲ့ စည်းလုံးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်... သူက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်လေ؛ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဲဒီအချိန်က လောကမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး သူပဲကိုး... အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ လုံဟူတောင် ဟာ အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး သွေးချောင်းစီးခဲ့ရတယ်!"

ထိုနေရာတွင်...

ကျန်းတာအိုယီ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆက်ပြောသည်

"အခု ပြန်စဉ်းစားရင်တောင် ငါ ထိတ်လန့်နေတုန်းပဲ... တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ ငါက အသက် လေးဆယ့်လေးနှစ် ရှိပြီ၊ လူကျိုး မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ် ပြီးတော့ ဗဟုသုတ လည်း အတော် ရှိနေပြီလေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုက ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အခုထိ ထင်ကျန်နေပြီး ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲ... ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ၊ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တပည့်တွေ မျက်စိရှေ့မှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို ငါ ကြည့်နေခဲ့ရတာ!"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"အဲဒီနောက်မှာ ဘာဖြစ်လဲဟင်..."

ကျန်းတာအိုယီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလျက်

"နောက်တော့... အဲဒါက ပြောရမှာ နည်းနည်း ရှက်စရာ ကောင်းပေမဲ့၊ အဲဒီအချိန်က ငါတို့ တာအို ဂိုဏ်း က ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံး အဲဒီတိုက်ပွဲအတွက် စုရုံးခဲ့ကြပေမဲ့ လင်ရှောင်း က လွှမ်းမိုးထားနိုင်တုန်းပဲ... သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး... နောက်ဆုံးမှာ ငါက လင်ရှောင်း ကို တျန်းတု တောင်ထိပ် ပေါ်က ကျူးရှန်းဝင်္ကပါ ထဲကို ဆွဲသွင်းဖို့ အစီအစဉ် တစ်ခု ဆွဲခဲ့တယ်၊ အဲဒီကျမှပဲ သူ့ကို အောင်မြင်စွာ သတ်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ လင်ရှောင်း ကို ဝင်္ကပါ ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့တာက..." "လင်ရှောင်း နဲ့ ငါက အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး တာအို အယူအဆတွေ အကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးလို့ပါ... ငါ သူ့အတွေးတွေကို တစ်ခါမှ သဘောမတူခဲ့ပေမဲ့၊ သူက ဘာလို့လဲမသိ ငါ့ကို သူ့ရဲ့ လူယုံ တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး သူ့ဘက် ပါလာအောင် စည်းရုံးဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့တာလေ... ငါက ဒါကို အသုံးချပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံး တာအို စကားစစ်ထိုးပွဲ တစ်ခု လုပ်ဖို့ အဆိုပြုခဲ့တယ်... တကယ်လို့ သူ ငါ့ကို နိုင်ရင် ငါ သူ့ရဲ့ တပည့် ခံမယ် လို့ပေါ့..."

"အဲဒီအချိန်က သူက လုံဟူတောင် ကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ပြီလို့ ယုံကြည်ထားပြီး သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့် အရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာမို့၊ စကားစစ်ထိုးဖို့ သူ သဘောတူခဲ့တယ်... အဲဒီလိုနဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ သူ ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျူးရှန်း ဝင်္ကပါ ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ..."

"သူ မသေခင်မှာ ငါက ကောင်းကင်ဆရာကြီး ဖြစ်မယ့် ကံကြမ္မာ သုံးဆယ့်သုံးနှစ် ရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သုံးဆယ့်သုံးနှစ် ကြာပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့ လူဝင်စား က ငါ့ဆီကနေ ကောင်းကင်ဆရာကြီး ဘွဲ့ကို ပြန်ယူလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို အကြွေးတင်ထားတဲ့ အသက်ကို အဲဒီအချိန်မှာ ပြန်ဆပ်ရလိမ့်မယ် လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

ကူမော့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

"ဒါဆို ခုနက ရှန်ယောင်း တွက်လိုက်တဲ့ ဗေဒင် က အတိအကျ ကိုက်ညီနေတာပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းကို လူအများကြီး သိကြလား..."

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် ပြုံးပြပြီး

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ တမင်တကာ ထောင်ချောက် ဆင်နေတာလို့ မင်း စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိလို့ပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဖူးဘူး... ဝင်္ကပါ ကို အသက်သွင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တျန်းတု တောင်ထိပ် ပေါ်မှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ... လင်ရှောင်း နဲ့ ငါ့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ဘယ်သူမှ ကြားခဲ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အဲဒါအပြင် ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးဒုက္ခ တစ်ခုနဲ့ ကြုံရတော့မယ် ဆိုတာကို တကယ်ပဲ အာရုံခံမိနေတယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ..."

ကူမော့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒါက အဲဒီလောက် မပြင်းထန်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်... အဲဒီ လင်ရှောင်း က တကယ်ပဲ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သူက အရင်ခေတ်က လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ပါ၊

ကျွန်တော်ကတော့ အခုခေတ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ လေ... သူ့မှာ အပေါင်းအပါ အဖြစ် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ပဲ ရှိတာပါ... မင်း၊ ကျန်းတာအိုယီ ကလည်း အရင်က ကျန်းတာအိုယီ မဟုတ်တော့ဘူးလေ... အဲဒါအပြင် ဒါက လုံဟူတောင် နယ်မြေပါ... သူက မင်းကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ဘာက ယုံကြည်မှု ပေးနေတာလဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ရှန်ယောင်း ရဲ့ ဗေဒင် မှာ၊ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား မှာ မင်း ပေါ်မလာခဲ့ဘူးလေ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိပါတယ် - ကျွန်တော် အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် တစ်နေရာကို မြှူဆွယ် ခေါ်ထုတ်ခံရတာ ပေါ့... တကယ်လို့ ပထမ တစ်ခုဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းချက် မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်တောင် အသတ်ခံရတယ် ဆိုရင်တော့ လင်ရှောင်း ရဲ့ လူဝင်စား က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းတယ် လို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့...

တကယ်လို့ ဒုတိယ တစ်ခုဆိုရင်တော့၊ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကြိုသိနေမှတော့ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သေချာပေါက် မြှူဆွယ် ခေါ်ထုတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါဆို မင်း အသတ်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကူမော့... မင်း ငါ့ကို နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်နော်... ပထမ ဖြစ်နိုင်ခြေက နည်းပေမဲ့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု အရဆိုရင် မင်းက ဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားသင့်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက်နဲ့ ဒီမှာ နေပြီး မင်းရဲ့ အသက်ကို စတေးနေတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"အဘိုးကြီး... မင်း အရမ်း တွေးနေတာပါ... ကျွန်တော်ကတော့ ပုန်းနေစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူဝင်စားကို ထားလိုက်ဦး၊ အဲဒါက ကောလာဟလ တစ်ခု သက်သက်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ လင်ရှောင်း တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အစွန်း ကို ကျွန်တော် ရှောင်ဖို့ လိုလို့လား"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"အဲဒါ မှန်တာပေါ့... သူက တစ်ချိန်တုန်းက လောကရဲ့ နံပါတ် ၁၊ မင်းက အခုခေတ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ လေ... အဲဒီ ခွေးမသား အဘိုးကြီး စုချန်းချိုး အကြောင်း ပြောရရင်တော့..." "သူက အချိန်အကြာကြီး ဒုက္ခခံပြီး ဒုတိယ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်နေရတာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်... သူက လောကမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်ဖို့ စိတ်ဓာတ် တကယ်ကို ကင်းမဲ့နေတာလေ... တကယ်လို့ သူသာ လင်ရှောင်း ဒါမှမဟုတ် ကျန်းရိုရွှီး ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားရင် သေချာပေါက် အဝေးကြီးကို ထွက်ပြေးမှာပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"ကျန်းရိုရွှီး အကြောင်း ပြောရရင်၊ တစ်ခု မေးမလို့ပဲ... ကျန်းရိုရွှီး က တကယ်ပဲ မသေသေးပါဘူး... ဒီတစ်ခါ ကျန်း နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်မှာ သူ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဓားအနှစ်သာရ နဲ့ ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရတယ်လေ..."

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ဒီကိစ္စကို ငါ ကြားပြီးပါပြီ... မင်း ကျန်း ဧကရာဇ် ကို သတ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းက သိုင်းလောကမှာ ပြန့်နှံ့နေပြီလေ... မကြာခင်မှာ လူတိုင်း သိသွားကြလိမ့်မယ်... ကျန်းရိုရွှီး မသေသေးဘူး ဆိုတဲ့ အချက်ကလည်း သေချာပေါက် ပြန့်သွားမှာပဲ... အဲဒါက အငြင်းပွားမှု တစ်ခု ဖြစ်စေမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်... မင်းနဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ကြားမှာ ဘယ်သူက တကယ့် လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ လဲ ဆိုတာပေါ့..."

"ဘယ်သူက လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ လဲ ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး"

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"ကျန်းရိုရွှီး အခု ဘယ်မှာ ရှိနေနိုင်မလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက်

"ငါလည်း ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... ကျန်းရိုရွှီး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က ကျန်း နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်မှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာက၊ အဲဒီတုန်းက ရူးသွားခဲ့တဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ တက်လှမ်းသွားတဲ့ မသေမျိုး ဝိညာဉ် တစ်ခု သက်သက်ပဲ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... တကယ်လို့ သူ ပုန်းချင်တယ် ဆိုရင် ဘယ်သူက ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ... ဖြစ်နိုင်တာက သူ တကယ်ပဲ မသေမျိုး နယ်ပယ် ဆီ တက်လှမ်းသွားတာများလား..."

ဟု ဆိုသည်။

"မသေမျိုး နယ်ပယ် ဆိုတာ တကယ် ရှိလို့လား..."

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး"

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"မသေမျိုး နယ်ပယ် ဆိုတာ မရှိဘူး ဆိုတာကို ငါ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနိုင်ပါတယ်..."

"အဲဒီလောက်တောင် သေချာတာလား..."

ကူမော့က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"တာအို ဂိုဏ်း က နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် သမိုင်းကြောင်း ရှိပါတယ်၊ အဲဒါက သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးနိုင်တာထက် ပိုပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ လုံဟူတောင် မှာ တက်လှမ်းသွားခဲ့တယ် လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဘိုးဘေး သုံးဦး ရှိတယ်လေ... သူတို့ထဲက တစ်ဦးက တက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ပြန်လာပြီး စကားတစ်ခွန်း ချန်ခဲ့ဖူးတယ်..." "

"ဘာစကားလဲဟင်..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"မတက်လှမ်းကြနဲ့၊ မသေမျိုး နယ်ပယ် ဆိုတာ အတုကြီးပဲ! အဲဒီ စကားလုံးတွေကိုပဲ ပြောပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလေ... ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ရဲ့ လုံဟူတောင် ဟာ ချီကျင့်ကြံသူတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပေါ့...”

"သိုင်းလောကက လူအများအပြားက လုံဟူတောင် ကို လှောင်ပြောင်ကြတယ်၊ တာအို ဂိုဏ်း တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေခံဖြစ်တဲ့ ချီကျင့်ကြံသူတွေ တောင် မရှိတော့ဘူး ဆိုပြီးပေါ့... ချီကျင့်ကြံခြင်း အစဉ်အလာ ပျောက်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ချီကျင့်ကြံတာကို ခွင့်မပြုတော့တာပါ..."

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"ဒါဆို၊ ကျန်းရိုရွှီး က တကယ်တမ်းကျတော့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်ရှိပြီး အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီ အတုအယောင် မသေမျိုး နယ်ပယ် ဆီ မသွားဘဲ သေမျိုးလောက မှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာပေါ့..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ဖြစ်နိုင်တာက ကျန်းရိုရွှီး ရူးသွားရတဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အတုအယောင် မသေမျိုး နယ်ပယ် ရဲ့ ပြဿနာကို သူ ရှာတွေ့သွားပြီး ရူးသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... သူ အခုထိ အသက်ရှင်နေမှတော့ သူ သေချာပေါက် သေမျိုးလောက မှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်း ကျန်းရိုရွှီး ကို ရှာချင်တယ် ဆိုရင် ငါတို့ လုံဟူတောင် ကတော့ သေချာပေါက် မရှာနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှာနိုင်တဲ့ တခြား နေရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်..."

"ဘယ်နေရာလဲ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်လိုင် ကျွန်း လေ!”

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ဖုန်လိုင် ကျွန်း က အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ နေရာ တစ်ခုပါ... သူတို့ ဖိတ်ကြားတဲ့ သူဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိရှိ သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်... အဲဒါက တော်တော်လေး မှော်ဆန်တယ်လေ... ကျန်းရိုရွှီး ဟာ ဖုန်လိုင် ကျွန်း ကို သွားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အုပ်စုထဲမှာ ပါခဲ့တာဆိုတော့၊ ဒီတစ်ခါ ဖိတ်ကြားခံရသူ စာရင်းမှာ သူ သေချာပေါက် ပါလိမ့်မယ်... ကျန်းရိုရွှီး ဘယ်မှာ ရှိလဲ ဆိုတာကို ဖုန်လိုင် ကျွန်း က လူတွေကို မင်း မေးကြည့်လို့ ရတာပေါ့..."

"ကောင်းပါပြီ"

ကူမော့ ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဒါနဲ့ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်... ကျွန်တော်တို့ လုံဟူတောင် ကို လာတာ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို ဝင်ဖို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ညီမ တစ်ယောက်တည်း သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်လည်း တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို ငှားသုံးဖို့ လိုပါတယ်... အဲဒါ အဆင်ပြေမလား..." "

" ပြဿနာ မရှိပါဘူး”

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ငါ မင်းကို အရင်က ကတိပေးခဲ့တယ်လေ... မင်း သွားချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း သွားလို့ ရပါတယ်..."

"ဒါဆို အခုပဲ သွားကြရအောင်!"

...