အခန်း (၃၃၇-၃၃၈)

အပိုင်း (၃၃၇) တတ်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်

ချက်ချင်းပင် ကျန်းတာအိုယီသည် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို လုံဟူတောင် ၏ အကြီးအကဲ ကျန်းရှီဆု နှင့် တွေ့ဆုံရန် ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားလေသည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကျန်းတာအိုယီက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ရှင်းပြလေသည်

"မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အာဏာ ရှိပေမဲ့၊ အထဲဝင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုသေးတယ်လေ..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"မူလကတော့ မင်း ဒီနေ့ ငါတို့ လုံဟူတောင် ကို ရောက်လာကတည်းက၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို က မင်းတို့ကို လူကိုယ်တိုင် လာကြိုရမှာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း မြန်မြန် ပြေးသွားတော့၊ သူ ကိုယ်ထင်မပြနိုင်ခင်မှာတင် မင်းက အနောက်ဘက် တောင်ပေါ် ရောက်နေပြီလေ... သူက လက်လျှော့လိုက်ရုံကလွဲပြီး မရှိတော့ဘူး... အဲဒါက မင်းကို သူ မလေးမစား လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးနော်!"

ကူမော့က အနည်းငယ် ရှက်ပြုံး ပြုံးကာ

"ဒါ ကျွန်တော့် အမှားပါ... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေမယ်မှန်း သိရင် ကျွန်တော် ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့ ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လုံဟူတောင် ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရှီဆု နှင့် တွေ့ဆုံကြလေသည်။ ကျန်းရှီဆု သည် ကျန်းတာအိုယီ ၏ စီနီယာ အစ်ကို ဖြစ်ပြီး အသက် ရှစ်ဆယ် ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ တာအို ဂိုဏ်း ၏ အတွင်းအား ကျင့်စဉ် များကို ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူ၏ အသက်အရွယ် နှင့် မလိုက်အောင် စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း နုပျိုသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

ကျန်းရှီဆု နှင့် ကျန်းတာအိုယီ တို့မှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် စရိုက်များ ရှိကြလေသည်။ ကျန်းတာအိုယီ သည် အသက် တော်တော် ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း စွမ်းအင် ပြည့်ဝနေသော်လည်း၊ ကျန်းရှီဆု မှာမူ အားအင် ကုန်ခမ်းနေပုံ ရပြီး လှုပ်ရှားမှု တိုင်းနှင့် စကားလုံး တိုင်းမှာ နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် နားထောင်သူကို စိတ်မရှည် ဖြစ်စေလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကူမော့သည် ကျန်းရှီဆု နှင့် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခဏတာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းရှီဆု သည် သူ၏ တံဆိပ်ပြား ကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်...

ကျန်းတာအိုယီ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် လုံဟူတောင် ၏ တျန်းတု တောင်ထိပ် အနက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ချောက်ကမ်းပါး အဝင်ဝတွင် တိမ်များနှင့် မြူများက ပါးလွှာသော ပုဝါ တစ်ခုအလား ကျနေပြီး၊ လေပြင်း တိုက်ခတ်သွားသောအခါ စီးဆင်းနေသော မီးခိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်ဆောင်များနှင့် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်များကို ဖြူဖွေးသော မြူခိုး ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

တောင်ကြား အောက်ခြေတွင် ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေး တစ်ခု ကွေ့ကောက် စီးဆင်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ ကျောက်စရစ်ခဲများက နေရောင်ခြည်ကို ပြန့်ကျဲနေသော ငွေများအလား ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ၊ ရေငွေ့များ မြင့်တက်လာပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း ပေါ်ရှိ တိမ်များနှင့် ယှက်နွယ်ကာ မှုန်ဝါးသော ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေသည်။

တိမ်များ၏ အနက်ပိုင်းတွင် ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် အနည်းငယ် ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ သူတို့၏ အဖုအထစ်များသော အကိုင်းအခက်များမှာ ရစ်ခွေနေသော ကျောက်စိမ်း နဂါးများအလား ဖြစ်နေကာ၊ သူတို့၏ အရွက်များမှာ မြစိမ်းရောင် ပန်းပုများအလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် စုစုပေါင်း ငါးပင် ရှိတယ်"

ဟု ကျန်းတာအိုယီ က ပြောသည်

"ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် တစ်ပင်စီတိုင်းရဲ့ အောက်မှာ တိမ်စင်မြင့် တစ်ခုစီ ရှိတယ်လေ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဆရာကြီးတွေက ဒီမှာ ဉာဏ်အလင်း ရခဲ့ကြပြီး သိုင်းပညာရဲ့ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရတွေကို ချန်ရစ်ခဲ့ကြတာ….

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီနေရာက ဝိညာဉ် စွမ်းအားတွေက ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာပြီး၊ ဉာဏ်အလင်းရပြီး တက်လှမ်းသွားကြတယ် ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့လို့ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် လို့ နာမည်တွင်ခဲ့တာပေါ့..."

ကူမော့သည် ကမ်းပါးယံ တိမ်တိုက်များ ကြားမှဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင်များကို ကြည့်လိုက်၏။ ဤတောင်ကြားမှာ ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး၊ ထို ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင်များ ပတ်လည်ရှိ လေထုထဲတွင် တာအို အနှစ်သာရများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဟေး၊ ကောင်းကင်ဆရာကြီး"

ကူချူတုန်းက အခြား တစ်ဖက်ရှိ ကမ်းပါးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်

"ဟိုဘက်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် ပျက်စီးနေတာလဲဟင်... ပြီးတော့ အဲဒီ ကမ်းပါးပေါ်မှာ ဘာလို့ ဓားတွေ အဲဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာလဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"အဲဒါကို မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ကမ်းပါး လို့ ခေါ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က လင်ရှောင်း ကို သတ်ဖို့ အဲဒီနေရာမှာ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါကို ငါ အသက်သွင်းခဲ့တာလေ..."

"အော် ဒီလိုလား!"

ကူချူတုန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မေးလိုက်သည်

"ကျွန်မ အခု တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို သွားလို့ ရပြီလား..."

"သေချာတာပေါ့..."

"အထူး လိုအပ်ချက် တစ်ခုခု ရှိသေးလား..."

ဟု ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး"

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ပုံမှန်အတိုင်း တရားထိုင်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ဉာဏ်အလင်းရတဲ့ အခြေအနေ ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ အရမ်း လွယ်ကူပါတယ်... အဲဒါအပြင် အရင်က ဆရာကြီးတွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ် တွေကိုလည်း မင်း ခံစားသိရှိနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒါက တခြားသူတွေနဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ..."

"ဒါဆို သွားကြစို့!"

ချက်ချင်းပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။ သေချာတာပေါ့ ကူမော့က အဲဒီကို တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ပြီး၊ ကူချူတုန်းကတော့ တောင်တွေထဲမှာ တိမ်လှေကားသိုင်း ကို သုံးပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် ပျံသန်းသွားခဲ့လို့ ရောက်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့လေသည်။

ကူမော့သည် ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင်ကို ကြည့်ကာ၊ ၎င်းအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုင်းပညာ နယ်ပယ် မျိုးစုံကို စတင် စုစည်းလိုက်လေသည်။

ဒီတစ်ခါ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကို အသုံးပြုရတဲ့ သူ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက် ကတော့ သိုင်းပညာ နယ်ပယ် မျိုးစုံကို ပေါင်းစပ်ဖို့၊ ပုံသေ မူဘောင် တွေကနေ ရုန်းထွက်ဖို့၊ ပြီးတော့ နည်းလမ်း တစ်ခုတည်းနဲ့ နည်းလမ်း အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်နိုင်တဲ့ လွတ်လပ်မှု အခြေအနေ တစ်ခုကို ရောက်ရှိဖို့ပါပဲ။

ကျန်း နိုင်ငံ နန်းတော်က တိုက်ပွဲမှာ၊ သူ့ရဲ့ သိုင်းကွက်တွေဟာ လွတ်လပ်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုတာကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ လက္ခဏာတွေကတော့ မူဘောင် ထဲကနေ လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိသေးပါဘူး။

ဥပမာအားဖြင့်၊ သူက ဓမ္မပုံစံ တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ ကောင်းကင်ဆန္ဒ သင်္ကေတလေးပါး သိုင်းပညာ ကို သုံးတဲ့အခါ၊ မွေးရာပါ ချီ ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုံးဖို့နဲ့ အဲဒီနောက်မှာ လောကနှင့် သဟဇာတဖြစ်ခြင်း ဆီကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲဖို့က သူ့အတွက် ခက်ခဲနေပါသေးတယ်။

အခု သူက ပုံသေ နည်းစနစ်တွေကနေ ရုန်းထွက်ဖို့နဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည် မျိုးစုံကို လိုသလို အသုံးပြုနိုင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ကျန်းတာအိုယီသည် တျန်းတု တောင်ထိပ်မှ ဆင်းလာကာ ကောင်းကင်ဆရာကြီး၏ စံအိမ် ပင်မတောင်ပေါ်ရှိ ဝင်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤဝင်းထဲတွင် ရှန်ယောင်း နေထိုင်လေသည်။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်ယောင်းသည် ခန်းမထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်ကာ စာရေးခြင်း၊ ပုံဆွဲခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရရာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ စက္ကူကို ကောက်ယူကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ ဗေဒင်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်ပုံဖော်နေတာလား..."

ရှန်ယောင်း၏ မျက်နှာမှာ အခုထိ ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

"တစ်ယောက်ယောက်က ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်... ကျွန်တော် ပြန်လာပြီးတာနဲ့ အဲဒါတွေကို စတင် မေ့လာတယ်... အဲဒီတုန်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် အတော်များများကို မမှတ်မိတော့ဘူး!"

ကျန်းတာအိုယီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကာကွယ်ထားတယ် ဟုတ်လား... အဲဒါကို ဘယ်လို ကာကွယ်တာလဲ..."

ရှန်ယောင်းက ရှင်းပြလေသည်

"အဲဒါက နက်နဲသလို ထင်ရပေမဲ့ သဘောတရားကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်... လက္ခဏာဆရာ အများစုက ဒီနည်းစနစ်ကို သိကြတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး... တခြား လက္ခဏာဆရာတွေက ခန့်မှန်းချက်တွေ လုပ်တဲ့အခါ၊ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်သွားစေတာ ဒါမှမဟုတ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေတာမျိုးပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီက

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်လို့ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."

ဟု ဆိုသည်။

ရှန်ယောင်းက ပြောသည်

"အစကတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ... လုံဟူတောင်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ဗေဒင်တွက်ပေမဲ့ ဘာမှ မမြင်ရဘူး... ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှု အားနည်းလို့လို့ ထင်ခဲ့မိလို့ ဆရာကြီး ကူ ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ... ဆရာကြီး ကူ က အခုခေတ် လောကမှာ နံပါတ် ၁ တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဒီခေတ်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လေ... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားနိုင်သရွေ့တော့ သာမန် လက္ခဏာဆရာ တစ်ယောက်တောင် ချက်ချင်း ဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

"တကယ်တမ်းမှာလည်း အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရလဒ်တစ်ခုကို ပုံဖော်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့..."

" ရလဒ်မှာ၊ မင်းရဲ့ သေဆုံးမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်... အဲဒါကို ကျွန်တော် မထုတ်ဖော်သင့်ဘူးလေ၊ ထုတ်ဖော်လိုက်ရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် တုံ့ပြန်မှုကို ခံရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ပြောပြခဲ့တာတောင် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး!”

ကျန်းတာအိုယီက အံ့သြတကြီးဖြင့်

"ဒါဆို ခုနက မင်းက မင်းရဲ့ အသက်နဲ့ လောင်းကစား လုပ်ခဲ့တာပေါ့!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ပြုံးလျက်

"အသက်နဲ့ လောင်းကစားတယ် ဆိုတာထက် ပိုမှန်တာ ရှိပါဦးမလား... တကယ်လို့ အဲဒါသာ တကယ့် ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုရင် ကျွန်တော့် ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက် သက်တမ်း တိုသွားနိုင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လောင်းတာ မှန်သွားတယ်၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို တမင်တကာ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ..."

"သူက ကျွန်တော့်ထက် မြင့်ပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အဆင့်အထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အခြေအနေကို ကျွန်တော် ထုတ်ပြောလိုက်တာတောင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မခံခဲ့ရတာပါ..."

ကျန်းတာအိုယီက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကျိဝူဆွမ်း တစ်သက်လုံး ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း နေပြီး၊ အသက်ကြီးမှ မင်းကို သူ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ... မင်းရဲ့ စရိုက်က သူ့အကြိုက်နဲ့ ကွက်တိပဲကိုး... အဲဒီ အဘိုးကြီးကလည်း လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်ပဲ၊ ပိုက်ဆံနဲ့ လောင်းတယ်၊ အသက်နဲ့ လောင်းတယ်၊ သူကတော့ တွေ့သမျှ အကုန် လောင်းတာပဲ!"

ဟု ဆိုသည်။

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ကျွန်တော့်ဆရာက တကယ့် လောင်းကစားသမားပါ... မနှစ်ကဆို ဆရာကြီး လျန်ရှန်းနဲ့ ဓားနတ်ဘုရား စုချန်းချိုး တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ ရလဒ်ကိုတောင် သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လောင်းခဲ့သေးတာလေ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အပိုင်း (၃၃၈) - ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူ

"ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ပြောသည်

"ချူ နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ကောင်းကင် ဖြစ်စဉ်တွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဆရာကြီး လျန်ရှန်း နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ လောင်းခဲ့တာပေါ့... သူ အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးတော့ ဗေဒင်တွက်ဖို့ စင်မြင့် တစ်ခုတောင် တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ... နောက်ဆုံး သူ ဘာမြင်ခဲ့လဲ ဆိုတာကတော့ ရှင်းပါတယ်၊ 'ကူမော့ ငါ့ကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်ခဲ့တယ်' လို့ အော်ဟစ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရသွားတာပဲ...

အဲဒီအချိန်ကစပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတာ အခုထိ ပြန်မကောင်းသေးဘူး... မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါ လုံဟူတောင်ကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... လုံဟူတောင်ရဲ့ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနားလို ကြီးကျယ်တဲ့ ပွဲမျိုးကို ကျွန်တော့်ဆရာက သေချာပေါက် လာမှာပေါ့... သူသာ ရှိနေရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက် ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"မင်းဆရာရဲ့ လောင်းကစား ဝါသနာက တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ... ရှုံးမယ့် အခြေအနေကို လောင်းတာ တစ်ပိုင်းထားဦး၊ 'ကောင်းကင်က ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်' လို အခြေအနေမျိုးကိုတောင် သူ လောင်းခဲ့သေးတယ်ပေါ့...

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းနဲ့ စုချန်းချိုး တို့ တိုက်ပွဲ အကြောင်း ပြောရရင်၊ လောက တစ်ခွင်လုံးက လောင်းကစားဒိုင်တွေ အကုန် ချမ်းသာကုန်ကြတာလေ... စုချန်းချိုး ဘက်က လောင်းလောင်း၊ လျန်ရှန်း ဘက်က လောင်းလောင်း၊ အားလုံးက ရှုံးကြတာပဲ... ဒိုင်ကပဲ အကုန် သိမ်းသွားတာ!"

ရှန်ယောင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"လက်ရှိ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကိုပဲ ပြောကြရအောင်... ကောင်းကင်ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ထက် ကျင့်ကြံမှု ပိုမြင့်တဲ့ လက္ခဏာဆရာ တစ်ယောက်က ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်... မြင်ခဲ့ရတဲ့ ခန့်မှန်းချက် ရလဒ်တွေကို ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး... ပြန်ပုံဖော်နိုင်တာကတော့ ဒါပဲ ရှိပါတော့တယ်!"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ရွှမ် စက္ကူကို ကောက်ယူကာ ပန်းချီကား ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ၊ ရှန်ယောင်း ခန့်မှန်းခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

"ဒါက ရလဒ်ပဲ"

ဟု ရှန်ယောင်းက ပြောသည

"ရလဒ်ကနေတစ်ဆင့် ဖြစ်စဉ်ကို ပြန်လည် ကောက်ချက်ချတာက ကျွန်တော် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် အမှုတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပါပဲ..."

ကျန်းတာအိုယီက

"မင်း လူသတ်သမားကို တိုက်ရိုက် မြင်လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

"မမြင်ပါဘူး”

ဟု ရှန်ယောင်းက ဆိုသည်

"လူသတ်သမားကို မြင်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်တော်က တကယ့် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်နေမှာပေါ့... ဖြစ်ရပ် တချို့ ဒါမှမဟုတ် သဲလွန်စ တချို့ အပေါ် အခြေခံပြီး မြင်ကွင်း တချို့ကိုပဲ ကောက်ချက်ချနိုင်တာပါ...”

ကျန်းတာအိုယီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ ရွှမ် စက္ကူ အားလုံးကို အလျင်အမြန် စုစည်းကာ ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

"ငါ အချက် လေးချက်ပဲ မြင်ရတယ်... ပထမအချက်က ငါ အသတ်ခံရတယ်၊ ဒုတိယအချက်က ငါ မသေခင်မှာ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် တစ်ပါးနဲ့ စကားစစ်ထိုးနေတယ်၊ တတိယအချက် မြင်ကွင်းက အရမ်း ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတာက ယုတ္တိမရှိဘူး၊ စတုတ္ထအချက်က ကူမော့ ဒီမှာ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကူချူတုန်းတော့ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပန်းချီက ကူချူတုန်းကို ကြည့်ပြီး ကူမော့ရဲ့ အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်ဖို့လောက်တော့ ရှင်းလင်းမှု မရှိဘူး..."

"မလောပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားပါရစေ၊ စဉ်းစားပါရစေ... ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တယ်၊ အရင်က မြင်ခဲ့တယ်..."

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်

"သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး... အခု သတိရပြီ၊ အဲဒီအချိန်က မိန်းကလေး ကူ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီနေတယ်၊ ငိုထားသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ သူမက စောင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အရမ်း ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံပဲ..."

ကျန်းတာအိုယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"အဲဒီ ကောင်မလေး ကူချူတုန်းက စိတ်နှလုံး မရှိသလို နေတတ်တာ၊ သူမကို ငိုအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာက သိပ်မရှိပါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ သူမရှေ့မှာ သေသွားတာနဲ့တော့ သူမ ငိုမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက... ကူမော့... သူ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့များလား!"

ဟု ဆိုသည်။

ရှန်ယောင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး၊ သူရဲကောင်း ကူ ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး လောကမှာ အကောင်းဆုံးပဲလေ... အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတဲ့ ကျန်းရိုရွှီးကလွဲရင်..."

"ဆရာကြီး ကူ ကို ဘယ်သူကများ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ... ကုန်းဆွန်ကျွယ် လား...?"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ း သူ့ရဲ့ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဘယ်သူကမှ လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ မဖြစ်ဖူးဘူး မဟုတ်လား...

လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ဟာ တားမြစ်ချက် ဆယ့်သုံးခု ထဲက မဟာ နေမင်း မိစ္ဆာ ပညာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါအပြင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဟာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်ချင်မှ ကျွမ်းကျင်ဦးမှာပါ؛ သူက ဆရာကြီး ကူ ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ ဒီ လုံဟူတောင် ပေါ်မှာ ဆရာကြီး ကူ ကို အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ် - တစ်ခုက အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ပေါ်လာတာ၊

နောက်တစ်ခုကတော့ မင်းရဲ့ လုံဟူတောင် ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင် အမွေအနှစ်ကို သုံးပြီး ဆရာကြီး ကူ ကို တိတ်တဆိတ် ဒုက္ခပေးတာပဲ... ဒီဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုကလွဲရင် တခြား ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး!"

ကျန်းတာအိုယီ မမျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီ

"နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ဘာလဲ..."

ရှန်ယောင်းကရှန်ယောင်းကရှန်ယောင်းကရှန်ယောင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"လင်ရှောင်း!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့်

"လင်ရှောင်း က ဘယ်သူလဲ..."

ဟုဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ကျန်းရိုရွှီး မတိုင်ခင်က လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ပေါ့..."

ထို့နောက်...

ကျန်းတာအိုယီသည် လွန်ခဲ့သော သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က လင်ရှောင်း လုံဟူတောင်ကို လူသတ်ပွဲ လုပ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ရှန်ယောင်းအား ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတာအိုယီက

"မင်း အရင်က ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ငါနဲ့ စကားစစ်ထိုးနေတဲ့ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် တစ်ပါးကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့လေ၊ သူက လင်ရှောင်း ရဲ့ ဝင်စားမှု ဖြစ်ဖို့ အရမ်း များတယ်... သူ ငါ့ကို ကြောက်စိတ် ရှိသလား လို့ မေးတာကို မင်း ကြားခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား..."

"ငါ အခု အဖြေပေးနိုင်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ အဲဒါသာ လင်ရှောင်း တကယ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ သေချာပေါက် ကြောက်မိမှာပါ၊ အရမ်းကို ထိတ်လန့်မိမှာပါ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်ယောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် လေးနက်သွားပြီး

"ဒါက တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မယ့် ကိစ္စပါပဲ... ကုန်းဆွန်ကျွယ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဒုက္ခများလှပြီကို၊ အခု လင်ရှောင်း ရဲ့ လူဝင်စား လို့ သံသယရှိရတဲ့ သူတစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာတာလား... ဒါက ကျွန်တော် သိထားတဲ့ လောကကြီး ဟုတ်ပါဦးမလား..."

ဟု လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ပန်းချီကားများကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေး လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်ရင် သဲလွန်စ တချို့ကို ကျွန်တော် မြင်နိုင်ရမယ်... ဒီလူက လင်ရှောင်း လို့ ယူဆလိုက်ရင်၊ ဒီအချိန်မှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ကလဲ့စားချေဖို့ ရောက်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ ဆက်စပ်နေတာ သေချာတယ်...

ဒါကြောင့် အဲဒါက ကလဲ့စားချေဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ကလဲ့စားချေဖို့ ဆိုရင် ဘာလို့ ကြိုပြီး ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး ဖန်တီးနေရမှာလဲ...?"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းသည် အတွေးထဲ နစ်မျောနေပြီး ဘာမှ ထပ်ပြောတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းတာအိုယီ သိလိုက်သည်။

သူသည် ရှန်ယောင်းနှင့် ရက်အတော်ကြာ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး၊ ရှန်ယောင်းသည် သဲလွန်စများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရာတွင် နစ်မျောသွားပါက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားမိတော့ဘဲ အချိန်မည်မျှကြာအောင် အာရုံစိုက်နေမည်ကို မသိနိုင်ကြောင်း သိထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းတာအိုယီသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တျန်းတု တောင်ထိပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

လင်ရှောင်း၏ ထက်မြက်သော အစွန်းကို သူ မရှောင်ဘူးဟု ကူမော့ အရင်က ပြောခဲ့သော်လည်း၊

ရှန်ယောင်း၏ ကောက်ချက်ချမှု ရလဒ်များကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်းတာအိုယီသည် ကူမော့ကို အကြံပေးသင့်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူငယ်များအတွက် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ကောင်းမွန်လေသည်။ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးသည်၊ ခဏတာ နောက်ဆုတ်ခြင်းသာ ထာဝရ မဟုတ်ပေ။