အခန်း (၃၄၁-၃၄၂)

အပိုင်း (၃၄၁) - တားမြစ်ချက် အတွင်းမိစ္ဆာ

ကျန်းတာအိုယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"ဘယ်မှာ လူသေတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအို ဘုန်းကြီးငယ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ

"ဖုန်းကျိုးက လျို မိသားစု ပါ၊ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုလေ... အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့ လာခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ဝင် သုံးဆယ့်နှစ်ယောက် စလုံးဟာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကြောင့် သူတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ စုပ်ယူခံရပြီး သေဆုံးကုန်ကြပါပြီ... တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ဘူး!"

ဟု ပြောပြသည်။

ကျန်းတာအိုယီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက

"လျို မိသားစုဝင် အားလုံးက ငါတို့ စံအိမ် ထဲမှာပဲ နေတာ မဟုတ်လား... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အသတ်ခံလိုက်ရတာလဲ..."

ဟု ဆိုသည်။

တာအို ဘုန်းကြီးငယ်က

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး... အခုလေးတင် ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ... စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရှန် မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဖိတ်ခိုင်းလိုက်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်က လွှတ်လိုက်တာပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ရှန်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နံရံရှိ ပုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ

"ငါ မှတ်မိတာ မှန်တယ်ဆိုရင်၊ ဒီပုံထဲမှာ ကျောပေးထားတဲ့ လူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတဲ့ လျို မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ လျိုချုံးဝန်လို့ မင်း မနေ့က ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်း၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် မှားမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်မလား... ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတာလား...? မနေ့က ကျွန်တော် ဒီကို ပြန်လာပြီး ခန့်မှန်းချက် ရလဒ်တွေကို ပုံဖော်တဲ့ အခါမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဝေဝါးလာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားခဲ့ရတယ်လေ... ကျွန်တော် မှားမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... လျိုချုံးဝန် ဟာ အခမ်းအနား မှာ ရှိမနေခဲ့ဘူး ဖြစ်ရမယ်..."

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"အရင် သွားကြည့်ကြရအောင်!"

ဟုဟု ဆိုသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် လျို မိသားစု တည်းခိုရာ ဝင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြလေသည်။

လျို မိသားစု တည်းခိုရာ ဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ မှ လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လက်ရှိခေတ်၏ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ မှ နံပါတ် ၁ စစ်ဆေးရေးမှူးကြီး ဝမ်ကျန်းကဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ကျန်းကဲမှာ မငယ်တော့ပေ။ သူသည် အသက် ငါးဆယ် ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားထင်များမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး၊ မျက်ခုံးများမှာ ဓားဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ထက်မြက်နေကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေလျက် မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုသော ဂုဏ်သိက္ခာ တစ်ခုကို ဖော်ပြသနေလေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကျပ် က သူ၏ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေကာ၊ ခါးရှိ တံဆိပ်ပြား မှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး သူပတ်ပတ်လည်တွင် ခြိမ်းခြောက်နေသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ရှန်ယောင်း နှင့် ဝမ်ကျန်းကဲ တို့ တွေ့ဆုံလိုက်ကြသောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြပြီး လေထုမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားကာ မြင့်တက်လာတော့၏။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက တံခါးဝကို ပိတ်ထားကြပြီး မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးလိုကြချေ။

"အဟမ့် ..."

ကျန်းတာအိုယီက ချောင်းဟန့်ကာ အခြေအနေကို ဖြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲက ရှန်ယောင်းကို အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းတာအိုယီကို

"အင်ပါယာ ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး၊ အမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်... အရာရှိ ဝမ်... အရင် ဝင်သွားပါဦး"

ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းတာအိုယီက ရှန်ယောင်းကို တွန်းကာ

"ရှန်ယောင်း... မင်းလို ကောင်လေးက ဒီမှာ လမ်းပိတ်မနေနဲ့!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ကျန်းတာအိုယီကို မျက်နှာသာ ပေးရမည် ဖြစ်သဖြင့်၊ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ချက်ချင်း ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ

"အရာရှိ ဝမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ၊ သတိထားနော်၊ တံခါးခုံ က မြင့်တယ်၊ ချော်မလဲစေနဲ့!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲက ရှန်ယောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး

"လှည့်ကွက်တွေ မရိုးသားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးတဲ့သူတွေက လူရာမဝင်နိုင်ပါဘူး!"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားလေသည်။

ရှန်ယောင်းက မျက်လုံးကို လန်ပြပြီး

"ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ... မင်းသာ ဒီလောက် အရည်အချင်း ရှိရင် အနှစ် နှစ်ဆယ် တိုင်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တာတောင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ဘာလို့ ရှာမတွေ့ခဲ့တာလဲ..."

ဟု သရော်လိုက်၏။ ထိုသို့ပြောရင်း သူက ကျန်းတာအိုယီကို ကြည့်

ကာ "အဘိုးအို... ကျွန်တော်နဲ့ ဝမ်ကျန်းကဲ ကြားမှာ ပဋိပက္ခ ရှိတာ သိသားနဲ့... သူ့ကို ဖိတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီ ခေါ်ရသေးတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်

"ငါ သူ့ကို ဖိတ်တာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သိပါတယ်၊ ငါ ကျင်းပတဲ့ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား ဆိုတာ သိုင်းလောကသား တွေအတွက်လေ... အစိုးရ အရာရှိတွေကို ဖိတ်တာက ပြဿနာ ရှာတာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့... ဝမ်ကျန်းကဲ က ကုန်းဆွန်ကျွယ် အကြောင်း ကြားလို့ လာခဲ့တာလေ၊ ငါတို့ လုံဟူတောင် အနေနဲ့လည်း မငြင်းနိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ရှန်ယောင်းက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်

"ဒီလူက အရမ်း ရှေးရိုးစွဲလွန်းတယ်၊ သူ့နားမှာ နေရတာ အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ဇဝေဇဝါဖြင့်

"အဲဒီအကြောင်း ပြောရရင်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ... သိုင်းလောကက အလုပ်မရှိတဲ့ သူတွေက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို နှိုင်းယှဉ်နေကြလို့ပဲ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ် တိုက်နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ပြောပြသည်

"အဲဒါက ပြောရရင် နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ပါ... အဲဒါက သိုင်းလောကက လူတွေက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို နှိုင်းယှဉ်ရာကနေ စတာပါပဲ... အဲဒီတုန်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတော့၊ အမှုတစ်ခု စုံစမ်းနေတုန်း ရန်စခံရလို့ 'ခေတ်တွေက တိုးတက်နေပြီ၊ လူငယ်တွေကို နေရာဖယ်‌ ပေးသင့်တယ်!' လို့ ပြောခဲ့မိတာလေ..."

"ဝမ်ကျန်းကဲ ရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့် စကားတွေက သူ့ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး၊ သိုင်းလောကမှာ ကောလာဟလတွေ ပြန့်သွားကာသွားပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ဖြစ်လာတော့တာပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်က ဝမ်ကျန်းကဲ ကို အထင်သေးပြီး သူက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေတယ် ဆိုတဲ့အထိ ကောလာဟလတွေ ထွက်သွားတော့တာ...

အဲဒီတော့ ဝမ်ကျန်းကဲ က အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို ကြားပြီး..." "ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လူရှေ့သူရှေ့မှာ နုနယ်တဲ့ လူသစ်၊ ဟန်လုပ်နေတဲ့ ကောင်စုတ်၊ ပြီးတော့ မောက်မာတဲ့သူ လို့ လူသိရှင်ကြား ခေါ်ခဲ့တာလေ..."

"အဲဒီမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်တာတွေ စတင်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပုံမှန်ပါပဲ؛ အဓိက ပဋိပက္ခ ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှု တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်း စတာပါ...

ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်လူတွေနဲ့ သူ့လူတွေကြား ရန်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တိုက်ခဲ့မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံခဲ့ရတာပေါ့... အဲဒီတော့ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ပြီး မပြောသင့်တဲ့ စကားတွေကို ပြောခဲ့မိတာပါ..."

ကျန်းတာအိုယီက သိလိုစိတ်ဖြင့်

"မင်း ဘာပြောခဲ့လို့လဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်းက ပြောသည်

"ဝမ်ကျန်းကဲ ဟာ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက် ၊ ဒါမှမဟုတ် သူက ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ် လို့ ပြောခဲ့တာလေ... မဟုတ်ရင် အစွမ်းထက်လှတဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ က နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို သုံးနေတာတောင်၊ အနှစ် နှစ်ဆယ် အတွင်းမှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ဘာလို့ မဖမ်းနိုင်တာလဲ ဆိုပြီးပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး

"မင်းပြောခဲ့တာကတော့ တကယ်..." "သူ့ကို စော်ကားလိုက်တာပဲ... ကုန်းဆွန်ကျွယ် ရဲ့ ကိစ္စက ဝမ်ကျန်းကဲ ရဲ့ တစ်သက်တာလုံး အစွဲအလန်းကြီး ဖြစ်နေတာလေ... သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဆိုရင် သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရဲ့ ဘယ်၊ ညာ တပ်မှူးချုပ်၊ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ဖမ်းချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ၊ နန်းတွင်းရဲ့ ရာထူးတိုးတွေကို အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ကျန်နေခဲ့တာ...

သူက ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကို ဖမ်းဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို စတေးခဲ့တာပဲလေ။သူ့မိန်းမက သူ့ကို ကွာရှင်းသွားခဲ့သလို၊ သူ့သားသမီးတွေနဲ့လည်း ဝေးကွာနေခဲ့ရတာ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူက အဲဒီကိစ္စကိုပဲ အစွဲအလန်း ဖြစ်နေခဲ့တာလေ..."

ရှန်ယောင်းက သက်ပြင်းချလျက်

"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက တကယ်ကို ဒေါသ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေလို့ပါ... သူ ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ခဲ့တာလေ... သူက ကန်တိုင်းပြည် ကောင်းကင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်စတုတ္ထ နေရာက မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေ။သူ ကျွန်တော့်ကို မြေကြီးမှာ ဖိထားပြီး ဝမ်းတောင် ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်တဲ့အထိ ရိုက်ခဲ့တာလေ!"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာက နည်းနည်း လွန်သွားတယ် ဆိုပေမဲ့၊ အဲဒါကလည်း..."

"အမှန်တရားပါပဲ... ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုတွေ အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့တာကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ က အနှစ် နှစ်ဆယ် အတွင်း တကယ်ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ... အဲဒါအပြင် ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကလည်း မကြာခဏ လူလုံးပြနေခဲ့တာပဲ... ဝမ်ကျန်းကဲ က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြစ်ကနေ မလွတ်နိုင်ပါဘူး!"

ကျန်းတာအိုယီက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"အဲဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ဖမ်းဖို့ တကယ် ခက်ခဲပါတယ်... အဲဒီတုန်းက သူ့ကို ငါ တစ်နှစ်လုံး လိုက်ဖမ်းခဲ့တာလေ... အဲဒီကောင်က အဲဒီတုန်းက ကန်တိုင်းပြည် ကောင်းကင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ ဒုတိယ နေရာမှာ ရှိခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူက လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာလေ...

တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲ အရဆိုရင် ကူမော့ မပေါ်လာခင်အထိ ကန်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အဓိက အချက်က အဲဒီကောင်ကလည်း တစ်ချိန်က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရဲ့ ထိပ်တန်း စစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ... ပြစ်မှု ကျူးလွန်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပုန်းအောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လောကမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါတယ်... တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့တာက နားလည်နိုင်ပါတယ်..."

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒီအကြောင်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး"

ဟု ရှန်ယောင်းက ဆိုသည်

"ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆဲခဲ့တယ်၊ သူက ကျွန်တော် အထင်သေးတယ်၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို အထင်သေးတာပဲ... ကွက်တိပဲ၊ ဒီတစ်ခါလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလိုပဲ ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပတ်သက်နေပြန်ပြီဆိုတော့၊ ဘယ်သူက ပိုပြီး အရည်အချင်း ရှိလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ထိုသို့ပြောရင်း...

ရှန်ယောင်း နှင့် ကျန်းတာအိုယီ တို့ ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

အပိုင်း (၃၄၂) - တားမြစ်ချက် အတွင်းမိစ္ဆာ - ၂

ထို့နောက် ရှန်ယောင်း နှင့် ဝမ်ကျန်းကဲ တို့ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စတင် စစ်ဆေးကြလေသည်။ လုံဟူတောင် မှ ရာထူးကြီး အဖွဲ့ဝင်များနှင့် သိုင်းပညာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်များ အပါအဝင် လူများ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူဦးရေ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ...

ဝမ်ကျန်းကဲ နှင့် ရှန်ယောင်း တို့ကြား လေထုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တင်းမာလာပြီး၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ၏ ထိပ်တန်း စစ်ဆေးရေးမှူး နှင့် သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်း စစ်ဆေးရေးမှူး တို့ကြား ယှဉ်ပြိုင်မှု တစ်ခု အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို တတ်နိုင်သမျှ အလျင်အမြန် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျန်းကဲ က ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ရှိသော လုံဟူတောင် တပည့်များနှင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူများကို စုံစမ်းမေးမြန်းရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ်၊ ရှန်ယောင်း ကမူ သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်းအတွင်းရော အပြင်ပါ လမ်းလျှောက်နေပြီး ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာများအထိ သွားရောက်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဝင်းအတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နီးပါး ပြန်ရောက်လာကြ၏။

ကျန်းတာအိုယီ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး

"ဘယ်လိုလဲ... သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရခဲ့လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲ က လှောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ရှန်ယောင်း ကို ကြည့်ကာ

"ဒီ လူလိမ်ကို အရင် ပြောခိုင်းလိုက်ပါ!"

ဟု ဆိုသည်။

ရှန်ယောင်း က သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒီဖြစ်ရပ် က ဒီမနက် ၅ နာရီ ၄၅ မိနစ် မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ... လူသတ်သမားက တစ်ယောက်တည်း ရှိပါတယ်... ပထမဆုံး အနေနဲ့ သူက ခဏတာ သတိလစ်စေနိုင်တဲ့ အဆိပ် တစ်မျိုးကို သုံးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ လျို မိသားစု ရဲ့ အကြီးအကဲ လျိုချုံးဝန် ကတော့ အတွင်းအားတွေ စုပ်ယူမခံရခင်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရခဲ့ပါတယ်..."

"လူသတ်သမားက လျိုချုံးဝန် ရဲ့ အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်ပါ... ပြစ်မှုကို အရှေ့ဘက် အဆောင်မှာ ကျူးလွန်ခဲ့တာပါ... လျိုချုံးဝန် ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ သူ့ကို ပင်မ အဆောင်ကို ခေါ်သွားပြီး သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာ ကျန်တဲ့ လျို မိသားစုဝင် ၃၁ ယောက် ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စုပ်ယူခဲ့တာပါ..."

ရှန်ယောင်း က သူ ရှာတွေ့ခဲ့သော သဲလွန်စများနှင့် သက်သေ အထောက်အထား အားလုံးကို အကျဉ်းချုပ် တင်ပြလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက

"လူသတ်သမား နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ကျွန်တော် ခြေရာခံနိုင်ခဲ့ပါတယ်... သူက ရှန်ရှောင်း အကယ်ဒမီ ရဲ့ တတိယမြောက် တပည့် လီတုန်းဖိန်ပါပဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြတော့၏။

ရှန်ယောင်း က ဆက်ပြောသည်

"ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်တဲ့အခါ လီတုန်းဖိန် ကို ဖမ်းဖို့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ် ရဲ့ အပြစ်ပေး ခန်းမ က တပည့်တွေကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်ယောင်း က ဝမ်ကျန်းကဲ ကို ကြည့်ကာ

"အရာရှိ ဝမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါဦး!"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ရှန်ယောင်း... မင်း အမှုဖြေရှင်းတဲ့ နေရာမှာ ပါရမီ ရှိတယ် ဆိုတာကို ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မငြင်းခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက လက္ခဏာပညာ ကျွမ်းကျင်မှု တွေကို အရမ်း အားကိုးလွန်းနေတယ်... တကယ်လို့ လူသတ်သမားက မင်းရဲ့ လက္ခဏာပညာကို အသုံးချသွားမယ် ဆိုရင်၊ မင်းက အပေါင်းအပါ တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယောင်း က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောခဲ့ချေ။

ဝမ်ကျန်းကဲ က ဆက်ပြောသည်

"ပြစ်မှု ကျူးလွန်ပုံ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ကတော့ မှန်သလောက် ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူသတ်သမား နဲ့ သက်သေ အပေါ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ကတော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေချည်းပါပဲ... မင်းက လူသတ်သမားကို အရင် သတ်မှတ်ပြီးမှ သက်သေတွေကို ကောက်ချက်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ လူသတ်သမားကို သတ်မှတ်တဲ့နေရာမှာသာ မှားသွားခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အားလုံးဟာ အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းက သဲလွန်စနဲ့ သက်သေတွေအပေါ် အခြေခံပြီး လူသတ်သမားကို ရှာဖွေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီသက်သေတွေကို သုံးပြီး 'လက္ခဏာပညာ' နဲ့ လူသတ်သမားကို ကောက်ချက်ချဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။ လက္ခဏာပညာကပေးတဲ့ အကွာအဝေး၊ အချိန်၊ ဦးတည်ချက်နဲ့ တခြားအချက်အလက်တွေကိုပဲ အားကိုးပြီး လူသတ်သမားက ဘယ်သူပါလို့ အတိအကျ သတ်မှတ်ခဲ့တာလေ။"

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါ မင်းကို ပြောမယ်၊ လူသတ်သမားက ဒီမှာ ပြစ်မှု ကျူးလွန်တဲ့ အချိန်တုန်းက လူနှစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ လူသတ်သမားကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာ... မင်း ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ကျန်းကဲ က အရှေ့ဘက် အဆောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာရှိ မှိန်ဖျော့သော ဖုန်မှုန့်ရာ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ

"တွေ့လား... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ထိုင်နေခဲ့တာလေ...”

ဟု ဆိုသည်။

ရှန်ယောင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ဝမ်ကျန်းကဲ က ပြောသည်

"မင်းက လက္ခဏာပညာ ကို အရမ်း အားကိုးလွန်းနေတာပဲ... မင်းရဲ့ လက္ခဏာပညာ ကတော့ မှန်ပါတယ်... ဒီမနက် ပြစ်မှု ဖြစ်ပွားတဲ့ အချိန်တုန်းက လီတုန်းဖိန် က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ တကယ်ပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ... ဒီဖြစ်ရပ် အပြီးမှာ သူက သူ့တည်းခိုရာကို တကယ်ပဲ ပြန်သွားခဲ့ပြီး အခုထိလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက အဲဒီအချိန်မှာ သတိလစ်နေခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့တဲ့ လျိုချုံးဝန်နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်ဖို့အတွက် သူ့ကို အသုံးချခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ လူသတ်သမားက သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့တာပါပဲ။"

ရှန်ယောင်း ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ကျန်းကဲ ပြောသောအရာမှာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လက္ခဏာပညာကို တူညီစွာ ကျွမ်းကျင်သော တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးရန် အထူး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့လျှင် ဝမ်ကျန်းကဲ ၏ ကောက်ချက်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

ထိုစဉ်...

ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်း တစ်လောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ရဲ အတော်များများ ဝင်လာကြ၏။

လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အလောင်းမှာ အရေပြား တစ်လွှာသာ ကျန်သည်အထိ စုပ်ယူခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာမှာ အလွန် ညှိုးနွမ်းနေသော်လည်း မူလ အသွင်အပြင်ကို အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြားနိုင်ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"အဲဒါ လီတုန်းဖိန် ပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ တတိယ စီနီယာ အစ်ကို ပါ..."

"..."

ရှန်ရှောင်း အကယ်ဒမီ မှ တပည့်တစ်ဦးက ထိုအလောင်းမှာ လီတုန်းဖိန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်လေသည်။

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ မှလူတစ်ဦးက ဝမ်ကျန်းကဲ ကို ဦးညွှတ်ကာ

"သခင်... မင်း ကောက်ချက်ချခဲ့တဲ့ အတိုင်းပါပဲ... လီတုန်းဖိန် ဟာ အသတ်ခံခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး၊ အလောင်းကို သူ့ဝင်းထဲက ရေအိုးကြီး အောက်မှာ ဝှက်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်... လူသတ်သမားကတော့ လီတုန်းဖိန် ရဲ့ ဦးလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အခမ်းအနား ကို တက်ရောက်ဖို့ လာခဲ့တဲ့ သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်ပါပဲ...

သူက လီတုန်းဖိန် ရဲ့ ဝင်းထဲမှာ တည်းခိုနေခဲ့တာ အချိန်အတန်ကြာ ရှိနေပါပြီ... ဒီလူက လီတုန်းဖိန် ကို ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ... အခု သူ့ကို ဖမ်းမိပါပြီ... ခုနကတင် ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ် ရဲ့ အပြစ်ပေး ခန်းမ ကလည်း လူသတ်သမားဟာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားတယ် ဆိုတာကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝင်းအတွင်း၌ ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ် ၏ အပြစ်ပေး ခန်းမ မှ တပည့် အနည်းငယ်လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီးရမိပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့ကြလေသည်။ လူသတ်သမားမှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် က တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ပေးထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော လက်အောက်ခံ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ဝင်းအတွင်း၌...

ရှန်ယောင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများမှာ သူ့နားထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရအောင် ဆူညံနေသလို ခံစားရသည် ။မည်သူကမျှ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့က အမှုကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီ ကျန်းတာအိုယီ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြပြီး၊ လုံဟူတောင် တပည့်များက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စတင် ကိုင်တွယ်ကြလေသည်။

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ရှန်ယောင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်

"ရှန်ယောင်း... မင်း မနေ့က ဗေဒင် တွက်ခဲ့ပြီး ကုန်းဆွန်ကျွယ် ရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ဖို့ သဲလွန်စ တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်

"မင်းမှာ ပါရမီရှိတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဗေဒင်ပညာအပေါ်မှာပဲ ပုံအောပြီး အားမကိုးလိုက်နဲ့ဦး။ ရလဒ်ကနေ ဖြစ်စဉ်ကို ပြန်ကောက်ချက်ချတာက မှားတယ်လို့ မဆိုလိုပေမဲ့၊ ပြဿနာက... မင်းမြင်နေရတဲ့ ရလဒ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို တမင်တကာ ပြထားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်လို့ပဲ။ ဗေဒင်ပညာဆိုတာ အထောက်အကူတစ်ခုသက်သက်ပဲဆိုတာကို မင်းနားလည်သွားတဲ့နေ့ကျမှသာ တကယ့်စစ်ဆေးရေးမှူးစစ်စစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"မင်းတို့ရဲ့ ဗေဒင် လောကမှာ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား ။ 'ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လို့ မရဘူး' တဲ့... အဲဒါတွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်၊ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အဖြစ် ရှိနေနိုင်ပါဦးမလား..."

ရှန်ယောင်းမှာ မှင်သက်သွားတော့၏။ သူ ပြန်လည် သတိဝင်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ သတိဝင်လာချိန်တွင်မူ...

ဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ကျန်းတာအိုယီက သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်လေသည်။

ရှန်ယောင်းက သက်ပြင်းချလျက်

"အဘိုးအို... ဒီမနက် ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ် ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ့် ကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်ကြရအောင်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဝမ်ကျန်းကဲ ကြောင့် မင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီ မဟုတ်လား..."

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက်

"အဲဒါက စိတ်ဓာတ်ကျတာ ထက်စာရင်၊ ကျွန်တော် ဝမ်ကျန်းကဲ ကို ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားချိန်မှာ သူကတော့ အဲဒီလို လုံးဝ မမြင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်ရလို့ စိတ်ပျက်မိတာပါ... သူက ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပုံ ရတယ်... အဓိက အချက်က သူ ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲ အများကြီး ယုတ္တိရှိနေတာကို သဘောပေါက်သွားတာပဲ... ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတယ်!"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း တိုးတက်လာပြီပေါ့..."

ရှန်ယောင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အခု တကယ်ပဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြီ။ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချခဲ့တဲ့ ရလဒ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဝင်မစွက်ဖက်ခင်က ရှိနေမယ့် အခြေအနေအပေါ် အခြေခံထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် ကြိုသိနေတဲ့အခါကျတော့... ရလဒ်ကို တခြားသူတွေကို အသိပေးတာက ဒါဟာ ကံကြမ္မာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရတဲ့ ရလဒ်က မှားနေတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါဟာ ရလဒ်က ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပေါ့။ ဒါဆို ကျွန်တော် အစကတည်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာက အတုအယောင်ကြီး ဖြစ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ်... ရလဒ်ကို ကြိုမြင်ပြီးမှ ကြားဝင်စွက်ဖက်လိုက်တာဟာလည်း တကယ့်ရလဒ် ဖြစ်တည်လာဖို့အတွက် ဖြစ်စဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေမလား။

ဒီလိုဆိုရင်တော့ 'ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားလို့မရဘူး' ဆိုတဲ့ နိယာမက အကျုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့။ လက္ခဏာဆရာတစ်ယောက်က သူခန့်မှန်းထားတဲ့ ရလဒ်ကို သူ့စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါကို ကံကြမ္မာကို စွက်ဖက်တာလို့ သတ်မှတ်လို့မရဘူး မဟုတ်လား။

ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ လက္ခဏာဆရာတွေက တုံ့ပြန်မှုတွေကို ခံစားနေရဆဲလဲ။ လက္ခဏာဆရာတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုဆိုတာကရော ကံကြမ္မာသံသရာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလား။ ဆိုလိုတာက... လက္ခဏာဆရာတစ်ယောက်ဟာ ကံကြမ္မာကို ဝင်မစွက်ဖက်ရင်တောင်မှ၊ သူ့ရဲ့ကံဇာတာမှာတင် အဲ့ဒီတုံ့ပြန်မှုဒဏ်ကို ခံစားရဖို့ ပါလာပြီးသားများ ဖြစ်နေမလား...?"

ကျန်းတာအိုယီ: "..."

"ချီကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး နောက်ဆုံးမှာ ဘာလို့ ရူးသွားကြလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူးပဲ!"

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတာအိုယီသည် ကျိန်ဆဲရင်း ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ရှန်ယောင်းကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း ချန်ထားခဲ့၏။ ထို့နောက် ရှန်ယောင်းသည် ထရပ်ကာ သေတ္တာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး မနေ့က ခန့်မှန်းချက်များတွင် သူ ဆွဲခဲ့သော ပုံတူများကို မီးရှို့ပစ်လိုက်လေသည်။

မီးတောက်များ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ...

ရှန်ယောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူက

"ငါ ရလဒ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ကတည်းက အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်၊ နောက်ဆုံးရလဒ်ကလည်း ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင်... ငါ မြင်ခဲ့တာက ရလဒ်အစစ် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ တကယ်လို့ ဖြစ်စဉ်ကသာ မပြောင်းလဲသေးဘူးဆိုရင် ရလဒ်ကလည်း ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ရလဒ်ကို မမြင်ခဲ့သင့်ဘူး... မမြင်ခဲ့သင့်ဘူး! ဒီတော့ လက္ခဏာပညာဆိုတာ အတုကြီးပဲ၊ အတု... အားလုံးက အတုတွေချည်းပဲ!"

ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

...