အခန်း (၃၄၃-၃၄၄)

အပိုင်း (၃၄၃) - ပျက်စီးမလား ပြန်ရှင်သန်မလား

ပဉ္စမမြောက် လပြက္ခဒိန် ၏ ပဉ္စမမြောက် နေ့တွင် နေထွက်လာခဲ့၏။

တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ပေါ်တွင် ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် ပန်းပွင့်လာလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ကြားရှိ တိမ်များနှင့် မြူများမှာ စတင် ကွဲသွားပုံ ရပြီး၊ အတွင်းသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှားပါးလှသော နေရောင်ခြည်က တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင် အလင်းတန်း များဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ထမင်းထုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ အခြား လက်တစ်ဖက်တွင် ရှန်ယောင်းကို ဆွဲလျက် တောင်ကြား အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာ၏။

" ကောင်းကင်ဆရာကြီး!"

ကူချူတုန်းသည် တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ပေါ်မှ ပျံဆင်းလာပြီး၊ ပိန်ချုံးကာ သူ့ဘာသာသူ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသော ရှန်ယောင်းကို မြင်သောအခါ

"သူ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်..."

ဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ယောင်းမှာ လွင့်ထွက်နေသော ဝိညာဉ် တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေကာ မျက်လုံးများမှာ သက်မဲ့နေလေသည်။

"ဒီကောင်က စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားတာလေ؛ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကောင်းလာတော့မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

ဟု ကျန်းတာအိုယီက ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ငါက သူ့ဆရာရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်မို့လို့၊ ဒီ ဘေးဒုက္ခ ကနေ ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးချင်လို့ပါ!"

ထိုသို့ပြောရင်း...

ကျန်းတာအိုယီ လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူသည် ရှန်ယောင်းကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် မှ ဝတ်မှုန်များက ရှန်ယောင်း ပတ်လည်တွင် ဝဲလည်လာတော့၏။

ကျန်းတာအိုယီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ကောင်လေး... သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ လက္ခဏာ ဆရာကြီး တိုင်းဟာ နှလုံးသားရဲ့ စမ်းသပ်မှု တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးတယ်... မင်းက သာမန် သေမျိုး တစ်ယောက် ဖြစ်မလား ဒါမှမဟုတ် မသေမျိုး တစ်ပါး ဖြစ်မလား ဆိုတာကတော့ ဒါကို မင်း ဘယ်လို ကျော်လွှားမလဲ ဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်!"

ရှန်ယောင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အိပ်ပျော်နေသည့်အလား၊ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဟတော့ချေ။

ထို့နောက်...

ကျန်းတာအိုယီသည် တောင်ကြား အောက်ခြေသို့ ပျံဆင်းလာခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကူချူတုန်းသည် သူမ၏ ထမင်းချိုင့်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်ကာ ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်နေလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ကူချူတုန်း ဘေးသို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာပြီး

"ဘယ်လိုလဲ ချူတုန်း...

ဒီနှစ်ရက် အတွင်းမှာ တစ်ခုခုများ တိုးတက်လာလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှု က တိုးတက်လာခဲ့တာပါ... အဘိုးအို... လုံဟူတောင် မှာ ဆရာကြီးတွေ အများကြီး ရှိရမယ် မဟုတ်လား..."

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက်

"တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုလည်း ရှိတယ်လေ... ယေဘုယျအားဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပထမ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ဒုတိယ တစ်ကြိမ် မှာပဲ သိသာထင်ရှားတာပါ... အကြိမ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒါက အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး... သာမန်လူတွေ အတွက်တော့ အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်ပေမဲ့ အကန့်သတ် ရှိပါတယ်... တကယ့် ဆရာကြီးတွေ အဟန့်အတား တချို့နဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခါမှသာ အဲဒါက တကယ် အကျိုးရှိတာပါ..."

ဟု ပြောပြသည်။

"အဲဒီလိုလား..."

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့်

"ကျွန်မအတွက်လည်း အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်လေ... ဒါဆို ကျွန်မက အခု ဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဒါပေါ့၊ ... နင်က အခု ယွင်ကျိုး ကောင်းကင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... နင့်အစ်ကိုက အသက် နှစ်ဆယ်မှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အခု နင်လည်း အသက် နှစ်ဆယ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်တာပဲ!"

ဟု ဆိုသည်။

ကူချူတုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့်

"ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့တော့ ကျွန်မ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... အစ်ကိုက လောကမှာ အတော်ဆုံး ပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ကူမော့ ရှိနေသည့် တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်းအစ်ကို အကြောင်း ပြောရရင်၊ သူ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက် အတွင်း နိုးလာသေးလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက ခေါင်းယမ်းလျက်

"မနိုးပါဘူး"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းတာအိုယီက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"မင်းအစ်ကိုရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီလေ... သူက အဲဒီထက်တောင် ပိုပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သေးတယ်... စုချန်းချိုး နဲ့ သူ့ကြားက ကွာဟချက် က ငါနဲ့ စုချန်းချိုး ကြားက ကွာဟချက် ထက်တောင် ပိုကြီးသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်!"

ဟု ဆိုသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့သည် ဉာဏ်အလင်းရခြင်း သစ်ပင် အောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ထိုထူးခြားသော နေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီလဲ ဆိုတာ သူ မသိခဲ့ချေ။

သူသည် ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ မရေမတွက်နိုင်သော ဆရာကြီးများနှင့် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့လေသည်၊ ထိုအထဲတွင် ဓားသမားများ၊ သန်လျက် ကိုင်ဆောင်သူများ၊ မြားပစ်သမားများ နှင့် အတွင်းအား ကျင့်စဉ် ဆရာကြီးများ ပါဝင်လေသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီနှင့် ဆွေးနွေးပြီး အစွမ်းပြ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကာ၊ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အနိုင်ယူခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

သူ့ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်၊ သူ့နှင့် အတိအကျ တူညီသော၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ မြူခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလျက် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည့် အမျိုးသား တစ်ဦး ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့နာမည်က ကူမော့ ပါ"

ဟု အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးရမယ့် နောက်ဆုံး တစ်ယောက်က ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ပြောသည်

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် မနိုင်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခုကို ဖောက်ထွက်နိုင်မှာလဲ... ငါက မင်းရဲ့ လူသားဆန်မှု ပဲ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်...

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ကူမော့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကူမော့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ခွဲခွာခြင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ညှိုးဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိုးလိုက်၏။ ကူမော့နှင့်...

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား တို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ရေထဲရှိ ကြာပန်း အမြွှာများအလား ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းခွဲကြကာ တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းကြလေသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား လက်ညှိုးကို ပြန်မရုပ်သိမ်းမီမှာပင်၊ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ငွေရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်စ ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပုစဉ်းတောင်ပံ အလား ပါးလွှာသော အလင်းဓား တစ်လက်ဖြစ်ပြီး၊ ဓားသွားက ကူမော့၏ ပခုံးနှင့် လည်ပင်းဆီသို့ စောင်း၍ ခုတ်ချလာလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

နာကျည်းမှုများက ကူမော့၏ မျက်စိရှေ့တွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ ဘယ်ဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် တို့ဖြင့် ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ကာ၊ အလင်းဓား ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။ ရုတ်တရက် လက်ဝါး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ အလင်းဓား တစ်လက် ဖန်တီးကာ၊ ဓားကျောပြင်က ဓားရိုးကို ဒေါင့်ဖြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။အလင်းဓားနှစ်ခုမှာ မထိတွေ့မီမှာပင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ပုံရိပ် နှစ်ခုစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ ခြေဖျားများက မမြင်ရသော မျက်နှာပြင် တစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်ရာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများ လှိုင်းထသွားတော့၏။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက သူ၏ ညာလက်ဝါးကို အလျားလိုက် ထိုးစိုက်လိုက် ၊ လက်ချောင်း အရိပ်များကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး၊ ကူမော့၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လျက် ဖမ်းဆုပ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေတော့၏။

ကူမော့၏ မျက်စိရှေ့တွင် လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် လောက၏ အေးစက်မှု မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ကူမော့ သူ၏ လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

အလင်းနှင့် အရိပ်များက ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ပေါက်ကွဲကာ ပေါင်းစပ်သွားကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပန်းခင်းထဲ၌ ပျံသန်းနေသော လိပ်ပြာများအလား နွဲ့နှောင်းလှပနေပြီး၊ ရာနှင့်ချီသော သိုင်းကွက်များကို အသာအယာပင် တုံ့ပြန်ဖြေရှင်းနေကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မိုးကြိုးအလား လျှပ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး၊ လက်သီးလက်ဝါးတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ...

ကူမော့ကို ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျများဖြစ်သော အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၊ အချစ်နှင့် အမုန်း၊ ခွဲခွာရခြင်းနှင့် ရှင်ကွဲကွဲရခြင်း၊ တိုင်းပြည်နှင့် မိသားစုကြားရှိ ပဋိပက္ခများ၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြေကမ္ဘာ၏ ဆိုးရွားမှုများထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ဖန် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှု၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမ သံယောဇဉ်၊ ဘဝအောင်မြင်မှုနှင့် မင်္ဂလာဦးည၏ ကြည်နူးမှုများအကြား စိတ်အာရုံကို မျောပါသွားစေပြန်သည်။

သို့သော်လည်း...

ကူမော့သည် တိုက်ခိုက်မှု တိုင်းကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပြီး...

အချိန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ...

သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား၏ နဖူးကို လက်ညှိုး တစ်ချောင်းဖြင့် ထိမှန်သွားပြီး အစွမ်းပြ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်မှာ နူးညံ့သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ လူသားဆန်မှု ကို နတ်ဘုရား သဘာဝက အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ

"မဟုတ်ဘူး... အခြေခံအားဖြင့် ပြောရရင် 'နတ်ဘုရားဆန်မှု' နဲ့ 'လူသားဆန်မှု' ဆိုတာဟာ လောကရဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ အတွင်းမိစ္ဆာကြားက အားပြိုင်မှုပဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာ ဘာကြောင့် ရလဒ်နှစ်ခုထဲက တစ်ခုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ ငါ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ လောကီနှောင်ကြိုးတွေကြားမှာ ဒူးထောက်အရှုံးပေးပြီး ပျက်စီးသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အစွန်းရောက်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့..."

လူတွေကတော့ ဒါကို လူသားဆန်မှုနဲ့ နတ်ဘုရားဆန်မှုကြားက ပဋိပက္ခလို့ပဲ ပြောကြတယ်။ လောကီနှောင်ကြိုးတွေက လူသားဆန်မှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ လောကကြီးကို ရန်မူတာကတော့ နတ်ဘုရားဆန်မှုကြောင့်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါဟာ လူသားအဖြစ် ရှင်သန်မလား၊ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်မှာပဲ လုံးဝမူတည်နေလို့ပဲ။ ငါလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် လူသားဆန်မှု ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားဆန်မှုဆိုတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေနိုင်မှာလဲ..."

"မင်းနဲ့ တွေ့မှပဲ ငါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတာ... ဒါဟာ တမင်တကာ လမ်းမှားအောင် မြှောက်ပင့်လမ်းညွှန်ခံနေရတာပဲဆိုတာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ လူသားဆန်မှုနဲ့ နတ်ဘုရားဆန်မှုကြားမှာ ဘာပဋိပက္ခမှ မရှိဘူး။ တကယ့်ပဋိပက္ခက 'လောကရဲ့ နံပါတ် (၁)' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ 'အတွင်းမိစ္ဆာ' ကြားမှာပဲ ရှိတာ!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

လူစုကွဲ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းလာပြီး ကူမော့ကို ကြည့်ကာ

"ဒါက တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတာပဲ... အရင်တုန်းကဆိုရင် လူသားဆန်မှု နဲ့ နတ်ဘုရား သဘာဝ ရဲ့ နောက်ကွယ်ကို မြင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာဖို့ အနှစ် နှစ်ရာ၊ သုံးရာ လောက် ကြာတတ်တာလေ... ဒီတစ်ခါတော့ အနှစ် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ် ပဲ ရှိသေးတာကို... ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ... ငါ သွားတော့မယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်

"မင်း လိုသလို ဝင်ထွက်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား... အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

ထိုနှစ်ဦး နောက်တစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံကြပြန်သည်။

...

အပိုင်း (၃၄၄) - ကျန်းရှီဆုအကြံ

ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ်၊ ကျန့်ရှန်း

ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရှီဆုသည် စာကြည့်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ... ရှန်ယောင်း ကို ငါ့ညီလေး က တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ဆီ ခေါ်သွားပြီဆိုတော့၊ လောလောဆယ် သူ ငါတို့ အစီအစဉ်တွေကို ဝင်နှောင့်ယှက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှန်ယောင်း ရဲ့ တာအို နှလုံးသား ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဝမ်ကျန်းကဲ ကို မင်း သုံးခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဝမ်ကျန်းကဲ ရဲ့ သတိကြီးမှု ကြောင့် သူ တစ်ခုခု မှားနေတာကို သတိထားမိသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝမ်ကျန်းကဲ က ငါ ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တဲ့ တပည့် တစ်ယောက်ပါ... ဒီလောက် နှစ်တွေ အများကြီး ငါတို့ ဗြောင်ရော တိတ်တဆိတ်ပါ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြတာလေ... ဒီလောကမှာ ငါ့ထက် သူ့ကို ပိုနားလည်တဲ့သူ မရှိပါဘူး... သူ ပုံမှန်မဟုတ်တာကို သေချာပေါက် အာရုံခံမိမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အခမ်းအနား မတိုင်ခင်တော့ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မလုပ်သရွေ့တော့ အရာရာ အဆင်ပြေမှာပါ..."

"မင်း ယုံကြည်မှု ရှိရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ"

ဟု ကျန်းရှီဆု က ဆိုသည်

"အခမ်းအနား မှာ ကြယ်စုစည်းခြင်း ဝင်္ကပါကို ငါ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ... မင်းရဲ့ လူတွေ ဘာအမှားမှ မလုပ်မိအောင် သေချာ လုပ်ပါဦး လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ၁၀၈ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှ မကျန်ရစ်စေနဲ့..."

ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

" သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ၊ ငါ့မှာ ပိုလျှံတဲ့ လူတွေတောင် ရှိသေးတယ်... လုံဟူတောင် အပြင်ဘက်က ငါ့လူတွေက မင်းရဲ့ လုံဟူတောင် က လူတွေကို အလုပ်ရှုပ်နေအောင် ပြစ်မှုတွေကို ဆက်ပြီး ကျူးလွန်နေကြလိမ့်မယ်... အခုတော့ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ အခမ်းအနား ကိုပဲ စောင့်ရုံပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း"

ကျန်းရှီဆု က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဒါနဲ့၊ အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ဆရာကြီးရဲ့ အစားထိုး က... "

ဟု ဆိုသည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းရှီဆု ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူသည် တျန်းတု တောင်ထိပ် ရှိရာ ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကုန်းဆွန်ကျွယ် က မေးလိုက်သည်။

"ကူမော့... သူ သိုင်းပညာ လမ်းလွဲပြီး ရူးတော့မယ့် လက္ခဏာတွေ ပြနေတယ်!"

ကျန်းရှီဆု ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားလေသည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ် လန့်ဖျပ်သွားပြီး

"မဖြစ်နိုင်တာ! တကယ်လို့ ကူမော့ သာ သိုင်းပညာ လမ်းလွဲသွားရင် သူက ဒုက္ခိတ ကျန်းရိုရွှီး ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ ဒီလောက် နှစ်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့တာတွေ အားလုံး အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှီဆု က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ သိုင်းပညာ လမ်းလွဲသည်ဖြစ်စေ မလွဲသည်ဖြစ်စေ၊ ငါ့ရဲ့ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါ က သူ့ကို သတ်နိုင်ပါတယ်... သူ ဝင်္ကပါ ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါက လုံဟူတောင် လေ... ငါ ဒီလောက် နှစ်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့တာ... ဒီမှာတော့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိပါဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ် က အံ့သြစွာဖြင့်

"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှီဆု က ပြောသည်

"လောကမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆိုတာ အရင်က သန့်ရှင်းသော ဆရာကြီး ထက် မပိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ဆရာကြီး တောင်မှ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါ အောက်မှာ သေဆုံးခဲ့ရတာပဲလေ... ငါ ဒီလောက် နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ချီ သန့်စင်ခြင်းနည်းစနစ်တွေကို တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံလာခဲ့တာ...

လုံဟူတောင် မှာ ချီ သန့်စင်ခြင်း ကို ဘယ်တုန်းကမှ ခွင့်မပြုခဲ့ပေမဲ့၊ အစဉ်အလာ ကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ...

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး၊ ငါ့ရဲ့ ချီ သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် က အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ... မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါ ကို အဆင့်မြှင့်ထားလို့ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်ပါတယ်... ပြီးတော့ ငါ လုံဟူတောင် ပေါ်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ဘယ်နေရာကမဆို ဝင်္ကပါ စွမ်းအားကို ငှားသုံးလို့ ရတယ်... ဘယ်သူက ငါ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ... ကူမော့ ဝင်မစွက်ဖက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ လောကမှာ နံပါတ် ၁ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရလိမ့်မယ်!"

ကျန်းရှီဆု ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းလာလေသည်။

ကျန်းရှီဆု က ဇဝေဇဝါဖြင့်

"ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားရလို့ပါ..."

"ဘာမှားနေလို့လဲ..."

ဟု ကျန်းရှီဆု က မေးလိုက်သည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်

" လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် သာ အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားရင်၊ ကျွန်တော်လည်း ကူမော့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်... မူလက အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းပြောတာကို ကြားပြီးတော့ ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်သွားသလိုပဲ... ဒါက 'ငါလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ' ဆိုတဲ့ လူတိုင်းတွေးနိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှီဆု: "..."

လုံဟူတောင်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ စည်ကားလာနေသည်။ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား ကျင်းပမည့်ရက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူများ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံဟူတောင်ခြေ၌ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ဖြင့် အတွင်းအားများ စုပ်ယူခံရသည့် ဖြစ်ရပ်များမှာလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လုံဟူတောင်အတွင်း၌ ဝမ်ကျန်းကဲ၏ လှုပ်ရှားမှုများ မြန်ဆန်လာကာ ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ လူအများအပြားကို ဖမ်းဆီးလိုက်နိုင်သဖြင့် လုံဟူတောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ငြိမ်သက်လာပြီး လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား၏ ဖြစ်စဉ်များမှာ ချောမွေ့စွာ ရှေ့ဆက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူများမှာ ဤအခမ်းအနားကို အသည်းအသန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူ လူအများအပြားကို လွှတ်ပေးထားခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနားကို နှောင့်ယှက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ဂိုဏ်းပေါင်းစုံအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများကို အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။