အခန်း (၃၄၅-၃၄၆)

အပိုင်း (၃၄၅) - လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား

လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသော ကုန်းဆွန်ကျွယ် တစ်ယောက်တည်းကပင် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုသို့သော ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာမည်ဆိုပါက သိုင်းလောကသည် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မကြာမီပင် ပဉ္စမလပြက္ခဒိန်၏ ဒသမမြောက်နေ့၊ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ဖွင့်လှစ်မည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လုံဟူတောင်၏ မသေမျိုးရေစင် တောင်ကြားသည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခမ်းအနား ကျင်းပမည့် နေရာပင် ဖြစ်လေသည်။

နန်းဆောင်ကိုးခုနှင့် အဋ္ဌဂံပုံစံ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု မြေပြင်မှ ထိုးထွက်နေပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ "စင်ကြယ်ခြင်းသုံးပါး ယဇ်ပလ္လင်" မှာ ခန့်ညား ထည်ဝါလှကာ၊ ၎င်းကို ဝန်းရံလျက် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားနှင့် မဟာဝက်ဝံကြယ်စု နတ်ဘုရားများအတွက် ရည်စူးထားသော ယဇ်ပလ္လင်များ ရှိနေပြီး နံ့သာပေါင်း မီးခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်နေလေသည်။

မိုးမလင်းမီကတည်းက တာအိုဘုန်းကြီးများမှာ အရာရာကို ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနားမှာ တာအိုပွဲတော် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလည်း ဖြစ်ရာ၊ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်သည်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စိတ်ဆိုးစေနိုင်သလို လုံဟူတောင်ကိုလည်း လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယဇ်ပလ္လင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများ ပိုမိုပြည့်ကျပ်လာပြီး လေထုမှာလည်း ပိုမို တင်းမာလာလေသည်။ ဝမ်ကျန်းကဲသည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ရဲများကို ဦးဆောင်ကာ လူအုပ်ကြားတွင် သတိကြီးစွာ ကင်းလှည့်နေသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရှီဆုသည် တာအိုဘုန်းကြီး အုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ယဇ်ပလ္လင်ကို လှည့်လည်၍ ကြိုဆိုခြင်း အခမ်းအနားကို စတင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာရှိ လူအများစုမှာမူ ကန်တိုင်းပြည်၏ ယခင် နံပါတ် ၁ ဖြစ်ခဲ့သူ၊ အခုခေတ်၏ လောက နံပါတ် ၃ နှင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော ကျန်းတာအိုယီကိုသာ မြင်ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းတာအိုယီသည် ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်၌ ကျန်းတာအိုယီသည် တျန်းတု တောင်ထိပ်ရှိ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် တောင်ကြားတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ထဲ၌ ကြက်ပေါင်ကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ချူတုန်း... မင်းအစ်ကို ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲလို့ မင်းထင်လဲ"

ကူချူတုန်းကလည်း ကြက်ပေါင်ကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်မှ ကူမော့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး... ရက်အတော်ကြာပြီ၊ သူက အိပ်ပျော်နေတဲ့ အတိုင်းပဲ"

ကျန်းတာအိုယီက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ... အရင်ရက်တွေလောက် သိပ်မကြိုးစားတော့သလိုပဲ"

ကူချူတုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဟန့်အတားကို ဖောက်ထွက်နိုင်သွားပြီလေ။ ဒီကိုလာတာ အသံလှိုင်း သိုင်းပညာ တစ်ခုကို ကျင့်ဖို့ပါ... အခုတော့ အတော်အတန် တိုးတက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်တိုအတွင်းတော့ အပြီးသတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး... ဒါကြောင့် တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်မှာ ဆက်နေတာက သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူးလေ"

ကျန်းတာအိုယီက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အသံလှိုင်း သိုင်းပညာ ဟုတ်လား... အဲဒါ မင်းအစ်ကိုရဲ့ စောင်းတီးတဲ့ ပညာ မဟုတ်လား"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်!"

ကျန်းတာအိုယီက သူမကို လက်မထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှတ်သားလောက်စရာပဲ! အဲဒီသိုင်းပညာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်... မင်း မင်းအစ်ကိုနောက် မလိုက်တော့ရင်တောင် မင်းတစ်ယောက်တည်း သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်မှာ သေချာတယ်”

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

" ဘာလို့ အစ်ကို့နောက် မလိုက်ဘဲ နေရမှာလဲ... ကျွန်မက အစ်ကို့နောက်မှာပဲ အမြဲ နေချင်တာ!"

ကျန်းတာအိုယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ငါ့မှာသာ အဲဒီလို အစ်ကိုမျိုး ရှိရင် ငါလည်း သူ့နောက်ပဲ အမြဲ လိုက်နေမှာပဲ... အခွင့်အရေးကောင်းတွေက မင်းဘေးနားမှာ အမြဲ ရှိနေတာကိုး"

ကူချူတုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အဘိုးအို... ဒီနေ့ အခမ်းအနား စမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ မသေမျိုးရေစင် တောင်ကြားကို မသွားဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျန်းတာအိုယီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်နဲ့ ဟိုကောင်စုတ် ရှန်ယောင်းကို လာကြည့်တာပါ"

ကူချူတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးအို... ရှင့်မှာ တစ်ခုခု စိုးရိမ်နေတာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်... အရင်က ရှန်ယောင်း တွက်ခဲ့တဲ့ ဗေဒင်ကို စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလား... ရှန်ယောင်းကလည်း သူ လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရတာလို့ ပြောပြီးပြီပဲလေ... သူ့ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်လို့ သူမြင်ခဲ့တာတွေက အတုတွေပါ"

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်ကတော့ မိစ္ဆာ ဝင်သွားပြီပဲ၊ အခုဆို သူက ဗေဒင်ပညာက အတုကြီးလို့တောင် သံသယ ဝင်နေတာလေ... ဒါပေမဲ့ ငါစိုးရိမ်တာက အဲဒီဗေဒင်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနဲ့ ကြုံရတော့မယ်လို့ ကြိုတင် ခံစားနေရတာ ကြာပြီမို့လို့ပါ"

ကူချူတုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးအို... ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ရှောင်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

ကျန်းတာအိုယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက် ဘေးဒုက္ခတွေ၊ အခက်ဲတွေဆိုတာ ရှောင်လို့မရပါဘူး... ကောင်းပြီ၊ ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ ငါ သွားတော့မယ်..."

ထိုစဉ် တောင်ခါးပန်းပေါ်ရှိ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်မှ ရက်အတော်ကြာ ငေးမောနေခဲ့သော ရှန်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးအို... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး!"

သို့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာမှာ အတော်လေး သာမန်သာ ဖြစ်သဖြင့် ကူချူတုန်းကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ပျံဆင်းလာခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ တောင်လမ်းများကြားတွင် ခုန်ပေါက် ဆင်းလာခဲ့ရလေသည်။

ရှန်ယောင်း ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းတာအိုယီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဉာဏ်အလင်း ရသွားပြီလား"

ရှန်ယောင်းက ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နီးစပ်သွားပါပြီ... နီးစပ်သွားပါပြီ! ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော့်ကို ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးခဲ့လို့၊ ပြီးတော့ ဒီတက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်မှာ တာအိုကို နားလည်အောင် ခွင့်ပြုပေးခဲ့လို့ ကောင်းကင်ဆရာကြီးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းတာအိုယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း လက္ခဏာပညာဟာ အတုကြီးလို့ သံသယ မဝင်တော့ဘူးလား"

ရှန်ယောင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အမှားကို အမှန်လို့ ယူဆရင် အမှန်ကတောင် အမှားဖြစ်သွားတတ်တယ်... မရှိတာကို ရှိတယ်လို့ ယူဆရင် ရှိတာကတောင် မရှိတာ ဖြစ်သွားတတ်တယ်... ကောင်းကင်ဆရာကြီး၊ အစစ်နဲ့ အတုဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး"

ကျန်းတာအိုယီက ရှန်ယောင်းကို စိတ်ဝင်တစား လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒါမှ ငါ့လူ... ဒီတစ်ခါ တကယ်ကို အများကြီး ရခဲ့ပုံပဲ... မင်းဆီမှာ မင်းဆရာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေတောင် ရနေပြီ!"

ရှန်ယောင်း ခေတ္တ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကူချူတုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ရှန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်... ရှင် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်သွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဗေဒင်တစ်ခုလောက် ထပ်တွက်ပေးလို့ ရမလား... အဘိုးအိုက တကယ်ပဲ ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရမှာလားဟင်"

ရှန်ယောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မမြင်နိုင်ပါဘူး... အကြောင်းနဲ့ အကျိုး မရှိဘဲနဲ့တော့ ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အင်း... မိန်းကလေး ကူကော အခမ်းအနားကို လာကြည့်ချင်လား"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မသွားတော့ပါဘူး၊ အဘိုးအိုက ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ... ရှင်လည်း အခမ်းအနားက ဒီနေ့ အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အမှားလို့ ပြောခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့... ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်... အစ်ကိုက အခု ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ ကျွန်မ သွားလို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံရင် သူ့ကို အာရုံလွင့်သွားစေလိမ့်မယ်... မသွားတော့ဘူး!”

ရှန်ယောင်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒီနေ့ လော့ထျန်းမှာ အဘိုးအို ကောင်းကင်ဆရာကြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း၊ ဝမ်ကျန်းကဲ နဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက ဆရာကြီးတွေ အပါအဝင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေပါတယ်... တကယ်လို့ အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် မိန်းကလေး ကူ ရှိရှိ မရှိရှိ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...

ရှန်ယောင်းသည် ကျန်းတာအိုယီနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ကျန်းတာအိုယီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေက တကယ်ပဲ မမှန်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်"

ရှန်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဘိုးအို"

ကျန်းတာအိုယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က တွက်ချက်တုန်းက လျိုချုံးဝန် နဲ့ ကူချူတုန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရှိနေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ လျိုချုံးဝန်က သေသွားပြီ၊ ကူချူတုန်းကလည်း မလာဘူးဆိုတော့ မင်းတွက်တာ မမှန်ဘူး မဟုတ်လား"

ရှန်ယောင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တခြား ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင် ဆရာကြီး ကူ ပေါ်မလာဘူးလို့ ကျွန်တော် တွက်ခဲ့တာ မှန်နေတယ် မဟုတ်လား... ကြည့်လေ၊ ဆရာကြီး ကူက အခု ကျင့်ကြံနေတာပဲလေ... ဒါက ကျွန်တော် တွက်ခဲ့တဲ့ အတိုင်း မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းတာအိုယီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ရမ်းတွက်လိုက်တာပေါ့"

ရှန်ယောင်းက မဖြေဘဲ ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်းကျတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ဆရာ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားနေခဲ့တာပါ"

ကျန်းတာအိုယီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘာပြောခဲ့လို့လဲ"

ရှန်ယောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လို့ မရဘူး၊ အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာတွေကို ပြောင်းလဲလို့ ရပေမဲ့ အဓိက ကံကြမ္မာတွေကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးတဲ့! အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဆရာ့ကို မေးခဲ့တယ်၊ အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲ၊ အဓိက ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲ လို့ပေါ့"

ကျန်းတာအိုယီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"မင်းဆရာ ဘာပြန်ပြောလဲ"

ရှန်ယောင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာက 'ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် လုပ်ဆောင်ပါ' လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေခဲ့တာပါ"

ကျန်းတာအိုယီက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်း အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီလား"

ရှန်ယောင်းက ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နီးစပ်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော် တကယ် နားလည်သွားတဲ့ အခါကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗေဒင်ပညာက ပြည့်စုံသွားပါလိမ့်မယ်"

…………

အပိုင်း (၃၄၆) - လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား - ၂

စကားပြောရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် တျန်းတု တောင်ထိပ်မှ ဆင်းလာကာ အခမ်းအနား ကျင်းပရာ မသေမျိုးရေစင် တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ယောင်းနှင့် ကျန်းတာအိုယီတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြ၏။ ရှန်ယောင်းသည် ကြည့်ရှုသူများ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ပြီး ကျန်းတာအိုယီကမူခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်သော မိသားစု ခုနစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ရှန်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ရှန်ယောင်းသည် ကြည့်ရှုသူများ နေရာတွင် အလွန် အရေးပါသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိထားလေသည်။ သူ လျှောက်သွားနေစဉ် ကင်းလှည့်နေသော ဝမ်ကျန်းကဲနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်မိသားစုနှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ ချက်ချင်း သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ကြပြီး လေထုမှာ တင်းမာသွားလေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်ယောင်းက ဝမ်ကျန်းကဲကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိ ဝမ်... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွင်း လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အများကြီး ရခဲ့ပါတယ်"

ဤမြင်ကွင်းက ရှန်မိသားစုဝင်များနှင့် ရဲများကို လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ရှန်ယောင်းက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်နေတာလား သို့မဟုတ် သရော်နေတာလား ဆိုသည်ကို မသေချာဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ရှန်ယောင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ တိုးတက်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်! အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်သွားပြီပဲ၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိနိုင် တော့ပါဘူး!"

ရှန်ယောင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိ ဝမ်ရဲ့ အချိန်မီ ဆူပူမှုသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် နောက်ထပ် နှစ်ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ဖြုန်းနေမိမလဲ မသိဘူး"

ဝမ်ကျန်းကဲက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှန်မိသားစု ခေါင်းဆောင် အားမယ်ဆိုရင် စကားခဏလောက် ပြောကြမလား... မင်း ကျင့်ကြံနေတဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ လုံဟူတောင်ကို ငါ ကင်းလှည့်ရင်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတချို့ကို သတိထားမိလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကူညီပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးစေချင်တယ်၊ အဆင်ပြေမလား"

ရှန်ယောင်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့!"

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ရှန်ယောင်းကို ဘေးသို့ ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လုံဟူတောင်မှာ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်..." သူတို့အားလုံးဆီက သဲလွန်စ အနည်းနဲ့အများတော့ ရခဲ့တာပေါ့။

ဝမ်ကျန်းကဲက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်... မင်း ဗေဒင်ပညာကိုပဲ အားကိုးနေမိတတ်တယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တဲ့နေ့ကလိုပါပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ ဗေဒင်ပုံစံတွေကို သိနေရင် အဲဒါနဲ့ ပြန်တိုက်ဖို့ သုံးနိုင်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ငါ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေမှာလည်း ပုံစံတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီပုံစံတွေကို ရှာတွေ့သွားရင် ပြန်သုံးနိုင်တာပေါ့... ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ၊ ဒီလောကမှာ ငါ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့ ပုံစံတွေကို အသိဆုံး လူက ကုန်းဆွန်ကျွယ်ပဲလေ!"

ရှန်ယောင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရာရှိ ဝမ်... မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းချုပ် နေတယ်လို့ သံသယ ဝင်နေတာလား"

"..."

သူတို့ နှစ်ဦး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။ ရှန်မိသားစုဝင်များနှင့် ရဲများမှာမူ အချင်းချင်း ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။ အခုလေးတင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသေအလဲ တိုက်မည့်ပုံ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပခုံးချင်းဖက်ကာ ရင်းနှီးသွားကြသဖြင့် သူတို့ အားလုံး အလွန် အနေရခက်သွားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအနေရခက်သော လေထုမှာ အကြာကြီး မခံခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ယဇ်ပလ္လင်ဝန်းကျင်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်သွားတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းတာအိုယီ ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များကို ပန်းထိုးထားသော ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှေးဟောင်း ရေကန်ကြီး တစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ်သက်နေလေသည်။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင် အလယ်ရှိ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလောင်းလေးကို ညင်သာစွာ တီးခတ်ကာ တရားဟောကြားခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် ဘေးအန္တရာယ်ကင်း ဆိုင်ရာ တာအို ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူများက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီ တရားဟောကြားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင် အက်ကွဲသွားတော့၏။ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခုက ယဇ်ပလ္လင်ထိပ်ရှိ အကာအကွယ် ထီးတော်ကို ပစ်ချလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အလံတော်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးစုန်းကြူးများအဖြစ် ကြေမွသွားတော့၏။ ထို့နောက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ဆင်းသက်လာလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိုးရေစက်များမှာ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် သုံးပေအကွာတွင် ရေကန့်လန့်ကာ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး မိုးရေ တစ်စက်မျှ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မကျရောက်ခဲ့ချေ။ မိုးကြိုးသံ မငြိမ်သေးမီမှာပင် သည်းထန်သော မိုးထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြိုးကြာငှက်များ တောင်ပံခတ်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရ၏။

အလင်းရောင်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ ကျောက်စိမ်း ယပ်တောင် ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေလေသည်။ သူသည် ခြေဗလာဖြင့် ကြာပန်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး လျှပ်စီးများနှင့် မိုးထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြပြီး၊ ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသော တာအို ဘုန်းကြီးကို မော့ကြည့်နေကြလေသည်။ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသော လူငယ် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အလွန် ချောမောလှပကာ ကျား၊ မ ခွဲခြားရ ခက်သော အလှတရား တစ်ခု ရှိလေသည်။ သူသည် သာမန် အမျိုးသားများကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အသွင်အပြင် မရှိသလို၊ လောကီ အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ နူးညံ့သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးလည်း မရှိပေ။

သူ၏ အရေပြားမှာ နှင်းများပေါ်တွင် လရောင်စိမ်ထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး၊ သူ၏ နားထင်ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဆံနွယ်မည်း တစ်စပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံမှ နှင်းစက်များဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ တကယ့်ကို အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သော အလှတရား ပင် ဖြစ်လေသည်။

တာအို ဘုန်းကြီးငယ်သည် ကြာပန်းပေါ်တွင် စီးနင်းကာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာ၏။ သူက တောင်ကြားအလွတ်ထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်သံအလား ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုယီ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ဤစကားများက ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားစေတော့၏။ တာအို ဘုန်းကြီးငယ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြသော်လည်း၊ သူက လက်ရှိ တာအိုဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ကို ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဝေါ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ကျန်းတာအိုယီမှာ လက်ရှိ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူအများအပြားက ဘိုးဘေး တစ်ဦးအဖြစ်ပင် ရိုသေကြရသူ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဒီ တာအို ဘုန်းကြီးငယ် က အသက် နှစ်ဆယ် ထက် မပိုပုံရတာလေ။

သို့သော်လည်း ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကျန်းတာအိုယီနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသော လုံဟူတောင် တပည့်များ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် သူ့ရှေ့ရှိ တာအို ဘုန်းကြီးငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။

"လင်ရှောင်း... တကယ်ပဲ မင်းလား!"

ထိုသူမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က သူ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ သတ်ခဲ့သော လင်ရှောင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ လူမှာ အသွင်အပြင် သာမကဘဲ အရှိန်အဝါ၊ အမူအရာ နှင့် မျက်လုံးများပါ လင်ရှောင်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေလေသည်။ လင်ရှောင်းက ကျန်းတာအိုယီအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားခဲ့ပြီး၊ သုံးဆယ့်သုံးနှစ် ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ အသံနှင့် အသွင်အပြင်ကို ကျန်းတာအိုယီက တစ်ချက်ကလေးမှ မမေ့ခဲ့ပေ။

လင်ရှောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုယီ... မင်းမှာ ကောင်းကင်ဆရာကြီး ဖြစ်မယ့် ကံကြမ္မာ သုံးဆယ့်သုံးနှစ် ရှိခဲ့တယ်... အခုတော့ လောကကြီးက အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာပြီ... အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို သတ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပျက်ကွက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ဒါကြောင့် ဒီနေ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က စကားစစ်ထိုးပွဲကို ဆက်ကြရအောင်... တကယ်လို့ မင်း ရှုံးရင် မင်း ငါ့ရဲ့ တပည့် ခံရမယ်၊ မင်း နိုင်ရင်တော့ လောကီရေးရာတွေကို ငါ ဆက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

ကျန်းတာအိုယီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ!"

လင်ရှောင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ လမ်းစဉ် ဆိုတာ သဘာဝတရား အပေါ်မှာ အခြေခံတာပါ၊ မျက်နှာလိုက်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ခွဲခြားဆက်ဆံတာမျိုး မရှိဘူး၊ တွယ်တာမှု ဒါမှမဟုတ် ဆန္ဒ ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး...

ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ် ကတော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တွေကို အမြဲတမ်း ကိုင်စွဲထားပြီး ကောင်းကင်ရဲ့ နိယာမ တွေကို ကိုယ်စားပြု လုပ်ဆောင်နေခဲ့တယ်လေ၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကို မောင်းထုတ်ဖို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တွေကို ရေးပြီး မန္တန်တွေ ရွတ်ဆိုတာ၊ ပြီးတော့ ဘေးဒုက္ခတွေကို ကာကွယ်ဖို့ မိုးခေါ်တာတွေ လုပ်ကြတယ်... ဒါက 'လူသားတွေရဲ့ ဆန္ဒကို ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုတော် နေရာမှာ အစားထိုးတာ' မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းတာအိုယီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မလုပ်ခြင်း ဆိုတာ တာအို ရဲ့ အနှစ်သာရ ပါ၊ အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်ခြင်း ဆိုတာက သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ပါ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဟာ ဘာမှ မလုပ်သလို ထင်ရပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်လေ၊ ဒါက 'ဘာမှ မလုပ်ပေမဲ့ အရာရာကို တတ်စွမ်းနိုင်ခြင်း' ပါပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဇ်ပလ္လင်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။ သိုင်းလောကမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများ အားလုံးမှာလည်း ထိတ်လန့်နေကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော သုံးဆယ့်သုံးနှစ်က လုံဟူတောင် လူသတ်ပွဲကြီးမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊

၎င်းကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူ အများအပြားမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင်ပင် ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်ရှောင်း၏ အင်အားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ဆူညံသံများကြားတွင် ဝမ်ကျန်းကဲနှင့် ရှန်ယောင်းတို့သည် အတူတူ ရပ်နေကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး လက်ရန်းကို မှီကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဝမ်ကျန်းကဲသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှန်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှန်ယောင်း... လင်ရှောင်း က တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

ရှန်ယောင်းက တံတွေးကို မြိုချလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"သူပဲ၊ သူပဲ! သူပါပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားလည်ဖို့ ဗေဒင်တွက်တုန်းက သူ့ကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့၊ မဟုတ်ဘူး—လျိုချုံးဝန်က သေသွားပြီ၊ ကူချူတုန်းက မလာဘူး၊ ပြီးတော့ အရာရှိ ဝမ်နဲ့ ကျွန်တော်က ပြန်ပြီး အဆင်ပြေသွားကြတယ်လေ... မြင်ကွင်းက လုံးဝ ခြောက်ကပ်မနေပါဘူး

ရှန်ယောင်းသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လို့ မရဘူး၊ အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာတွေကို ပြောင်းလဲလို့ ရပေမဲ့ အဓိက ကံကြမ္မာတွေကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး"

ရှန်ယောင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တွေးတောနေလေသည်။ ရုတ်တရက် သူက ဝမ်ကျန်းကဲကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိ ဝမ်... လျိုချုံးဝန် သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကလည်း ကုန်းဆွန်ကျွယ် စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လား... သူက မင်းရဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေနဲ့ အမှုဖြေရှင်းတဲ့ ပုံစံတွေကို သိနေတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗေဒင် နိယာမတွေကို သိတဲ့ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက္ခဏာဆရာ တစ်ယောက်လည်း သူ့မှာ ရှိနေတာလေ... အဲဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူက လျိုချုံးဝန် ရဲ့ သေဆုံးမှုကို တမင်တကာ ဖန်တီးခဲ့တာပဲ!"

ဝမ်ကျန်းကဲက မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ရည်ရွယ်ချက်ကကော"

ရှန်ယောင်းသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဆရာကြီး ကူရဲ့ သြဇာကို သုံးပြီး ဗေဒင်ကို အောင်မြင်စွာ တွက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့လို့ပါ၊ သူတို့က လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်ဖို့ လိုနေတာလေ... အစက ကျွန်တော်က လုံဟူတောင် ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေ အပေါ် သံသယ ဝင်လာခဲ့ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တာပါ...

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးဖောက်ဖို့ ဗေဒင် နိယာမတွေကို သုံးခဲ့လို့၊ ကျွန်တော်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဗေဒင်ပညာကိုတောင် သံသယ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့—"

သူ့ဘာသာသူ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ရှန်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ! ကျွန်တော် နားလည်ပြီ! ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် လုပ်ဆောင်ပါ…… ဟားဟားဟား….ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် လုပ်ဆောင်ပါ! ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနားရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး၊

ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့ရင်တောင် လျိုချုံးဝန် သေတာနဲ့ ကူချူတုန်း မလာတာမျိုးလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကိုပဲ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာပါ။အဓိက ကံကြမ္မာက အဘိုးအို ကောင်းကင်ဆရာကြီး သေဆုံးမှု မဟုတ်ဘဲ အခမ်းအနား ကျင်းပတာပါ"

သူက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"စတင်ခြင်း။ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အဲဒါက ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပါတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါက တမင်တကာ လုပ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် တိုက်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့်ကို ကျွန်တော် သွားတာက လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား ကျင်းပတာကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါဘူး... ဒါဆို၊ အခမ်းအနား ကျင်းပတာကို ဘယ်သူကများ လွှမ်းမိုးနိုင်လို့လဲ"

ဝမ်ကျန်းကဲက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်ပါယာ ဆရာကြီး ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရှီဆု မှာ ပြဿနာ ရှိရင်လွဲလို့—"

ရှန်ယောင်း၏ သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ လင်ရှောင်း သာဆိုရင် အဲဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးစရာ မလိုပါဘူး... ဒါကြောင့် လင်ရှောင်းက အတုပဲ၊ ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပူးပေါင်းနေသူက ကျန်းရှီဆု ဖြစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်က အဘိုးအိုရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ—"

ချက်ချင်းပင် ရှန်ယောင်းသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဟောက်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးအို... လင်ရှောင်း က အတုပါ၊ ကျန်းရှီဆု ဟာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာပါ၊ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ သေဆုံးမှုက လင်ရှောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်ပါ—"

သူသည် အော်ဟစ်ရင်း ကြည့်ရှုသူများ နေရာမှ ပျံဆင်းသွား၏။ ဝမ်ကျန်းကဲသည်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။