အခန်း (၃၄၇-၃၄၉)

အပိုင်း (၃၄၇) - လင်းရှောင် အတု

ရှန်ယောင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် လင်ရှောင်းနှင့် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသော ကျန်းတာအိုယီမှာ ရုတ်တရက် ခဲသွားသလို ဖြစ်သွား၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျန်းတာအိုယီ၏ အနောက် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေသော ကျန်းရှီဆုသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားမှ နဂါးဟောက်သံ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

နှင်းခဲလို ဖြူဖွေးသော ဓားသွားက လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားပြီး ၎င်း၏ ကျောရိုးပေါ်ရှိ မန္တန်များမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အနီရောင် အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပလာကာ၊ အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်၏ လျှာအလား ကျန်းတာအိုယီ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့် ထိုးစိုက်လာတော့၏။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော ဓား၏ စွမ်းအားမှာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သုံးပေပတ်လည်အတွင်းရှိ မိုးရေများကို ကြေမွသွားစေလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီ၏ ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံသွား၏။ သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဓားသွားကို ဆီးကြိုရန် ဓားလက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက အေးစက်သော ဓားသွားကို ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်သော "ချောက်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာကာ…..

သူ၏ အကာအကွယ် အတွင်းအားမှာ ဖန်သားအလား ကြေမွသွားပြီး ဓားထိပ်ဖျားက ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ဖောက်ထွင်းကာ နှလုံးသားနှင့် လက်မဝက်ခန့် အကွာအထိ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့ဖြင့် ဓားကျောရိုးကို အားပြင်းပြင်း ညှစ်လိုက်ရာ ဓား၏ အဟုန်ကို သူ၏ ဝတ်ရုံရှေ့တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တန့်လိုက်နိုင်သည်။

ကျန်းတာအိုယီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အခုထိ မပြိုကွဲသေးပါဘူး"

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ ဓားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သံမဏိ ဓားရှည်မှာ လပြည့်ဝန်းအလား ရုတ်တရက် ကွေးသွားတော့၏။ သူက ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားမှာ မြည်သံနှင့်အတူ တုန်ခါသွားပြီး၊ ပြင်းထန်သော တန်ပြန် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျန်းရှီဆု၏ လက်ကြားမှ သွေးများ ဖြာထွက်သွားလေသည်။ ဓားမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားစဉ် ဓားသွားက လေထဲတွင် ဝက်အူရစ်ပုံစံ လှည့်ပတ် နေသည်။

ကျန်းရှီဆု နောက်မဆုတ်နိုင်မီမှာပင် ကျန်းတာအိုယီ၏ လက်ဖဝါးတွင် မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက် လာကာ၊ လေပြင်းများနှင့်အတူ ပါလာသော လက်ဝါးချက်မှာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ကျန်းရှီဆုက ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်လိုက်သော်လည်း၊ ကြီးမားလှသော အားအင်ကြောင့် ပေအတော်များများ လွင့်ထွက်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ကျရောက်သွားလေသည်။ ဤတိုတောင်းလှသောအချိန်တွင် လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်သည့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုတွင် ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လေသည်။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လာရောက် ကြည့်ရှုသူများဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ်မှ တပည့်များဖြစ်စေ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရှီဆုက ကျန်းတာအိုယီကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းက လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

ရှန်ယောင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြောင်းလဲသွားပြီ! ပြောင်းလဲသွားပြီ! အဘိုးအို... အခြေအနေကို ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ်! ကျွန်တော် နားလည်ပြီ! ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် လုပ်ဆောင်ပါ! ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ!"

သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပျံတက်သွားပြီး ကျန်းရှီဆုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ! အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ! ကျန်းရှီဆု... အစကတည်းက ကုန်းဆွန်ကျွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ မင်းပဲ ။ အဲဒီတုန်းက အဘိုးအိုက ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို ဖမ်းဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်ကွက်ခဲ့တာဟာ ကုန်းဆွန်ကျွယ်က အရမ်း အစွမ်းထက်နေလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်းဆီကနေ သတင်းကြိုရနေလို့ပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ နန်းတွင်းက သူ့ကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ လိုက်ဖမ်းတာ ရှာမတွေ့တာလည်း မင်းကပဲ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို ကာကွယ်ပေးထားလို့ပဲလေ! အဘိုးအို အနေနဲ့ နန်းတွင်း ရာထူးကို ရထားပေမဲ့ အာဏာကို စိတ်မဝင်စားတော့ သူ့ရဲ့ လုံဟူတောင် တပည့်တွေကိုပဲ ခိုင်းစေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် အဲဒါက နန်းတွင်းက အသုံးမကျလို့ မဟုတ်ဘဲ အတွင်းထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေလို့ပဲ!

မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်က ပပြီးပြည့်စုံနေတာကိုး။ သိုင်းလောကမှာရော နန်းတွင်းမှာပါ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို မင်းပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လေ။ အဘိုးအိုက သုံးဆယ့်သုံးနှစ်ကြာရင် ပြန်လည် မွေးဖွားလာမယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှီဆု... အဲဒီတုန်းက မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါအောက်မှာ သတိလစ်သွားတဲ့ သူတွေထဲမှာ ပါခဲ့တယ်လို့ မင်း ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ။

ပြီးတော့ ဒီနေ့မှာ ဒီ လော့ထျန်း ဝင်္ကပါကို သုံးပြီး တစ်ခုခု ကြံစည်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးအိုကို ရှောင်သွားလို့ မရဘူးလေ။ အဘိုးအို ရှိနေသရွေ့တော့ မင်းအကြံအစည်တွေ ပျက်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် အဘိုးအိုရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ လင်ရှောင်းရဲ့ လူဝင်စား အတုကို မင်းက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပေါ့။ အဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို အသိဆုံးဖြစ်တဲ့ မင်းက သူ့ကို သတ်မှာပေါ့!"

ဝမ်ကျန်းကဲကလည်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လုံဟူတောင် တပည့် အများစုကို မြှူဆွယ် ထုတ်ဖို့အတွက် ကုန်းဆွန်ကျွယ်က လုံဟူတောင်ခြေမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုတွေ ကျူးလွန်ခိုင်းခဲ့တာပဲ။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ ကောင်းကင်ဆရာကြီး စံအိမ်မှာ လူအင်အား မလုံလောက်တော့ဘဲ လုံဟူတောင်ကို စောင့်ကြည့်တာ အားနည်းသွားမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့ တခြားသူတွေ ပုန်းဖို့ လွယ်သွားတာပေါ့! မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ချောမွေ့နေတာပါ၊

အခက်အခဲ ဖြစ်သွားတာက ဆရာကြီး ကူ ရောက်လာတာနဲ့ ရှန်ယောင်းက ဆရာကြီး ကူရဲ့ သြဇာကို သုံးပြီး ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ လို့ အစီအစဉ်တွေ ပျက်တော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့တာ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်တွေကို သိတဲ့ ကုန်းဆွန်ကျွယ် က အဲ့ဒါ သုံးပြီး လျိုချုံးဝန်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ဖန်တီးခဲ့တာ၊ အဲဒါက ရှန်ယောင်းရဲ့ စိတ်ကို ချိုးဖောက်လိုက်ပြီး အစီအစဉ်တွေကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်စေခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့မင်းတကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

ကျန်းတာအိုယီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျန်းရှီဆုကို ကြည့်ပြီး အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ သိုင်းလောကကို ကြီးစိုးချင်လို့လား။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိုနေကြပြီလေ၊ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်အများကြီး မကျန်တော့တာကို၊ ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတာလုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

ကျန်းရှီဆုက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းတာအိုယီက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့လဲ"

ကျန်းရှီဆုက ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး လင်ရှောင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းဖို့၊ လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ပဲ! ဒီနေ့ပြီးရင် ကုန်းဆွန်ကျွယ်ရဲ့ လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်က ပြီးပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူက မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်ကို စည်းလုံးလိမ့်မယ်။ ငါကလည်း ခွန်အားတွေကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို ခုခံတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စည်းလုံးသွားမှာပါ"

ကျန်းတာအိုယီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီတုန်းက လင်ရှောင်းရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားခဲ့တာလား"

ကျန်းရှီဆုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးက ကြီးမြတ်ပါတယ်၊ ငါလည်း သူ့အတွေးအခေါ်တွေကို သဘောတူပါတယ်။ လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ သိုင်းပညာကနေ လာတာပဲလို့ ယုံကြည်တယ်။ သိုင်းပညာတွေက သာမန်ထက် ထူးကဲနေတော့ ဥပဒေတွေကို ကျော်လွန်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လောကကြီးက ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ လောကမှာ သိုင်းပညာတွေသာ မရှိတော့ဘဲ လူတိုင်းရဲ့ စွမ်းအားက တူညီသွားမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းက ဥပဒေကို လိုက်နာကြမှာပဲ"

ကျန်းတာအိုယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခါကျရင် ဥပဒေက သိုင်းပညာ အသစ် ဖြစ်မလာဘူးလား။ ဥပဒေကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ သူတွေက သာမန်လူတွေနဲ့ မတူညီဘဲ ရှိနေဦးမှာပဲ၊ ဒါဆို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေက ရှိနေဦးမှာပေါ့"

ကျန်းရှီဆုက ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ သိုင်းပညာ မရှိရင် လူတိုင်းက သာမန်လူတွေပါပဲ။ လူတိုင်းကို ပညာသင်ပေးမယ်၊ ပဋိပက္ခတွေ နည်းသွားမယ်၊ လူသားတွေဟာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပြန်ရလိမ့်မယ်၊ လောကမှာ သတ်ဖြတ်မှုတွေ နည်းသွားမယ်၊ ပြီးတော့ ဥပဒေက ဘဝတွေကို တူညီတဲ့ အဆင့်တစ်ခုမှာ ဖိနှိပ်ထားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် အားလုံးအတွက် တကယ့် တန်းတူညီမျှမှု ကို ရရှိမှာပါ!"

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... လူ့သဘာဝ ဆိုတာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူဘူးလေ"

ကျန်းရှီဆုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လူ့သဘာဝကို ပညာပေးလို့ ရပါတယ်၊ အတွေးအခေါ်တွေကိုလည်း စည်းလုံးအောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်... ငါတို့ သိုင်းလောကကို စည်းလုံးပြီးတာနဲ့ တစ်လှမ်း ပိုသွားပြီး လောကကြီးကို စည်းလုံးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သိုင်းပညာတွေ အားလုံးကို မီးရှို့မယ်၊ ပြီးရင် လောကကြီးကို စည်းလုံးပြီး ပညာပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် လောကကြီးက သဟဇာတဖြစ်ပြီး တန်းတူညီမျှ ရှိလာမှာပါ"

ကျန်းတာအိုယီက အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... မင်းက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မိစ္ဆာ သိုင်းပညာတွေကို ကျင့်ကြံလာခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော် မင်းကို ဖြောင်းဖျလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အင်အားသုံးပြီးပဲ တားဆီးရတော့မှာပေါ့"

ကျန်းရှီဆုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ရှန်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်မိသားစုက လူငယ်လေး... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာတွေကို ပြောင်းလဲလို့ ရပေမဲ့ အဓိက ကံကြမ္မာကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေ့မှာတော့ ငါက အဓိက ကံကြမ္မာပဲ!"

ကျန်းရှီဆု၏ အသံမှာ း မိုးကြိုးသံအလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်မှ မိုးရေစက်များမှာ ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။ ကျန်းရှီဆုသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ တာအို ဝတ်ရုံမှာ အေးစက်စိုစွတ်သော လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေ၏။ သူသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ယပ်တောင်ကို အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခါလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှီဆုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်!"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးရွာသံများ ရပ်တန့်သွား၏။မရေမတွက်နိုင်သော မိုးရေစက်များမှာ သလင်းကျောက်များအလား လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး၊ လေထု ပင် ထူးဆန်းစွာ ရပ်တန့်နေလေသည်။

ကျန်းရှီဆုက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပြောင်းလဲစမ်း!"

ယပ်တောင်၏ အစွန်းရှိ ငွေရောင် ကြိုးမျှင်များမှာ အလင်းတန်းများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ယဇ်ပလ္လင် အထက်တွင် မျောလွင့်နေပြီး နန်းဆောင်ကိုးခုနှင့် အဋ္ဌဂံပုံစံ ကို ပုံဖော်နေသည့် အလင်းနှင့် အရိပ် ပုံစံများမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့၏။ မန္တန်များမှာ အသက်ဝင်နေသည့် သတ္တဝါများအလား တွန့်လိမ် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ ကိုင်တွယ်၍ရသော ရွှေရောင် အလင်းသံကြိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားမည့် ဧရာမ ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတော့၏။

အပိုင်း (၃၄၈) ကျန်းတာအိုယီ

ဝင်္ကပါ၏ အစွန်းရှိ ထိုက်ကျိ သင်္ကေတများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာပြီး သူတို့၏ အလင်းတန်းများက တိမ်များကို အနီရင့်ရောင် ပြောင်းလဲသွားစေတော့၏။ တောင်ကဲ့သို့ လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုက ဝင်္ကပါ၏ အူတိုင်မှနေ၍ ရိုက်ချလာရာ၊ ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အရိုးများ အက်ကွဲသံနှင့် သွေးများ ဆူပွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အူး—ကျွန်တော် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး!"

အခြားတစ်ဦးကလည်း အော်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လို ဝင်္ကပါ မျိုးလဲ"

သူတို့၏ စစ်မှန်သောချီ များမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လက်မောင်းများကိုပင် မြှောက်ရန် အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေလေသည်။ ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံးမှာ ကျုံ့ဝင်နေသော လှောင်အိမ်တစ်ခု အတွင်း ရောက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအားများမှာ ဝင်္ကပါကြောင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး၊ လူတိုင်း၏ အရေပြားကို ဖြတ်တိုက်သွားသော ပြင်းထန်သည့် လေပြင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ လူအများစုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိကပ်ခြင်း ခံထားရပြီး လူအနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ကန့်သတ်ခံထားရလေသည်။

အစွန်းရောက်သော ဖိနှိပ်မှုဒဏ်ကြောင့် မွန်းကျပ်နေချိန်မှာပင်၊ ယဇ်ပလ္လင်အလယ်ရှိ ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ကွဲဟသွားပြီး မည်းမှောင်သော ပုံရိပ်ပေါင်း တစ်ရာ့ရှစ်ခုမှာ အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဝတ်စုံနက်များကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း၊ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ အနီရင့်ရောင် ပိုးချည်ဖြင့် ပန်းထိုးထားသော

နဂါးခေါင်းပုံရိပ်များမှာ လောဘဇောတက်နေသည့်အလား ထင်ရှားလှသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လူသားမဟုတ်သော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး၊ ဝဲလည်နေသော အမည်းရောင် အခိုးအငွေ့များမှာ ငရဲပြည်မှ တွားသွားတက်လာသည့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော တစ္ဆေများနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ထိုပုံရိပ် တစ်ရာ့ရှစ်ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်မောင်းများကို ဖြန့်လိုက်ကြရာ၊ လူသားတို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်းမရှိသော ထူးဆန်းသည့် အသံနက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူတို့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ နဂါးပုံရိပ်များမှာ အသက်ဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး...

၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ကြီးများကို ဖြဲလိုက်စဉ်၊ ဝင်္ကပါအတွင်းမှ ခုခံ၍မရသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းရှိ လူများထံမှ မြင်သာသောအလင်းတန်းများမှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး...

အရောင်စုံ အလင်းကြိုးမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ သံလိုက်ဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသော သံမှုန့်များအလား စစ်သည်များဆီသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ခွန်အားနည်းပါးသူအချို့မှာ သူတို့၏ စစ်မှန်သောချီများ ချက်ချင်းစုပ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားကြပြီး၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာလည်း ခဏချင်းပင် ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။

အချို့က စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ခုခံရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ ဝင်္ကပါ၏ ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုကြောင့် စစ်မှန်သောချီများမှာ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ဆီသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး အလင်းကြိုးမျှင်များနှင့်အတူ သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။

လူတိုင်းက ဘောဘကြီး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက လောဘကြီး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ပဲ!"

ထိုကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းသမားများမှာ များပြားလှသော အတွင်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်ရသဖြင့် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ ဝဲလည်နေသော အမည်းရောင်မြူခိုးများကြားတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သိသိသာသာ ဖောင်းကြွလာပြီး၊ အရေပြားအောက်၌ တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်လိမ်နေသည့်အလား ထူးဆန်းနေကာ၊ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုမိုလောဘဇောတက်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာတော့သည်။

စုပ်ယူမှုအားနှင့် ဝင်္ကပါ၏ ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အားဖြည့်ပေးနေပြီး၊ လူတိုင်းကို အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် မမြင်ရသော ဧရာမပိုက်ကွန်ကြီးနှစ်ခုအလား...

သူတို့၏ တစ်သက်တာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့သော စွမ်းအားများကို လုယက်ဝါးမြိုခံနေရသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေကြရတော့သည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ စစ်မှန်သောချီ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် ရူးသွပ်စွာ မျိုချနေသောအသံများမှာ ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း ယှက်နွယ်နေပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ငရဲဂီတတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းနေသော မိုးရေစက်များမှာပင် ဝင်္ကပါ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် သွေးရောင်မှိန်ပျပျ သန်းလာပြီး၊ သေမင်း၏ ဓားသွားထောင်ပေါင်းများစွာအလား လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။

ဝမ်ကျန်းကဲသည် ကျန်းတာအိုယီမှလွဲလျှင် ထိုနေရာတွင် အရှိဆုံးသော သိုင်းသမားဖြစ်ရာ၊ နိုင်ငံ၏ စတုတ္ထမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားပီပီ မျက်နှာမပျက်ခဲ့ပေ။ ဝင်္ကပါ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ချေ။

"အားလုံးပဲ... ဒီဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးဖို့ ငါ့ကို ကူညီကြဦး!"

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခါးမှ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားခန့်ရှိ သံတူ နှစ်လက်ကို ယူကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဝင်္ကပါ၏ အူတိုင်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှုပ်ရှားနိုင်သော အခြား တိုက်ခိုက်ရေးသမား အများအပြားလည်း ဝမ်ကျန်းကဲနှင့်အတူ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ဝင်္ကပါ၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးကို တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ဝင်္ကပါ နံရံကို ထိတွေ့တော့မည့် အချိန်မှာပင်...

ဝင်္ကပါကြီးထက် ပိုမို ဖိနှိပ်ပြီး ပိုမို ဆိုးယုတ်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာတော့၏။ "ဝူး—"

ဤအရှိန်အဝါမှာ သာမန် စွမ်းအားများနှင့် မတူပေ။၎င်းမှာ မရဏလောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသော နာကျည်းမှု ရေစီးကြောင်း တစ်ခုနှင့် ပိုတူလေသည်။ ၎င်း ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သွေးနီရောင် မိုးရေစက်များမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဝမ်ကျန်းကဲ နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မမြင်ရသော တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အရိုးများမှာ သည်းမခံနိုင်သော အလေးချိန် အောက်တွင် တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာလေသည်။ အထွတ်အထိပ် ရောက်ခါစ စစ်မှန်သောချီ များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များအလား မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားတော့၏။

"ဖူး—"

လူအတော်များများမှာ ယဇ်ပလ္လင်၏ အစွန်းတွင် ပြုတ်ကျသွားကြပြီး၊ သူတို့ အန်ထုတ်လိုက်သော သွေးများမှာ မြေကြီးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမည်းရောင် အဖြစ် ခဲသွားတော့၏။ ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်ကျသေးမီမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု လေဟာနယ်တွင် အသံတိတ် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကုန်ဆွန်းကျွယ်ပင်ဖြစ်သည်။

သူ့ပတ်လည်တွင် ထိုးဖောက်၍မရသော အမည်းရောင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ဝန်းရံထားပြီး၊ အခိုးအငွေ့ တစ်စစီတိုင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော မတရားခံရသည့် ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်နေပုံ ရလေသည်။

ဝမ်ကျန်းကဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း သွေးများဖြင့် ရဲသွားပြီး သူ၏ သံတူ နှစ်လက်ကို မြှောက်ကာ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဆီသို့ ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကုန်းဆွန်ကျွယ်... မင်း သေလိုက်တော့”

ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သံအလား စူးရှနေ၏။ သူက ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းနေသော ဝမ်ကျန်းကဲကို ငုံ့ကြည့်ခြင်းပင် မပြုဘဲ၊ သူ၏ ခြေထောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်ရာ၊ စုပ်ယူမှု အား တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး၊ ဝမ်ကျန်းကဲ၏ ဦးခေါင်း နောက်ဘက်ကို တိတိကျကျ နင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေး... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ"

"အူး—"

ကန်တိုင်းပြည်၏ စတုတ္ထမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်သော ဝမ်ကျန်းကဲမှာ ရုန်းကန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့ချေ။ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကြိတ်ချေခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကုန်းဆွန်ကျွယ်က သူ၏ ခြေဖျားဖြင့် ခါထုတ်လိုက်၏။

"ဘုန်း!"

ဝမ်ကျန်းကဲ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဧရာမ သံတူကြီး တစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့၏။ ကျယ်လောင်သော ဘုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ၊ မြေကြီးထဲတွင် မီတာအတော်များများ နက်သော ဧရာမ ကျင်းကြီး တစ်ခု ကြိတ်ချေခံလိုက်ရပြီး၊ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် သွေးများမှာ မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ပက်ဖြန်းသွားသည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ်က သူ၏ အမည်းရောင် နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင် ဒေါင်လိုက် သူငယ်အိမ်များဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းရှိ ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ လက်များကို ရုတ်တရက် ကျယ်ကျယ် ဖြန့်လိုက်ရာ၊ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေသော အမည်းရောင် ဝဲဂယက် နှစ်ခု သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အလယ်ဗဟိုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လောဘကြီးသော နဂါး ခေါင်း ၏ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေတော့၏။

"အခု မင်းတို့ အလှည့်ပဲ"

"ဟောက်—!"

ယခင်က လူတစ်ရာ့ရှစ်ဦးထက် အဆပေါင်း တစ်ရာ ပိုမို အစွမ်းထက်သော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ ဝင်္ကပါကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရပြီးသားဖြစ်ကာ၊

လူတစ်ရာ့ရှစ်ဦး၏ စုပ်ယူမှုကို ခံထားရသော သိုင်းသမားများမှာ၊ သူတို့၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် (dantian) တွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့သော အတွင်းအားများမှာ ရေကာတာ ကျိုးသွားသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"မဟုတ်ဘူး—ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ!"

"ကယ်ကြပါဦး! ကုန်းဆွန်ကျွယ်—!"

ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြားတွင်၊ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော အလင်းကြိုးမျှင်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပေါင်းစုံလာကြပြီး၊ လူတစ်ရာ့ရှစ်ဦး ဆီသို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အားလုံးက ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဆီသို့သာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

လောဘကြီးသော နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသော သိုင်းသမား တစ်ရာ့ရှစ်ဦးမှာ မမြင်ရသော အမိန့်တစ်ခုဖြင့် ဆင့်ခေါ်ခံရသည့်အလား ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ လောဘကြီးသော နဂါး ပုံရိပ်များမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် အနီရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူတို့ စုပ်ယူထားသော စွမ်းအားများမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မူလ မိစ္ဆာ စွမ်းအင်များနှင့်အတူ၊

အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားရာ "ကြယ်များက လမင်းကို ဝန်းရံနေသည့်" ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် ဝင်္ကပါ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး၊ များပြားလှသော အတွင်းအားများကို မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဝင်ခွင့် ပြုထားလေသည်။

ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမည်းရောင်စွမ်းအင်နှင့် အနီရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် ဖောင်းကြွလိမ်ကောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ညာဘက်ပါးပြင် အရေပြားအောက်တွင် သက်ရှိများ အရူးအမူးတွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ ဘယ်ဘက် အရိပ်ထဲမှလည်း ဖြူဖျော့သော အရိုးလက်သည်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသောနှုန်းဖြင့် မြင့်တက်လာရာ ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးမြွေများပင် ဤမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့၍ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

ထိုအခိုက်တွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလုံးသည် သိုင်းသမားများ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူ၍ ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ မိစ္ဆာပညာရပ်ကို အားဖြည့်ပေးသည့် ဧရာမဖိုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုမည့် အမည်းရောင်အပေါက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကြီးနှင့်အတူ လောကကြီးကို စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီက ခေါင်းမော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ အဲဒီအသံက အရမ်း နားမခံသာဘူး!"

သူ၏ ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံမှာ သွေးစွန်းနေသော လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေ၏။ သူသည် ဝင်္ကပါ အလယ်တွင် ရယ်မောနေသော၊ လူတစ်ဝက် တစ္ဆေတစ်ဝက် ပုံစံနှင့် ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လေထုကိုပင် ခဲသွားစေမည့် အေးစက်သော အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ညာလက်ဝါးက လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လက်ဝါး မရောက်လာမီမှာပင် သူ၏ ရှေ့ရှိ လေထုမှာ အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ဝါးပုံရိပ်သည် ကုန်းဆွန်ကျွယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော အမည်းရောင်အရှိန်အဝါကို ထိတော့မည့်အချိန်မှာပင်၊ လေထဲတွင် "ချွင်" ဟူသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျန်းရှီဆု၏ ယပ်တောင်မှ ငွေရောင်ကြိုးမျှင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တစ်ချောင်းစီတိုင်းတွင် လေထဲ၌ တွဲလောင်းကျနေသော သွေးနီရောင် မိုးရေစက်တစ်စက်စီ ရစ်ပတ်ထားသည်။

သူ၏ အတွင်းအားဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်သော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များသည် စီးဆင်းနေသော နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကျန်းတာအိုယီ၏ လက်ဝါးပုံရိပ်ကို တိတိကျကျ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထိုနဂါးငွေ့တန်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ထလာပြီး ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားကို အလွှာလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ကျန်းရှီဆု၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။

"ညီလေး... ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းရှေ့မှာ နူးညံ့တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်အဖြစ် ငါ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာလေ။ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ မင်းကို ငါ မယှဉ်နိုင်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ တားဆီးဖို့လောက်ကတော့ ဘာမှ မခဲယဉ်းပါဘူး။ ကုန်းဆွန်ကျွယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်က ပြီးတော့မှာဆိုတော့ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ရာ ယပ်တောင်ရှိ ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များသည် ပေဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှည်လျားလာသည်။ ၎င်းတွင် ရစ်ပတ်ထားသော မိုးရေစက်များမှာ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားပြီး၊ မြင့်တက်လာသော အဖြူရောင်မြူခိုးများသည် ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များနှင့် ယှက်နွယ်သွားကာ ကျန်းတာအိုယီ ပတ်လည်တွင် လှိမ့်တက်နေသော "ငွေရောင်ပင်လယ်" ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ရေမြားများနှင့် ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များက ထိုးဖောက်၍မရသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုအဖြစ် လုပ်လိုက်ပြီး၊ အရိုးထိအောင် အေးစက်သော အအေးဓာတ်နှင့်အတူ ကျန်းတာအိုယီဆီသို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မဖွင့်မီမှာပင်၊ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လည်ပတ်လာသည်။ ထိုလေစီးကြောင်းမှာ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း "ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ခြင်းနှင့် ဘေးဒုက္ခကင်းခြင်း" ဟူသော နက်ရှိုင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ထိုလေစီးကြောင်းနှင့် ထိတွေ့မိသော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်နှင့် ရေမြားမှန်သမျှ လေထဲတွင် ပြိုကွဲသွားပြီး၊ ရှေးဦးအကျဆုံးသော ရေငွေ့နှင့် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ခွဲစမ်း!"

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင်ပင်လယ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ပုံရိပ်မှာ ကျန်းရှီဆု ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှီဆု၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အကြီးအကျယ် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ ယပ်တောင်ကို ထပ်မံ မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ ကျန်းတာအိုယီ၏ လက်ဝါးက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလက်ဝါးမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အကာအကွယ် စစ်မှန်သောချီ ကို ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ကြီးမားလှသည့် အားအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

၎င်းမှာ ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်ခတ်မှု မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ခွဲခြားလိုက်သည့် "ခွဲထုတ်ခြင်း" စွမ်းအား တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့သော အတွင်းအားများကို ချက်ချင်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

"ဖူး—"

ကျန်းရှီဆုမှာ ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော အရာတစ်ခုဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။ ဝင်္ကပါ နံရံများနှင့် အလင်း သံကြိုး အတော်များများကို ဖောက်ထွင်းပြီးနောက်၊ အပြာရောင် ကျောက်စင်မြင့် တစ်ခုပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့၏။

အပိုင်း (၃၄၉) စွမ်းအားကြီးသော လင်ရှောင်း

ကျောက်စင်မြင့် မှာ ကြေမွသွားပြီး အန်ထုတ်လိုက်သော သွေးများက သူ၏ တာအို ဝတ်ရုံကို နီရဲသွားစေတော့၏။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မတ်တတ် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျန်းတာအိုယီက သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေ၏။

"စီနီယာ အစ်ကို... ရေတွင်းထဲက ဖား တစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်အတွက် နေရာ မရှိပါဘူး"

သူသည် လဲကျနေသော ကျန်းရှီဆုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး၊ နန်းဆောင်ကိုးခုနှင့် အဋ္ဌဂံပုံ ဝင်္ကပါ ၏ အူတိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ ပျံတက်သွားတော့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကုန်းဆွန်ကျွယ်သည် များပြားလှသော အတွင်းအားများကို စုပ်ယူရသည့် ရူးသွပ်မှုထဲတွင် နစ်မျောနေပြီး၊ သူ၏ အမည်းရောင် ညာဘက် ပါးပြင်မှာ ပုံပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ ဖောင်းကြွနေလေသည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ အာရုံခံမိသောအခါ ဟောက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတာအိုယီသည် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ဝါးများကို ပူးကပ်လိုက်ကာ၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘုန်း!"

ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်သွားစေမည့် လက်ဝါးပုံရိပ် တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး၊ အဋ္ဌဂံ ဝင်္ကပါ ဝင်္ကပါ၏ အူတိုင်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ မူလက ဖျက်ဆီး၍မရသော ရွှေရောင် အလင်းသံကြိုး မှာ လက်ဝါးပုံရိပ်အောက်တွင် ဖန်သားအလား ကြေမွသွားပြီး၊ နန်းဆောင်ကိုးခုနှင့် အဋ္ဌဂံပုံ ဝင်္ကပါ ၏ မန္တန်များမှာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း လက်ဝါး၏ အားအင်အောက်တွင် အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရလေသည်။

"ချောက်!"

ဝင်္ကပါကြီးကို ထိန်းသိမ်းထားသော အူတိုင် မန္တန်များ လုံးဝ ကြေမွသွားပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ကောင်းကင်တွင် စုဝေးနေသော သွေးနီရောင် တိမ်တိုက်များ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ စွမ်းအားများကို အရူးအမူး စုပ်ယူနေသော ကုန်းဆွန်ကျွယ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်များမှာ ဝင်္ကပါကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီး၊ ကမ်းပါး ကျိုးပေါက်သွားသော ရေစီးကြောင်းအလား သူ၏ သွေးကြောများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာတော့၏။

"အားးးးး!"

သူသည် သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံ လိုက်ပြီး၊ အမည်းရောင် ညာဘက် ပါးပြင်မှ သွေးမြူခိုး တိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။ စုပ်ယူထားသော စွမ်းအား ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ တန်ပြန် ရိုက်ခတ်မှု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်နှင့် လက်ဖဝါးရှိ လောဘကြီးသော ဝဲဂယက်များမှ တဟုန်ထိုး ပန်းထွက်လာတော့၏။

ကုန်းဆွန်ကျွယ်၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ လေးလံသော သံတူကြီး တစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်အလား လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာကာ ယဇ်ပလ္လင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အောက်ခြေမရှိသော အပေါက်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ သူသည် သွေး အတော်များများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရိုးများမှ သွားများ အက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူ၏ လိမ်ကောက်နေသော၊ လူတစ်ဝက် တစ္ဆေတစ်ဝက် အသွင်အပြင်မှာ ယခုအခါ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အသက်ပင် မနည်း လုနေရတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သိုင်းသမားများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရစွာဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွားကြလေသည်။ မတ်တတ်ရပ်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးလေသည်။

ကျန်းရှီဆုသည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျောက်နံရံကို မှီလျက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"မဖြစ်နိုင်ဘူး……လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ညီလေး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို ငါ အသိဆုံးပါ။ မင်း ဒီလောက်အထိ မစွမ်းနိုင်ပါဘူး—"

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... မင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပျက်ကွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် မင်းက ချက်ချင်း ထွက်မပြေးခဲ့ဘူးလေ။ ကျွန်တော်က ချီ သန့်စင်တဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမဲ့ လုံဟူတောင်ဟာ ကျွန်တော် တာအိုကို ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ နေရာပါ။ တစ်သက်လုံးကို ဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာလေ။"

"ဒီ လုံဟူတောင် ပေါ်မှာဆိုရင် ကူမော့နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ရင်တောင် ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တဲ့အထိ ကျွန်တော် ယုံကြည်မှု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်။ လုံဟူတောင် ပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ဘာလို့ စဉ်းစားခဲ့တာလဲ"

ကျန်းရှီဆုက သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တွေ့လား... ညီလေး... ဒါကြောင့်မို့လို့ အထွတ်အထိပ် ဆရာကြီးက သိုင်းလောကကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာပေါ့။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေမှတော့ သူတို့နဲ့ နတ်ဘုရားတွေကြားမှာ ဘာကွာခြားချက် ရှိတော့မှာလဲ။ သူတို့က ဥပဒေကိုဖြစ်စေ လူသားတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုဖြစ်စေ ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ"

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းရှီဆုနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်။ ဒီပြဇာတ်က ပြီးသင့်ပါပြီ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းရှီဆုကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"တာအိုယီ... ငါတို့ရဲ့ တာအို ဆွေးနွေးပွဲက မပြီးသေးဘူးနော်!"

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ...

"လင်ရှောင်း" အတုက စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် အေးချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သော မသေမျိုး တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို လုံးဝ သတိမထားမိပုံ ရလေသည်။

လင်ရှောင်းနှင့် အတိအကျ တူညီသော ထိုတာအို ဘုန်းကြီးငယ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းတာအိုယီသည် ဤအရာမှာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားရန် သီးသန့် ထောင်ချောက် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကုန်းဆွန်ကျွယ်နှင့် ကျန်းရှီဆုတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော "လင်ရှောင်း" ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို လှည့်စားနိုင်ရန်အတွက် ဤ "လင်ရှောင်း" အတုသည် သူ၏ သရုပ်မှန်နှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ သံသယ မရှိစေရန် လုပ်ဆောင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤ "လင်ရှောင်း" အတုသည် သူကိုယ်တိုင် တကယ့် လင်ရှောင်းအစစ် ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သွားသည်အထိ ဦးနှောက် ဆေးကြောခြင်း ခံထားရသည်မှာ သေချာကြောင်း ကျန်းတာအိုယီ သိလိုက်လေသည်။

ကျန်းတာအိုယီက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"! ဆရာကြီး... အခြေအနေက အရမ်း ရှင်းနေပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းမာမနေပါနဲ့တော့။ မင်းက တကယ့် လင်ရှောင်း မဟုတ်ပါဘူး"

"လင်ရှောင်း" က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုယီ... မင်းက အသွင်အပြင်တွေမှာပဲ တွယ်ကပ်နေတုန်းပဲ။ ဘာက အစစ်လဲ၊ ဘာက အတုလဲ။ တကယ်လို့ မင်းက အစစ်လို့ ထင်ရင် အဲဒါက အစစ်ပဲ၊ တကယ်လို့ မင်းက အတုလို့ ထင်ရင် အဲဒါက အတုပဲပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ကို အစစ်လို့ ထင်ရင် ငါက အစစ်ပဲပေါ့"

ကျန်းတာအိုယီက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လင်ရှောင်းနဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ မင်းဆီမှာ လင်ရှောင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မရှိရင် ကျွန်တော့်ကို မင်း တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး"

"လင်ရှောင်း" က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပထမဆုံး ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါ သုံးပြမယ်၊ ပြီးတော့မှ တာအို လမ်းစဉ်ကို ဆက်သွားကြတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်...

"လင်ရှောင်း" က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းတာအိုယီ၏ ရှေ့ရှိ တစ်နေရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ထိုတိုက်ကွက်မှာ လေခွဲသံပင် မရှိဘဲ သာမန်အတိုင်း ညင်သာလွန်းသော်လည်း ကျန်းတာအိုယီအတွက်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဖန်သားပြင်အလား အက်ကွဲပျက်စီးနေပြီး၊ ကြယ်တာရာများပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြွေကျနေသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူတစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်လာသော လုံဟူတောင်ကြီးနှင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသည့် ရွှမ်ဟွမ်အလံတော်ပင်လျှင် ထိုဧရာမလက်ညှိုးကြီးတစ်ချောင်း၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်ပျက်စီးသွားရလေသည်။

"ဒါက—"

ထိုသာမန်ဟု ထင်ရသော လက်ညှိုး ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အကာအကွယ် စစ်မှန်သောချီ မှာ ပြိုလဲသွားပြီး၊ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် အတွင်းရှိ မွေးရာပါ စွမ်းအင်မှာ တကယ့် ရန်သူနှင့် တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မလည်ပတ်နိုင်ဘဲ ကြောက်လန့်တုန်ယင်နေတော့၏။

နာကျင်မှု မရှိခဲ့ဘဲ၊ ဖော်ပြ၍မရသော "တည်ရှိမှု စွမ်းအား" တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး ကျန်းတာအိုယီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တိတိကျကျ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ဖူး—"

သူ၏ ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ထင်ရှားလှသော သွေးပန်းပွင့် တစ်ပွင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

သာမန် ဒဏ်ရာမှ သွေးပန်းထွက်မှုနှင့် မတူဘဲ၊ ထိုသွေးပန်းပွင့်မှာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာပုံ ရပြီး၊ အသားစများနှင့် အရိုး အပိုင်းအစများမှာ စစ်မှန်သောချီ နှင့်အတူ လေထဲတွင် လွင့်ထွက်သွားတော့၏။

ကျန်းတာအိုယီ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အထောက်အပံ့ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး၊ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ သူ၏ ကျောမှာ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တိုင် တစ်တိုင်ကို ဝင်တိုက်မိရာ၊ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားစေတော့၏။ သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"လင်ရှောင်း" က လက်ညှိုးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့နေဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။ လူတိုင်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားကြ၏။

သို့သော်လည်း အံ့သြဆုံးသူများမှာ ကုန်းဆွန်ကျွယ်နှင့် ကျန်းရှီဆုတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လင်ရှောင်းသည် လက်ညှိုး တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ကျန်းတာအိုယီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ၊ အစောပိုင်းက ကျန်းတာအိုယီက သူတို့ နှစ်ဦးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ဤ "လင်ရှောင်း" မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အတုဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

လင်ရှောင်းက ကုန်းဆွန်ကျွယ်နှင့် ကျန်းရှီဆုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစစ်နဲ့ အတုဆိုတာ အတွေးတစ်ချက်ထဲမှာတင် ရှိတာပါ... ငါက လင်ရှောင်းပဲ၊ အဲဒါကလည်း လင်ရှောင်းပဲပေါ့!"

သူတို့ နှစ်ဦး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဒူးထောက်လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အထွတ်အထိပ် ဆရာကြီး!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌၊ ရှန်ယောင်းသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ကျန်းတာအိုယီကို ကြည့်လိုက်၊ ကျန်းတာအိုယီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်နှင့် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူက

"ကိုက်ညီနေပြီ…….ကိုက်ညီနေပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဇ်ပလ္လင်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ လူများ၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြရာ၊ သူ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ချောင်းကြည့်စဉ်က မြင်ခဲ့ရသော ခြောက်ကပ်သည့် မြင်ကွင်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေလေသည်။ ပြီးတော့ ကျန်းတာအိုယီကလည်း သူ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းအတိုင်း ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်တိုင်ကို မှီပြီး ရင်ဘတ်က သွေးတွေ ပန်းထွက်နေကာ အသက်မနည်း လုနေရပြီလေ။

ရှန်ယောင်း၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူရော်နေ၏။

"ယေဘုယျ အခြေအနေ ကပြောင်းလဲလို့ မရဘူး…….ယေဘုယျ အခြေအနေ ကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး……ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် မှာ……ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် မှာ ထွက်ပေါက် မရှိတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် တုန်ယင်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး၊ ကြေးအကြွေစေ့များကို ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာနေသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်နေပြီး ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ အရူးတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။ ကြေးအကြွေစေ့ သုံးစေ့ မြေပေါ် ကျသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ၎င်းတို့အပေါ်သို့သာ စူးစိုက်ထားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ရှောင်းသည် ရှန်ယောင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ထွက်ပေါက် တစ်ခုခု မြင်လို့လား..."

"အဲဒါက သေလမ်းပဲ..."

လင်ရှောင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့"

သို့သော်လည်း ရှန်ယောင်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် တစ်ခု ပေါ်လာကာ၊ ၎င်းနောက်တွင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟားဟားဟားဟား……ကုန်းဆွန်ကျွယ်…..သူက ကုန်းဆွန်ကျွယ် ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ဗေဒင်တွက်မိခဲ့တာ…….သူက ဒီနေ့တော့ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ... ဟားဟားဟားဟား"

လင်ရှောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ သူ့ရဲ့ သေမယ့် လမ်းကြောင်းက ဘာလဲ..."

ရှန်ယောင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လောကရဲ့ နံပါတ် ၁၊ ကူမော့ ပေါ့!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှီဆုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ! ကူမော့က တက်လှမ်းခြင်း စင်မြင့် ကနေ ထွက်တောင် မထွက်နိုင်ပါဘူး။ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါ ကို ပြန်ပြင်ပြီး အားကောင်းအောင် လုပ်ထားပြီးသားလေ။ သူ ဒီကို မလာနိုင်ပါဘူး။ ကံကောင်းလို့ မသေမျိုး သုတ်သင်ခြင်း ဝင်္ကပါ ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သေလုမြောပါး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရနေမှာ သေချာတယ်လေ။ သူက အထွတ်အထိပ် ဆရာကြီး ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်တိုက်နိုင်မှာလဲ"

ရှန်ယောင်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အဲဒါ ကျွန်တော် မြင်ရတဲ့ အရာပဲလေ။ ယေဘုယျ အခြေအနေ ကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး၊ ဟားဟားဟား! ကျွန်တော် လော့ထျန်း မဟာ အခမ်းအနား ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး၊ အဆုံးသတ် ကိုလည်း ကျွန်တော် မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး၊ မင်းလည်း မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး။ ကုန်းဆွန်ကျွယ် ကတော့ သေရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာတော့ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိသေးတယ်!"

လင်ရှောင်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြပြီး ရှန်ယောင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဗေဒင်ဆရာ တစ်ယောက်ပါပဲ။ အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာတွေကို ပြောင်းလဲလို့ ရပေမဲ့ ယေဘုယျ အခြေအနေကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဆိုရင်တော့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် လုပ်ဆောင်ဖို့ ပါပဲ!"

"ဟင်..."

ရှန်ယောင်း မှင်သက်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ လောလောဆယ် တွေးတောနေသည့် အရာနှင့် အတိအကျ တူညီနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ဘာလဲ၊ အဓိက ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ဘာလဲ။ တိုင်းတာတဲ့ စံနှုန်းကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားအလိုက် လုပ်ဆောင်တာပါပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲဖို့ လူတစ်ယောက်မှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာ ပါပဲ။

တကယ်လို့ မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့၊ အဲဒါက အဓိက ကံကြမ္မာ ပေါ့။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ငါ အခု ကူမော့ကို သတ်လိုက်ရင်၊ ကုန်းဆွန်ကျွယ်မသေတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါက အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာ ပါပဲ။ ဥပမာအားဖြင့်၊ မင်းမှာ အရင်က လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား ရှိခဲ့ပြီး ကျန်းရှီဆုကို တိုက်ရိုက် သတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒီနေ့ အခမ်းအနား ဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက အသေးအဖွဲ ကံကြမ္မာ ပေါ့။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ အဲဒါက အဓိက ကံကြမ္မာ ပေါ့!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်ရှောင်းသည် တျန်းတု တောင်ထိပ်သို့ မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကူမော့ ဆိုတဲ့ အဲဒီကလေး နိုးလာပြီ!"