အခန်း (၁-၂)

1 01

အခန်း (၁) နိဒါန်း

ဆောင်းဦးလဆန်းပိုင်းမှာပင် မြို့တော်၌ ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီ၏ ပထမဆုံး နှင်းများ ကျဆင်းခဲ့သည်။ ငန်းမွှေးကဲ့သို့ နှင်းစများက တစ်ညလုံး သဲသဲမဲမဲ ရွာချခဲ့ရာ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လမ်းမများနှင့် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်၌ နှင်းထုအထပ်လိုက် ဖုံးလွှမ်းနေတော့၏။

အနောက်ဘက် ထုံခန်းရှန့်လမ်းတွင်မူ အိမ်တံခါးများကိုဖွင့်ကာ အစေခံများက သူတို့အိမ်ရှေ့ရှိ နှင်းများကို လှဲကျင်းရှင်းလင်းနေကြသည်။ ထိုစဉ် မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်တစ်အိမ်၏ရှေ့မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ထိုအိမ်မှာ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်မှ တုအမျိုးသား၏အိမ် ဖြစ်သည်။

ဤတုအမျိုးသားသည် အနောက်ဘက် လမ်းကြားတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏အမေသည် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ရမ်းရမ်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ အနောက်ဘက် ထုံခန်းရှန့်လမ်းရှိ အိမ်အများစုမှာ သေးငယ်ကြပြီး နေထိုင်သူများမှာလည်း ဆင်းရဲသော အရာရှိများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ရာထူးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသောကြောင့် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အကျင့်စာရိတ္တကို အထူးဂရုစိုက်ကြသော်လည်း တုအမျိုးသား၏ အမေသည် ထူးခြားနေလေသည်။

သူမက ခပ်ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်။

လမ်းကြားရှိလူများက သူမ၏ချွေးမကို အော်ဟစ်ဆူပူနေသည်ကို မကြာခဏဆိုသလို ကြားကြရသည်။ ထိုချွေးမလေးမှာ သနားစရာကောင်းလှသည်။ အိမ်မှ အပြင်ထွက်ခွင့်မရဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ယောက္ခမ၏အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းကို မကြာခဏ ခံနေရ၏။

ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ တုအမျိုးသား ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်း မရှိမီက မိသားစုက သူမနှင့် လက်ထပ် ထိမ်းမြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မျက်စိအားနည်းပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလည်း အားနည်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ၆-၇ နှစ်ခန့်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့အထိ သားသမီး မရသေးပေ။

အိမ်တိုင်းတွင် ပြဿနာအချို့ ရှိတတ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် မည်သူမျှ တုအိမ်တော်ကို အာရုံမစိုက်ကြပေ။ သို့သော် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် လမ်းကြားရှိလူများသည် တုအိမ်တော်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားရှိလာခဲ့ကြ၏။

တုအမျိုးသားသည် အောင်မြင်တော့မည်ဟု သတင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ တုအမျိုးသားသည် အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလာသောကြောင့်တည်း။

ဟန့်လင်ကျောင်းတော်မှ တုအမျိုးသားသည် တော်ဝင်စာမေးပွဲ၏ အဓိကစစ်ဆေးရေးမှူး ဖြစ်သူလီပု၏ လက်အောက်ခံဝန်ကြီးလျူ၏ သဘောကျမှုကို ရရှိခဲ့ရာ လျူက သူ့အား သမီးနှင့် လက်ထပ်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းမျိုးသည် အပြင်လူများ မသိသင့်သော်လည်း အနောက်ဘက် ထုံခန်းရှန့်လမ်းတွင် နေထိုင်သော လူအိမ်ထောင်စုနှစ်စု၏ အကြီးအကဲများမှာ တုအမျိုးသား၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ပြီး ဟန့်လင်ကျောင်းတော်တွင် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ကြသည်။

ဤအကြောင်းအရာမှာ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ တုအမျိုးသား၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ကြသော ထိုအရာရှိနှစ်ဦးသည်လည်း သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လူကြီးလူကောင်းများပီပ၊ အခြားသူများ၏ အပြစ်ကို ပြောဆိုလိုစိတ် မရှိသော်လည်း သူတို့၏ဇနီးများသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤလမ်းကြားတွင် နေထိုင်သူများသည် ဆင်းရဲသော အရာရှိများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏အစေခံများသည် ဓနရှင်လူတန်းစားများကဲ့သို့ စည်းကမ်း မရှိကြပေ။ သာမန်အားဖြင့် သူတို့၏အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အိမ်နီးချင်းများထံသွားကာ သခင်များ၏ အတင်းအဖျင်းများကို ပြောဆိုတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တုအမျိုးသားက အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေပြီ ဟူသော သတင်းသည် အနောက်ဘက် ထုံခန်းရှန့်လမ်းတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အဖြစ်မှန်ကို မသိသောသူများက ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ဒါကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ ဟု ချီးကျူးကြပေမည်။

ဥာဏ်ကြီးရှင်နှင့် အရည်အချင်း ပြည့်ဝသော အမျိုးသား၊ လှပပြီး ဥာဏ်ပညာရှိသော အမျိုးသမီးတို့ နှစ်ဦးသား ပေါင်းဖက်ခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤအကြောင်းအရာသည် ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲအောင်မြင်သူများသည် အလွန်ထူးချွန်သောသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆင်းရဲသော ဟန်လင်အရာရှိတစ်ဦးဟု ဆိုသည်မှာ ဟန်ဆောင်ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ စာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီးနောက် ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး ရာထူးကြီးကြီးမားမား ရရှိသည်ဟု ပြဇာတ်များတွင် ပြောဆိုကြသည်မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော စာသင်သားများ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

1 02

ပထမတန်းစား အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာလျှင်ပင် တစ်ခဏသာ တောက်ပနိုင်သည်။ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကံကြမ္မာ မည်သို့ပြောင်းလဲမည်ကို အခွင့်အလမ်းပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝန်ကြီးလျူ၏သမက်ဖြစ်လာခြင်းသည် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက တုအမျိုးသား၏ အနာဂတ်အတွက် ၂၀ နှစ်ခန့် အချိန်ကုန် သက်သာစေမည် ဖြစ်ပြီး တက်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။

အထူးသဖြင့် တုအမျိုးသားသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကို သိရှိပြီးနောက် အနောက်ဘက် ထုံခန်းရှန့်လမ်းရှိ လူများစွာသည် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မနာလိုဖြစ်သည်ထက် ကံကြမ္မာကို စောင့်ကြည့်လိုသော စိတ်က ပို၍ပြင်းထန်နေ၏။

အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ တုအမျိုးသားတွင် ဆင်းရဲစဉ်က လက်ထပ်ခဲ့သောဇနီး ရှိနေသေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရာရှိများ အများစုသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားကြသည်။ ဆင်းရဲစဉ်က လက်ထပ်ခဲ့သောဇနီးကို စွန့်ပစ်ခြင်း မပြုလုပ်ကြရန် ဥပဒေဖြင့် သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း လူအများစုသည် ထိုသို့သောကိစ္စမျိုးကို ရှောင်ရှားကြသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း လူအများက ဖြစ်ပျက်လာမည့်အရာကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တုအမျိုးသားသည် အမြဲတစေ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောဇနီးကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ ကျင့်ဝတ်ကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြစ်သည်၊ သူ ထိုသို့လုပ်လိမ့်မည်လား။

အဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်နေသူ အများအပြားရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းဟု နာမည်ကျော်ကြားသော တုအမျိုးသား၏ အမေက ချွေးမဖြစ်သူ အမျိုးသမီးအား အတင်းအကြပ် အိမ်မှ မောင်းထုတ်ကာ ကွာရှင်းစာကို ပစ်ပေးလိုက်သောအခါ၊ အိမ်ရှေ့ရှိ နှင်းများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသော အစေခံများ အားလုံးသည် သူတို့၏အလုပ်များကို မေ့လျော့ပြီး စုရုံးလာကြသည်။ အချို့ကမူ သတင်းပေးပြီး ဆုလာဘ်ရရန်အတွက် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

မကြာမီပင်၊ တုအိမ်တော်ရှေ့တွင် လူအများအပြား စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး သုံးလေးထပ်ပတ်လည်ကာ ပြည့်ကျပ်နေတော့သည်။

“မင်းလို သားသမီးမမွေးနိုင်တဲ့ ကြက်မက ငါ့သားရဲ့ဇနီးအနေနဲ့ နေရာယူထားတာ၊ ဒါငါ့သားက မင်းအပေါ် သနားလို့။ အခုဆို မင်း ငါတို့ တုအိမ်ကို ဝင်လာတာ ၆-၇ နှစ်ရှိပြီ။ သားသမီး တစ်ယောက်မှ မမွေးနိုင်သေးဘူး။ ငါက မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ သနားပါစေ၊ မင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ဒီကွာရှင်းစာကို ယူထားလိုက်။ ငါတို့ တုအိမ်က မရက်စက်ဘူးလို့ မင်း မပြောနဲ့။ ငါ လူလွှတ်ပြီး မင်းကို မင်းရွာကို ပြန်ပို့ပေးမယ်...”

တုအိမ်တော်ရှေ့တွင် အသက် ၅၀ ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးအိုတစ်ဦးက ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် လဲကျနေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခက်ထန်စွာ ပြောဆိုနေသည်။ သူမ၏ဆံပင်နက်များသည် နောက်ဘက်တွင် ကျစ်ဆံမြီးလှလှလေးဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထားသည်။ မျက်နှာသွယ်သွယ်၊ မျက်ခုံးမွှေးရွက်များ၊ ခွက်နေသော ပါးရိုးများ၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် စကားမပြောမီကပင် အဆိုးမြင်ဟန် ဆောင်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏မျက်နှာပေါ်၌ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာများ ထင်ရှားနေပြီး မျက်လုံးများကလည်း ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမရှေ့တွင် လဲကျနေသော အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပိန်လှီနေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ပါးလွှာသော အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အေးစက်သော ရာသီဥတုနှင့် ပြင်းထန်သော လေထုက သူမအား မကြည့်ရက်စရာ ကောင်းအောင် ဖြစ်စေသည်။

သူမ၏ရုပ်ရည်ကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအမျိုးသမီးသည် တုအမျိုးသား၏ ဇနီးဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ တုအမျိုးသားသည် အသက် ၂၄-၂၅ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ချောမောခန့်ညားကာ စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိနေသော်လည်း ဤအမျိုးသမီး၏ရုပ်ရည်မှာ အသက် ၃၀ ကျော်နေပုံရကာ ၄၀ ဟုဆိုလျှင်ပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ဖျော့တော့နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပိန်ချုံးနေသည်။ မျက်လုံးထောင့်များနှင့် နဖူးတွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေသဖြင့် အလွန်အိုမင်းနေပုံရသည်။

ဒါက တုအမျိုးသားရဲ့ဇနီးလား။

လမ်းကြားရှိလူများသည် အမျိုးသမီးကို မမြင်ဖူးကြဘဲ နာမည်ကိုသာ ကြားဖူးကြသည်။ ယခု သူမ၏ဆင်းရဲသောပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မြင်သောအခါ အချို့က သနားကြသော်လည်း အများစုမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် တုမိသားစုက ဒီအမျိုးသမီးကို စွန့်ပစ်တာ မဆန်းပါဘူး ဟူသော အတွေးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

1 03

ဘာတွေ မသင့်လျော်တာလဲဆိုတာကိုတော့ ထုတ်ဖော် ပြောနေစရာ မလိုပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မှန်မကြည့်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှ အရှက်ရနေသည်ကို သိနေသည်။ သို့သော် မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တွေဝေမှုများသာ ပြည့်နေသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တုလျန်သည် အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပေါင်းသင်းနေသည်ကို သူမ သိသည်။ ခင်ပွန်း၊ ယောက္ခမနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့က သူမကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး အစေခံများကလည်း သူမအား စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြပေ။ သို့သော် သူမတွင် နားများရှိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပ်ထိုးခြင်းကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများ အားနည်းသွားသော်လည်း နားအကြားအာရုံကမူ အလွန်ကောင်းနေသည်။

ဤအရာသည် တုအိမ်တော်မှ အစေခံနှစ်ဦးကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိမ်အစေခံများသည် ဝယ်ထားသော အစေခံများကဲ့သို့ စည်းကမ်းမရှိကြပေ။ သူတို့၏အလုပ်များ ပြီးဆုံးသောအခါ အိမ်မှခိုးထွက်ပြီး သခင်များ၏ အတင်းအဖျင်းများကို ပြောဆိုတတ်ကြသည်။ စကားပြောဆိုရာတွင် မဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် မကြာသေးမီက ‘တုအမျိုးသားသည် အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပေါင်းသင်းနေပြီ’ဟူသော သတင်းကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြားသိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမနှင့် တုလျန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နှစ်များစွာ သူမသည် မိသားစုကို ကြိုးစားပမ်းစား ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး သူ စာသင်နိုင်ရန် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ စာသင်သားတစ်ဦးကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းသည် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲသည်။ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် မြင့်တက်လာသော စာသင်စရိတ်အပြင် စာရေးကိရိယာစရိတ် များမှာလည်း ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တုလျန်သည် စာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီးနောက် သူ၏အတန်းဖော်များနှင့် မိတ်ဆုံစားပွဲများ ကျင်းပခြင်းနှင့် ခရီးသွားလာခြင်းများအတွက် ပိုက်ဆံပို၍ လိုအပ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ပိုက်ဆံကို မည်သည့်နေရာမှ ရခဲ့သနည်း။

တုလျန်သည် ဆင်းရဲသောမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ဖခင်မရှိဘဲ မုဆိုးမ အမေတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ တုမိသားစုတွင် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု မရှိပေ။ သူမ တုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏အသုံးစရိတ်များကို သူမ၏အမွေနှင့် မိဘများ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုတို့ဖြင့်သာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မိဘများအပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့လာသောကြောင့် သူမ၏ပန်းထိုးအနုပညာကို အားကိုးကာ မိသားစုအတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တုလျန်သည် ရွာငယ်လေးမှ ထွက်လာနိုင်ခြင်း၊ တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ဟန့်လင်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းတို့သည် သူမ၏နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့ညမခွဲ အပ်ထိုးခဲ့သောကြောင့် မျက်လုံးများပင် မျက်စိကွယ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒုက္ခနှင့် ပင်ပန်းမှုအားလုံးကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်ပေ။ တုလျန် အောင်မြင်သောအခါတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လူတိုင်းထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ခေါင်းမော့နိုင်ပြီ၊ အနားယူနိုင်ပြီ၊ မှုန်ဝါးလာသော သူမ၏မျက်လုံးများကို ဂရုစိုက်နိုင်ပြီဟု သူမတွေးခဲ့သည်။ သူမအား ထိုသို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုးက စောင့်ကြိုနေသည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့မိပေ။

မုန်းတီးသလား။

အမှန်ပင်၊ မုန်းတီးသည်။

တုလျန်အတွက် သူမ မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် မည်မျှ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ယခု တုလျန် ချမ်းသာလာသောအခါ သူမကို စွန့်ပစ်တော့မည်လား။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းက သားသမီးမရှိခြင်းကြောင့်လား။

သူမသည် သားသမီးမမွေးနိုင်သောသူ မဟုတ်ကြောင်း သိစေချင်သည်။ တစ်ချိန်က သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အလွန်အမင်းပင်ပန်းခဲ့သောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သတင်းအသစ် ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။ ဤအကြောင်းကို တုလျန်သိသည်။ သူက သူမအား ပြောခဲ့ဖူးသည်။ “ငါ ကြိုးစားပြီး စာမေးပွဲအောင်မြင်အောင် ကြိုးစားမယ်၊ မင်းရဲ့ပေးဆပ်မှုကို တန်အောင် တုံ့ပြန်ပေးပြီး မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခု ရစေရမယ်”

သူပြောခဲ့သော စကားများအားလုံး လိမ်ညာမှုတွေလား။

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများက လုကျောင်းယွဲ့၏ အသက်ရှူခြင်းကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ရာ ကြာရှည်စွာ ဖျားနာနေခဲ့သော သူမသည် ချောင်းဆိုးလာခဲ့သည်။ နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးအုပ်ကာ အတင်းချောင်းဆိုးလိုက်ရာ လည်ချောင်းနာကျင်မှု သက်သာသွားသောအခါမှ မထင်မှတ်ဘဲ တုအမေ၏ အမူအရာကို ရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကြည့်လိုက်သည်။

1 04

“ဒီကွာရှင်းစာက အမေရဲ့သဘောလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မခင်ပွန်းရဲ့ သဘောလား”

တုလျန်သည် လိမ္မာပြီး ယောက္ခမကို ဘယ်တော့မှ မဆန့်ကျင်ခဲ့ပေ။ ယောက္ခမသည်လည်း သူမအပေါ် ခက်ထန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ကာ ၎င်းသည် ခင်ပွန်း၏သဘော မဟုတ်ဘဲ ယောက္ခမ၏သဘောသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တုအမေသည် ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများကို မဲ့လိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မပြောဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခက်ထန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ ဘယ်သူ့ရဲ့သဘောလဲဆိုတာ မင်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ သားသမီး မမွေးနိုင်တဲ့ ချွေးမကို ဘယ်သူမှ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တုမိသားစုက သားယောက်ျားလေး သုံးဆက်မြောက်မှ တစ်ယောက်တည်းရှိတာ။ ငါ့သားရဲ့မျိုးရိုးကို မင်းနဲ့အဆုံးသတ်လို့ မရဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းမှုကို အောင့်အီးကာ ပြောလိုက်သည်။ “...တုမိသားစုရဲ့မျိုးရိုးအတွက်ဆိုရင်... ခင်ပွန်းက နောက်အိမ်ထောင်ပြုရင်လည်း ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး”

ဤစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်နိမ့်ကျသော အနေအထားသို့ ရောက်စေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ဤကိစ္စကို ကြိုတင်တွေးထားခဲ့ဖူးသည်။ ကိုယ်ဝန်မရသော နှစ်များတွင် သူမသည် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် တုလျန်ကို ဤအကြောင်းအရာကို အတူတူ ဆွေးနွေးရန် မရဲတရဲ ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း တုလျန်က သူမကို သစ္စာမဖောက်၊ နောက်အိမ်ထောင်လည်း ပြုမည် မဟုတ်ဟု နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ ယောက္ခမသည် သူမအပေါ် ခက်ထန်နေသော်လည်း ဤကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ပေ။

ယခုမူ အချိန်ကိုက် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ယခင်က မပြောခဲ့ခြင်းမှာ တုလျန် စာမေးပွဲမအောင်မြင်မီက သူတို့၏ မိသားစုစားဝတ်နေရေးသည် သူမအပေါ် လုံးဝ မှီခိုနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမအပေါ် မမှီခိုတော့သောကြောင့် ဤပြဿနာကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ နားထဲတွင် ယောက္ခမ၏ဆူပူသံများ ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် နစ်မြုပ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာပေါ်၌ ပြက်ရယ်ပြုသောအပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အချိန်က စီးကျနေသည်ကို မသိသော မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး တုအမေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားအရာများကို ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမအား စွန့်ပစ်ခြင်းသည် တုအမေ၏ သဘောလား၊ တုလျန်၏ သဘောလားဟူသည်ကို ဆက်လက်မေးမြန်းနေသည်။

သို့သော် တုအမေက သူမ၏စကားများကို မကြားသည့်အလား ပြုမူနေပြီး သူမက တုမိသားစု၏ မျိုးရိုးကို နှောင့်နှေးစေပြီး အချည်းနှီး နေရာယူထားသူဟုသာ ဆူပူနေပြီး သူမ၏မေးခွန်းကို မဖြေခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ တုလျန်၏သဘောဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ နားမလည်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အများအားဖြင့် တုအမေသည် အရာအားလုံးကို ဦးဆောင်နေသော်လည်း ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် တုလျန်၏ အရိပ်အယောင်မရှိဟု လုကျောင်းယွဲ့သည် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ခဲ့ပြီး အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့သောကြောင့် မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသော အမှန်တရားကို လျစ်လျူရှုပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ ဖြစ်ရပ်များစွာသည် တုလျန်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ယောက္ခမကသာ ခက်ထန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်။

ထိုသို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခြင်းကသာ သူမအား ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုလျန်အတွက် သူမသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မိသားစုနှင့်ပါ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ ရှုံးနိမ့်လို့မရ၊ ရှုံးနိမ့်လို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ စွန့်ပစ်ခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ လှည့်စား၍ မရတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့၊ နင့်မျက်စိကွယ်တာ၊ ရုပ်ဆိုးတာ၊ စွန့်ပစ်ခံရတာက မင်းရဲ့ကံကြမ္မာပဲ။ မင်းက မျက်စိကွယ်တဲ့သူဆိုတော့ ဝံပုလွေကို လူကောင်း ထင်ခဲ့တာ၊ မင်းမိသားစုကို ဆင်းရဲတွင်းဆွဲချခဲ့တာ၊ မင်းအစ်ကိုကြီးကို သေစေခဲ့တာ၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာပဲ။

လုကျောင်းယွဲ့၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ တုအမေ၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ စင်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုအမေသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

“မင်း မြန်မြန်သွားတော့။ မင်းကို မင်းရွာပြန်ဖို့ လှည်းစီစဉ်ပေးမယ်။ မင်းမှာ မိဘတွေရှိတော့ လမ်းပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ တုမိသားစုက မင်းအပေါ် သနားကြင်နာခဲ့တယ်...”

1 05

လုကျောင်းယွဲ့သည် တုအမေ ပြောနေသည်ကို နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကြေကွဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သူမ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသများပြည့်နေပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နှံထားသောစကားများ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

“သနားကြင်နာတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို သနားကြင်နာတာလဲ။ တုမိသားစုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိဘူး၊ ရွာက ဆင်းရဲသားတွေ။ မြေလည်းမရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံလည်းမရှိဘူး။ ပညာသင်သားတစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့နေတယ်ဆိုတာက ဟန်ဆောင်နေတာပဲ... လုကျောင်းယွဲ့က မျက်စိကွယ်ပြီး မင်းတို့ တုမိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်လာခဲ့တာကိုး။ မင်းတို့ တုမိသားစုတစ်ခုလုံးက ငါနဲ့ ငါ့မိဘတွေအပေါ် မှီခိုပြီး အသက်ရှင်ခဲ့တာ... သူ တုလျန် ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်လာတာဟာ ကျွန်မ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ နှစ်များစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး မျက်စိကွယ်လုနီးပါး ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ ရလဒ်ပဲ။ အခု သူ ချမ်းသာလာပြီဆိုတော့ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ချင်တယ်ပေါ့။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ်၊ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!”

ဤနောက်ဆုံးစကားကို လုကျောင်းယွဲ့က တစ်လုံးချင်းစီ ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့တုန်းက အဲဒီကလေး ဘယ်လိုဆုံးရှုံးသွားလဲဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ အမေ၊ ဒီလိုပြောတော့ ရှက်မနေဘူးလား”

ဤစကားလုံးများတွင် အချက်အလက်များစွာ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဘေးနားမှ ကြည့်ရှုနေသူများ အားလုံး နားစွင့်နေကြသည်။ တုအမေသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မသေချာသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ ငြင်းဆိုရန် မစောင့်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “တုမိသားစုက ကျွန်မကို သားသမီးမရှိလို့ ဆိုပြီး စွန့်ပစ်မယ်ဆိုရင် 'စွန့်ပစ်ခြင်း သုံးမျိုး' ရှိတယ်ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျေးလက်ဒေသမှလာသူ ဖြစ်သော်လည်း စာမတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ တုလျန်သည် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည်လည်း အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့ရသည်။

သူမက တစ်လုံးချင်းစီ ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တစ်အိမ်တည်းသားနဲ့ ကွာရှင်းလို့မရဘူး၊ သုံးနှစ်တာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီးမှ ကွာရှင်းလို့ မရဘူး၊ အရင်က ဆင်းရဲပြီးနောက်မှ ချမ်းသာလာရင် ကွာရှင်းလို့ မရဘူး။ ကျွန်မ ဒီမိသားစုကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မမိသားစုက နှစ်စဉ် ကျွန်မကို ထောက်ပံ့နေရလို့ သူတို့ရဲ့မိသားစုထဲမှာ ဆက်ဆံရေးတွေ မကောင်းခဲ့ဘူး။ အဲဒီနှစ် နှင်းကျတုန်းက ကျွန်မအစ်ကိုက ကျွန်မကို အစားအစာပို့ဖို့ ကြိုးစားရင်း ချောက်ထဲကျသွားပြီး သေဆုံးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့မိဘတွေက စိတ်ထိခိုက်ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ စွန့်ပစ်ခြင်း သုံးမျိုးထဲက နှစ်မျိုးကို ကျွန်မ အကျုံးဝင်နေတယ်။ တုမိသားစုက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဘယ်လို အရည်အချင်းရှိလို့လဲ။ စွန့်ပစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မြို့တော်မြို့ဝန်ဆီ သွားပြီး ရှင်းကြတာပေါ့”

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် တုလျန်နှင့် တုမိသားစုကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမသည် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ခံရသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤစကားများကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တုမိသားစုကိုလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေချင်သည်။

တုအမေသည် ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမတွင် ဗဟုသုတမရှိပေ။ သူမ၏သားက အမျိုးသမီးကို သားသမီးမရှိခြင်း ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်သာ စွန့်ပစ်နိုင်သည်ဟု သူမသာ သိထားသည်။ အခြားအကြောင်းများ မဖြစ်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့တွင် တရားဝင် အကြောင်းပြချက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြဿနာကြီးထွားလာပါက သား၏အနာဂတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ယခုအခါ အမျိုးသမီးက သူတို့၏ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဝတ်စကို လူအများရှေ့တွင် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူမကို စွန့်ပစ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောဆိုနေသောအခါ တုအမေသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးက သူတို့၏မျက်နှာကို အရှက်ရစေပြီး သား၏အနာဂတ်ကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်လာကာ အမျိုးသမီးသည် အဘယ်ကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထိုမျှ ခက်ခဲလာသနည်းဟု ဒေါသထွက်လာသည်။ ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူမသည် အမျိုးသမီးကို တွန်းလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြာရှည်စွာ ဖျားနာနေခဲ့သောကြောင့် သို့မဟုတ် အလွန်အားနည်းနေသောကြောင့် ထိုတွန်းအားကြောင့် ဘေးနားရှိ နံရံပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

တုအမေသည် ဆူပူအော်ဟစ်နေပြီး သူမကို အတင်းဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရုတ်တရက် နားယဉ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သွေးတွေ၊ လူသေသွားပြီ”

အမျိုးသမီးသည် နံရံကိုမှီရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ နဖူးတွင် သွေးစများ ပြည့်နေပြီး မျက်နှာသည်လည်း ဖျော့တော့နေကာ အသက်ရှူသံ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ အပြုံးတစ်ပွင့် ကပ်ညှိနေသည်။

တုအမေ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။

******

2 01

အခန်း (၂) ဘဝသစ်

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ်ခန္ဓာက လေထဲတွင် မြောလွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုခံစားမှုကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်ကာ ခြေထောက်ကို အတင်းလှုပ်ရမ်းပြီး နိုးလာခဲ့သည်။

နိုးလာပြီးနောက် သူမသည် ဘာကိုမှ မမှတ်မိနိုင်သေးပေ။

သူမ သေဆုံးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ဘူးလား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ သေဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် အသက်ဆက်မရှင်လိုတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တုအမေ တွန်းလိုက်သောအခါတွင် နံရံပေါ်သို့ တမင်တကာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလွန်နာကျင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော နှလုံးသားက ထိုခံစားမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ တုမိသားစုသည် စိုးရိမ်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် လီပု လက်အောက်ခံဝန်ကြီး၏သမက် ဖြစ်လာမည့်သူ၏အမေက သားဖြစ်သူအား အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပေါင်းသင်းနိုင်ရန်အတွက် ချွေးမဖြစ်သူကို သတ်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တုအိမ်တော်မှ ထွက်လာချိန်ကတည်းက ဘေးနားတွင် ကြည့်ရှုနေသူများစွာ ရှိသည်ကို သိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ သေဆုံးတော့မည်ကို သိသောအခါတွင် တမင်တကာ ထိုစကားများကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တုအမေက သူမကို သတ်သည်ဟု ထင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တုလျန်၏ အစီအစဉ်များအားလုံး ပျက်ပြားသွားမည် ဖြစ်ပြီး အိမ်နီးချင်းများကလည်း တုမိသားစုအကြောင်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြောဆိုကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏အသက်ဖြင့် တုလျန်ကို လက်စားချေခြင်းသည် ထိုက်တန်သည် မထိုက်တန်သည်ကို လုကျောင်းယွဲ့ မစဥ်းစားချင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်က သူမသည် အသက်ရှင်ရခြင်းကို စိတ်ကုန်နေပြီဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သွားစရာနေရာလည်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို အသုံးပြု၍ တုမိသားစုကို လက်စားချေနိုင်ခြင်းသည် သူမ သေဆုံးခါနီးတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဤအတွေးများမှာ လုကျောင်းယွဲ့ နိုးထလာချိန်တွင် တစ်ခဏတာမျှ ပေါ်လာသော အတွေးများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏အခြေအနေကို သေချာနားမလည်သေးမီမှာပင် သူမသည် ရင်းနှီးသော်လည်း မရင်းနှီးသော အသံနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

မရင်းနှီးဟုဆိုရခြင်းမှာ ထိုအသံများကို ကြာရှည်စွာ မကြားခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ရင်းနှီးသည်ဟုဆိုရခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားခဲ့ရသော အသံများဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

“ကလေးအဖေရယ်၊ တုအိမ်က ကိစ္စက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်...”

“...တုအိမ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက တကယ်ကို လွန်လွန်ကျွံကျွံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထပ်ပြီး စဥ်းစားကြည့်သင့်လား။ တုအိမ်က ကောင်လေးက...”

အမျိုးသမီး၏အသံသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသကဲ့သို့ မြင့်တက်လာသည်။ “...လက်ထပ်တဲ့အခါ သတို့သမီးရဲ့ မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေကို တောင်းဆိုတဲ့ မိသားစုကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ မြေနှစ်ဧက တောင်းဆိုတာကလည်း လွန်လွန်းတယ်၊ ဒါမျိုးတွေ ရှိလားလို့ မြို့ရွာ ဆယ်ရွာလောက်ကို သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ဦး။ တုအိမ်က မုဆိုးမက မင်းအစ်မရဲ့ အစ်မအရင်းမို့လို့ မဟုတ်ရင် သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်မိမှာပဲ။ ပြီးတော့ အစ်မကလည်း ဒီလိုစကားတွေကိုကြားဖို့ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ လာပြောတာလဲ၊ သူ ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့လဲ။ အရင်က သူ ကောင်းတဲ့သူလို့ ကျွန်မထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ သူ့မှာလည်း မကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိမှန်း သိတော့တယ်...”

အမျိုးသားအသံက ပြုံးပြီး ချော့မော့လိုက်သည်။ “ကဲပါ၊ ဒီကိစ္စက မင်းကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မကိုချည်းပဲ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ တုအိမ်က အစ်မရဲ့မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ပြီး တုအိမ်ရဲ့အခြေအနေကို မင်းလည်း သိပါတယ်။ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ ရွေးစရာမရှိလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာပါ။ အစ်မကလည်း ကြားထဲကနေ ခက်ခဲနေမှာပါ... ငါတို့မိသားစုက တုအိမ်ထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျောင်းယွဲ့ကလည်း ငါတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဆိုတော့ သူ့ရဲ့အနာဂတ်ဘဝအတွက် ပိုပြီးကူညီပေးတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

“ရှင်ကတော့ တကယ်ကို သည်းခံနိုင်သူပဲ။ ပြောရရင် ရှင်က တုအိမ်က ကောင်လေးကို သဘောကျနေတာလား”

“ငါက သဘောကျတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒီအနီးအနားရွာတွေမှာ တုအိမ်က ကောင်လေးကို သဘောကျတဲ့ မိသားစုတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တုအိမ်က ဆင်းရဲပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးက ထူးချွန်တယ်။ အခုဆို သူက စာမေးပွဲ အောင်နေပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တုအိမ်က မုဆိုးမက ရုတ်တရက်ဖျားနာတာ မဟုတ်ရင် သူက အခုဆိုရင် စာမေးပွဲ အောင်နေလောက်ပြီ။ အဲဒီကောင်လေးက အကျင့်စာရိတ္တကောင်းပြီး ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးဘူး။ ငါတို့သမီး ကျောင်းယွဲ့နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်” အမျိုးသားအသံသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောသံဖြင့် ရောကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက သဘောမကျဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေရတာလဲ”

2 02

“ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေလဲဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား”

“သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ ဒီကိစ္စကို ပြောနေကြတာပဲ။ ငါတို့သမီးက အထဲမှာ အိပ်နေတာ၊ မင်း သူ့ကို မနိုးအောင်နေပါဦး...”

အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထိုအသံနှစ်ခု တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် စကားပြောဆိုနေသော ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်ဦးက သူမ၏အဖေဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက သူမ၏အမေဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ဖခင်နှင့်မိခင် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူမသည် မိဘများက အသက်ရှင်နေသေးပြီး သူမသည်လည်း လက်မထပ်ရသေးဘဲ မိဘများနှင့် အစ်ကို၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အောက်တွင် ရိုးရှင်းပြီး ပျော်ရွှင်သောဘဝကို နေထိုင်နေသည်ဟု မကြာခဏ အိပ်မက်မက်တတ်သည်။ နိုးလာသောအခါ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး ထိုအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

ဒီတစ်ခါလည်း သူမ အိပ်မက်မက်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီအိပ်မက်က ဒီလောက်တောင် အစစ်အမှန်ဆန်နေရတာလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သေးငယ်သောအခန်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ အလှဆင်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် အိပ်ရာတစ်လုံးရှိပြီး အိပ်ရာ၏အစွန်းနှင့်အဆုံးတွင် ဗီရိုကြီးနှစ်လုံးရှိသည်။ အိပ်ရာအောက်တွင် တောင်ဘက်နံရံနှင့် ကပ်လျက်တွင် မှန်တင်ခုံတစ်လုံးရှိပြီး ၎င်းဘေးတွင် သစ်သားသေတ္တာကြီး နှစ်လုံးရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပန်းထိုးစင်ကြီးတစ်လုံးရှိသည်။

ဤအရာသည် သူမ လက်မထပ်မီက သူမ၏မိဘအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းပင်ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာအဆုံးရှိ ဗီရိုကြီးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထိုဗီရိုသည် အညိုဖျော့ရောင်ဖြစ်ပြီး ကြေးနီရောင် ပတ္တာများနှင့် လက်ကိုင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ခိုင်ခံ့သော်လည်း သပ်ရပ်သည်။ ဗီရိုတံခါးတွင် တိမ်ပုံစံများနှင့် ရေစီးကြောင်းများ ထွင်းထားသဖြင့် အလွန်လှပသည်။ ထိုသို့သော ဗီရိုမျိုးသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများအတွက်သာ သင့်တော်ပြီး သာမန်လုမိသားစုအတွက်မူ ပို၍ပင် ကြီးကျယ်လှသည်။

လုမိသားစုသည် တာ့ရှီးရွာတွင် နေထိုင်သော သာမန်မိသားစု ဖြစ်သည်။ မိသားစုတွင် သုံးဆက်မြောက် အထိရှိပြီး အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်။

မိသားစု၏အကြီးအကဲ လုအဖိုးအိုနှင့် ဇနီးဖြစ်သူချွေတို့တွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ရှိသည်။ သမီးကြီးသည် လက်ထပ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး သားသုံးယောက်စလုံးလည်း အိမ်ထောင်ကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သမီးငယ်လေး တစ်ယောက်သာ အပျိုကြီးအဖြစ် ရှိနေသေးသည်။

လုမိသားစုတွင် မိသားစုခွဲသုံးစုရှိသည်။ မိသားစုခွဲတစ်စု၏ အကြီးအကဲ လုမင်ချွမ်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူဟူ တို့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သားကြီး လုကွမ်းရန်သည် အသက် ၁၉ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူဟူသည် သူမ(လုကျောင်းယွဲ့)ယောက္ခမ၏ ညီမဖြစ်သည်။ သမီးလေး နျူနျူလည်းရှိသည်။ ဒုတိယသား လုကွမ်းလီသည် အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သမီးကြီး လုကျောက်မိန်သည်လည်း လက်ထပ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဒုတိယမိသားစုခွဲသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ မိသားစုဖြစ်သည်။ ဖခင် လုမင်ဟိုင်နှင့် မိခင် မိန်တို့တွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သားကြီး လုကွမ်းယီသည် အသက် ၁၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယသား လုကွမ်းကျိသည် အသက် ၁၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သားငယ်လေး လုကွမ်းကျုံးသည် အသက် ၇ နှစ်ရှိပြီး သမီးတစ်ဦးတည်းသော လုကျောင်းယွဲ့မှာ အသက် ၁၅ နှစ်ဖြစ်သည်။

တတိယမိသားစုခွဲတွင်မူ လုကျောင်းယွဲ့၏ ဦးလေး လုမင်ရှန်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျောက်တို့တွင် သမီးနှစ်ယောက်နှင့် သားတစ်ယောက်ရှိသည်။ သမီးကြီး လုကျောက်ရှင်းသည် အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သမီးငယ် လုကျောက်အာသည် အသက် ၁၁ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်းသောသား လုကွမ်းရှင်းသည် အသက် ၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

2 03

လုမိသားစုသည် လူဦးရေများပြားပြီး မိသားစုခွဲသုံးစုသည် အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ထိုသို့နေထိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ မိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးသည် အတူတကွ နေထိုင်ကြသော်လည်း ပြဿနာလေးများ ရှိတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ဘဝသည် သဟဇာတဖြစ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒုတိယမိသားစုခွဲ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခင်မှုခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုက သူမကို ချမ်းသာသောဘဝကို မပေးနိုင်သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

သမီးဖြစ်သူအတွက် ထိုဗီရိုနှစ်လုံးကို လုဖခင် လုမင်ဟိုင်သည် တောထဲသို့ ကိုယ်တိုင်သွားကာ သစ်သားများကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သစ်သားပညာရှင်တစ်ဦးအား ခေါ်ယူကာ မြို့ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများကဲ့သို့ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သမီးဖြစ်သူ လက်ထပ်သောအခါ မင်္ဂလာပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ လက်ထပ်သောအခါ ထိုဗီရိုနှစ်လုံးကို တုမိသားစုသို့ မင်္ဂလာပစ္စည်းအဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တုမိသားစုသို့ ရောက်ပြီးမကြာမီတွင် တုချွမ်းဟွားသည် ထိုဗီရိုများကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တောင်းယူသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က လုကျောင်းယွဲ့သည် သတို့သမီးအသစ်ဖြစ်ပြီး ရှက်တတ်သည်။ ယောက္ခမနှင့် မရီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လိုသောကြောင့် စိတ်ထဲက မလိုလားသော်လည်း ဗီရိုများကို ပေးလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် မိသားစုဖြစ်သောကြောင့် မရီးဖြစ်သူမှာ ငယ်သေးပြီး အရာကောင်းများကို လိုချင်သည်မှာ နားလည်နိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ကစ၍ သူမ၏ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကံကြမ္မာ စတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏မင်္ဂလာပစ္စည်းများဖြစ်သော ပရိဘောဂ၊ အဝတ်အစားများ၊ ထည်စများ၊ လက်ဝတ်ရတနာများအားလုံးကို ယောက္ခမနှင့် မရီးတို့က တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောင်းယူသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှသာ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာအချို့ကို မပေးသင့်ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။ တစ်ခါပေးလိုက်လျှင် အဆုံးမရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်က နောက်ကျခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုဗီရိုနှစ်လုံးသည် တုချွမ်းဟွားနှင့်အတူ ချန်အိမ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ တုချွမ်းဟွား အိမ်ထောင်ကွဲပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ထိုဗီရိုများကို ပြန်မမြင်ရတော့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်ပြီ။ ဒါဆို...

လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တုန်ရီနေသည်။ သူမသည် မသေချာသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး မနာကျင်ဘူးဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ အသံထွက်အော်လိုက်မိသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှု အချို့ရှိလာပြီး အလျင်အမြန် ခြေသံနှစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

“ယွဲ့အာ၊ နိုးပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသောမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏အမေဖြစ်သည်။

ဆံပင်နက်မှောင်ပြီး နုပျိုကျန်းမာသော အမေဖြစ်သည်။ သူမကြောင့် နေ့စဉ် စိတ်ပူပန်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည့်၊ အစ်ကိုကြီး ဆုံးပါးချိန်တွင် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် တစ်ညအတွင်း ဆံပင်များဖြူသွားသည့် အမေမဟုတ်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ကို ငေးကြည့်နေပြီး မျက်ရည်များ ထပ်မံစီးကျလာသည်။

မိန်သည် သမီးဖြစ်သူကို ထိုသို့တွေ့သောအခါ လန့်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အပေါ်အောက်ကြည့်ရှုရင်း ဘာဖြစ်သည်ကို ဆက်တိုက်မေးနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငိုခြင်းကို မရပ်နိုင်တော့ဘဲ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မိန်ကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေပြီး သူမနောက်မှ ဝင်လာသော လုမင်ဟိုင်ကိုပါ အငမ်းမရ ကြည့်နေသည်။

အဖေ၊ ဒါ အဖေပဲ။ ဘဝရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် မပိန်ချုံးသေးတဲ့၊ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးက မကုန်းသေးတဲ့၊ မျက်နှာပေါ်မှာ ပူပန်မှုတွေမရှိသေးတဲ့ အဖေပဲ။

“ယွဲ့အာ၊ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ။ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့တာလား”

သမီးဖြစ်သူက မဖြေဘဲ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်သည် စိတ်ပူစွာဖြင့် သမီး၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်က စကားမပြောသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသို့တွေ့သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် လည်ချောင်းထဲက အသံများကို အောင့်အီးကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်တာပါ”

မိန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “အမေက ဘာများဖြစ်လို့လဲလို့ ထင်နေတာ။ ဒီလောက် အရွယ်ကြီးနေပြီ၊ အိပ်မက်ဆိုးလေး မက်တာနဲ့ ငိုနေရအောင်ကို...”

2 04

ထိုသို့ပြောဆိုသော်လည်း သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိခင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ရင်းနှီးသောရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်ကာ ထပ်မံငိုချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိန်သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “တော်ပြီ တော်ပြီ၊ အမေကို လာပြီး ကလေးဆန်မနေနဲ့တော့၊ နင့်အဖေက နင်ကို ရယ်နေလိမ့်မယ်”

ထို့နောက်တွင်မူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သမီးဖြစ်သူအတွက် ကြက်ဥဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ပြင်ဆင်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သမီးက အိပ်မက်ဆိုးမက်ပြီး ငိုခဲ့သောကြောင့် အားဖြည့်ရန်လိုအပ်သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏စကားကို နားထောင်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

******