အခန်း (၁၁-၁၂)

9 01

အခန်း (၉) ဟန်ကျင်းဆိုသူ

ညဘက်တွင်၊ ဒုတိယမိသားစု၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် ရေမိုးချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ကြသည်။

မိန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ရလာပြီး တစ်နေ့တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြောပြလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် နားထောင်ပြီးနောက် အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို နွားချိုရွာက မော့မိသားစုကလည်း တုမိသားစုရဲ့သားကို စိတ်ဝင်စားနေတာပေါ့။ မော့မိသားစုက အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းမဲ့ သားမက်ရှာနေတာ မဟုတ်လား”

မိန်က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး ပြောတာတော့ မော့မိသားစုက တုမိသားစုရဲ့သားကို အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းမဲ့ သားမက်အဖြစ် မလိုချင်ဘူးတဲ့။ လက်ထပ်ပြီးရင် မွေးလာမဲ့ ပထမဆုံး ယောက်ျားလေးကို မော့မျိုးနွယ် ပေးရုံပဲတဲ့”

ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသောနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းမဲ့ သားမက်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ပါက ပထမဆုံး ယောက်ျားလေးကို မော့မျိုးနွယ် ပေးရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့် ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။

“ဒါဆို တုမိသားစုရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ”

“အစ်မကြီး ပြောတာတော့ တုမိသားစုက ငါတို့ဆီက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်နေတယ်တဲ့။ မိသားစုနှစ်ခုက ဆွေမျိုးတွေဖြစ်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကောင်းကောင်းသိကြတယ်လေ”

လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “တုမိသားစုက သူတို့ရဲ့ကတိကို စောင့်ထိန်းတာပဲ။ ပိုက်ဆံကြောင့် ခေါင်းမနောက်သွားဘူး”

မိန်သည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ဒီလက်ထပ်ပွဲကို လုပ်သင့်တာပေါ့။ ဒီလိုလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါလည်း စဥ်းစားပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် အချိန်ရရင် မိဘအိမ်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ “နင် ဒုက္ခရောက်ရတာပဲ။ ငါလည်း အစွမ်းအစမရှိတာ ငါ့အပြစ်ပဲ”

မိန်က မရယ်မောဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံခဏတာ အဆင်မပြေတာပဲ ရှိတယ်။ ပြန်မဆပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”

လုမင်ဟိုင်သည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသောသူ မဟုတ်ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “နင် ငါတို့အဖေနဲ့အမေကို ကောင်းကောင်းရှင်းပြလိုက်။ ပိုက်ဆံရရင် ငါတို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ဆပ်မယ်”

မိန်သည် သူ့ကို ဆူပူသလို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါကို နင် ပြောစရာလိုသေးလား”

ထို့နောက် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးကို ငြှိမ်းကာ အိပ်စက်အနားယူ လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လုမင်ဟိုင်သည် တိုဖူးထမ်းစင်ကို ထမ်းကာ တိုဖူးရောင်းရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် မိန်သည် ယောက္ခမချွေအား မိဘအိမ်သို့ ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ချွေသည် ဘာမျှမပြောပေ။ ဘေးမှ ကြားလိုက်ရသော ချောင်ကမူ လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒုတိယညီမက မိဘအိမ်ကို အလွန် မကြာခဏ ပြန်တယ်နော်”

မိန်သည် သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ချောင်သည် ထိုသို့သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသူဖြစ်ပြီး သူမနှင့်သာ စကားများနေပါက စိတ်ဓာတ် ကျနေလိမ့်မည်။ ချွေသည်လည်း ချောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိန်ကို စောစောပြန်လာရန်သာ မှာလိုက်သည်။ နွားလှည်းနှင့်ရွာသို့ အမီပြန်ရောက်ရန်ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင် နားထောင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်သွားပြီးနောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ တွေးတောမိကာ မိန်နှင့်အတူ အဘိုးအိမ်သို့ လိုက်သွားရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

9 02

သမီးသည် မိဘအိမ်သို့ မသွားသည်မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိန်က ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏မိဘများသည် ကျောင်းယွဲ့ကို အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို အဘိုးနှင့်အဘွားအား ပြန်တွေ့ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးလိုက်သည်။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်သည် ဒုတိယသား လုကွမ်းကျိနှင့် ပဉ္စမသားလေး ဝူလန်တို့ကို မှာကြားလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝူလန်သည် လိုက်ချင်သော်လည်း မိန်သည် ယနေ့ မိဘအိမ်သို့ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ခေါ်မသွားခဲ့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က ပြန်လာရင် မမက စေးထန်းလျက် သကြားလုံး ဝယ်လာပေးမယ် ဟု ကတိပေးခဲ့ပြီး လုကွမ်းကျိက ခဏနေရင် တောင်ပေါ်ကို ခေါ်သွားပြီး ဆော့မယ် ဟု ပြောသောအခါမှသာ သူသည် မျက်နှာငယ်ဖြင့် သဘောတူခဲ့သည်။

မိန်မိသားစုသည် လီဟွာလင်းတွင် နေထိုင်ကြပြီး တာရှီးရွာနှင့် မိုင် ၂၀ ခန့်ဝေးသည်။ နွားလှည်းနှင့် သွားပါက နာရီဝက်ခန့်ကြာသည်။ တာရှီးရွာတွင် လီဟွာလင်းသို့ သွားသော နွားလှည်းရှိပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားပေးရသည်။ မိန်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် လီဟွာလင်းသို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်မှထွက်ပြီးနောက် လမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ခဏကြာသောအခါ နွားလှည်းတစ်စီးသည် လမ်းအဆုံးမှ ရောက်လာခဲ့သည်။

“လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယညီမ၊ မိဘအိမ်ကို ပြန်မလို့လား”

နွားလှည်းသမား နျူတာ့သည် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ နွားလှည်းသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့ နွားလှည်းစီးသူများ မများလှပေ။ လှည်းပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

မိန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နျူတာ့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူကို နွားလှည်းပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်မှ လူနှစ်ဦးကို မိန်သည် မသိသောကြောင့် သူမသည် နွားလှည်းပေါ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ဘာမျှမပြောပေ။ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် သူမသည် အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ မိန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှီကာ သူမ၏စိတ်ကူးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူမ၏အမေသည် ရုတ်တရက် မိဘအိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့်ပြန်ရသည်ကို သူမ သိနေသည်။

သူမသည် ယခင်ဘဝက ကိစ္စကို သတိရလိုက်သည်။ ယခင်ဘဝက အစ်ကိုကြီးသည် အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်သင့်သော်လည်း အမေသည် အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ငွေပမာဏကို စီစဥ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ကြာအောင် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲမတိုင်မီ သူမ၏လက်ထပ်ပွဲက ဦးသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သဘောပေါက်သွားသည်။ မိဘများသည် မြေနှစ်ဧကကြောင့် အခက်အခဲများစွာ ရင်ဆိုင်နေရပုံရသည်။ မိသားစုသည် ယခုတိုင် အိမ်ထောင် မခွဲသေးပေ။ ငွေအားလုံးကို မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် အသုံးပြုသည်။ အဆင့်မြင့် မြေနှစ်ဧကအတွက် ပိုက်ဆံပမာဏမှာ နည်းမည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံး ငွေ ၂၀ ခန့်ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲကို တစ်နှစ်ကြာ ရွှေ့ဆိုင်းရခြင်းမှာ သူမ၏လက်ထပ်ပွဲအတွက် ငွေကုန်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

ယခုအခါ သူမ၏အမေသည် အစ်ကိုကြီးကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်နေသည်။ အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲကို နောက်ထပ် ရွှေ့ဆိုင်းရန် မလိုလားတော့ပေ။ အစ်ကိုကြီး၏လက်ထပ်ပွဲကို တစ်နှစ်ကြာ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယခုနှစ်တွင် ထပ်မံရွှေ့ဆိုင်း၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အမေသည် အဘိုးထံမှ ငွေချေးရန်အတွက် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး အားလုံးကို အဆင်ပြေစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေသည် လက်မထပ်မီက တစ်ကြိမ် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်ဟု မှတ်မိသည်။ သို့သော် သူမသည် ငွေချေးမရခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီး၏လက်ထပ်ပွဲကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။

အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

အဘိုး၊ အဘွားနှင့် ဦးလေးများသည် အမေကို ချစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမေသည် ငွေချေးမရခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုကြားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘယ်လိုမှ စဥ်းစားမရပေ။ သို့သော် သူမသည် ဤအရာသည် ကောင်းသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အမေသည် သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ချစ်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးကို ချစ်သည်မှာ သူမထက် မလျော့ပေ။ သူမသည် အစ်ကိုကြီး၏လက်ထပ်ပွဲကို ရွှေ့ဆိုင်းရန် လုံးဝမလိုလားပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမေသည် အမှတ်မထင် ငွေချေးမရပါက သူမအနေဖြင့် တုမိသားစု၏ လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းရန် မိသားစုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိုးဆော်နိုင်ပေမည်။

9 03

ထို့အပြင် သူမသည် ဦးလေးငယ်ကိုလည်း ရှာနိုင်သေးသည်။ ဦးလေးငယ်သည် အလွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို အကူအညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မရေမရာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နွားလှည်းသည် မညီမညာသော လမ်းပေါ်တွင် ရှေ့သို့ဆက်လက်သွားနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။ နွားလှည်းပေါ်သို့ လူများ ထပ်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏အမေသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေပုံရသည်။ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ နွားလှည်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘာမှမသိလိုက်ပေ။ သို့သော် သူမသည် လေထုက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို မကြာမီ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အမေသည် မျက်နှာတည်နေပြီး သူမ၏လက်မောင်းကို အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နွားလှည်းပေါ်တွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ ကလေးများစွာ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တာရှီးရွာမှ ကွေးဟွာအစ်မနှင့် လျူအာ၏မိသားစုမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။

နွားလှည်းပေါ်မှ လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာများရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ သတိထားခြင်း၊ ရွံရှာခြင်းနှင့် ရှောင်ရှားလိုခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများကို လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လှည်းရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူ၏အသွင်အပြင်ကို ကြည့်၍ အသက်မည်မျှ ရှိသည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ သို့သော် အသက် ၃၀ ထက် မပိုကြောင်း သိနိုင်သည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ မြောက်ပိုင်းမှ အမျိုးသားများ၏ အရပ်အမောင်းသည် မနိမ့်သော်လည်း သူသည် လူများထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်သည်။ အသားညိုပြီး ပါးလွှာသော မျက်ခွံများရှိသည်။ နှာတံပေါ်လွင်ပြီး ပါးလျသောနှုတ်ခမ်းများရှိသည်။ သူ၏ကြွက်သားများမှာလည်း အင်္ကျီအောက်မှ ဖောင်းကြွနေသည်။

သူသည် ရုပ်ချောသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် အမူအရာများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားဖြစ်သည်။ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် အေးစက်နေသောကြောင့် စကားပြောရန် ခက်ခဲသူ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိနိုင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်တောင်များကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်သည်။ နွားလှည်းပေါ်မှ လူများ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများသည် ဤလူကြောင့်လားဟု သူမ တွေးမိသည်။

သူသည် ဘယ်သူလဲ။

ထိုသို့တွေးရင်း သူမသည် လူတစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ထိုသို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းသည် မသင့်တော်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အမေ့ဘေးသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လိုက်သည်။ မိန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ရွံ့ရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို အကာအကွယ်ပေးသလို ကိုယ်ခန္ဓာကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သမီး၏လက်ကို အသာအယာပုတ်ပေးလိုက်သည်။

နွားလှည်းပေါ်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နျူတာ့သည် ထိုသူနှင့် အကျွမ်းတဝင် ရှိပြီးသား ဖြစ်ပုံရသောကြောင့် စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ပေ။

“ကျင်းဇီ၊ မြို့ကို သွားမလို့လား”

ထိုသူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

နွားလှည်းသည် မကြီးလှပေ။ နောက်ဘက်မှ သစ်သားပြားကို တိုးချဲ့ထားသော်လည်း လူ ၁၀ ဦးကျော်သာ လိုက်နိုင်သည်။ ယခုအခါ လူများစွာ ရောက်နေပြီးဖြစ်သောကြောင့် နေရာလွတ်နှစ်နေရာသာ ကျန်တော့သည်။ ထိုလူသည် လှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာလွတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုလူ၏ဘေးတွင် အနီးကပ် မထိုင်ချင်ကြပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျပ်တည်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မရင်းနှီးသောလူများနှင့် အနီးကပ်မနေချင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ လျူအာ၏မိသားစုမှ အမျိုးသမီးထံမှ ချွေးနံ့များကို ရနေသောကြောင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

9 04

သို့သော် သူမ၏မူရင်း စိတ်နေစိတ်ထားသည် ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သည်။ တစ်ဘဝလုံး ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခင်ဘဝက အရာများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏သဘာဝကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မသင့်တော်သော အမူအရာမျိုးကို မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် မျက်နှာကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ ကြောက်ရွံ့ဟန်ဆောင်၍ အမေ၏ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် လှည်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ မြင်သောကြောင့် နွားလှည်းနှင့်အတူ လိုက်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏လုပ်ရပ်က သူမကို ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

သူမ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်တာလား။

ထိုသို့တွေးရင်း ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့သည်။ နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်ငယ်များကို တွေ့နိုင်သည်။ သူသည် မျက်နှာကို တင်းထားပြီး ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူများသည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိပြီလားဟု တွေးကာ သူ့ထံမှ ပိုမိုဝေးရာသို့ ရွှေ့သွားကြသည်။

“ရပ်လိုက်”

နျူတာ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုလို ကြိမ်လုံးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ နွားလှည်းသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတစ်ဦးသည် နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားကို သူ့လက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“ကျင်းဇီ၊ မလိုက်တော့ဘူးလား” နျူတာ့သည် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ပြန်မဖြေပေ။ ခဏကြာသောအခါ ထိုလူ၏ပုံရိပ်သည် အဝေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နျူတာ့သည် နွားလှည်းပေါ်မှ လူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ကျင်းဇီက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး”

သို့သော် သူ၏အသံသည် အလွန်နိမ့်သောကြောင့် မကြားရပေ။ နွားလှည်းပေါ်မှ လူများသည် ထိုကပ်ဆိုးကြီး ဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဆူညံသောအသံများကြောင့် နျူတာ့၏အသံသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လှည်း၏ရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်နေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ရာ ကြားလိုက်ရသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားခဲ့ရပေ။ ခဏကြာသောအခါ သူမ၏အာရုံစိုက်မှုသည် ထိုလူများ၏စကားဝိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်မှလူများ ပြောနေသောသူမှာ နျူတာ့၏ပါးစပ်မှ ကျင်းဇီ ဟုခေါ်သော လူဖြစ်သည်။

သူ၏အမည်မှာ ဟန်အမျိုးအနွယ် ဖြစ်ပြီး ဟန်ကျင်းဟု ခေါ်သည်။ သူသည် ဟန်ရွာမှ လူဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများတွင် နာမည်ကြီးသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောင်းသောနာမည်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဆိုးသောနာမည်ဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြသည်။ ငယ်ငယ်က ကြက်ခိုးဖူးသောကြောင့် ဟန်ရွာတွင် နာမည်ကြီးသည်။ အရွယ် ရောက်လာသောအခါ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လူဆိုးဂိုဏ်းများနှင့်သာ ရောနှောနေပြီး ကောင်းသော အလုပ်များ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ကျေးလက်ဒေသတွင် လူတစ်ဦးကို အလုပ်မလုပ်သူဟု ပြောခြင်းသည် အလွန်လေးနက်သော စကားလုံးဖြစ်သည်။

ရွာသားများသည် ဘဝကိုရုန်းကန်နေရပြီး ကောင်းသောအလုပ်၊ စားနပ်ရိက္ခာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် နေထိုင်မှုအကုန်လုံးကို စိုက်ခင်းမှ ရရှိကြသည်။ အလုပ်မလုပ်သူ ဆိုသည်မှာ ပျင်းရိသည်ဟု ဆိုလိုရုံသာမက မြေပေါ်တွင် ခြေမချဘဲ နေပြီး ကောင်းသောအလုပ်များ မလုပ်ဆောင်သောသူဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့အပြင် ယုံကြည်ရသော သူလည်း မဟုတ်ပေ။

ကျေးလက်ဒေသကဲ့သို့သော နေရာတွင် ယုံကြည်၍ မရသောသူကို မည်သူကမှ ဆက်ဆံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် မြို့မှ လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ လောင်းကစားရုံသည် ကောင်းသောလူများ သွားလေ့ မရှိသောနေရာ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများအတွက် လောင်းကစားရုံဆိုသည်မှာ အိမ်ပြို၊ မြေရောင်း၊ အိမ်ရောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးများကိုပင် ရောင်းချရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အချုပ်အားဖြင့်တော့ လောင်းကစားရုံသည် မကောင်းသောနေရာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် လောင်းကစားရုံအတွက် အလုပ်လုပ်သောကြောင့် လူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် သူသည် သွေးများစွာ မြင်ခဲ့ဖူးပြီး လူသတ်မှုများပင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လောင်းကစားရုံ၏ပိုင်ရှင်တွင် နောက်ကွယ်မှ သြဇာရှိသူများရှိသောကြောင့်သာ သူသည် ယခုတိုင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို အကြိမ်တစ်ရာပင် သတ်သင့်ပြီဟု ပြောကြသည်။

9 05

ထိုသို့သောအတင်းအဖျင်းများကြောင့် ဟန်ကျင်း၏နာမည်သည် ကလေးငယ်များ ညဘက်တွင် မအော်စေရန်အတွက် သုံးသောနာမည်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ယခင်ဘဝက ထိုသူ၏နာမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ ဟန်ကျင်းသည် ဤသို့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည်ကို သူမ မတွေးခဲ့မိပေ။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်မှ လူများပြောနေသော စကားများသည် မမှန်ကန်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကြက်ခိုးသူလား။

ထိုသို့သောလူသည် ကြက်ခိုးသူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဟု သူမ စဥ်းစားနေမိသည်။

******

10 01

အခန်း (၁၀) မိန်မိသားစု

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် နွားလှည်းပေါ်ရှိလူများအတွက် စကားပြောစရာများ ပိုမိုရရှိလာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နွားလှည်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

လီဟွာလင်းသို့ ရောက်သောအခါ နွားလှည်းသည် ရပ်သွားခဲ့သည်။ မိန်နှင့် သမီးဖြစ်သူ လှည်းပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ဘာလဲ၊ နင်အိပ်နေတာကို ဆူညံသွားစေလို့လား။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နင့်အဘိုးအိမ်ရောက်ရင် သေချာပြန်အိပ်လိုက်ပေါ့” မိန်က ပြောလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီး မအိပ်တော့ပါဘူး”

“ကြောက်သွားလို့လား။ သူတို့ပြောတာတွေက အမှန်မဟုတ်ပါဘူး။ အတင်းအဖျင်းတွေပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ တစ်ခုခု သိနေတာလား”

မိန်သည် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “သူက နင့်ဦးလေးငယ်နဲ့ သိပုံရတယ်။ အမေ သိတာတော့ သူက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောင်းကစားရုံက လူဖြစ်တော့ ငါတို့က ခပ်ဝေးဝေးကနေပဲ ဆက်ဆံသင့်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း မိခင်နှင့်သမီးနှစ်ဦးသည် လီဟွာလင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီဟွာလင်းဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ ရွာတစ်ခုလုံးသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ထိုတောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးတွင် သစ်တော်ပင်များ စိုက်ပျိုးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သစ်တော်ပန်းများ ပွင့်သောအခါ လီဟွာလင်း၏ ရှုခင်းသည် အလွန်လှပသည်။ လီဟွာလင်းရွာမှ ရွာသားများသည် လှပသောရှုခင်းများကို ကြည့်နိုင်ရုံသာမက သစ်တော်သီးများလည်း ရရှိကြသည်။

နှစ်စဥ်နှစ်တိုင်း သစ်တော်သီးရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသောဝင်ငွေကြောင့် လီဟွာလင်း ရွာသားများသည် ဝင်ငွေများစွာ ရရှိကြသည်။ လီဟွာလင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွာများတွင် ချမ်းသာသောရွာအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။

မိန်မိသားစုသည် ရွာအစွန်တွင် နေထိုင်ကြပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် မိန်မိသားစု၏ခြံကို မြင်နိုင်သည်။

မိန်မိသားစု၏ခြံသည် အလွန်လှပသည်။ အုတ်ပြာရောင်အိမ်နှင့် ခိုင်ခံ့သောခြံစည်းရိုးများက ၎င်းတို့သည် ချမ်းသာသောမိသားစုဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

မိန်နှင့် သမီးဖြစ်သူသည် မိန်မိသားစု၏ခြံထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ မိန်၏အစ်မကြီး လျူသည် ခြံထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များ လှမ်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ကို သုတ်ကာ ပြုံးလျက် ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“မိန်လန်၊ နင်ရောက်လာပြီ။ ကျောင်းယွဲ့၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ ငါ့တူမလေးကို သိပ်လွမ်းနေတာ”

လျူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်နေရင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ငယ်ငယ်က မိန်မိသားစုအိမ်တွင် အချိန်များစွာနေထိုင်ခဲ့သည်။ လျူသည် သူမကို သမီးအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်သည်။

“အမေ၊ ဘယ်သူရောက်လာလဲ ကြည့်ပါဦး” လျူသည် အဝေးမှပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ခဏကြာသောအခါ ဧည့်ခန်းထဲမှ ကိုယ်ခန္ဓာပိန်လှီသော သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုသက်ကြီးအမျိုးသမီးသည် အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ်ရှိပြီး ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ဆံပင်အဖြူရော အနက်ပါ ရောနှောနေသော ဆံထုံးကို ထုံးထားကာ ငွေဆွဲကြိုးကို ဆံထုံးတွင် ထိုးထားသည်။ သူမ၏အသားအရေသည် ဖြူဖွေးပြီး ကြင်နာတတ်သောမျက်နှာရှိသည်။ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိသော်လည်း သူမ၏ရုပ်ရည်သည် ငယ်ရွယ်စဥ်က မဆိုးခဲ့သည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သူမသည် အပြာရောင် ရင်ခွဲအင်္ကျီနှင့် အပြာရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာများကိုကြည့်လျှင် သူမသည် ကျေးလက်ဒေသမှ သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ မြို့သူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။

လျူရှီသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ခဏကြာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သမီးနှင့် မြေးမလေးဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

“လန်နဲ့ ကျောင်းယွဲ့ ရောက်လာတာလား”

လျူရှီသည် ငယ်ရွယ်စဥ်က ပန်းထိုးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်မှုပညာများစွာ လုပ်ခဲ့သောကြောင့် အသက်ကြီးလာသောအခါ မျက်လုံးများ မကောင်းတော့ပေ။ နီးကပ်စွာ ကြည့်ပါက ပြဿနာမရှိသော်လည်း အဝေးမှဆိုလျှင် မမြင်နိုင်ပေ။

“အဘွား...”

10 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် နူးညံ့သောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်လာသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျူရှီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

လျူရှီသည် သူမကို ရယ်မောလျက် ဖက်ထားလိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အဘွားရဲ့ ကျောင်းယွဲ့လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင့်အမေက နင့်ကို ရန်လုပ်တာလား။ နင့်အမေက နင့်ကို ရန်လုပ်ရင် အဘွားကို ပြောနော်”

“အမေ...” မိန်သည် မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အမေ ပြောလိုက်ပုံက သမီးက မိထွေးလိုပဲ”

လျူရှီသည် သမီးဖြစ်သူကို မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။ “နင်က မိထွေးနဲ့ အတူတူပဲ။ နင်က နေ့စဥ် ရန်လိုနေတာ။ အမေတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းယွဲ့၊ အဘွားနဲ့ အိမ်ထဲဝင်၊ နင့်အမေကို ဂရုမစိုက်နဲ့”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဖက်ထားကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လမ်းလျှောက်နေရင်း မိခင်ဖြစ်သူအတွက် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ “အဘွား၊ အမေက သမီးကို ရန်မလုပ်ပါဘူး။ သမီး အဘွားကို အချိန်အကြာကြီး မတွေ့ရသေးလို့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာပါ”

“အဘွားကို လွမ်းတယ်ဆိုရင် မကြာခဏ လာခဲ့ပေါ့။ နင့်အမေကြောင့်ပဲ၊ နင့်ကို အိမ်ကို မခေါ်လာတာကြာပြီ”

နောက်တွင် မိန်သည် အစ်မကြီး လျူကို ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

လူအနည်းငယ်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့ မရှိကြဘူးလား။ အစ်မလတ်နဲ့ ဟုန်ယွဲ့တို့ရဲ့ ဇနီးတွေကော” မိန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယနေ့ မိန်မိသားစု၏အိမ်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မိန်သည် အိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် သတိပြုမိခဲ့သည်။

“နင့်အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့က တူလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ ဝက်သွားဝယ်ကြတယ်။ ဟုန်ပန်းရဲ့ မိန်းမက နောက်ဘက်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံထဲမှာ။ ဟုန်ယွဲ့နဲ့ ဟုန်ကျိတို့ရဲ့ မိန်းမတွေက မိဘအိမ် ပြန်သွားကြတယ်။ နင့်အစ်ကိုလတ်က ဟန်ရွာမှာ မင်္ဂလာဆောင်ရှိတယ်။ အစ်ကိုလတ်က အစ်မလတ်နဲ့ ဟုန်ပန်းကို ခေါ်ပြီး ဟင်းချက်ပေးဖို့ သွားကြတယ်” လျူရှီက ပြောလိုက်သည်။

မိန်သည် မိသားစုအခြေအနေကို နားလည်သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီး မိန်တာ့ဟူသည် သားနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဖေမိန်၏အလုပ်ကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ ဝက်သတ်ခြင်းနှင့် မြို့တွင် ဝက်သားရောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အစ်ကိုလတ် မိန်ရှောက်ဟူသည် ဟင်းချက်ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူများကို ပွဲများတွင် ဟင်းချက်ပေးပြီး ဝင်ငွေရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အစ်မလတ်နှင့် သားကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူများအတွက် ဟင်းချက်ပေးတတ်သည်။

မိန်မိသားစုသည် ချမ်းသာသော်လည်း အိမ်မှ အမျိုးသားများသည် အလွန်အလုပ်များသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် အမျိုးသမီးအနည်းငယ်သာ အချိန်အများစု ရှိကြသည်။

“ဘာလဲ၊ အဖေနဲ့ အစ်ကိုတို့နဲ့ ပြောစရာရှိလို့လား”

မိန်သည် မဖုံးကွယ်ထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်။ အဖေတို့ ပြန်လာရင် ပြောပါ့မယ်”

လျူရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။

တစ်ခဏအတွင်း နေ့လယ်ရောက်လာခဲ့သည်။

မိန်မိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် အိမ်တွင် မရှိကြပေ။ ယနေ့တွင် လျူရှီနှင့် သားအကြီးဆုံး၏ဇနီး လျူနှင့် မြေး၏ဇနီးချန်သာ ရှိကြသည်။

မိန်မိသားစုသည် ချမ်းသာသည်။ သူတို့တွင် မြေဧက ဒါဇင်နှင့်ချီရှိသော်လည်း ထိုမြေများကို အခြားသူများအား လယ်လုပ်ခွင့်ပေးထားပြီး နှစ်စဥ် ငှားရမ်းခသာ ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများသည် လယ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုပေ။ အိမ်တွင် ထမင်းချက်ခြင်းနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများသာ လုပ်ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၏ဇနီး ချန်သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် လျင်မြန်သော လူငယ်အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒုတိယသား မိန်ဟုန်ပန်းနှင့် လက်ထပ်ထားသည်။ သူမသည် ယောက်ဖမနှင့် ယောက်ဖ၏သမီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံမှ ပြန်လာပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် မိန်တို့အား မစိုးရိမ်ရစေဘဲ နေ့လယ်စာများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မိန်မိသားစုသည် ဝက်သတ်သမားများ ဖြစ်သောကြောင့် အသားမပြတ်ပေ။ မိန်၏အစ်ကိုလတ်သည် ပွဲများတွင် ဟင်းချက်ပေးသောအခါ အလုပ်ပြီးသွားသည်နှင့် အိမ်ရှင်များက သူ့ကို ပိုက်ဆံအပြင် ငါးနှစ်ကောင် သို့မဟုတ် အသားနှစ်တုံး ပေးတတ်သည်။ အိမ်တွင် အစားအသောက်များစွာ ရှိသောကြောင့် မိန်မိသားစုမှ လူများသည် အစားအသောက်များကို မိမိတို့ကိုယ်ကို ချွေတာခြင်း မရှိကြပေ။ ထို့အပြင် ယနေ့တွင် မိန်သည် ပြန်လာခဲ့သောကြောင့် နေ့လယ်စာသည် ပို၍ပင် ပြည့်စုံနေသည်။

10 03

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လျူရှီသည် နေ့လယ်ခင်းတွင် အိပ်လေ့ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ငယ်ငယ်က လျူရှီ၏ပြုစုပျိုးထောင်မှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သောကြောင့် သူမတွင်လည်း နေ့လယ်ခင်းတွင် အိပ်လေ့ရှိသည်။ အဘွားနှင့်မြေးနှစ်ဦးသည် အတူတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ နိုးလာသောအခါ သူမဘေးတွင် အဘွားမရှိတော့ပေ။

သူမသည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်အခန်းမှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မိန်သည် ရုပ်ရည်အားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စိတ်နေစိတ်ထားအားဖြင့်ဖြစ်စေ လျူရှီနှင့် မတူပေ။ သို့သော် လျူရှီတွင် သမီးတစ်ဦးသာ ရှိသောကြောင့် သူမကို အလွန်ချစ်ခင်သည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်နှင့်သမီးကြားမှ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မိန်သည်လည်း သူမ၏မိခင်အား မည်သည့်အရာကိုမှ မဖုံးကွယ်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငွေချေးရန်အတွက် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာသောကြောင့် မိန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။

မိန်၏စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် လျူရှီသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ နင် စိုးရိမ်မနေနဲ့။ နင့်အဖေ ပြန်လာရင် နည်းလမ်းရှာပေးဖို့ ပြောပါ့မယ်”

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် မိန်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ မိဘအိမ်၏အခြေအနေအရ ငွေ ၂၀ ကို ချေးမရနိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်လားဟု သူမ တွေးမိသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လျူရှီသည် သူမကို မဖုံးကွယ်ထားပေ။

“အငယ်ကောင်ကြောင့်ပေါ့။ မကြာသေးခင်က သူက မြို့မှာ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်နေတယ်။ အိမ်က ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို ယူသွားတယ်။ နင့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့ဆီကလည်း နည်းနည်းစီ ချေးသွားသေးတယ်” ပြောရင်း လျူရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သားအကြီးဆုံး မိန်တာ့ဟူနှင့် ဒုတိယသား မိန်ရှောက်ဟူအပြင် မိန်နှင့် လျူရှီတို့တွင် သားငယ်တစ်ဦး ရှိသေးသည်။ သူ၏အမည်မှာ မိန်ကျောင်းယိ ဖြစ်သည်။

ဤသားငယ်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လျူရှီ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြဲတစေ မကောင်းပေ။ မိန်တာ့ဟူနှင့် မိန်ရှောက်ဟူတို့နှင့် သမီးဖြစ်သူ မိန်မော့လန်တို့ကို မွေးပြီးနောက် မိန်သည် သူမကို ကလေးထပ်မမွေးရန် ပြောထားသည်။

10 04

မိန်နှင့် လျူရှီ၏ဆက်ဆံရေးသည် အလွန် ကောင်းမွန်သည်ဟု မဆိုဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သာမန်ကျေးလက် မိသားစုများတွင် ကလေးများများရှိလေလေ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်၏ခန္ဓာကိုယ် မကောင်းသောကြောင့် ကလေးမမွေးရန် ပြောဆိုသူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ မိန်၏မိဘများလည်း စောစောကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့သောကြောင့် လျူရှီသည် ယောက္ခမ၏ချုပ်ချယ်မှုကို မခံခဲ့ရပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အားလုံးကို အတူတကွ ဆွေးနွေးပြီး ကလေးသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိန်ကျောင်းယိသည် ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။ မိန်ကျောင်းယိသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၂ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး အစ်ကို၊ အစ်မများထက် အသက် ၁၀ နှစ်ကျော် ငယ်သည်။ သူသည် သားငယ်ဖြစ်သောကြောင့် မိဘများနှင့် အစ်ကို၊ အစ်မများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရဲရင့်သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသူဖြစ်သည်။

မိန်ကျောင်းယိသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များစွာ ချလေ့ရှိသည်။ သူ အရွယ် ရောက်လာသောအခါ မိသားစုက သူ့အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း အကြောင်း အများကြီး စဥ်းစားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လယ်လုပ်ရန်၊ ဝက်သတ်ရန် မလုပ်ချင်ပေ။ အစ်ကိုလတ် မိန်ရှောက်ဟူက ဟင်းချက်ပညာကို သင်ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း သူက မလုပ်ချင်ပေ။ သူသည် နေ့စဥ် မြို့သို့ သွားနေပြီး ဘာလုပ်နေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

သူသည် လက်ထပ်ရမည့်အရွယ်ရောက်နေပြီး မိသားစုက သူ့အတွက် သတို့သမီးများစွာကို ရှာပေးသော်လည်း သူသည် လက်ထပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပုံရသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို စိတ်ပူပန်စေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ မိန်ကျောင်းယိသည် အမြဲတစေ စဥ်းစားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ပြဿနာများ မရှာခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မိန်မိသားစုသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မိန်ကျောင်းယိသည် မိန်လန်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သားငယ်သည် အိမ်မှပိုက်ဆံများ အားလုံးကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် ယူသွားသည်ကို မိခင်က ပြောပြသောအခါ သူမသည် မကျေမနပ်မဖြစ်ဘဲ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“သားငယ်က မြို့မှာ ဘာစီးပွားရေး လုပ်နေတာလဲ။ အပြင်မှာ ပြဿနာ ရှာခဲ့တာလား”

လျူရှီသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပြဿနာရှာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့သားကို ငါ သိပါတယ်။ သူ ပြောတာတော့ လူတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတာလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်တော့ မပြောပြဘူး”

မိန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ မေးလိုက်သည်။ “ဟုန်ယွဲ့နဲ့ ဟုန်ကျိတို့ရဲ့ မိန်းမတွေ ဘာမှ မပြောဘူးလား”

ယခင်က မိန်ဟုန်ယွဲ့နှင့် မိန်ဟုန်ကျိတို့၏ဇနီးများသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်ကို မိန်သည် ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အစ်မကြီးလျူသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် သူမသည် မေးရဲခြင်းမရှိပေ။ ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို သူမ နားလည်သွားသည်။ အငယ်ဆုံးသားသည် အိမ်မှပိုက်ဆံများကို ယူသွားသောကြောင့် မိသားစုအတွင်း ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

******