အခန်း (၁၅-၁၆)

15 01

အခန်း (၁၅) တတိယမြောက်သား၏ အိမ်ခွဲလိုသောစိတ်သည် တစ်ရက်တည်းမှမဟုတ်

မနက်စောစောတွင် လုအဖေသည် သားသုံးယောက်နှင့်အတူ လယ်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လယ်ပြင်တွင် ပေါင်းသင်၊ ရေလောင်းပြီးနောက် နေအတော်လင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး မနက်စာစားရန် အချိန်မီလာခဲ့သည်။

လုအဖေသည် ကြိုးစားပြီး ရိုးသားသော လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ၏အထူးခြားဆုံးသောအရာမှာ သူ၏ကြိုးစားမှုကြောင့် မိသားစုအတွက် စီးပွားဥစ္စာများ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကြိုးစားသောသားသုံးယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ ယခုအခါ လယ်များ၊ အိမ်များနှင့် နွားများပါ ရှိနေကြသည်။ မိသားစုလေးဆက်စလုံး အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြပြီး ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။

ရွာရှိ သူဌေးများကဲ့သို့ မချမ်းသာသော်လည်း အပေါ်နှင့်ယှဥ်လျှင် ဆင်းရဲပြီး အောက်နှင့်ယှဥ်လျှင် ချမ်းသာသောကြောင့် လုအဖေသည် အလွန်ကျေနပ်သည်။

“ဒီနှစ်မှာ အထွက်နှုန်းကောင်းတယ်၊ သီးနှံတွေလည်း အများကြီးရမှာ သေချာတယ်”

လုအဖေသည် သားကြီးနှင့်သားလတ်အား ရယ်မောပြောဆိုနေစဥ် အနောက်ဆုံးမှ မဲ့ပြုံးပြနေသော သားငယ် လုမင်ရှန်းကို မြင်သောအခါ နဖူးကိုတွန့်လိုက်သည်။

“သားငယ်၊ မင်းမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ ဒီလောက်အလုပ်လေးနဲ့ မင်းပင်ပန်းနေပြီလား။ အဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက...”

လုမင်ရှန်းသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး လုအဖေ၏ ဟောင်းနွမ်းသောဇာတ်လမ်းကို စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ ကျွန်တော် နေ့ဘက်မှာ ကုန်တွေသယ်ပြီး ရောင်းနေရတယ်။ အားတဲ့အချိန်ကျမှ အိမ်ကလယ်တွေမှာ လာကူပေးရတာ။ လူတစ်ယောက်တည်းက နှစ်ယောက်စာအလုပ်တွေ လုပ်နေရတာ။ နေ့တိုင်း သေလုနီးပါး ပင်ပန်းနေတယ်။ အခု အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောနိုင်ဘူးလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုအဖေသည် ဒေါသထွက်လာပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “ဘာတွေ အိမ်ကအလုပ်ကို လာကူပေးတယ်ဆိုတာလဲ။ ဒါက မင်းအိမ် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းမိသားစုက အိမ်မှာ ထမင်းမစားကြဘူးလား။ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ထပ်ပြောရင် မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်”

တတိယသားသည် အိမ်ခွဲရန် စိတ်ကူးရှိနေသည်မှာ တစ်ရက်တည်းမှမဟုတ်။

လုမင်ရှန်းသည် လမ်းပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာပြီး ရွာများသို့ ပစ္စည်းများ သွားရောက်ရောင်းချသော ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေပြည်သူများသည် မြို့သို့သွားလာရန် ခက်ခဲသောကြောင့် လုမင်ရှန်းသည် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ပြီး ချိုသာစွာ စကားပြောတတ်သောကြောင့် ကျေးလက်နေအမျိုးသမီးများစွာသည် သူ့ထံမှ ဆံပင်ပန်းများ၊ မိတ်ကပ်များ၊ အပ်ချုပ်ပစ္စည်းများနှင့် အခြားသေးငယ်သောပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကြသည်။

သူသည် ပိုက်ဆံများများစားစား မရသော်လည်း သုံးစွဲရန် လုံလောက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လယ်လုပ်ခြင်းကို မကြိုက်သောကြောင့် ဤအလုပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိသားစုမှာ မခွဲသေးသောကြောင့် လူသည်လည်း ခေါင်းမာသူဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို လယ်လုပ်ရန် အမြဲအတင်းအကျပ်ခိုင်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် လုမင်ရှန်းသည် အိမ်ခွဲရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စိတ်ကူးရှိနေသည်။

အိမ်ခွဲခြင်းသည် ကောင်းသည်။ အိမ်ခွဲသောအခါ မည်သူကမှ သူ့ကို အလုပ်လုပ်ရန် မပြောတော့ပေ။ အိမ်ခွဲသောအခါ သူရသောပိုက်ဆံများကို အိမ်သို့ ပေးစရာမလိုတော့ပေ။ သူသည် သားငယ်ဖြစ်သောကြောင့် မိဘများကို လုပ်ကျွေးစရာမလိုဘဲ နောင်တွင် သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုအဖေက သဘောမတူပေ။ အိမ်ခွဲခြင်းအကြောင်းကို ယခင်က ပြောဖူးသည်။ ထိုအချိန်က လုအဖေက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့သည်။ “ငါနဲ့ မင်းအမေ မသေမချင်း အိမ်ခွဲဖို့ မစဥ်းစားကြနဲ့”

ဤစကားသည် အခြားသူများ၏ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စိတ်ကူးများကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ လုမင်ရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း ထပ်မံမပြောရဲတော့ပေ။

သို့သော် သူသည် မပြောရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထိုစိတ်ကူးကို လက်မလွှတ်သေးပေ။ လုအဖေမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် သူ၏စိတ်ကူးကို မစွန့်လွှတ်သေးသည်ကို သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် လုမင်ရှန်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းသည် လုအဖေ၏စိတ်ထဲတွင် ထိခိုက်လွယ်သော အာရုံကြောများကို ထိမိသွားစေခဲ့သည်။

15 02

လုမင်ရှန်းသည် သူ၏ဖိနပ်ပေါ်မှ ရွှံ့များကို ခြေထောက်ဖြင့် ခါချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပါတော့ အဖေ။ စကားတစ်ခွန်းပြောတာကို အဖေက ဘယ်အထိ တွေးပစ်လိုက်တာလဲ”

“မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့သားပဲ။ မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာရှိနေလဲဆိုတာ ငါ အရှင်းဆုံး သိတယ်။ မင်းက ကုန်ရောင်းရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းရဲ့အစ်ကိုလတ်က မနက်အစောကြီးကတည်းကပဲ ပဲတွေကြိတ်၊ တိုဖူးတွေလုပ်ပြီး ရောင်းနေရတာ။ သူလည်း လယ်က အလုပ်တွေကို မပျက်မကွက်လုပ်တယ်။ နောက်ပြီး မင်းအစ်ကိုကြီးကိုကြည့်။ အလုပ်နားတဲ့အချိန်တိုင်း မြို့ကိုသွားပြီး အလုပ်တွေ ရှာလုပ်တယ်။ မင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေချင်တယ်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုကောင်းတဲ့အရာမျိုး ရှိသေးလို့လား”

လုအဖေသည် သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်ပျက်နေသည်။

သားသုံးယောက်ထဲတွင် သားကြီးနှင့်သားလတ်တို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်သောသူများ ဖြစ်သည်။ သားငယ်သည်သာ ပျင်းရိပြီး အစားပုန်းသောသူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သားငယ်၏ ဇနီးသည်သည်လည်း ပြဿနာရှာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်နေစဥ်တွင် ဘေးမှ စောင့်ကြည့် ပေးနိုင်သေးသည်။ သူ သေသွားသောအခါ သားငယ်နှင့် သူ၏ဇနီးသည်တို့သည် ထမင်းစားရရန်ပင် အခက်တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်နေသည်။

လုအဖေသည် ဤအရာကို အလွန်နားလည်သောကြောင့် အိမ်ခွဲရန် ခွင့်မပြုပေ။ အိမ်မခွဲသောအခါ သားအချို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန်ကူညီပေးကြပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်လိမ့်မည်။

“မင်းက ငါ့ကို အိမ်ခွဲဖို့ ခွင့်မပြုဘူးလို့ အမြဲတစေ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ မင်းနဲ့မင်းဇနီးရဲ့ ပျင်းရိတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို စဥ်းစားကြည့်စမ်း။ အိမ်ခွဲပြီးရင် မင်းတို့ ထမင်းတောင် စားရမှာမဟုတ်ဘူး”

သား၏မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သောဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ လုအဖေသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလေလေ ပို၍ ဝမ်းနည်းလေလေ ဖြစ်လာသည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် လုမင်ရှန်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်သည်။ လုမင်ချွမ်းသည်လည်း မကျေမနပ်သော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို လှန်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏မျက်နှာမှ မလေးမစား ဟန်ပန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လူအိုကြီးလုသည် မျက်စိကန်းသူမဟုတ်သောကြောင့် ဤအရာကို မြင်လိုက်သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူသည် လုမင်ရှန်း၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့စိတ်ကူးကို စောစောစီးစီး ဖျောက်လိုက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ အိမ်ခွဲချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သေသွားတဲ့အခါမှပဲ လုပ်နိုင်မယ်”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လုမင်ရှန်းသည် နောက်မှနေ၍ မကျေမနပ်ဖြစ်သလို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ထမင်းစားရမှာ မပူနဲ့ဆိုတာ ဘာလဲ။ ကျွန်တော့်မှာ သားရှိနေပြီ။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမလဲ ဆိုတာ မသိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အတူတူနေပြီး ဒီအဖိုးတန်လေးအတွက် ဆေးဖိုး ရှာခိုင်းနေတာပဲ”

လုအဖေသည် အဝေးကြီး မရောက်သေးသောကြောင့် ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်။ သူ၏ကျောပြင်သည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် သားဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အိုမင်းသော မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် လုမင်ရှန်း၏ပခုံးကို ရိုက်လိုက်သည်။ “ညီငယ်၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”

“အဖေ၊ ညီလေး ပြောတာ နားမထောင်ပါနဲ့။ သူက ပါးစပ်ပါတာနဲ့ လျှောက်ပြောနေတာ။ တွေးတွေးဆဆပြောတာ မဟုတ်ဘူး” လုမင်ချွမ်းသည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် တောင့်တင်းသောမျက်နှာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်၊ ငါ ပြောတာ မှားလို့လား...”

လုအဖေသည် တုန်ယင်နေသောလက်ဖြင့် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းက ဒီလိုတွေးနေတာလား။ သူက မင်းရဲ့ညီမရင်းပါကွာ”

ဤစကားပြောပြီးနောက် လုအဖေ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်သွားကြသည်။

“ညီငယ်၊ မြန်မြန် အဖေ့ကို တောင်းပန်လိုက်”

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ “မင်းကို ပြောနေတာ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလား။ စကားပြောတတ်ရင်တောင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသင့်တယ်”

15 03

လုမင်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းသူမဟုတ်ပေ။ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေပြီး အဖေကိုလည်း ဝမ်းနည်းစေသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် နောင်တအနည်းငယ်ရနေသည်။

“အဖေ၊ ငါ မှားပါတယ်။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုတွေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက မနက်စောစောကတည်းက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသေးဘဲ အလုပ်လုပ်ရလို့...” လုမင်ရှန်းသည် စကားများကို လေးလံစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လုအဖေသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲကာ ခြေလှမ်းတုံ့ချီတုံ့ချီဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

“မင်း ကြီးပြင်းလာပြီ။ အဖေ မင်းကို ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘူး...”

လုမင်ချွမ်းသည် သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် မူလနေရာတွင် ကျန်ရစ်ပြီး လုမင်ရှန်းကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါ စကားပြောရင် သတိထား။ မင်းလည်း အဖေဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်စကားကို ပြောသင့်ပြီး ဘယ်စကားကို မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား”

“အစ်ကိုလတ်...”

လုမင်ရှန်း၏မျက်နှာတွင် စကားများ မပြောနိုင်တော့ပေ။ ရိုးသားသော အစ်ကိုကြီးထက် သူသည် အစ်ကိုလတ်ကို ပိုမိုကြောက်သည်။ ငယ်စဉ်က ပြဿနာရှာတိုင်း အစ်ကိုလတ်က သူ့ကို လက်သီးဖြင့် ရိုက်နှက်တတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး နာကျင်ခဲ့သည်။

“တော်ပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ အိမ်ရောက်ရင် အဖေ့ကို ကောင်းကောင်း တောင်းပန်လိုက်။ အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ။ အဖေက မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် မြေဩဇာပုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

နေအတော် လင်းလာသည်နှင့်အမျှ လုမိသားစုမှ လူများအားလုံးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးလာကြသည်။

အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းတွင် ချွေ့ရှီသည် စောစောကတည်းက နိုးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသော သမီးငယ်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ခင်ပွန်းသည်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် မျက်နှာပင်မသစ်ဘဲ သမီး၏အခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ချွေ့ရှီသည် အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မနက်စာ ပြီးလောက်ပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သမီးကို နိုးရန် ပြင်လိုက်စဥ် ခြံထဲတွင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“...နင်တို့နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံက ပို့လိုက်တဲ့ ကြွေးမြီကောက်ခံသူတွေပဲ။ နင်တို့ကို လျို့လန်ကို ကြည့်ခိုင်းတာကို ဘာလို့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဆီးသွားခိုင်းထားတာလဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်က ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ...”

အနောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင် ချောင်ရှီသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမလေးသည် ကြောက်လန့်တကြား ရပ်နေကြသည်။

“အစ်မ...”

လုကျောက်အာသည် လုကျောက်ရှင်း၏အဝတ်အစားကို ဆွဲလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏လက်ကို နှစ်သိမ့်စွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အဘွားနဲ့ အဒေါ်နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာ ရှိနေကြတယ်။ သူမ ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တကယ်တော့ ဤကိစ္စတွင် လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ညီမလေးကိုပါ ဒုက္ခပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် ပျင်းရိသောသူဖြစ်သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ လျို့လန်ကို ချစ်ခင်သော်လည်း ညဘက်တွင် ငိုယိုသောကြောင့် သူ့ကို အိပ်ရာထဲတွင် မထားလိုဘဲ သားကို လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမလေးထံ အမြဲပေးထားတတ်သည်။ လျို့လန်သည် ယခုအသက် ငါးနှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ရာထဲတွင် ဆီးသွားသော အကျင့်ရှိနေသေးသည်။ အိပ်ချင်လာသောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် အမြဲ ဆီးသွားတတ်သည်။

မူလက လုကျောက်ရှင်းသည် မနက်တိုင်း လျို့လန်ကို နိုးပေးပြီး ဆီးသွားခိုင်းလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက်မှ သူ့ကို ပြန်သိပ်ပေးသည်။ သို့သော် မနေ့ညက နောက်ကျမှ အိပ်သောကြောင့် မနက်တွင် အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားသည်။ နိုးလာသောအခါ လျို့လန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဆီးသွားထားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

15 04

သူမသည် အလောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုသည်။ မူလက တတိယမြောက် မိသားစု၏ အဝတ်များနှင့် စောင်များကို သူမနှင့်သူမ၏ညီမလေးတို့က အမြဲတစေ လျှော်ကြသည်။ သူမ၏အမေက ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပေးပေ။ သို့သော် အခန်းထဲမှ အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်များသည် ချောင်ရှီနှင့် လုမင်ရှန်း၏အခန်းထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် လဲစရာမရှိပေ။ သူမ၏အစီအစဥ် ပျက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်ရှီသည် နိုးလာပြီး သားဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်ရန် ရောက်လာသောအခါ လျို့လန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဆီးသွားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏သားကို ဆူပူရန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သောကြောင့် လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမလေးတို့သည် ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြသည်။

အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းသည် အနောက်ဘက်ခြံဝင်းနှင့် နီးကပ်သည်။ ချွေ့ရှီသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေစဥ် ခေါင်းကိုက်နေသည်။

နိုးလာသော သမီးဖြစ်သူ၏ ဖျော့တော့သောမျက်နှာနှင့် တွန့်ဆုတ်သော မျက်ခုံးများကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထရပ်လိုက်သည်။ “မျက်နှာသွားသစ်လိုက်။ မနက်စာကို နင့်ရဲ့အဒေါ်က ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ခဏနေရင် ငါ နင့်ကို ယူလာပေးမယ်။ ငါ နင့်ရဲ့အဒေါ်ကို သွားကြည့် လိုက်ဦးမယ်။ နေ့တိုင်း ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေကို မဆူပူရရင် သေလောက်အောင် နေမကောင်းဖြစ်နေတာပဲ...”

ချွေ့ရှီသည် လုကွေ့လီ၏အခန်းမှ ထွက်လာပြီး အပြင်သို့ ထွက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ချောင်ရှီ၊ နင် နေ့တိုင်း ပြဿနာမရှာရရင် နေမကောင်း ဖြစ်နေတာလား။ နင်က ရှင်းနဲ့ အာကို ဆူပူနေတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မကြည့်ဘူးလား။ နင်က ပျင်းရိပြီး သားကို ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပေးထားတယ်။ ဘယ်အမေက နင်လိုမျိုးလဲ...”

ချောင်ရှီသည် လျို့လန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။

သူမ၏ဆံပင်နှင့်အဝတ်အစားများမှာ ရှုပ်ပွနေသည်။ မနက်အိပ်ရာထပြီး မျက်နှာသစ်ရန်ပင် အချိန်မရသေးသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသော ဟန်ပန်ရှိသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်မက အဖေပြောသလောက် ဆိုးသလား။ ကျွန်မ နေ့ဘက်မှာ လျို့လန်ကို ထိန်းပေးနေရတာ ပင်ပန်းလို့ ညဘက်မှာ သူ့ကို ကလေးနှစ်ယောက်အခန်းထဲမှာ ထားထားတာ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ကိုယ့်ဘာသာ အိပ်နေကြပြီး လျို့လန်ကို မကြည့်ပေးကြဘူး။ သူ့ကို ဆီးသွားအောင် လုပ်ထားတယ်။ အမေကြည့်စမ်း။ လျို့လန်ရဲ့ဖင်က နီနေပြီ”

သူမသည် ဤသို့ပြောဆိုရင်း လျို့လန်၏ဖင်ကို လှန်ပြလိုက်သည်။ လျို့လန်သည် အသက်ငါးနှစ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖင်ကို လှန်ပြနေသည်မှာ ချောင်ရှီ၏ အကျင့်ဆိုးဖြစ်သည်။

ချွေ့ရှီသည် သူမ၏မျက်လုံးများအတွင်းတွင် ရွံရှာမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး နဖူးကိုတွန့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ လျို့လန်ကို အဝတ်အစား မြန်မြန်လဲပေး။ ကလေး အအေးမိပြီး ဖျားနာနေရင် နင်က တခြားသူတွေကို အပြစ်တင်ဦးမှာ”

ချောင်ရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို လှန်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသောဟန်ပန်ရှိသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမလေးဘက်သို့ မျက်နှာမူသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ “နင်တို့နှစ်ယောက် မြန်မြန် နင်တို့မောင်လေးကို အဝတ်အစားလဲပေး”

လုကျောက်ရှင်းနှင့် သူမ၏ညီမလေးသည် ဘာမှမပြောရဲဘဲ ချောင်ရှီ၏လက်မှ လျို့လန်ကို ယူပြီး အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားကြသည်။

မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ ပြီးသွားပြီဖြစ်သော အမေမိန်နှင့်သမီးနှစ်ဦးသည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

မိန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှင်းနဲ့ အာတို့ကလည်း သနားစရာပဲ။ ဒီလိုအမေမျိုး ရထားတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

******

16 01

အခန်း (၁၆)

မိခင်၏စကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဆွေမျိုးများ မဟုတ်တော့သော်လည်း မိမိထက် အသက်ကြီးသူ ဖြစ်နေသောကြောင့် မိန်သည် မဆူပူသင့်ကြောင်း သိသည်။ မိန်သည် သူမကို အပြစ်မတင်သင့်ကြောင်း သိသော်လည်း ထိန်းချုပ်၍မရခဲ့ပေ။

မိန်သည်လည်း သမီးဖြစ်သူအား ဤသို့မပြောသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ချွေးစလေးတွေ ထွက်နေပြီ။ အမေ ရေနွေးယူပြီး မျက်နှာသစ်ပေးမယ်။ သားအဖတွေ ပြန်မလာသေးဘူးဆိုတော့ မနက်စာ စားဖို့ နည်းနည်းကြာဦးမယ်” သမီးဖြစ်သူသည် သူ၏မောင်ငယ်ကို အမြဲဂရုစိုက်ကြောင်း မိန်က သိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သမီး ခဏနေရင် သုတ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဒီလောက်ထိ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး”

“မီးဖိုပေါ်မှာ ရေနွေးရှိတယ်။ သိပ်မပင်ပန်းပါဘူး။ သွား။ အမေ သမီးကို အခန်းထဲကို ရေနွေးယူသွားပေးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။

မိခင်နှင့်သမီးတို့ စကားပြောဆိုရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ရေနွေးယူရန် ထွက်သွားကြသည်။ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းမှ ဖြတ်သွားစဥ် လုကျောက်ရှင်းသည် အဝတ်လျှော်ဇလုံတစ်လုံး သယ်လာသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့လိုက်ကြသည်။ ဇလုံထဲတွင် ညစ်ပတ်နေသော စောင်များနှင့် လျို့လန်၏ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများ ပြည့်နေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ထက် တစ်နှစ်ငယ်သည်။ သူမသည် ပိန်ပြီး ညစ်နွမ်းနေသောကြောင့် သစ်သားဇလုံကို ထမ်းသွားသောအခါ သူမ၏ ပိန်သွယ်သောလက်များ ကျိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ခဏတာသာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူမက လုကျောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုကို မတွေ့လိုက်ရသော်လည်း ဘေးတွင်ရှိနေသော မိန်က မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါကြောင့် ဆင်းရဲသူတိုင်းမှာ မုန်းတီးစရာတစ်ခုခု ရှိတတ်သည်။

မိန်သည် စိတ်ကောင်းရှိသူဖြစ်ပြီး လုကျောက်ရှင်းတို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာလည်း ဆွေမျိုးများဖြစ်သောကြောင့် ကူညီချင်စိတ်ရှိခဲ့သည်။ မိန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို လစ်လျူရှုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သုံးပေရှိသော ရေခဲတုံးသည် တစ်နေ့တည်းဖြင့် အေးခဲသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ချောင်ရှီသည် ရန်လိုသောသူဖြစ်ပြီး လုကျောက်ရှင်း၏စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ရှင်းလင်းမှု မရှိသောကြောင့် မိန်သည် သူမ၏ကြင်နာသောစိတ်ကို ဖြုန်းတီးမည် မဟုတ်ပေ။

“သမီးက သူနဲ့ ဝေးဝေးနေ။ ပျင်းရင် ကွေ့လီနဲ့ သွားဆော့ပါ” ကွေ့လီသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ကောင်းသော အဖော်ဖြစ်သည်။ “သူ” ဆိုသည်မှာ လုကျောက်ရှင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။

မိန်သည် လုကျောက်ရှင်းတွင် မကောင်းသော စိတ်ကူးများရှိနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမ၏သမီးကို လုကျောက်ရှင်းနှင့် ရင်းနှီးစေလိုခြင်းမရှိပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီး သိပါတယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် မိခင်နှင့်သမီးတို့ ရှေ့မှလျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့် သူမ၏မိခင်သည် ဤကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမျှကောင်းသော မိခင်ကို ရရှိရပါသနည်း။

အမှန်တကယ်တော့ လုကျောက်ရှင်းသည် ငယ်ရွယ်စဥ်ကတည်းက အဒေါ်သာ သူမရဲ့မိခင်ဖြစ်လျှင် ကောင်းမှာပဲ ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအတွေးသည် သူမနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသောအခါ မုန်းတီးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုမုန်းတီးမှုသည် သူမ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသော မုန်းတီးမှုမျိုးဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကွေ့လီသည် အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းမှ ထွက်လာပြီး တံခါးဘောင်တွင် ရပ်နေသည်။ ချွေ့ရှီသည် သူမ၏လက်ကိုထိကာ ပူပန်မှုအပြည့်ဖြင့် အဝတ်အစားများ ထပ်ဝတ်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

လုကွေ့လီသည် လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာ အားနည်းခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့်မတူဘဲ မွေးရာပါ အားနည်းသူ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စောမွေးသောကြောင့် နို့မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အားနည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကွေ့လီသည် မိခင်ဗိုက်ထဲတွင်ကတည်းက နာမကျန်းဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤမျှနှစ်များအတွင်း ထမင်းစားခဲ့သည်ထက် ဆေးများ ပိုမိုသောက်သုံးခဲ့သည်။ လုမင်ရှန်း ပြောခဲ့သောစကားသည် လုံးဝမမှားပေ။ လုလောင်ဟန်သည် အိမ်ခွဲခွင့် မပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်အချို့မှာ သားငယ်ဇနီးမောင်နှံသည် ဘဝကို မဖြတ်သန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားအကြောင်းပြချက်မှာ လုကွေ့လီကြောင့် ဖြစ်သည်။

16 02

လုကွေ့လီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဆေးများပေါ်တွင် မှီခိုနေရသည်။ အိမ်ခွဲသွားပါက သူမအတွက် ဆေးဖိုးဝါးခကို မည်သူကမျှ မကူညီနိုင်တော့ပေ။ လုမိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အိမ်များစွာရှိပြီး သားများစွာလည်း မိမိဘဝကို မိမိဖြတ်သန်းနေကြသည်။ မြေးများကလည်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘဝသည် အဆင်ပြေသင့်သည်။ သို့သော် လုကွေ့လီ၏ အခြေအနေကြောင့် လုမိသားစု၏ ဘဝသည် တခြားရွာသားများထက် မသာလွန်ပေ။

“အမေ၊ သမီး နောက်မှ ဝတ်လိုက်ပါ့မယ်။ သမီး ရှင်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်” လုကွေ့လီသည် ချွေ့ရှီကို ပြောပြီး လုကျောက်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အဒေါ်ငယ်...”

လုကွေ့လီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုကျောက်ရှင်း၏လက်ထဲမှ အဝတ်လျှော်ဇလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ “အဲဒီအရာတွေကို နောက်မှ လျှော်တော့။ နင်လာပြီး ငါနဲ့ စကားပြောဦး”

“ဒါက...” လုကျောက်ရှင်းသည် ရှက်ရွံ့နေပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ဇလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသောဟန်ပန်များ ရှိနေသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ နင်လာပြီး ငါနဲ့စကားပြောပါ။ နင့်အမေ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူး” လုကွေ့လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ တတိယအစ်မ ချောင်ရှီသည် ပြဿနာများ ရှာတတ်သော်လည်း သူမ၏အမေရှိနေသောကြောင့် လုကွေ့လီသည် ချောင်ရှီကို မကြောက်ပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချွေ့ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အမေ...”

ချွေ့ရှီသည် အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ရှင်း၊ နင့်အဒေါ်ငယ်နဲ့ အခန်းထဲကို လိုက်သွားပါ”

ဤသို့မြင်သောအခါ လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏လက်ထဲမှ အဝတ်လျှော်ဇလုံကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏အဒေါ်ငယ်နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းတွင် သုံးခန်းပါသော အိမ်ဖြစ်သည်။ အလယ်တွင် ခန်းမရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီ၏အခန်း၊ အနောက်ဘက်တွင် လုကွေ့လီ၏အခန်းတို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လုကွေ့လီသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ထိုင်ရန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

“သတင်း ရခဲ့ပြီလား” သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် တအံ့တသြဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာသတင်းမှ မကြားဘူးလား။ တုလျန်က အိမ်ကို ဘယ်တော့လာမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား” တူမလုပ်သူ၏ မပြောမဆိုမှုကို မြင်သောအခါ လုကွေ့လီသည် ပိုမိုစိတ်ပူလာသည်။

လုကျောက်ရှင်းနှင့် လုကွေ့လီတို့အကြားတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ တုလျန်အကြောင်းဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ အဒေါ်ငယ် လုကွေ့လီသည် တုလျန်အကြောင်းကို စဥ်းစားနေသည်ကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတော့ လုကျောက်ရှင်းသည် မယုံကြည်ပေ။ လုကွေ့လီသည် ဆေးဗူးတစ်ဗူး ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ လုမိသားစုသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်ပေးရန် စဥ်းစားခြင်း မရှိပေ။ ဆေးဗူးတစ်ဗူးကို လက်ထပ်မင်္ဂလာအိမ်ထဲသို့ ဘယ်သူက လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ သူမက ဆွေမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေး ပြန်လာသလို ဖြစ်နေသည်။ လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့ပင် သူမကို ဤမျှလောက် နာကျင်စေပြီး ဤကဲ့သို့ စိတ်ထားမျိုး မထားခဲ့ကြပေ။ သမီးကို အိမ်တွင် ဤအတိုင်းပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ချင်ကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးဦးက သူမကို သဘောကျပါက လက်ထပ်ပေးမည်။ သဘောမကျပါက သူမကို အိမ်တွင် ထာဝရပြုစုပျိုးထောင် သွားမည်။ လုကွေ့လီသည် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မိသားစုထံတွင် မည်သူကမျှ မပြောဆိုကြပေ။

လူတိုင်းသည် ဤကဲ့သို့ တွေးနေကြသောကြောင့် သူမ၏စိတ်ကို လစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ နွေဦးရာသီတွင် စိတ်ပူပန်မှုမရှိသော သမီးများ မရှိကြပေ။ ထို့အပြင် လုကွေ့လီသည် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခဲ့ဖူးသော နာမကျန်းသော သမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် တုလျန်ကို မသိမမြင်နိုင်ပေ။

လုကွေ့လီသည် အလွန်ရိုးသားသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် စကားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြီး သူမ၏အတွေးများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် လုကွေ့လီသည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်အတွေးများကို ဖုံးကွယ် မထားတော့ဘဲ လုကျောက်ရှင်းနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး မျှဝေခဲ့သည်။ လုကျောက်ရှင်းထံမှ တုလျန်အကြောင်းကို များစွာ ကြားသိရသောကြောင့် သူမသည် တုလျန်ကို စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

16 03

လုကွေ့လီသည် အခြားဆွေမျိုးများနှင့် မရင်းနှီးပေ။ လုကျောက်ရှင်းနှင့်သာ ရင်းနှီးသည်။ လုကွေ့လီကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည် ချောင်ရှီ၏ အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ရန်လိုမှုများမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ အဒေါ်ငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကွေ့လီ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သည်။ လုမိသားစုမှ အစ်ကိုသုံးဦးသည် ရုပ်ရည်မဆိုးသလို လုကွေ့လီသည်လည်း ဘယ်နေရာမှ မဆိုးရွားပေ။ သို့သော် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နာမကျန်းဖြစ်နေပြီး အများအားဖြင့် အပြင်မထွက်သောကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ ဖျော့တော့သော အရောင်ရှိနေသည်။

သူမသည် အလွန်ပိန်ပြီး သူမ၏မျက်နှာသေးသေးလေးမှာ အနည်းငယ် စိမ်းဖျော့နေသည်။ သူမတွင် နက်မှောင်သော မျက်ခုံးမွေးများ မျက်လုံးများရှိပြီး စကားမပြောပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် လုကွေ့လီကို အလွန်အားကျသည်။

အခြားအကြောင်းပြချက်မရှိ၊ လုမိသားစုတွင် လုကွေ့လီ၏ အထူးအဆင့်အတန်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လုကွေ့လီသည် လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့၏ သမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် အနှစ်သက်ဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အများအားဖြင့် သူမကို ဂရုစိုက်ပေးကြသည်။ ငယ်စဥ်ကတည်းက လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏မိဘများနှင့် အစ်ကိုများ၏ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် အဒေါ်ငယ်သည် အလုပ်လုပ်စရာမလို၊ ရိုက်နှက်ခံစရာမလိုဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ ဘဝနှင့်လည်း တူညီသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မုန်းတီးနိုင်သည်။ သူမသည် လုကွေ့လီကို ဘယ်လိုလုပ် မုန်းတီးနိုင်မည်နည်း။ လုကွေ့လီသည် သူမ၏အဒေါ်ငယ်၊ သူမထက် အသက်ကြီးသူ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချောင်ရှီ၏ ရိုက်နှက်မှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် သူမကို အဖော်ပြုရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောက်ရှင်းသည် အခြားသူ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နေထိုင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် နှိုင်းယှဥ်မှုလည်းရှိသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် လုကွေ့လီကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

နင့်ကို မိသားစုက ဘယ်လို ချစ်မြတ်နိုးထားလဲ၊ ဘာမှမလုပ်နိုင်တာလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ နင့်မှာ ပျက်စီးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုရှိနေတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ အိမ်အပြင်ကိုတောင် ထွက်လို့မရဘူး။ နင်က တုလျန်အကြောင်း စဥ်းစားနေတယ် ဆိုရင်တောင် လုကျောင်းယွဲ့ကိုပဲ လက်ထပ်ပေးလိမ့်မယ်။

လုကျောက်ရှင်းတွင် နာကျင်စေသော အတွေးအချို့ရှိနေသည်။

“ရှင်း၊ ရှင်း...”

လုကျောက်ရှင်းသည် ပြန်လည်သတိရလာပြီး အဒေါ်ငယ်၏လက်ကို သူမ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

“နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုမှားနေလား။ တုလျန်က တစ်ခုခုလုပ်ထားလို့လား။ သူ့ကို အိမ်မှာ အကြာကြီး မတွေ့တာ အံ့သြစရာမဟုတ်ဘူး”

လုကွေ့လီသည် ပိုမိုတွေးနေသည်ကို တွေးနိုင်သော်လည်း တုလျန်သည် မကြာသေးမီက လုအိမ်သို့ အနည်းငယ်သာ လာရောက်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် အလွန်အလုပ်များနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကြီးမားဆုံးအကြောင်းရင်းမှာ သူနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ဆွေမျိုးများဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်သည်။

ဤအချိန်တွင် လုကျောက်ရှင်း၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ်ငယ်၊ ကျွန်မ ဘာတစ်ခုကို ပြောရမလဲဆိုတာ မသိဘူး...”

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ တုလျန်က တကယ်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား”

လုကွေ့လီ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်နေပြီး သူမသည် လေးလံစွာ အသက်ရှူနေသည်။ သူမသည် နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး နာကျင်မှုကို မေ့ထားရန် ကြိုးစားကာ တူမဖြစ်သူကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်လိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမကို အလျင်အမြန်ကူညီပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ်ငယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ တုလျန် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့...”

16 04

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး” လုကွေ့လီသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့ရှီသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။

“သမီးတို့၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် ထမင်းပန်းကန်တစ်ပန်းကန်၊ အသားတစ်ပန်းကန်နှင့် ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့် အချို့ပါသော သစ်သားဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ဥအနှစ်တစ်ပန်းကန်လည်း ပါဝင်သည်။ ဥအနှစ်ကို လုကွေ့လီအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ထမင်းကို လုကျောက်ရှင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏သမီးကို ပျော်ရွှင်စေသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် မြေးမ လုကျောက်ရှင်းကို မတူကွဲပြားစွာ ချစ်ခင်သည်။ ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ရိုက်နှက်သောအခါ မည်သူကမျှ မတားဆီးပေ။ သို့သော် ချောင်ရှီတွင် ယခုအခါ သားတစ်ဦးရှိနေပြီး သူမသည် ယခင်ကလို ချွေ့ရှီကို မကြောက်တော့ပေ။ ချွေ့ရှီ၏စကားများကိုလည်း ဖြေကြားလိုမှ ဖြေကြားပေးတော့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ယောက္ခမ ဖြစ်နေသောကြောင့် ချောင်ရှီသည် ရွဲ့ချော်ချော် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောက်ရှင်း၏ ဘဝသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး လုကွေ့လီသည် သူမ၏မိခင်က သူမ၏စကားများကို ကြားသွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“အမေ၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သမီး ရှင်းနဲ့ စကားပြောနေတာပါ” လုကွေ့လီသည် ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချွေ့ရှီသည် မသင်္ကာစိတ်မဝင်ဘဲ သူမ၏လက်ထဲမှ ဗန်းကိုချလိုက်သည်။ “အမေ မနက်စာယူလာပြီ။ နင်တို့ အိမ်ထဲမှာပဲ စားကြ။ ရှင်း၊ နင့်အဒေါ်ငယ်နဲ့ စကားပြောပါ”

သမီးဖြစ်သူသည် ဤရက်များတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် အလွန်ပူပန်နေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဘွား သမီး အဒေါ်ငယ်နဲ့ စကားပြောပါ့မယ်”

ချွေ့ရှီသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ခန်းမတွင် စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး ယောက္ခမ ပြန်လာပြီး မနက်စာစားမည်ကို စောင့်နေသော ချောင်ရှီသည် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “သေသင့်တဲ့မိန်းကလေး၊ ရှင်က ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်ခံရတာ”

လုမင်ရှန်းသည် အိမ်သို့အပြန်တွင် ခရီးကြမ်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသောကြောင့် ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ချောင်ရှီ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် သူမ၏ သမီးအငယ်ဆုံးကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူသည် ပထမနေရာတွင် ထိုင်နေသော လုလောင်ဟန်ကို အလျင်အမြန် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သေသင့်တဲ့မိန်းကလေး ဆိုတာ နင် ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ”

******