အခန်း (၁၇-၁၈)

17 01

အခန်း (၁၇) အပြီးမသတ်နိုင်သော ရန်ပွဲ

ချောင်ရှီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အထင်လွဲနေသည်ကို သိလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်သံသယဝင်သွားသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် အဒေါ်ငယ်ကြောင့် မိသားစုကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး မိသားစုကို ခွဲလိုသည်ဟု နေ့စဥ်ပြောခဲ့သည်။ သူမက လူရှေ့တွင် ကဲ့ရဲ့စကားများ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဘာမှမပြောခဲ့ပါ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲနေသည်။

ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ညစ်ပတ်နေသော စောင်များနှင့် လျို့လန်၏ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်များကို လျှော်ခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကောင်မလေးသည် အဒေါ်ငယ်၏ဩဇာကို သုံးပြီး အလုပ်ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကိုပင် မပြောလိုတော့၊ သူမသည် ယောက္ခမ၏ ဆူပူမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ချွေ့ရှီသည် အလုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော လုကျောက်ရှင်းကို သူမ၏သမီးနှင့်အတူ စကားပြောရန် သဘောတူ လိုက်ပြီးနောက် ချောင်ရှီကို အသိပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ချောင်ရှီက မနက်စောစောစီးစီး ပြဿနာရှာနေသည်ကို မကြိုက်သောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို အကြောင်းပြု၍ ဆူပူလိုက်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ဆူပူခံလိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဤသို့ပြောသောအခါ သူမ၏စကားကို သဘောမပေါက်ဘဲ သူကလည်း သူမကို ပြောနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စကားများကို အခွင့်အရေးယူပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ အနောက်ဘက်အခန်းကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူရှိနိုင်မလဲ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အဒေါ်ငယ်ပေါ့”

သူမသည် လုလောင်ဟန်ကို ကြည့်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ ကျွန်မရဲ့စကားတွေကို အဖေ နားလည်ပေးပါ။ အဒေါ်ငယ်ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ချစ်ခင်နေရင်တော့ မကောင်းပါဘူး။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့အမေက ရေထမ်းပေးတာ၊ ထမင်းထည့်ပေးတာနဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုပေးတာမျိုးက ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ...”

လုမင်ရှန်းသည် ချောင်ရှီ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး အယုံအကြည်မရှိဖြစ်နေသည်။

သူမ၏စကားကို ဆက်မပြောမီ ဒုန်း ဟူသော အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ လုလောင်ဟန်သည် သူထိုင်နေသောကုလားထိုင်ကို ခြေဖြင့်ကန်လိုက်ပြီး လုမင်ရှန်းအား လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တတိယသား၊ မင်း ဒီအဖေကို သေစေချင်နေတာလား”

“အဖိုးကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

အနောက်ဘက်အခန်းတံခါးမှ ထွက်လာသော ချွေ့ရှီသည် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

“မင်းရဲ့သားကောင်းကို မေးကြည့်လိုက်!” လုလောင်ဟန်သည် နာကျင်ကြေကွဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချွေ့ရှီသည် လုလောင်ဟန်၏လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “တတိယသား၊ နင် နင့်အဖေကို ဘယ်လို ဒေါသ ထွက်စေပြန်ပြီလဲ”

“ငါ...ငါ...”

“စန်းအာ၊ ငါပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို နင် နားမထောင်ဘူးလား” လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

“စန်းအာ၊ အခုပဲ အဖေနဲ့အမေကို တောင်းပန်လိုက်!” လုမင်ချွမ်းသည် စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် ခြေထောက်ကိုဆောင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ... ငါဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ပြောနေကြတာလဲ။ ဒါ ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး” လုမင်ရှန်းတွင် ညည်းညူစရာနေရာမရှိသောကြောင့် ပြဿနာရှာသူအပေါ် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် လှည့်ကာ ချောင်ရှီကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး “မင်းက သေသင့်တဲ့မိန်းမ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ညီမအကြောင်းကို မင်းပြောလို့ရတာလား”

ချောင်ရှီသည် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ကြောင်သွားသည်။ သူမ ပြန်ကောင်း လာသောအခါ လုမင်ရှန်းကို ချက်ချင်း ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ… လုမင်ရှန်း၊ နင် ငါ့ကိုရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

မိန်သည် သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ပြီး ဝေးရာသို့ ရပ်နေသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူမက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို အသေးစိတ်ရှာဖွေရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ဒီနေ့တစ်ခါ၊ မနက်ဖြန်တစ်ခါ မိသားစုခွဲရန်အတွက် တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးတို့၏ ပြဿနာများသာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့နေ့စဥ် ပြဿနာရှာနေသောကြောင့် သူမသည်လည်း မိသားစုခွဲလိုသည်။

17 02

လုမိသားစုမှ အခြားလူများလည်း မိန်နှင့် အတူတူပင်တွေးသည်။ ၎င်းတို့သည် တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ မိသားစုခွဲရန်အတွက် ပြဿနာရှာနေသည်ဟု ထင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သိုးထိန်းကလေး၏ ဇာတ်လမ်းကဲ့သို့ပင် မှန်သောစကားကို ပြောသော်လည်း မည်သူကမျှ မယုံကြည်တော့ပေ။

လုမင်ရှန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိသားစုခွဲရန် စိတ်ကူးမရှိပါပေ။ သို့သော် မည်သူကမျှ မယုံကြည်ကြပေ။

ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသည်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။ မည်သူကမျှ ကြားဝင်၍ မဆွဲကြပေ။

အစ်ကိုဖြစ်သူ လုမင်ချွမ်းသည် လုလောင်ဟန်၏ နာကျင်ကြေကွဲနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ မကြည့်ရက်တော့ပေ။ အချိန်ရောက်ပြီဟု ထင်သောအခါ သူသည် လုမင်ရှန်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဟူသည် ချောင်ရှီကို ဆွဲခွဲလိုက်သည်။

ထိုစုံတွဲသည် အစ်ကို၊ အစ်မ၏ တာဝန်ကိုယူပြီး တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးကို ဆုံးမရန် စကားအချို့ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဥ် အနောက်ဘက်အခန်းမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အဒေါ်ငယ်၊ အဒေါ်ငယ်၊ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ”

လူအုပ်ကြီးသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။

ချွေ့ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် လုကွေ့လီသည် လုကျောက်ရှင်းကို ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ ပိုပြီးတွန့်ဆုတ်နေသည်။ လုကွေ့လီသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် မည်သို့အတင်းအကျပ်မေးရမည်ကို မသိပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် အခြားသူကို အလုံအလောက် ဒုက္ခပေးပြီးနောက်မှသာ အခြားသူကို ပြောပြလိုဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမတွင် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားနေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အနည်းငယ် သိချင်သော်လည်း လုကွေ့လီတွင် ထိုစိတ်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။

“ရှင်း၊ နင် မြန်မြန်ပြောပါဦး”

လုကျောက်ရှင်းသည် တံခါးဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ်ငယ်၊ ကျွန်မပြောပြီးနောက် နင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကိစ္စတွေက တခြားသူတွေရဲ့အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ လုကျောင်းယွဲ့က ညစ်ပတ်နေလို့ပါ”

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စက ယွဲ့နဲ့ သက်ဆိုင်နေရတာလဲ”

လုကွေ့လီသည် နေ့စဥ်အခန်းထဲက အပြင်မထွက်ပေ။ သို့သော် တူမဖြစ်သူ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြဿနာသိပ်မရှာတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ ဒါဆိုရင်...

လုကျောက်ရှင်းသည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နေသော လုကွေ့လီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ်ငယ်၊ ကျွန်မက မတော်တဆ ကြားခဲ့တာပါ။ အဒေါ်ကြီးက ဒုတိယမြောက် မိသားစုနဲ့ တုမိသားစုကို စေ့စပ်ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်မိသားစုလုံးက ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်ချင်ကြပုံရတယ်”

ဒုတိယမြောက်မိသားစုမှာ သမီးတစ်ဦးသာရှိပြီး တုမိသားစုမှာလည်း သားတစ်ဦးသာရှိသည်။ ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်သူ လက်ထပ်မယ်ဆိုတာ ပြောစရာလိုသေးလား။

လုကွေ့လီသည် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်း၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ရှင်း၊ နင်ပြောတာ တကယ်လား”

လုကျောက်ရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုကွေ့လီသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဤသို့မြင်သောအခါ စိတ်တိုပြီး စိတ်ပူသွားသည်။ သူမသည် လုကွေ့လီကို ရောဂါသည်ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လုလောင်ဟန်နှင့် လူအုပ်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ချွေ့ရှီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော သမီးကိုမြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပြေးသွားပြီး “ဒုတိယမိန်းကလေး၊ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှင်း၊ နင် နင့်အဒေါ်ငယ်ကို ဘာတွေပြောလိုက်တာလဲ”

17 03

တကယ်ပဲ သူမရဲ့သမီးတစ်ယောက် တစ်ခုခုဖြစ်လာပြီဆိုတာကို မြင်တော့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပြောင်းသွားတာပဲ။

လုကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဘွား၊ ကျွန်မ ဘာမှမပြောပါဘူး”

အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော ချောင်ရှီသည် နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်သည်။

“နင်က သေတဲ့ကောင်မလေး၊ နင့်အဒေါ်ကို မဆွပါနဲ့လို့ ငါပြောခဲ့တာကို နင် နားမထောင်ဘူးလား။ သူမက ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်သလဲ။ သူမက ငါတို့အိမ်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးလူပဲ” သူမသည် ပါးစပ်က ဆဲဆိုရင်း လက်များကလည်း အဆက်မပြတ်ရိုက်နေသည်။

မိန်သည် မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “တတိယညီမ၊ ကလေးကို ဘာဖြစ်လို့ ရိုက်တာလဲ”

ချောင်ရှီသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ… “ကျွန်မမိသားစုက ကလေးကို ရိုက်တာ နင်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ”

မိန်သည် စိတ်တိုသွားသည်။ သူမသည် ဉာဏ်မရှိဘူးဟု စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ တတိယမြောက်အိမ်၏ ပြဿနာကို မထိတွေ့သင့်ပေ။

လုလောင်ဟန်သည် သမီးဖြစ်သူကို စိတ်ပူနေပြီး ထိုတတိယမြောက်ချွေးမ၏ ရန်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူမသည် ကလေးကို ရိုက်ခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ သမီးအငယ်ဆုံးကို ကဲ့ရဲ့နေသောကြောင့် သူသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

“ထွက်သွား၊ ချောင်ရှီ၊ နင် ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွား!”

ချောင်ရှီသည် နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ဆွဲခေါ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

“ဒီမှာ ဘယ်သူက နေချင်လို့လဲ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လုလောင်ဟန်သည် ဒေါသကြောင့် နောက်ပြန်လဲတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

“တတိယသား၊ နင် သူမကို ကွာရှင်းလိုက်!”

လုမင်ရှန်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီသေသင့်တဲ့မိန်းမကို သွားရှင်းလိုက်ပါဦးမယ်” သူသည် ပြောနေရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူ့ရဲ့အမူအရာကိုကြည့်ရသည်မှာ လုလောင်ဟန်၏ စကားများကို နားမထောင်ဟန် တူသည်။

လုလောင်ဟန်၏မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖျော့နေသည်။

သို့သော် သားသည် သူ့သားဖြစ်ပြီး ချွေးမသည် သူတို့မိသားစုက ရွေးချယ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတယ် ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ သူသည် ဇနီးသည်က သမီးဖြစ်သူ၏နှာခေါင်းကို ညှစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အကြီးဆုံးသား လုမင်ချွမ်းကို နွားလှည်းယူပြီး ဆေးဆရာကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်နေကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ညနေပိုင်းတွင်မှ လုကွေ့လီသည် သတိပြန်လည်လာသည်။

လုကွေ့လီတွင် အမြဲတမ်း ဖြစ်လေ့ရှိသော ရောဂါရှိသည်။ နှလုံးနှင့် အဆုတ်တို့တွင် ပြဿနာရှိသည်။ စိတ်ဖိစီးမှု ခံစားရသောအခါ သတိလစ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါ။ ကောင်းကောင်း အနားယူရန်သာ လိုအပ်သည်။ ရောဂါဖြစ်ပွားသောအခါ ဆေးသောက်ရသည်။

ကျောက်မိသားစုရွာမှ လုဆေးဆရာသည် လုကွေ့လီ၏ ရောဂါကို ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ ကြည့်ရှုပေးခဲ့သောကြောင့် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။ သူသည် လာရောက်ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကာ ဆေးညွှန်းပေးခဲ့ပြီး ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စသည် လွယ်ကူသော်လည်း လုမိသားစုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးသည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေကြသည်။ အဒေါ်ငယ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မကူညီနိုင်ပေ။ ယောက္ခမသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် သွက်လက်သောသူဖြစ်သည်။ သို့သော် အဒေါ်ငယ်၏ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်သည် အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် အဒေါ်ငယ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အရင်ဘဝတုန်းကလည်း အဒေါ်ငယ်သည် ဤကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အဒေါ်ငယ်သည် ဘယ်တော့မှ လက်မထပ်ဘဲ လုအိမ်တွင် နေခဲ့သည်။ သူမကြောင့် မိသားစုအတွင်းတွင် အမြဲတမ်း ပြဿနာများ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘယ်လောက်ပင် ပြဿနာရှိနေပါစေ လုမိသားစုသည် ဘယ်တော့မှ မိသားစုမခွဲခဲ့ပေ။

17 04

လုကျောင်းယွဲ့၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမသည် မိဘများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသော အချိန်အထိ လုမိသားစုသည် မိသားစုမခွဲသေးပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွေ့လီနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမသည် ရောဂါကြောင့် လုကွေ့လီသည် မည်သူ့ကိုမဆို အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံလေ့ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အဒေါ်ငယ်သည် နောက်ဆုံးတော့ ဘာတွေ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မသိပေ။ ဤအချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် လဲလျောင်းနေပြီး အဘွားက ဆေးတိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သနားစိတ်ဝင်သွားသည်။

“နင့်အဒေါ်ငယ်ရဲ့ဘဝက တကယ်ကို နာကျင်စရာပဲ။ တစ်သက်လုံး ဒီကိုယ်ခန္ဓာကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေရတယ်”

လုကွေ့လီ ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ မိန်သည် သမီးဖြစ်သူကို အိမ်ကြီး၏တံခါးဝသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမသည် လုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်သောအခါ အဒေါ်ငယ် မရှိသေးပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သမီးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်သောအခါ ယောက္ခမလည်း ရုတ်တရက် ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယောက္ခမသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သားအိမ်တွင် မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ပုလဲလုံးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ရွာထဲမှလူများသည် သူမကို မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိသည်။ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းသည် ရှားပါးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကြောင့် သူမသည် ရွာထဲမှလူများနှင့် မကြာခဏရန်ဖြစ်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ယောက္ခမက အဒေါ်ငယ်ကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး သူမကလည်း ယွဲ့ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နှစ်တည်း မွေးသော်လည်း တစ်ဦးက နှစ်အစ၊ နောက်တစ်ဦးက နှစ်အကုန်တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ငယ်သည် မွေးဖွားပြီးကတည်းက ကိုယ်ခန္ဓာ မကောင်းခဲ့ပေ။ ဆေးဆရာက ဤကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း၊ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့လျှင်လည်း ဆေးဗူးတစ်ဗူး ဖြစ်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးဆရာ၏စကားအတိုင်း အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ ပြောသည်ကို မပြောဘဲထားဦး၊ တစ်ခါတစ်ရံ မိန်တွင်လည်း စိတ်မကျေနပ်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် ငွေဝင်သော လမ်းများစွာ ရှိသည်။ သူတို့၏ဒုတိယမြောက်အိမ်သည် တို့ဟူးရောင်းပြီး ငွေရှာသည်။ တတိယမြောက်အိမ်သည် တခြားအရာများရောင်းပြီး ငွေရှာသည်။ ပထမမြောက်အိမ်တွင် မိမိကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး မရှိသော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် သူ၏တူနှစ်ယောက်သည် နေ့စဥ်အပြင်ထွက်ပြီး အခကြေးငွေရသော အလုပ်များလုပ်သည်။ ထို့အပြင် ဆယ်ဧကကျော်ရှိသော လယ်မြေမှ ဝင်ငွေများလည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော် မိသားစုဝင်အားလုံး ရှာဖွေထားသော ငွေများသည် အဒေါ်ငယ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ထိုးကျွေးရသည်။

17 05

မိန်သည် တစ်ခါတစ်ရံ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ အဒေါ်ငယ်၏ ကိစ္စများကြောင့် သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ချစ်ခင်နိုင်ခဲ့ပြီး ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့ကလည်း ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် တုမိသားစုက တောင်းဆိုသော နှစ်ဧကရှိသော လယ်မြေနှင့် မကြာမီ လက်ထပ်တော့မည့် သားဖြစ်သူကို တွေးလိုက်သောအခါ သူမသည် စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြန်သည်။

မိသားစုတွင် ငွေသိပ်မရှိကြောင်း သူမ သိသည်။ အဒေါ်ငယ် သုံးရက်တစ်ခါ၊ လေးရက်တစ်ခါ ဖျားနာနေသောကြောင့် ငွေမည်မျှပင် များများစားစား ရှိစေကာမူ အကုန်ကုန် သွားမည် ဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူ လက်ထပ်သောအခါတွင်လည်း မိသားစုမှ ငွေထုတ်မပေးနိုင်ပေ။ ယခင်က ယောက္ခမသည် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဒုတိယမြောက်အိမ်တွင်လည်း ငွေကြေးအဆင်မပြေပေ။

အစ်မကြီးဟူသည် စဥ်းစားချင့်ချိန်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုနှင့် သူ၏တူနှစ်ယောက် အပြင်ထွက်ပြီး ငွေရှာသည်ကို သူမသည် များများစားစား မထုတ်ပေးပေ။ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်မိသားစုလုံးသည် ဒုတိယမြောက်အိမ်တွင်လည်း ငွေများစွာ စုထားသည်ဟု ထင်ကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ညီအစ်ကိုများအနက် အဖြောင့်ဆုံးလူ ဖြစ်ပြီး အိမ်အတွက်သာ တွေးသည်။ သူ ရှာဖွေထားသောငွေများကို အိမ်သို့ တစ်ပြားမှ မကျန်အောင် ပေးခဲ့သည်။ မိန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို အမြဲတမ်း လေးစားသောကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ယခုတွင် သူမ၏လက်ထဲတွင် အနည်းငယ်သောငွေသာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုငွေအားလုံးကို သားအကြီးဆုံး လက်ထပ်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။ တုမိသားစုက တောင်းဆိုသော နှစ်ဧကရှိသော လယ်မြေသည် သူမ၏ တွက်ချက်မှုထက် လုံးဝကျော်လွန်နေသည်။

သမီးကို ပေးလိုက်လျှင် သားအတွက် မရှိတော့ပေ။ သားအတွက် ပေးလိုက်လျှင် သမီးအတွက် မရှိတော့ပေ။ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။

မိန်သည် တွေးလေလေ စိတ်ရှုပ်လေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် ညက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြောခဲ့သောစကားကို ပြန်တွေးမိပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို အခန်းထဲသို့ အရင်ပြန်ခိုင်းပြီး သူမသည် လုမင်ဟိုင်ကို သွားရှာလိုက်သည်။

ယခုတွင် တုမိသားစုက ဘာပြောသည်ကို အရင်ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမတို့အား မိသားစုအတွက် ငွေရှာပေးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောခိုင်းရမည်။

မိန်သည် ဤသို့တွေးလိုက်သည်။

******

18 01

အခန်း (၁၈) ဆေးဖိုးငွေ ရှာဖွေခြင်း

ဟူရှီသည် လည်ပင်းကို နှိပ်နယ်ရင်း အိမ်ကြီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်နေကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူမသည် စိတ်ရောလူပါ ပင်ပန်းနေသည်။

ပထမမြောက်သား၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယမြောက်သား လုမင်ဟိုင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟူရှီသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုကို စဥ်းစားနေသည်။ “ဒုတိယသား နင့်ကို လာတွေ့တာလား”

လုမင်ချွမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လုမင်ဟိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဟူရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ သူမသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

လုမင်ချွမ်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “နင် အဒေါ်ငယ်နဲ့ သေချာစကားပြောပြီး တုမိသားစုကို တစ်နှစ် စောင့်ခိုင်းကြည့်ပါ။ မူလက ကွမ်းယီက မနှစ်က လက်ထပ်သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မနှစ်က အဒေါ်ငယ် ဖျားတဲ့ရောဂါက ဒုတိယသားတို့မိသားစု စုထားသမျှ ငွေတွေကို ကုန်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒုတိယသားနဲ့ သူဇနီးတို့ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ စုဆောင်းထားတဲ့ငွေတွေက ကွမ်းယီ လက်ထပ်ဖို့အတွက်ပါ။ ရုတ်တရက် တုမိသားစုနဲ့ ကိစ္စပေါ်လာတော့ ငွေကြေးတွေက မလုံလောက်တော့ဘူး”

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟူရှီက ဘာမှမပြောသောအခါ လုမင်ချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

ဟူရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး “ဒုတိယသားက တုမိသားစုနဲ့ လက်မထပ်တော့ဘူးလို့ စဥ်းစားနေတာလား”

“နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေးရတာလဲ”

“ဒုတိယသားမှာ ငွေမရှိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငွေမရှိရင်တောင် မိန်မိသားစုမှာ ငွေမရှိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟူရှီသည် ဒုတိယသားတွင် ငွေမရှိသည်ကို မည်သို့မှ မယုံကြည်ပေ။

လုမင်ချွမ်းသည် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ သူမ၏ဇနီးသည် ဒုတိယသားတွင် ငွေရှိသည်ဟု အမြဲပြောနေသည်။ ယခင်က လုမင်ချွမ်းလည်း ထိုသို့တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယသားက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသောအခါ သူသည် ယုံကြည်သွားသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းခဲ့ကြသောကြောင့် သူသည် ဒုတိယသား၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို နားလည်သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူ ယွဲ့၏ လက်ထပ်ပွဲကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ သူ့ကို လိမ်မည်မဟုတ်ပေ။

“နင် များများစားစား မတွေးပါနဲ့။ ဒုတိယသားက ငွေမလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ရင် သူ့လက်ထဲမှာ ငွေမရှိတာ သေချာတယ်။ မိန်မိသားစုဆိုတာ ဒုတိယသားရဲ့ ယောက္ခမတွေပဲ။ သားသမီးတွေ လက်ထပ်တဲ့အခါ ယောက္ခမမိသားစုက ငွေထုတ်ပေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ငွေကမှ မြစ်ထဲကနေ စီးလာတာမဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယသားရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို နင်မသိဘူးလား။ နင်နဲ့ ခယ်မငယ် သေချာစကားပြောကြည့်ပါ။ သူမ ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကြည့်ပါ။ လျန်က အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်ပဲ ရှိသေးတာ တစ်နှစ်တော့ စောင့်နိုင်မှာပါ”

ဟူရှီသည် မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသောဟန်ဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ပြောရန်တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် တုမိသားစု၏ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကိုသာ သိသည်။ မကောင်းသည်ထက် ဘယ်အထိ ဆိုးသည်ကိုတော့ မသိပေ။ အကယ်၍ သူမသည် ညီမဖြစ်သူကို စကားပြောပါက တုမိသားစုသည် စောင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်ထောင်မပြုမီအထိ သူမသည် တုမိသားစုကို ငွေဆက်ချေးပေးရန် ဆန္ဒရှိမရှိပေါ် မူတည်သည်။

သူမသည် တုမိသားစုကို ငွေဆက်ချေးပေးမည်လား။ ပထမမြောက်သား၏မိသားစုတွင်လည်း ငွေမရှိသည်ကို မပြောလိုတော့၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ငွေကမှ မြစ်ထဲကနေ စီးလာတာမဟုတ်ပေ။

ဟူရှီသည် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

သန်းခေါင်ယံတွင် အိမ်ကြီး၏မီးသည် ရုတ်တရက် လင်းလာသည်။

လုလောင်ဟန်သည် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်လာသည်။ သူသည် ပထမမြောက်သား၏တံခါးကို အရင်ခေါက်ပြီးနောက် တတိယမြောက်သား၏တံခါးကို သွားခေါက်သည်။ ဒုတိယမြောက်သား၏ အိမ်သည် နောက်ဘက်တွင်ရှိသောကြောင့် လုမင်ရှန်းကို လုမင်ဟိုင်အား သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် မိမိတို့၏ဇနီးများနှင့်အတူ အိမ်ကြီးတွင် စုဝေးကြသည်။ လုလောင်ဟန်သည် အသေးစိတ်ပြောပြရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် လုဆေးဆရာကို အမြန်သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ပြောစရာမလိုဘဲ လုကွေ့လီသည် ရောဂါပြန်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသည် ယခင်ကလည်း ဖြစ်ဖူးသည်။ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့သည် အနည်းငယ်သံသယဖြစ်နေကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နေ့ခင်းဘက်တွင် တစ်ကြိမ်ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆေးဆရာလည်း လာခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ အချိန်မည်မျှကြာမြင့်ပြီလဲ၊ ဘာကြောင့် ထပ်ဖျားပြန်ရတာလဲ။

18 02

သူတို့သည် လုကွေ့လီ သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် နေ့ခင်းဘက်က လုကျောက်ရှင်း ပြောခဲ့သောစကားကို ပြန်တွေးမိပြီး ပို၍စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ထပ်ဖျားသွားသည်ကို မသိကြပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ချွေ့ရှီသည် သမီးဖြစ်သူကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ညဘက်တွင် သူမ၏ဘေးတွင် အိပ်နေခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက လုကွေ့လီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မည်သူမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

လုမင်ချွမ်းတို့သည် ဆေးဆရာကို သွားခေါ်ရန် ထွက်သွားကြသည်။ ဟူရှီတို့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဒေါ်ငယ်၏ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို သိသောကြောင့် တစ်ဦးစီ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောဟန်များရှိနေပြီး ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူကမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် လုဆေးဆရာကို ခေါ်လာသည်။

လုဆေးဆရာသည် တာ့ရှီးရွာမှ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်မိသားစုရွာမှ ဖြစ်သည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေပြီး နွားလှည်းကို မည်သူကမျှ မမောင်းရဲကြပေ။ လုမင်ချွမ်းတို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် ကျောက်မိသားစုရွာသို့ အပြေးသွားပြီး လုဆေးဆရာကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲခေါ်ကာ သုံးယောက်အလှည့်ကျ၍ ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး ပြန်ခေါ်လာကြသည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ လုမင်ရှန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံလဲကျသွားသည်။

လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည်လည်း ချွေးများဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် လုဆေးဆရာကို ချပေးလိုက်သောအခါ လုဆေးဆရာကို လုလောင်ဟန်က အနောက်ဘက်အခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“အိုး၊ ကျွန်တော့်ကို ခဏ အသက်ရှူပါစေဦး” လုဆေးဆရာသည် အဝတ်အစားများ မသပ်မရပ်နှင့် မောဟိုက်နေသည်။ “ကျွန်တော့်ဆေးဗူးက...”

“ဒီမှာ” လုမင်ရှန်းသည် ဆေးဗူးကို လက်ဖြင့်ပုတ်ပြပြီး အထဲမှထွက်လာသော ဟူရှီကို ပေးလိုက်သည်။

လုဆေးဆရာသည် လုကွေ့လီ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသော မျက်ခုံးမွှေးများကို တွန့်ချိုးကာ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောဟန်များ ပေါ်လာသည်။

“လုဆေးဆရာ၊ ကျွန်တော့်သမီး ဘယ်လိုနေလဲ” လုလောင်ဟန်သည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လုဆေးဆရာသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အလွန်စိုးရိမ်သောဟန်များဖြင့် “သူမရဲ့ရောဂါ ပိုဆိုးလာပြီ။ အရင်က သူမကို ကုသပေးခဲ့တာ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆေးညွှန်း မပေးနိုင်ဘူး။ သူတို့ကို မြို့ပေါ်ကို ပို့လိုက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်”

လုဆေးဆရာ၏ ဆေးပညာသည် သိပ်မကျွမ်းကျင်ချေ။ သူသည် ရွာထဲမှလူများ၏ သေးငယ်သော ရောဂါများကိုသာ ကုသပေးသည်။ ယခင်က လုကွေ့လီ၏ရောဂါကို မြို့ပေါ်တွင် ကုသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ရောဂါသည် လုံးဝပျောက်ကင်းအောင် မကုသနိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့်သာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အချိန်များတွင် လုဆေးဆရာသည် သူမ၏ရောဂါကို ပိုမဆိုးရွားစေရန်သာ ကုသပေးသည်။ သူမ ဖျားသောအခါတွင် လုမိသားစုကို ဆေးအချို့သာ ထုတ်ပေးသည်။ ထို့ထက်ပို၍ မလုပ်နိုင်ပါ။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် မြို့ပေါ်မှ ဆေးဆရာကို ရှာဖွေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ သို့သော် မြို့ပေါ်တွင် တစ်ကြိမ်ကုသရန်အတွက် ငွေများစွာ လိုအပ်သောကြောင့် လုမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေက မတတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုကွေ့လီ၏ရောဂါ မဆိုးရွားသေးသောအခါ လုဆေးဆရာကိုသာ ခေါ်ယူကုသခဲ့သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လုလောင်ဟန်၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

အခြေအနေသည် အရေးပေါ်ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်မဆွဲရဲပေ။ သူသည် သားများကို နွားလှည်းယူပြီး မြို့သို့ အပြေးသွားရန် ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝင်လာပြီး ဝင်ဝင်ချင်းတွင်ပင် ညည်းညူလိုက်သည်။ “အဖေ၊ အဖေ ရူးနေတာလား။ ဒီအမှောင်ထဲမှာ နွားလှည်းနဲ့ မြို့ပေါ်ကိုသွားရင် လမ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မနက်လင်းတဲ့အထိ စောင့်တာ ကောင်းမယ်”

ကျေးလက်လမ်းများသည် အခြားလမ်းများနှင့်မတူဘဲ ကြမ်းတမ်းပြီး ချိုင့်ခွက်များရှိသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ချောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျပါက ပြန်တက်ရန်ပင် မလွယ်ကူပါ။ ထို့ကြောင့် ကျေးလက်ဒေသများတွင် အရေးပေါ်ကိစ္စမရှိဘဲ ညဘက်ခရီးသွားခြင်းကို မည်သူမျှ မရဲရဲပေ။ သို့သော် လုကွေ့လီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်ဆိုလျှင် သူမကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်သွား၍မရနိုင်ပေ။

ချောင်ရှီသည် ဘေးမှနေ၍ ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အဖေက အဒေါ်ငယ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပူနေပါစေ၊ ကိုယ့်သားသမီးတွေကိုတော့ စိတ်ပူသင့်တယ်လေ”

မျက်ရည်များကျနေသော ချွေ့ရှီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ငိုသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။

18 03

လုလောင်ဟန်သည် စိတ်တိုလွန်းသောကြောင့် လုမင်ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ရီနေသည်။

ချောင်ရှီသည်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ပြီး သူမတို့နှစ်ဦးတည်းကသာ ရန်သူဖြစ်နေ၍ မကောင်းကြောင်း သိသည်။ သူမသည် အခြားသူများကိုပါ ဆွဲခေါ်ရန် စဥ်းစားလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ အစ်မလတ်၊ ဒီအမှောင်ထဲမှာ ကိုယ့်ယောကျ်ားတွေကို အပြင်ထွက်ခိုင်းရဲလား”

ဟူရှီနှင့် မိန်တို့သည် နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ယုံကြည်စိတ်ချမှု မရှိပေ။ သို့သော်...

“တော်ပြီ၊ မပြောနဲ့တော့။ ဒုတိယညီလေး၊ မင်း ငါနဲ့အတူ သွားမလား” လုမင်ချွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိန်သည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မဆွဲခေါ်မိအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ဟူရှီသည် အံ့အားသင့်စွာ လုမင်ချွမ်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး… “ယောကျ်ား...”

“ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ သွားမယ်။ တတိယသားလည်း သွား၊ ကွေ့လီကိုလည်း ခေါ်သွား။ မီးရှူးမီးတိုင်အများကြီး ယူသွားပြီး မီးပုံးနှစ်ခုလောက်လည်း ယူသွား။ လမ်းမှာ ဖြည်းဖြည်းသွားကြ” လုလောင်ဟန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အကြီးအကဲများအားလုံး ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးတို့၏ ကန့်ကွက်သံကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူအုပ်စုသည် လုပ်စရာရှိသည်များကို တစ်ဦးစီခွဲဝေလုပ်ကြသည်။ တစ်ဦးက နွားကိုဆွဲသည်၊ တစ်ဦးက လှည်းကိုချိတ်သည်၊ တစ်ဦးက မီးရှူးမီးတိုင်ကို ရှာသည်။ ဟူရှီနှင့် မိန်တို့သည် အဝတ်စောင်များကို အပြင်သို့ သယ်ယူလာပြီး အဒေါ်ငယ်ကို အပေါ်တွင် လဲစေရန် လှည်းပေါ်တွင် ခင်းထားလိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အစောကြီးကတည်းက နိုးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏မိခင်က သူမကို မထခိုင်းသောကြောင့် အခန်းထဲတွင်သာ နေခဲ့သည်။ ယခုတွင် ခြံဝင်းထဲတွင် ဆူညံသံများ ကြားရသောအခါ သူမသည် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လူအုပ်ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးပြီးနောက် လူအုပ်ကို လိုက်ပို့ပြီး မိန်နှင့်အတူ ဒုတိယမြောက်သား၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မိန်အား အိပ်ခိုင်းလိုက်သော်လည်း မိန်က မအိပ်ဘဲ သမီးဖြစ်သူကို အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိခင်နှင့်သမီးနှစ်ဦးသည် ခန်းမရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနီးပါးအချိန်တွင်မှ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသည်။ ယောကျ်ားများ အိမ်တွင်မရှိသောကြောင့် ညဘက်ခရီးသွားခြင်းသည် အမျိုးသမီးများအားလုံး စိတ်ပူနေသည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ ပါးစပ်ဖြင့် မပြောကြပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ မနက်စာစားရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

လုမိသားစု၏ခြံဝင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးတွင်မှ လုလောင်ဟန်သည် သားများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။

လူအချို့သည် ဖုန်များဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ သို့သော် နွားလှည်းပေါ်တွင် လုကွေ့လီကို မတွေ့ရပေ။

ချွေ့ရှီသည် ခြေထောက်များပျော့ခွေသွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် “အဖိုးကြီး၊ သမီး သူ...”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီးက မြို့ပေါ်က ဆေးခန်းမှာ”

ချွေ့ရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “သမီး ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ သူမကို ပြန်မခေါ်ခဲ့တာလဲ”

လုလောင်ဟန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သားသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အထဲကို အရင်ဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”

သူတို့သည် အိမ်ကြီးသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့သည်လည်း ဆူညံသံကို ကြားပြီး ရောက်လာကြသည်။ အမျိုးသားများသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဖုန်များဖြင့် မျက်နှာများ ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း ထမင်းမစားရသေးဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ဟူရှီနှင့် မိန်တို့သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ထမင်းချက်ရန် စီစဥ်ကြသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီ အခန်းထဲသို့ သွားပြီး ရေချိုးကြသည်။

မိန်သည် လုမင်ဟိုင်ကို အိပ်ခိုင်းသော်လည်း လုမင်ဟိုင်က မအိပ်ဘဲ ခဏနေရင် အိမ်ကြီးသို့ သွားရဦးမည်ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် မကြာမီတွင် တတိယမြောက်အိမ်မှ လုကျောက်ရှင်းသည် ဒုတိယသားနှင့် သူ၏ဇနီးကို လာခေါ်သည်။

18 04

မိန်၏စိတ်သည် ရုတ်တရက် လေးလံသွားသည်။

အရင်ဘဝတုန်းက မိမိ၏အဖြစ်အပျက်ကို သတိရသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် လေ့လာခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ့်နှင့်သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် တွေးတောခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ဘဝတွင် တစ်သက်လုံး နားမလည်ခဲ့သောအရာများကို နားလည်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပို၍တက်ကြွလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အဒေါ်ကြီးဟူအပေါ် အနည်းငယ် မကျေနပ်မှုများ ရှိသောကြောင့် လုမိသားစု၏ အသေးအမွှာ ကိစ္စများကိုပင် အလွန်အလေးထားခဲ့သည်။

သူမသည် မိန်၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိဘများနှင့်အတူ အိမ်ကြီးသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပူပန်နေကြသောကြောင့် သမီးဖြစ်သူ လိုက်လာသည်ကို မသင့်လျော်ဟု မတွေးကြပေ။

အိမ်ကြီး၏ခန်းမတွင် လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့သည် စားပွဲ၏ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

လုလောင်ဟန်သည် မသောက်တာ ကြာပြီဖြစ်သော ဆေးတံကို ယခုတစ်ဖန် ပြန်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ထိုအရာကို နှစ်သက်သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာက ခွင့်မပြုသောကြောင့် ဆေးလိပ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ယခုတွင် သူသည် ဆေးတံကို ဘယ်ကနေရှာလိုက်သည်မသိ၊ ဆေးမှုန့်များထည့်ကာ မီးညှိပြီး ပါးစပ်တွင် ဆေးတံကို ကိုင်ထားသည်။ ဖတ်၊ ဖတ် ဟူသော အသံဖြင့် မီးခိုးငွေ့များသည် လေထဲတွင် လှည့်ပတ်ပြီး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“အားလုံး ထိုင်ကြ”

အားလုံးသည် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးရှိထောင့်တွင် ရပ်နေသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် အပြင်မှနေ၍ ခေါင်းထိုးပြီး ကြည့်လိုက်ရာ လုကျောင်းယွဲ့ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး သွက်လက်စွာဝင်လာကာ လုကျောင်းယွဲ့၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

“ဒုတိယသမီးက ဒီတစ်ခေါက် ရောဂါ အတော်လေးဆိုးတယ်။ နင်တို့အားလုံး သိလောက်မှာပါ။ မြို့ပေါ်က ဆေးခန်းက ဈေးမပေါဘူး။ ငါတို့ယူသွားတဲ့ငွေတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။ အခုတော့ ဒုတိယသမီးက ဆေးခန်းမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဆေးခန်းက ငွေရမှ ဆက်ပြီး ကုသပေးမယ်။ ငါ နင်တို့ကို ခေါ်ထားတာက ငွေကိစ္စကို ပြောချင်လို့ပါ”

လုလောင်ဟန်၏အသံသည် နိမ့်ကျနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ချောင်းဆိုးသံများလည်း ပါဝင်သည်။ သူသည် ဆေးတံကို အချိန်အတော်ကြာ မသောက်ခဲ့သောကြောင့် မတော်တဆ အသက်ရှူမှားသွားသည်။

လုလောင်ဟန်၏စကားပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချောင်ရှီက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲလိုက်သည်။

“အဖေပြောတာက ဆေးဖိုးအတွက် ထပ်ပြီး ငွေရှာခိုင်းချင်တာလား”

******