အခန်း (၁၉-၂၀)

19 01

အခန်း (၁၉) စွပ်စွဲမှုနှင့် ငြင်းဆိုမှု

'ထပ်ပြီး' ဆိုသော စကားလုံးသည် အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။

တတိယမြောက်အိမ်မှ လုကွေ့လီအတွက် ဆေးဖိုး ငွေရှာပေးရသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင်လည်း တစ်ကြိမ် ရှာဖွေပေးခဲ့ရသည်။

လုကွေ့လီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အမြဲတမ်း မကောင်းခဲ့ဘဲ ဆေးများဖြင့်သာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသည်။ ရောဂါ မဆိုးရွားသောအခါ လုဆေးဆရာကိုသာ ခေါ်ယူပြသပြီး မိသားစုတွင် ငွေကြေးအလုံအလောက် ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ရောဂါ ပြင်းထန်လာသောအခါ လုဆေးဆရာက မတတ်နိုင်တော့ဘဲ မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးခန်းသို့ သွားရောက်ရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင် လုကွေ့လီသည် အပြင်းအထန်ဖျားနာခဲ့ပြီး ယွမ်သုံးဆယ်နီးပါး ကုန်ကျခဲ့သည်။

ယွမ်သုံးဆယ်သည် အနည်းငယ်သော ပမာဏမဟုတ်ပေ။ အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုတို့သည် လက်ထဲမှငွေအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ယွမ်နှစ်ဆယ်နီးပါး လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သားသုံးယောက်ကို ငွေရှာခိုင်းခဲ့ရသည်။

ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်သည် အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ အနည်းငယ် မချိမဆန့် ဖြစ်နေသော်လည်း မိဘများကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် တတိယမြောက်အိမ်သည် အဆင်မပြေပါ။ ထိုစုံတွဲသည် အတ္တကြီးပြီး မကောင်းသော စကားများ ပြောဆိုသည်။ ထိုအချိန်က သူတို့ထံမှ ငွေရှာသောအခါ ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုလောင်ဟန်က စကားမပြောမီ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် တတိယမြောက်အိမ်က အရင်ဦးဆုံး စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ချောင်ရှီသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်… “အဖေ၊ အဖေက သမီးကိုပဲ လိုချင်ပြီး သားကို မလိုချင်တာလား။ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ လူတွေ ဒီလောက်များပြီး နေ့စဥ်ရှာဖွေနေတဲ့ ငွေတွေက အဒေါ်ငယ်အတွက်ပဲ အကုန်သုံးနေရတယ်။ ဒီဘဝကို ဘယ်လိုဆက်ပြီး ရှင်သန်ရမှာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် မျက်နှာတွင် ခပ်မှိုင်းမှိုင်းဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ “ချောင်ရှီ၊ နင် နင့်အဖေကို ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောနေတာလဲ”

ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဘယ်လိုစကားပြောတာလဲ။ ကျွန်မက အမှန်တရားကို ပြောနေတာပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မိသားစုမှာ စုထားတဲ့ငွေတွေက အဒေါ်ငယ်အတွက်ပဲ ကုန်သွားတာ ဟုတ်၊ မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ပါ။ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ လယ်မြေဧကနှစ်ဆယ်နီးပါးရှိပြီး သားသုံးယောက်ကလည်း မိမိတို့ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်ကြတယ်။ အပြင်ထွက်ရင် ဘယ်သူက ကျွန်မတို့မိသားစုကို မအားကျဘဲ နေမလဲ။ လူတိုင်းက ကျွန်မတို့မိသားစုကို ချမ်းသာတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ချမ်းသာလား၊ မချမ်းသာဘူးလားဆိုတာ အဖေနဲ့အမေက မသိဘူးလား”

“ဘာလို့ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ ငွေမရှိရတာလဲ။ တခြားမိသားစုတွေရဲ့ သမီးတွေက အပြင်ထွက်ပြီး ရေလောင်းတာ၊ တန်ဖိုးမရှိတာတွေ လုပ်ကြပေမဲ့ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ သမီးကတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းယွဲ့ကို မပြောနဲ့တော့၊ သူမက ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းခဲ့ပေမဲ့ မိသားစုမှာ ငွေကြေးအခက်အခဲရှိတဲ့အတွက် အဒေါ်လတ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေကိုပဲ အမြဲသုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုကွေ့လီကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကုသဖို့ ငွေအားလုံးက ကျွန်မတို့ တတိယမြောက် မိသားစုက ပေးခဲ့တာပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်သွားတဲ့ငွေတွေကို မပြောနဲ့ဦး၊ ယွမ်တစ်ရာတော့ ရှိမှာပါ။ အမေ၊ ဘယ်မိသားစုရဲ့သမီးက ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေ သုံးနိုင်တာလဲ”

ချွေ့ရှီသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး အကြောများထနေသော သူမ၏လက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

“ကျွန်မတို့ တတိယမြောက်အိမ်ကတော့ အဆင်ပြေသေးတယ်။ လျို့လန်ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ လျို့လန်က ငယ်သေးတဲ့အတွက် အခုတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုသေးဘူး။ အစ်မကြီးရဲ့ ကွမ်းလင်၊ အစ်မလတ်ရဲ့ ကွမ်းယီနဲ့ ကွမ်းကျိတို့ကလည်း မငယ်တော့ဘူး။ သူတို့က ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ လက်ထပ်ရမဲ့သူတွေပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အစ်မလတ်ရဲ့ကွမ်းယီက တစ်နှစ်နောက်ကျသွားရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ထပ်ပြီးမပြောတော့ဘူး။ မိသားစုမှာ ရှိတဲ့ငွေတွေကိုလည်း ကျွန်မတို့ မမျှော်လင့်တော့ဘူး။ အခုတော့ ဆေးဖိုးအတွက်ပါ ထပ်ပြီးငွေရှာပေးရဦးမယ်။ အဲဒီအခါ ကလေးတွေ လက်ထပ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ချောင်ရှီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် လွဲချော်နေသော်လည်း အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သည်။ သူမသည် တတိယမြောက် အိမ်တစ်အိမ်တည်းကဆိုလျှင် ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမတို့၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ကြောင်း သိသောကြောင့် ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်ကိုပါ ဆွဲခေါ်ရန် စဥ်းစားလိုက်သည်။

19 02

သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသော်လည်း ဟူရှီနှင့် မိန်တို့သည် သူမ၏စကားများက မမှန်ကြောင်း မပြောနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် မိန်သည် ချောင်ရှီပြောသော စကားများသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပြောချင်နေသော စကားများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မပြောရခြင်းမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မိဘများနှင့် သူမတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် တစ်ဖက်လူကို စကားပြောခွင့်မပေးဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေသည်။

“ကျွန်မ အဖေနဲ့အမေက ကျွန်မနဲ့ တတိယသားကို ပျင်းရိတယ်လို့ ထင်နေတာကို သိပါတယ်။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မတော့ အရင်ဆုံး မပြောတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ လုအိမ်ကို ဝင်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ အဒေါ်ငယ်အတွက် မိသားစုငွေသုံးတဲ့အခါ ကျွန်မက ကန့်ကွက်ဖူးလား။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ သည်းခံမှုကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားလို့ မရဘူး။ ဘယ်မိသားစုရဲ့ငွေကမှ မခက်ခဲဘဲ ရှာရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်မိသားစုမှာ ကလေးမရှိလို့လဲ။ ဘယ်သူက ဘဝမဖြတ်သန်းချင်တာလဲ။ အဖေက တတိယသားကို ပျင်းရိတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မနက်စောစောကနေ ညဘက်ထိ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ အဖေ မသိဘူးလား”

ဆေးတံကို ငုံ့ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသော လုလောင်ဟန်၏လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ပြာမှုန့်တစ်ခါ အောက်သို့ကျလာသည်။ သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖတ်၊ ဖတ် ဟူသော အသံဖြင့် ဆက်လက်သောက်နေသည်။ မီးခိုးငွေ့များသည် သူ့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရပေ။

“ဒါ့အပြင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မလတ်လည်း ရှိသေးတယ်။ အစ်မလတ်တို့ ရှာတဲ့ငွေနဲ့ဆို ကွမ်းကျိကို ကျောင်းပို့ဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကွမ်းကျိက ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ္မာပါးနပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ စာမသင်ခဲ့ရတာလဲ။ ဝူလန်လည်း ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုနဲ့ အခြေအနေတူတဲ့ ရွာထဲက ဘယ်မိသားစုက ကိုယ့်ကလေးတွေကို စာနှစ်နှစ်လောက် သင်ပေးဖို့ စာသင်ကျောင်းကို မပို့ဘဲနေမလဲ။ အဆင့်တစ်ခုရဖို့ မဟုတ်ရင်တောင် စာအချို့တော့ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝူလန်က အခုထိ စိတ်ရှိတိုင်း ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေတုန်းပဲ...”

အိမ်ကြီးမှ ဆူညံသံကို ကြားသောကြောင့် လုကွမ်းကျိသည်လည်း အိမ်ကြီးသို့ ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် အထဲသို့မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ရပ်နေသည်။ သူသည် ချောင်ရှီ၏စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ချောင်ရှီသည် စာသင်ခြင်းကိစ္စကို ပြောသောအခါမှ သူ၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

မိန်၏နှုတ်ခမ်းများသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဒုတိယသားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျလာသည်။

ဒုတိယသားကို စာမသင်ခဲ့ရခြင်းသည် မိန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြီးမားဆုံးသော နောင်တဖြစ်သည်။ သို့သော် မိသားစုတွင် ငွေမလုံလောက်ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း ရိုသေမှုရှိသောကြောင့် သူမသည် ထိုအရာကို မဖြစ်ပျက်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အဒေါ်ငယ်ကို သေဆုံးစေရန် မကြည့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် မိဘအိမ်သို့ သွားရောက် အကူအညီ တောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိန်သည် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ မည်သူ့ကိုမှ အကြွေးမတင်ဟု ယူဆသည်။ သူမသည် လုမိသားစု၏ချွေးမ ဖြစ်ပြီး မိဘအိမ်မှ ငွေကို သားများ စာသင်ရန်အတွက် မည်သို့သုံးနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏မိဘအိမ်တွင်လည်း မိသားစုဝင်များစွာ ရှိသည်။ သူမ၏မိဘများနှင့် အစ်ကိုများက သဘောတူလျှင်တောင် အစ်မကြီးများကရော သဘောတူမည်လား။ အစ်မကြီးများက သဘောတူလျှင်တောင် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အဆင်ပြေမည်လား။

လုမိသားစုသည် မပြည့်နိုင်သောတွင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် သားကြီးကို စာသင်ရန် မိဘအိမ်မှ ငွေတောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သားငယ်ကရော။ ကိုယ့်သားများကို မိဘအိမ်ကပဲ ကျွေးမွေးရမည်ဆိုလျှင် မိန်သည် မိဘများ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရန် မည်သို့မျက်နှာပြရမည်နည်း။

မိန်သည် အမြဲတမ်း ပညာရှိသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြားသူများကို ထည့်တွက်ပြီး မိဘများ၊ ယောက္ခမများနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမနှင့် သူမ၏သားများသာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

ခယ်မဖြစ်သူ၏ ပြောစကားများက မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ရပ်ခိုင်းရန် စကားပြောလိုခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ဘေးရှိ အမြဲတမ်းခိုင်မာပြီး ယခုမူ နုနယ်သောမျက်နှာဖြင့်ရှိနေသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တံခါးဝမှ ဒုတိယမောင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ခံစားမှုအမျိုးမျိုးတို့သည် ရောထွေးနေသည်။

19 03

နှစ်ဘဝတွင်မှ သူမသည် အိမ်၏အခြေအနေမှန်ကို နားလည်ခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ သူမသည် မိသားစုတွင် ငွေကြေးအခက်အခဲ ရှိသည်ကို မသိခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ သူမသည် နေရေးထိုင်ရေးကိစ္စများကို စဥ်းစားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ပင်ကိုယ်စိတ်ထဲမှ မသိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒုတိယမောင် အသက်ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်အရွယ်က အိမ်နီးနားချင်းရွာရှိ စာသင်ကျောင်းသို့ အမြဲပြေးဆော့ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိခင်နှင့်ဖခင်တို့သည် ဒုတိယသားကို စာသင်ကျောင်းပို့ရန် ဆွေးနွေးခဲ့သော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နောက်ဆုံးတွင် မပြီးဆုံးခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီးက ငွေရှာဖို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြိုးစားရတာလဲ။ အိမ်မှာ အလုပ်မရှိတဲ့အခါ မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တယ်။ ငယ်ငယ်က ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပျော်ရွှင်ခဲ့တဲ့ ဒုတိယသားက ကြီးလာတော့ စိတ်နေစိတ်ထား ပိုမိုဆိုးလာတယ်။ ဒုတိယအိမ်က လူတွေကိုတော့ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေမဲ့ မိသားစုဝင် တခြားလူတွေကိုတော့ အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက် နေတတ်တယ်။ မိခင်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခဲ့ပေမဲ့ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး...

တကယ်တော့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက မသိခဲ့ဘူး။ မိသားစုက သူမကို အရမ်းကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး မကောင်းသောအရာတွေကို သူမရှေ့သို့ ရောက်မလာစေချင်ခဲ့ကြဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။ သူမ ပိုမိုနားလည်လာလေလေ၊ သူမ၏မိသားစုက သူမအပေါ် မည်မျှချစ်ခင်ကြောင်း ပိုမိုနားလည်လာလေလေဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက မိသားစုကို ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြဿနာတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေနဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပဲ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

သူမသည် လုကွမ်းကျိအနားသို့ မထိန်းနိုင်ဘဲ လျှောက်သွားပြီး မျက်ရည်များနှင့်အတူ သူ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အစ်မ မငိုပါနဲ့။ အစ်မငိုရင် အမေက ငါ့ကို ရိုက်လိမ့်မယ်” လုကွမ်းကျိက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ချလိုက်သည်။

ထိုဘက်တွင် ချောင်ရှီ၏ အသံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

“...အစ်ကိုကြီးကို မပြောနဲ့တော့။ လုမင်ရှန်း ပြောတာကို ကျွန်မကြားရတယ်။ အစ်ကိုကြီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိသားစုအလုပ်တွေကို ကူလုပ်တယ်။ နည်းနည်း ပိုကြီးလာတော့ စိုက်ပျိုးရေးအလုပ် မရှိတဲ့အခါ မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မရဲ့တူနှစ်ယောက်ကလည်း အသက်တစ်ဆယ့်သုံး၊ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်မှာပဲ အလုပ်သွားလုပ်ကြတယ်။ ကလေးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းရတာလဲဆိုတာ ရှင်တို့အားလုံး မသိဘူးလား”

ဘာလို့ မသိရမှာလဲ။

လုလောင်ဟန်နှင့် ချွေ့ရှီတို့ သိသောကြောင့် ပို၍နာကျင်ရသည်။

သို့သော် သမီးသည် သူတို့၏သမီး ဖြစ်သည်။ သမီး သေဆုံးသွားသည်ကို သူတို့က ဘယ်လိုမျက်စိရှေ့တွင် ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။

ဘယ်လိုစိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။

ဘယ်လိုစိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။

ဒါကြောင့် သားများနှင့် မြေးများကိုသာ ဒုက္ခပေးနိုင်တော့သည်။

လုလောင်ဟန်သည် အမြဲတမ်း 'အငယ်ဆုံးသမီးက အသက်ကယ်ဖို့လိုတယ်၊ ဒါကြောင့် အားလုံးက သည်းခံပေးကြပါ။' ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ မြေးများ စာမသင်ရလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ လယ်သမားမိသားစု စာသင်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ စာအချို့သိလည်း ထမင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တကယ်တော့ ရွာထဲက လူငယ်တစ်ယောက် စာသင်ကျောင်းမှာ စာသင်ပြီး ဆရာရဲ့ ချီးကျူးမှုကိုခံရတိုင်း လုလောင်ဟန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ အားကျခဲ့သည်။ မြေးတွေ လက်ထပ်တာ နောက်ကျရင်လည်း နောက်ကျပါစေ။ ငွေကြေး အဆင်ပြေလာတဲ့အခါ သူ၏မြေးတွေကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေရဘူးဟု စဥ်းစားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဘာဖြစ်လာလဲ။

လုလောင်ဟန်သည် အမှန်တကယ်က ရက်စက်သည်ဟု ခံစားရသည်။ မိသားစုတွင် ငွေကြေးသည် အမြဲတမ်းမလုံလောက်ဘဲ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဝမ်းဝအောင် ကျွေးမွေးရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒုတိယသား၏ လက်ထပ်ပွဲကို နောက်ဆုတ်ခဲ့သောကြောင့် ဆွေမျိုးများရှေ့တွင် မည်မျှရှက်စရာကောင်းသည်ကို မသိခဲ့သည် မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် ကျိဆိုသော ကလေးသည် ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်လာသည်ကိုလည်း မသိခဲ့သည် မဟုတ်ပါ။ ဒုတိယချွေးမက ကလေးကို ရိုက်နှက်တော့မည်ဆိုလျှင် သူသည် အမြဲတမ်း ရှေ့ကနေပြီး တားဆီးလေ့ရှိသည်။

ဘာကြောင့်လဲ။

သူက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအရာများကို မတွေးရန် သတိထားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မတွေးသောအခါ နာကျင်စရာမလို၊ စိတ်မကောင်းစရာ မလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရက်စက်သောလက်တွေ့ဘဝက သူ့ကို ပြန်ပြီး ရင်ဆိုင်ခိုင်းနေသည်။

19 04

ငွေ၊ ငွေ၊ ငွေ!

အငယ်ဆုံးသမီးက ဆေးခန်းထဲမှာ အသက်ကယ်မဲ့ငွေကို စောင့်နေတယ်။

“...ကျွန်မတို့ အဒေါ်ငယ်အပေါ် လုံလောက်အောင် ကောင်းခဲ့ပြီးသားပါ။ သူမကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကုသပေးခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်အထိ ဆက်ပြီး ကျွေးမွေးရမှာလဲ။ မိသားစုတစ်ခုလုံး တစ်သက်လုံး သူမအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေရမှာလား...”

ချောင်ရှီသည် ပြောလေလေ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေဖြစ်ပြီး အသံလည်း ပိုကျယ်လာသည်။ ချောင်ရှီသည် ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်တို့အတွက် ပြောနေသည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ သူမသည် ယုန်တစ်ကောင်သေသောအခါ ဝံပုလွေက ကြောက်ရသလို ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အရင်က သူမ မပြောရခြင်းမှာ သူမ၏အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ငယ်သည် မိသားစုငွေကို သုံးသော်လည်း တတိယမြောက်အိမ်၏ငွေကိုသာမက ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်တို့၏ ငွေများကိုပါ သုံးသည်။ ထိုအချိန်က သူမတွင် သား မရှိသေးသောကြောင့် ပြောစရာမရှိပေ။

သို့သော် ယခုမူ သူမတွင် သားတစ်ဦးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လျို့လန်သည် ယခုအသက်ငါးနှစ် ရှိနေပြီ။ ပုံမှန်မိသားစုများက ကလေးများ အသက်ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် စာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ကြသည်။ ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်တို့၏ကလေးများပင် စာမသင်ခဲ့ရဘဲ သူမ၏သားသည်ရော စာသင်နိုင်မည်လား။

ချောင်ရှီသည် သားတစ်ဦးရရှိပြီးနောက်တွင် အမြဲတမ်း သားကိုပွေ့ဖက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်မရဲ့သားက အောင်မြင်သောသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်။ ငွေများများ ရှာနိုင်ရမယ်။ ရာထူးကြီးကြီးမားမား ရရမယ်။ ဟု တွေးနေသည်။ သို့သော် လယ်သမားမိသားစုသည် ကံကြမ္မာပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရသောကြောင့် ဘယ်လိုအောင်မြင်နိုင်မှာလဲ။

ထို့ကြောင့် စာသင်ခြင်း ဟူသော လမ်းသည် ချောင်ရှီ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

မုဆိုးမတုက အောင်မြင်သောသားတစ်ဦးကို မွေးမြူထားရုံမျှဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ တုမိသားစုမှ ကောင်လေးက ဘယ်နေရာမှာ လိမ္မာတာလဲ။ သူမ၏သား လျို့လန်သည် သူ့ထက်မညံ့ဘူး။ ထို့ကြောင့် သားကို နောက်ပိုင်းတွင် စာသင်ခိုင်းရန်အတွက် ချောင်ရှီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို တားဆီးသူမှန်သမျှကို ရှင်းပစ်မည်ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက် ဆေးဖိုးအတွက် ကျွန်မတို့ တတိယမြောက်အိမ်ကို မရှာပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ တစ်ပြားမှ ထုတ်မပေးနိုင်ဘူး။ ကျွန်မက လာမဲ့နှစ်မှာ လျို့လန်ကို စာသင်ကျောင်း ပို့ဖို့ စဥ်းစားနေတာ”

ချောင်ရှီ၏ နောက်ဆုံးစကားများပြီးဆုံးသွားသောအခါ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုလောင်ဟန်သည် ဆေးတံကို သောက်ခြင်းကို မည်သည့်အချိန်က ရပ်တန့်လိုက်သည် မသိပေ။

“အစ်မကြီး၊ အစ်မလတ်၊ နင်တို့ရဲ့သဘောထားက ဘာလဲ”

“တတိယသား၊ နင့်ဇနီးက ဒီလိုပြောနေတာ နင့်ရဲ့သဘောထားက ဘာလဲ”

ဤအသံနှစ်ခုသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချောင်ရှီသည် သူမအတွက် အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်မည့် အဖော်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး လုလောင်ဟန်သည် သားဖြစ်သူကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

“ဟမ်” လုမင်ရှန်းသည် ဘာကို စဥ်းစားနေသည်မသိဘဲ အဖေက ရုတ်တရက် မေးသောအခါ လန့်နိုးလာသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အရူးမလုပ်တော့ဘဲ လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်၊ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ”

ထင်သည့်အတိုင်းပင် တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီး၏ သဘောထားသည် တူညီနေပြီး အပြင်ဘက် အကူအညီကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသည်။

လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တတိယချွေးမ၏ စကားများသည် အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် သူတို့သည် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။

19 05

အထူးသဖြင့် လုမင်ဟိုင်သည် ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို အကြွေးအများကြီး တင်နေသည်။ သူ၏ဇနီး မိန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရန်လိုတတ်သော်လည်း အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး မိဘများနှင့် မိမိတို့၏မိသားစုအကြားတွင် သူ့ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် ဇနီးမပြောခြင်းသည် လုမင်ဟိုင်က မသိဟု မဆိုလိုပါ။

သူနှင့် ဇနီးတို့သည် သားသမီးများ၏ လက်ထပ်ပွဲအတွက် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ ငွေမလုံလောက်သောကြောင့် တုမိသားစုကို တစ်နှစ်စောင့်ခိုင်းရန် သူတို့သည် ဆွေးနွေးခဲ့ရသည်။ တုမိသားစုက စောင့်နိုင်လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်။ မစောင့်နိုင်လျှင်...

ဖေမိသားစုလည်း ရှိသေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင် လက်ထပ်ပွဲကို ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သောကြောင့် ဖေမိသားစုက အပြစ်တင်စကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ရွှေ့ဆိုင်းပါက ဤလက်ထပ်ပွဲသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်...

တစ်ဖက်တွင် သူ့မိဘများနှင့် ညီမအရင်းရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဇနီး၊ သားနှင့်သမီးရှိသည်။ ရုတ်တရက် လုမင်ဟိုင်သည် မည်သို့ရွေးချယ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူသည် ဇနီးကို မကြည့်ဘဲ နေနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော သားနှင့်သမီးကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရဲခြင်းမရှိပေ...

အကြာကြီးကြာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတော့ လုလောင်ဟန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဖေ၊ ကွမ်းယီရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ထပ်ပြီး ရွှေ့ဆိုင်းလို့မရတော့ဘူး”

******

20 01

အခန်း (၂၀) သားတို့၊ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်

လုမင်ဟိုင်၏ အသံသည် အလွန်တိုးညင်းသည်။

ဝါဂွမ်းထက်ပင် ပို၍ပေါ့ပါးသော်လည်း အခန်းတစ်ခန်းလုံး၏ လေထုကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဘေးတွင် ရင်တမမနှင့် စောင့်ကြည့်နေသော မိန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လိုက်လျောပါက သူ့ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြန်စီးကျလာသည်။ လုလောင်ဟန်၏လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး ဆေးတံသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ချွေ့ရှီ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟူရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီအစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ကို ဖြည်လိုက်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ရှေ့ဆုံးမှ မတိုက်ခိုက်သည်မှာ ကံကောင်းသည်။

တတိယမြောက်အိမ်မှ လူနှစ်ဦးနှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်မှ လူနှစ်ဦးတို့က သဘောမတူသောအခါ ပထမမြောက်အိမ်၏ သဘောထားက အရေးမကြီးတော့ပေ။

လုလောင်ဟန်သည် ဤအရာကို နားလည်ပြီး ငိုကြွေးကာ အိုမင်းသောမျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ “ဒါက နင်တို့ရဲ့ညီမအရင်းပဲ။ နင်တို့က သူမကို သေစေချင်နေတာလား”

လုလောင်ဟန်သည် သားများနှင့်ချွေးမများရှေ့တွင် ဤမျှနာကျင်မှုများကို ပြသခဲ့သည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က လူအများအားလုံး ဆေးဖိုး ရှာခိုင်းစဉ်ကပင် လုလောင်ဟန်သည် မိသားစု အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အသွင်ဖြင့် ခိုင်မာပြတ်သားကာ မည်သူ့ကိုမျှ မေးခွန်း ထုတ်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ လုမင်ချွမ်းနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် ရိုသေမှုရှိသော အကျင့်ကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ပြောရန်တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

ဒုန်း ဟူသော အသံဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘယ်အချိန်က ပြေးလာသည်မသိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။ “အဘိုး၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး ရွှေ့ဆိုင်းလို့ မရတော့ပါဘူး...”

လုကျောင်းယွဲ့၏ လုပ်ရပ်သည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် မည်သူကမျှ သူမဘာကြောင့် ဤသို့လုပ်သည်ကို စဥ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။ သို့သော် လုမင်ဟိုင်သည် သူမ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သူ့နှလုံးသားသို့ ရောက်ရှိနေသောစကားများ ပြန်ထွက်မလာတော့ပေ။

“အစ်မ...”

လုကွမ်းကျိသည် သူမကို ဆွဲရန်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူမကို မဆွဲနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမနှင့်အတူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

မိန်သည် ပြေးလာပြီး သူမလည်း ဒူးထောက်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူမ၏နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ အမေ၊ သူ့ကို မကဲ့ရဲ့ပါနဲ့။ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အပြစ်တင်ချင်ရင် ကျွန်မ ဒီချွေးမကို အပြစ်တင်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့သားကို နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးစေတော့ဘူး”

သူမကို ကိုယ်ကျိုးရှာသူဟု ဆိုချင်လည်း ဆိုနိုင်သည်၊ ရက်စက်သည်ဟု ဆိုချင်လည်း ဆိုနိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်အခါမှ နောက်ဆုတ်တော့မည် မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်လိုက်လျှင် အဒေါ်ငယ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ခဏတာ အဆင်ပြေ သွားလိမ့်မည်။ သူမသည် အဘိုးနှင့်အဘွား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပါသည်။ ခဏတာ လိုက်လျောပေးခြင်း၊ နောက်ထပ်တစ်နှစ် စောင့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲကို ထပ်ပြီး စောင့်နိုင်မလားဆိုသည်ကို မပြောလိုတော့၊ လာမည့်နှစ်တွင် အဒေါ်ငယ် ထပ်ဖျားမည်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အိမ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် အနားယူနေသော အဒေါ်ငယ်သည် ရံဖန်ရံခါ ဖျားနာပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးနေခဲ့သည်။

သူမကို ကိုယ်ကျိုးရှာသူ၊ ရက်စက်သူဟု သတ်မှတ်ချင်လည်း သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရိုးသားပြီး တည်ကြည်သော အစ်ကိုကြီးကို နောက်ထပ် ထိခိုက်နစ်နာစေတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ချောင်ရှီသည်လည်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေသည်။ “အဖေ၊ ကျွန်မ အဖေနဲ့အမေကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးပါဦး။ အဖေတို့မှာ သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ သားတွေနဲ့ မြေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုမိသားစုဟာ လုကွေ့လီတစ်ယောက် အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူး”

ရုတ်တရက် အခန်းထဲတွင် ငိုသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ပထမမြောက်အိမ်မှ လူနှစ်ယောက်သည် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက်အိမ်တို့၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟူရှီသည် ထိုနေရာတွင် လုံးဝကြောင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး ရှေ့သို့မတိုးဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ နောက်သို့တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ ငိုသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

20 02

“သားကြီး၊ သားလတ်၊ သားငယ်...”

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ဘာမှမပြောဘဲနေခဲ့သော ချွေ့ရှီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး လုမင်ချွမ်းညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ လက်များကို အားကုန်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏အိုမင်းသော မျက်လုံးများတွင် တောင်းပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“အမေ နင်တို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ နင်တို့ ညီမကို ကယ်ပါ၊ နင်တို့ ညီမကို ကယ်ပါဦး။ သူမက နင်တို့ရဲ့ညီမအရင်းပဲ။ အမေ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲက အသားစတစ်ပိုင်းပဲ။ အမေ သူမကို အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ လပေါင်းများစွာ ထည့်ထားပြီးမှ သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက ဘယ်လောက်သေးလဲဆိုတာ နင်တို့ မှတ်မိသေးတယ်မလား။ သူမက အမေ့လက်နှစ်ဖက်စာတောင် မရှိဘူး။ သားကြီး၊ ကွမ်းလင်က အခု အသက်တစ်ဆယ့်လေးပဲ ရှိသေးတယ်။ လက်ထပ်ဖို့ နှစ်နှစ်လောက် လိုသေးတယ်။ သားလတ်၊ အမေ ဒီလိုစကားမျိုး မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက နင့်ရဲ့ညီမအရင်းပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကွမ်းယီကို နောက်ထပ်တစ်နှစ် စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါ ဒုတိယသမီးရဲ့ရောဂါကို ကုသပြီးသွားရင် သူမကို အမေတို့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အမေတို့ ကွမ်းယီအတွက် ငွေစုမယ်။ လာမဲ့နှစ်မှာ သူ့ကို လက်ထပ်ပေးမယ်”

“အမေ...” မိန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်လိုက်သည်။ “ဖေမိသားစုကို ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးလို့မရတော့ဘူး။ ယွဲ့လည်း လက်ထပ်ရတော့မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းကျိတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားပြီး နူးညံ့သောစိတ်ရှိသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တကယ်တော့ ချွေ့ရှီ၏စကားများက မရေရာကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ သူမကို ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ မည်သို့လုပ်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်တော့မည် မဟုတ်ဟု ပြောနိုင်မည်နည်း။ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး ဆိုရင် အခုပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့။ ဘာလို့ ရောဂါကို ကုသပြီးမှ ဂရုမစိုက်တော့မှာလဲ။ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘဲ အပိုလုပ်ခြင်း မဟုတ်လား။

ချွေ့ရှီသည် ဘာကိုမှ နားမထောင်ဘဲ… “အမေ နင်တို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်...”

သားသုံးယောက်လုံး ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချွေ့ရှီသည် ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စိတ်ခြောက်ခြားနေသောသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ သားသုံးယောက်ကို ဦးခေါင်းနှင့် ခေါင်းတိုက်ကာ တောင်းပန်နေသည်။

“အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်...”

“ဇနီးရေ...” လုလောင်ဟန်သည် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုမင်ချွမ်းညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် မိမိတို့၏မိဘများကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။

မိခင်ဖြစ်သူ ချွေ့ရှီသည် ထိုသို့လုပ်နေသောအခါ သားများအနေဖြင့် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ရိုးသားစွာ ငွေထုတ်ပေးနိုင်တော့သည်။ မိဘကို မလေးစားခြင်းသည် ကြီးမားသောပြစ်မှု ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လုကွေ့လီသည် ၎င်းတို့၏ညီမအရင်း ဖြစ်သောကြောင့် ငွေထုတ်မပေးချင်ဘူးဟု ပြောသော်လည်း မည်သူကမှ ထိုအရာကို မကျော်လွန်နိုင်ကြပေ။

ကိစ္စပြီးဆုံးသောအခါ ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်တို့သည် ငွေများကို မိသားစုငွေစာရင်းထဲသို့ ပေးလိုက်ကြသည်။ ဟူရှီ ဘယ်လိုတွေးသည်ကို မပြောတော့ဘဲ မိန်သည် ဤကိစ္စပြီးနောက်တွင် မျက်နှာပျက်နေသည်။ သူမသည် ရက်များစွာ မျက်နှာညိုနေပြီး လုမင်ဟိုင်နှင့် စကားပြောခြင်းပင် နည်းပါးလာသည်။

တတိယမြောက်အိမ်သည်လည်း ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ တတိယမြောက်သားနှင့် သူ၏ဇနီးသည် ကိုယ်ကျိုးရှာသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မည်သည့်မကောင်းမှုမှ မလုပ်သူများဖြစ်သည်။ ပထမမြောက်နှင့် ဒုတိယမြောက်အိမ်တို့ပင် အရှုံးပေးလိုက်သောအခါ တတိယမြောက်အိမ်သည်လည်း မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အလွန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ရက်များစွာ လယ်ထဲသို့ မသွားဘဲ ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းပြီး ငွေရှာနေသည်။ သူ ရရှိသော ငွေများကို မိသားစုငွေစာရင်းထဲသို့ မပေးတော့ပေ။ ချောင်ရှီသည်လည်း အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ လွှင့်ပစ်ပြီး ပြဿနာများ ရှာသောကြောင့် အိမ်တစ်အိမ်လုံး ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိပေ။

လုကွေ့လီသည် ဆေးခန်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လျှင် ဘာမှမသိသာဘဲ အရင်ကလိုပင် ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏အခန်းထဲတွင်သာ နေသည်။ ချွေ့ရှီသည် နေ့စဥ် သူမ၏ဘေးတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက် ပေးသည်။ ချွေးမသုံးယောက်ကိုလည်း အကူအညီ မတောင်းတော့ပေ။

လုလောင်ဟန်သည်လည်း နေ့တိုင်း မိုးမလင်းမီ ထွက်သွားပြီး ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာသည်။ သူ၏စိတ်အားလုံးကို လယ်ထဲတွင်သာ ထားရှိသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူသည် နေပူထဲတွင် ဖော်ထုတ်ထားသော ရေမရှိသော သစ်ပင်အမြစ်ဟောင်းကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ပြီး အိုမင်းသွားခဲ့သည်။

20 03

ရက်အနည်းငယ်ဆက်တိုက် မိန်သည် လုမင်ဟိုင် အပြင်ထွက်ပြီးနောက် သူမလည်း တိတ်တဆိတ် အပြင်ထွက်သွားပြီး အလွန်နောက်ကျမှ ပြန်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမ ဘယ်သွားလဲဟု မေးသော်လည်း သူမက မပြောပေ။

ထိုနေ့တွင် မိန်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာတစ်ခု ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်နေသည်။

“ပန်းထိုးအလုပ်တွေ နည်းနည်း လျော့လုပ်ပါဦး။ နင့်အဖွားရဲ့ ဥပမာက မလုံလောက်သေးဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့တွင် ကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးလက်ရာရှိသည်။ ၎င်းကို သူမ၏အဖွား လျူရှီက သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လျူရှီသည် တောင်ပိုင်းသူဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုတစ်ခုတွင် ပန်းထိုးသမအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူမတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးလက်ရာ ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မတော်တဆမှုများကြောင့် မြောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်က လုလောင်ဟန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

လျူရှီသည် ပန်းထိုးသမအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မျက်လုံးခြောက်ခြင်း၊ မှုန်ဝါးခြင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် လုလောင်ဟန်က သူမကို ပန်းထိုးအလုပ် သိပ်မလုပ်ရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိန်ကို မွေးဖွားသောအခါ လျူရှီသည် ထိုပညာကို သမီးဖြစ်သူအား သင်ပေးလိုခဲ့သည်။ သူတို့၏ရွာတွင် ပန်းထိုးပညာကို မိခင်မှ သမီးသို့ မျိုးဆက် တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ရှိသည်။

သို့သော် မိန်တွင် ထိုအရည်အချင်း မရှိချေ။ သူမသည် စိတ်မရှည်သောကြောင့် မိခင်ထံမှ အခြေခံပညာအချို့ကိုသာ သင်ယူခဲ့ပြီး ချုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ အခြားပညာများကို ဆက်မသင်တော့ပေ။

ဤကိစ္စသည် မိန်က လုကျောင်းယွဲ့ကို မွေးဖွားပြီးမှ ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငယ်ရွယ်စဉ်က မိန်မိသားစုတွင် အချိန်ပိုမိုကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လျူရှီ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာသောကြောင့် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည်လည်း လျူရှီနှင့် တူညီပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူမသည် မြောက်ပိုင်း အမျိုးသမီးနှင့် မတူဘဲ တောင်ပိုင်းသူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။ လျူရှီကို ပို၍အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ၏မြေးမသည် သူမ၏ပန်းထိုးပညာ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ အမွေဆက်ခံထားသည်။ ထို့ကြောင့် လျူရှီသည် သူမ၏ပညာအားလုံးကို မြေးမဖြစ်သူအား လုံးဝမချန်ဘဲ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

မိန်သည် ဤကိစ္စကို စတင်ကတည်းက သဘောမတူပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမ၏မိခင်၏မျက်လုံးများ မကောင်းခြင်းမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်က ပန်းထိုးအလုပ်များ လုပ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိခင်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေရန် မလိုချင်သောကြောင့် သမီးကို သင်ယူစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သမီးအတွက် စည်းမျဥ်းများချမှတ်ခဲ့သည်။ သင်ယူနိုင်သော်လည်း ပို၍မလုပ်ရ။ ပုံမှန်အချိန်များတွင် ပန်းထိုးအလုပ်မလုပ်ရ။

ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့တွင် ကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးလက်ရာရှိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ခြင်းသည် အလွန်ရှားသည်။ သူမသည် မိသားစုအတွက် အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်ပေးသောအခါမှသာ ခြွင်းချက်အနေဖြင့် လုပ်ခဲ့သည်။

“သမီး ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် အဝတ်အစား လုပ်ပေးနေတာ။ ယောကျ်ားလေးတွေရဲ့ အဝတ်အစားမှာ ပန်းထိုးဖို့ မလိုပါဘူး” လုကျောင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို အပ်ချည်ဗန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးမှ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မိန်၏မျက်နှာတွင် ချွေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရေစည်ကို အပြင်သို့သယ်သွားပြီး ရေခပ်ရန် သွားလိုက်သည်။

မိန်သည် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “အမေက ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မှာ အလုပ်အချို့လုပ်နေရတယ်။ အိမ်မှာ မရှိတတ်ဘူး။ နင် နင့်အစ်ကိုနဲ့မောင် နှစ်ယောက်ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ်ကြောင်သွားပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နင်က ကလေးပဲ။ လူကြီးတွေရဲ့ကိစ္စကို ဝင်မပါနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး မိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အမေ မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း ငွေအချို့ ရှာနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို နင့်အဖေကို မပြောပါနဲ့”

20 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဂါဝန်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူမ၏လက်များကို အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အနေဖြင့် မြို့ပေါ်တွင် မည်သည့်အလုပ်ကို ရှာနိုင်မည်နည်း။ ပန်းကန်များ၊ ပန်းကန်ပြားများ ဆေးခြင်းကဲ့သို့သော ပင်ပန်းသော အလုပ်များသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အရင်ဘဝတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် တုမိသားစုနှင့်အတူ မြို့နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ငွေမရှိသောကြောင့် သူမသည်လည်း ရှက်စရာကောင်းသော အလုပ်များ လုပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ်ခန့်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆက်လက် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလွန်ပင်ပန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လည်ပင်းထဲတွင်ရှိသော ရှိုက်သံကို သတိထားပြီး ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ ဘယ်လိုအလုပ်လဲ။ ပင်ပန်းလား”

မိန်သည် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “မပင်ပန်းပါဘူး။ ဒါက အမေ လက်မထပ်ခင်က သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ထမင်းချက်ပေးရတယ်။ တစ်နေ့ကို နှစ်နပ်ပဲ ချက်ရတယ်။ အလုပ်က လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေနောက်ကျမှ ပြန်လာလို့ရတယ်။ အချုပ်အားဖြင့်ပြောရရင် ဒီကိစ္စကို နင့်အဖေကို မပြောပါနဲ့။ သူက မေးရင် အမေ မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ”

ထိုကိစ္စပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် အိမ်တွင်ရှိနေချိန် ပိုနည်းလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် တို့ဟူးရောင်းရန် အပြင်ထွက်ပြီး မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးတွင် ပြန်လာလေ့ရှိသည်။ လယ်ထဲတွင် အလုပ်မရှိလျှင် ညနေပိုင်းတွင် တစ်ခေါက်ထွက်သွားပြီး မိုးချုပ်မှ ပြန်လာသည်။ သို့သော် ယခုမူ လုမင်ဟိုင်သည် မနက်စောစောကနေ ညဘက်ထိ အပြင်တွင်ရှိနေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင်လည်း မပြန်လာတော့ပေ။

ဟုတ်တယ်။ လယ်ထဲက အလုပ်တွေကိုလည်း သူလုပ်နေတာပဲ။ မနက်စောစော မိုးမလင်းမီ ထပြီး အကုန်လုံးကို တစ်ချိန်တည်းမှာ လုပ်ပြီးမှ အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ လုကျောင်းယွဲ့ဟာ မိဘနှစ်ပါးကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်နေခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကိစ္စတွေကို သေချာသိပါတယ်။

သူမ၏ဖခင်သည် ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူမသိသည်။ အပြင်တွင် တို့ဟူးများ ရောင်းပြီး ငွေများများရှာကာ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ရန်အတွက် ငွေစုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏မိခင်သည်လည်း အလားတူပင်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်က လိမ်နေကြောင်း သိသည်။ ဘယ်မိသားစုက ထမင်းချက်ခိုင်းပြီး တစ်နေ့ကို နှစ်နပ်ပဲ ချက်ခိုင်းမည်နည်း။ ချမ်းသာသောမိသားစုများသည် အစေခံများကို ဝယ်ကြပြီး အစေခံမဝယ်နိုင်လျှင် အငှားချထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် သူမ၏မိခင်က သူမစိတ်သက်သာရာရစေရန် ဖန်တီးထားသော လိမ်ညာမှုဖြစ်သည်။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်ကို မဖော်ထုတ်ချင်ပေ။ သူမ၏မိခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမနားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျက်နှာကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ကြိုးစားအားထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေ့တိုင်း မိန် အပြင်ထွက်ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပန်းထိုးအလုပ်ကို ထုတ်လုပ်ပြီး တစ်နေကုန် လုပ်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသင့်သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ဤဘဝတွင် သူမသည် ကံကြမ္မာကို ထပ်မံ၍ အမှားမဖြစ်စေရ။ အစ်ကိုကြီးသည် လက်ထပ်ပွဲ အကြိမ်ကြိမ်ရွှေ့ဆိုင်းရသောကြောင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ခံခဲ့ရပြီး အစ်ကိုကြီးအပေါ်သို့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခြင်းကြောင့် ကနဦးက ကောင်းမွန်သော သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကွဲသွားခြင်းကိုလည်း မဖြစ်စေရ။

အရင်ဘဝက ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အမြဲတမ်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အစ်ကိုကြီးကို တွေးမိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပန်းထိုးအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။

******