အခန်း (၂၃-၂၄)

23 01

အခန်း (၂၃) ဤဘဝတွင် သူမသည် ကံကြမ္မာကို လက်မခံလိုတော့ပါ

အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး ထိုင်လိုက်သောအခါ စားပွဲထိုးသည် သုံးယောက်လုံးအတွက် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးပြီး ဘာစားမည်ကို မေးလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် တစ်နှစ်၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို အပြင်တွင်သာ ထမင်းစားခဲ့ရသည်။ လျူရှန်းသို့ ရောက်လာသည်မှာလည်း ဤတစ်ကြိမ်သာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာ ဟင်းပွဲအချို့ကို မှာလိုက်သည်။ ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းကျိတို့ ဘာစားချင်လဲဟု မေးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ အဓိကက လုကျောင်းယွဲ့ကိုသာ မေးခြင်းဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဦးစွာ သူမ အိမ်ပြန်ပြီးမှ စားမည်ဟု ယဥ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းကို မငြင်းနိုင်သောကြောင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ကြိုက်တာ မှာလိုက်ရန် ပြောလိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် အစ်မပြောသည့် အတိုင်းသာ လိုက်လုပ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟင်းပွဲနှစ်ပွဲ ထပ်မှာလိုက်ရသည်။

စားပွဲထိုး ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် လူသုံးယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိသည် အလုပ်အကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ဆန္ဒမရှိသေးသော်လည်း ဟန်ကျင်းရှေ့တွင် ဘာမှမပြောနိုင်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခဏတာစဥ်းစားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအလုပ်က မပင်ပန်းဘူး။ ငွေလည်း ပိုရတယ်။ မင်းရဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆို လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကောင်းတဲ့နေရာတော့ မဟုတ်ဘူး”

လုကွမ်းကျိသည် ကြောင်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဆက်မပြောဘဲ နေမနေတော့ပေ။ “လောင်းကစားရုံကို သွားချင်လား။ အထဲမှာ စားပွဲထိုးလုပ်ရမယ်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေ တင်ပေးရမယ်။ တစ်လကို ငွေတစ်လျံရမယ်။ ဒါက အဓိကဝင်ငွေတော့ မဟုတ်ဘူး။ လောင်းကစားသမားတွေက ငွေအနိုင်ရတဲ့အခါ တစ်လျံထက် ပိုပြီး ဆုချလေ့ရှိတယ်”

လုကွမ်းကျိသည် လောင်းကစားရုံဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ငြင်းဆန်လိုသော စိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ငွေတစ်လျံဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် စဥ်းစားချင်လာခဲ့သည်။

ငွေတစ်လျံ။ သူသာ လအနည်းငယ်ကြာအောင် လုပ်နိုင်လျှင် အစ်ကိုကြီးသည် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် လက်ထပ်နိုင်ပြီ။ အထူးသဖြင့် ဆုချသည့်ငွေကပင် ငွေတစ်လျံထက် ပိုရနိုင်သည်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းက ပိုမိုမြန်လာသည်။

အိမ်တွင် ငွေအလွန်အမင်း လိုအပ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ညီငယ်အတွက်။ သူ နှောင့်နှေးရသည်က ကိစ္စမရှိပေ။ သူ ညီငယ်ကို နှောင့်နှေးစေလိုခြင်းမရှိပေ။

“ငါ လုပ်မယ်” သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ “မောင်လေး”

လုကွမ်းကျိသည် အစ်မကို ခိုင်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ငါ လအနည်းငယ်ကြာအောင် လုပ်ရင် အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်နိုင်ပြီ။ အစ်မက အစ်ကိုကြီးရဲ့လက်ထပ်ပွဲ ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ချင်တာလား”

“နင် ငွေရှာဖို့ မလိုဘူး။ တကယ်မလိုဘူး။ အစ်မကြီးက ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး ရောင်းရင် အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ငွေတွေ အမြန်ဆုံး စုနိုင်မှာပါ” စိတ်ပူပန်မှုကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမဖုံးကွယ်တော့ဘဲ သူမ၏အစီအစဥ်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မရဲ့ပန်းထိုးအလုပ်က ဘယ်လောက်တောင် ငွေရနိုင်လို့လဲ။ အမေကလည်း အဲဒါကို မလုပ်ခိုင်းဘူး။ ငွေရှာတဲ့ကိစ္စကို ငါ့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ပန်းထိုးအလုပ်က ငွေအလွန်ရနိုင်ကြောင်း ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ညီငယ်က ယုံကြည်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမသိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ အရင်ဘဝတွင် သူမသည် စတင်ချိန်က မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူတို့ရွာတွင် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး ရောင်းချသောသူများ မရှိသည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကြေးပြား ပြားအနည်းငယ်သာ ရရှိပြီး နေ့စဥ်သုံးအတွက်သာ အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း ငွေအများကြီး ရမည်မဟုတ်ပေ။

23 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ဘဝက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် ပန်းထိုးလုပ်ပြီး ငွေနှင့်လဲလှယ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တုမိသားစုသည် တုလျန်၏ ပညာရေးအတွက် မြို့နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မိဘများ၏ဘဝကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ခံစားသောကြောင့် မိဘများ၏ထောက်ပံ့မှုကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အိမ်တွင် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ငွေမရှိခဲ့သော်လည်း စားရမည့်လူများစွာ ရှိသောကြောင့် သူမသည် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ အလွန်ပင်ပန်းသောကြောင့် ရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပန်းထိုးလုပ်ပြီး ရောင်းချရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ သူမ၏အလုပ်ကို ကောင်းသောစျေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် နေ့ညမအား ပန်းထိုးအလုပ်များ လုပ်ခဲ့ပြီး တုလျန်အား စာမေးပွဲအောင်ရန်အတွက် ငွေများ ရှာပေးခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့၏ ပန်းထိုးလက်ရာသည် စတင်ချိန်တွင် သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူမသည် အဖွားလျူထံမှ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ သင်ယူခဲ့သော်လည်း သူမ၏အမေက အပ်ချည်ကို မကိုင်ခိုင်းခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အသိပညာများသာရှိပြီး လက်တွေ့လုပ်ကိုင်မှုက နည်းပါးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ပိုလုပ်လာသောအခါ သူမ၏လက်များ ကျွမ်းကျင်လာပြီး ပန်းထိုးပြီး ရောင်းချသောငွေလည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။ တုလျန်သည် သူမရှာပေးသော ငွေများဖြင့်သာ တာ့ရှီးရွာမှ ဝမ်နျန်းမြို့နယ်၊ ထို့နောက် တုန်းချန်းမြို့သို့၊ နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်သို့ပင် စာမေးပွဲဖြေရန် သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အရင်ဘဝက အဖွား၏မျက်လုံး မကောင်းသောလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ရသောကြောင့် ဤဘဝတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုအလုပ်ကို ပြန်လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုနေ့က အဒေါ်ငယ်၏ရောဂါကို ကုသရန် ငွေစုရခြင်းက သူမအား များစွာ ခံစားရစေသောကြောင့် ဤစိတ်ကူးကို ရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ရန်အတွက် ငွေစုချင်ရုံသာမက မောင်လေးအပါ နှစ်ယောက်လုံးကို စာသင်ခိုင်းရန်လည်း ဆန္ဒရှိသည်။ အရင်ဘဝတွင် သူမသည် ကျေးဇူးမသိတတ်သော တုလျန်အတွက် ဤမျှအများအပြား လုပ်ပေးခဲ့ပြီး မိသားစုအတွက် ဘာလို့ မလုပ်ပေးနိုင်ရမှာလဲ။ သူတို့က သူမ၏ မိသားစုအရင်းအခြာများ ဖြစ်သည်။ ဤသည် သူမ မိသားစုအတွက် ကြွေးရှိနေသည်ဟု ယူဆသည်။

အရင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များစွာကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်မစဥ်းစားချင်၊ ပြန်မတွေးချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာများက သူမကို အလွန်နာကျင်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ အရင်ဘဝက မောင်ငယ်သည် လုမိသားစု၏မျိုးရိုးအလိုက် လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး သားမယားယူကာ သားသမီးရခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။ မည်သည့်မတော်တဆမှုမှ မရှိလျှင် သူသည် တစ်သက်တာလုံး ထိုအတိုင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စတစ်ခုက လုကျောင်းယွဲ့ကို စိတ်နှလုံး နာကျင်စေသည်။

အရင်ဘဝတွင် လုမိသားစုသည် မခွဲကြသောကြောင့် မိသားစုက ပိုမိုဆင်းရဲလာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မောင်ငယ် လက်ထပ်ရန် အလှည့်ကျသောအခါ အိမ်တွင် လက်ထပ်ပွဲအတွက် ငွေမရှိသောကြောင့် မတတ်နိုင်ဘဲ ငွေအနည်းငယ်သာ လိုသောမိန်းကလေးကို လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက အိမ်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ထိုသို့သောလူမျိုးကို ရရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူမ၏မောင်ငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သိမ်မွေ့ချောမောသော မောင်ငယ်လေးဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မောင်ငယ်လေးသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူမ အမြဲတမ်းတွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့သော ယဉ်ကျေးမှုမရှိသည့် အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ဘဝက မိဘအိမ်သို့ အကြိမ်အများအပြား မပြန်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ပြန်လာတိုင်းတွင် သူမသည် သူ၏ယောင်းမဖြစ်သူက ပစ္စည်းတောင်းရန် လာသည်ဟူသော လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် မောင်ငယ်လေး၏အရည်အချင်း မရှိမှုများကို ပြစ်တင်ပြောဆိုသော ယောင်းမ၏ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းနည်းခဲ့သော်လည်း သူမသည် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်း၏မိသားစုသည်လည်း ထိုသို့သောလူမျိုး ဖြစ်သောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အခက်အခဲရှိနေသည်၊ ဤကိစ္စများကို မည်သို့လုပ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

နောက်ပိုင်းတွင် အစ်ကိုကြီးသည် သူမအတွက် စားနပ်ရိက္ခာများ ပို့ပေးရင်း မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သောအခါ မရီးက သူမကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သည်။ မိဘများ အလယ်တွင် ခက်ခဲသော အနေအထား မဖြစ်စေရန်အတွက် သူမသည် မိဘမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းတွင် ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မိဘမိသားစု၏အကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းနေခဲ့သည်။ မိဘများ ဆုံးပါးသွားခြင်းနှင့် မောင်ငယ်လေး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဟူသော သတင်းများကို သူမအတွက် စုံစမ်းပေးသောသူက ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မောင်ငယ်လေး သည် မတော်တဆမှု တစ်ခုမှ မဖြစ်ခဲ့ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်ကိုသွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

23 03

နောက်ပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်ငယ်လေးသည် ထိုအိမ်ကို မုန်းတီးခဲ့မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ထိုအိမ်မှလူများနှင့် ကိစ္စများကို မုန်းတီးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိဘများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်မှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ သူသည် အဝေးကြီးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဒုက္ခများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် သွေးအန်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ကျန်းမာရေးက မကောင်းတော့ပေ။

အရင်တုန်းက လုကျောင်းယွဲ့သည် ကံကြမ္မာ၏ဆိုးရွားမှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသောအခါ ကံကြမ္မာကို လက်ခံခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ တုမုဆိုးမက သူမကို ထိုသို့ဆက်ဆံသောအခါ သူမက ကံကြမ္မာကို လက်ခံခဲ့သည်။ မိဘကို ရိုသေခြင်းက အဓိကဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီး ဆုံးပါးသွားသည်။ မိဘများလည်း ဆုံးပါးသွားသည်။ သူမက ကံကြမ္မာကို လက်ခံခဲ့သည်။ လူကောင်းက အသက်တိုပြီး လူဆိုးက အသက်ရှည်သည်။

အရင်ဘဝတွင် သူမသည် ကံကြမ္မာကို တစ်သက်လုံး လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဘဝတွင် သူမသည် ကံကြမ္မာကို လက်မခံလိုတော့ပေ။ သူမ၏မိသားစုက ထိုသို့သော အဆုံးသတ်မျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးဟု သူမတွေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပွဲကို မဖြစ်စေရ။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီး၏လက်ထပ်ပွဲကို မနှောင့်နှေးစေရ။ နောက်ပိုင်းတွင် မရီးက အိမ်ကို မုန်းတီးလာမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးငယ်၏လုပ်ငန်းကို မပျက်စီးစေရ။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုရော မောင်ပါ နှစ်ယောက်လုံး စာသင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမသည် သိပ်လိမ္မာသည် မဟုတ်ကြောင်း အမြဲတမ်းသိသည်။ သူမ၏စိတ်နေစိတ်ထားက အလွန်နူးညံ့ပြီး သတ္တိကလည်း နည်းပါးသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို အနည်းငယ်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလျှင် သူမသည် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကိုပင် ထုတ်ပေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမသည် အလွန်ရိုးသားပြီး အကြံအဖန် မလုပ်တတ်ပေ။ လူတို့၏စိတ်ကို ခန့်မှန်းရန်လည်း သင်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဤရက်ပိုင်းအတွင်းတွင် ညဘက်၌ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အသုံးမကျသောကြောင့်၊ အလွန်မိုက်မဲသောကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးချမ်းလာခဲ့သည်။ မသိလျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ယူရမည်။ အလျင်စလိုလုပ်လျှင် မအောင်မြင်ပေ။ တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားရမည်။ သူမသာ ခိုင်မာမှုရှိပြီး လုပ်ဆောင်မည်ဆိုလျှင် ဤအရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။

ယခုတွင် သူမ လုပ်ရမည့်အရာက...

ငွေရှာခြင်း၊ ငွေအများကြီးရှာခြင်းဖြစ်သည်။

“မောင်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်မကြီးက အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ငွေတွေ ရှာပေးနိုင်မှာပါ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း သက်သေမပြနိုင်သောကြောင့် ဤအတိုင်း ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သူသည် အရင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အစ်မကို သတိရနေသည်။ သူ၏အစ်မက ဘယ်အချိန်က ဤမျှခေါင်းမာလာသည်ကို သူ မသိပေ။ သူသိသည်မှာ ငွေရှာသော အလုပ်ကို အမျိုးသမီးများ မလုပ်သင့်ပေ။

“အစ်မ၊ အစ်မ လုပ်နိုင်တာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ သိသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား” လုကွမ်းကျိသည် မိန်လန်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“မကြောက်ဘူး” သူမသည် တိတ်တိတ်လေး လုပ်လိုက်မည်။ ဤရက်ပိုင်းများတွင် မိဘနှစ်ပါး အပြင်သွားပြီးနောက် သူမသည် အခန်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

လုကွမ်းကျိသည် မတတ်သာတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီအိမ်ကလူပဲ။ ငါလည်း အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ အင်အားတစ်ခုပေးချင်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် စကားပြောရာတွင် အငြင်းပွားတတ်သူ သို့မဟုတ် အချေအတင် ပြောတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ညီဖြစ်သူက အလွန်မှန်ကန်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြောသောအခါ သူမသည် သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် စကား ရှာမရခဲ့ပေ။ သူမသည် မောင်ငယ်ကို အင်အားမပေးနဲ့ဟု ပြောနိုင်မည်လား။ ထိုသို့ပြောလျှင် မောင်ငယ်၏စိတ်ကို နာကျင်စေလိမ့်မည်။

လုကွမ်းကျိသည် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ပြောလာသည်။ “အစ်မ၊ ကြည့်ပါဦး။ အစ်မကြီးက တိတ်တဆိတ် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ငွေစုချင်တာ။ ငါက မိသားစုမှာ ဒုတိယမြောက်သားဖြစ်ပြီး ယောကျ်ားလေးလည်း ဖြစ်တယ်။ ငါလည်း ဒီလိုပဲ စဥ်းစားနေတာ။ ဒါကြောင့် အစ်မကြီး ငါ့ကို မတားဆီးပါနဲ့။ ငါလည်း အစ်မကြီး ပန်းထိုးအလုပ် တိတ်တိတ်လေးလုပ်ပြီး ငွေရှာချင်တယ်ဆိုတာ အမေကို မပြောပါဘူး။ ဘယ်လိုလဲ”

လုကွမ်းကျိသည် ဤစိတ်ကူးက ကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

23 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် မောင်လေးဖြစ်သူက ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော ဟန်ကျင်းသည် အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် သူမ၏ပုံစံက ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေရန်အတွက် သူသည်လည်း သူမကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ မင်း လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေကို အထင်သေးတာလား။ မင်း ငါ့ကို လူဆိုးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား”

သူ၏မျက်နှာသည် ခက်ထန်သော မျက်နှာ ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ကျင်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော ပုံစံမျိုးကို တမင်ဖန်တီးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင့်ဇီ၊ ကျွန်မ ဒီလိုမလုပ်ပါဘူး။ ဦး… ဦးလေးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”

လူကောင်းဟု အခေါ်ခံရသော ဟန်ကျင်း၏စိတ်ထဲတွင် နွေရာသီတွင် ရေအေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးမြနေသည်။

လူကောင်းဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင် မင်း ဘာလို့ မင်းမောင်လေးကို လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာကို တားဆီးနေတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို စိတ်မချတာလား။ ငါ ခေါ်သွားတဲ့အတွက် မင်း စိတ်ချပါ။ ငါ သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးမယ်။ သူ့ကို ဘာမကောင်းတဲ့အရာမှ မထိတွေ့စေရဘူး”

ဤသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်သော အရာဖြစ်သည်။ လောင်းကစား၏ အန္တရာယ်က ကြီးမားသည်။ သူမသည် မောင်ငယ်က ဤသို့သောနေရာမျိုးတွင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုများကို မခံနိုင်ဘဲ မကောင်းသည့် အရာများကို သင်ယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်သင့်သလား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

အခြားသူ၏ မျက်လုံးများက မည်းနက်ပြီး တောက်ပနေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းမှန်နေသည်။

ဤသည် လူကောင်း၏မျက်နှာ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံအချို့ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဤဘဝနှစ်ခုတွင် သူမ အနက်ရှိုင်းဆုံး သိရှိလာသည့်အရာက ငါသည် လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားသောသူက လူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ပေ။ အလားတူပင် လူကောင်းတစ်ဦးနှင့် မတူသောရုပ်ရည်ရှိသူကလည်း လူဆိုးတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

******

24 01

အခန်း (၂၄) စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း

လုကွမ်းကျိသည် ကွမ်းကျီ လောင်းကစားရုံသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင် အမျိုးမျိုးသော လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သခင်လေးများ၊ ကုန်သည်များ၊ လမ်းဘေးလူဆိုးများလည်း ရှိသည်။ ငွေများစွာ အကုန်အကျခံသူများ ရှိသကဲ့သို့ ငွေအားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားသောကြောင့် လောင်းကစားရုံမှ နှင်ထုတ်ခံရသူများလည်း ရှိသည်။ ငွေအနိုင်ရရှိသောကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသူများရှိသကဲ့သို့ ငွေရှုံးနိမ့်သောကြောင့် ဆဲဆိုနေသူများလည်း ရှိသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အံ့အားသင့်၊ ထိတ်လန့်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှန်တကယ် မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ သူသည် အိမ်သို့ပင် ပြန်ချင်ခဲ့သည်။ ပြန်ဆုတ်ခွာချင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာက အလွန်ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် ဆက်မလုပ်နိုင်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်တွင် အလုပ်ပင်ပန်းစွာ လုပ်နေသော အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ရန်အတွက် စောစောထွက်ပြီး ညမှပြန်လာသော အဖေ၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ထွက်လုပ်နေသော အမေတို့ကို စဥ်းစားသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ငွေရှာရန်သာ လာခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများ၏ကိစ္စများနှင့် သူ့အတွက် ဘာဆိုင်သလဲ။

သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော ဟန်ကျင်းသည် ဤသို့မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လုမောင်နှမနှစ်ဦးရှေ့တွင် ကောင်းမွန်စွာ ပြောခဲ့သော်လည်း ဤကလေးငယ်သည် ရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မလိုက်လျောနိုင်မည်ကို သူ အတော်လေး စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာကို မကြိုက်သောကြောင့် ဆယ်ကျော်သက်ကလေးတစ်ဦး အနေဖြင့် မပြောလိုတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကလေးငယ်က ရဲရင့်သောနှလုံးသား ရှိနေသည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်ကြာတွင် လုကွမ်းကျိ၏ လုပ်ဆောင်မှုများသည် ဟန်ကျင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး ဥာဏ်ကောင်းသည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း စောင့်ကြည့်ပြီး သင်ယူတတ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ဟန်ကျင်း ခေါ်ဆောင်လာသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် လောင်းကစားရုံရှိ လူများအားလုံးက သူ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့ကြသည်။ မကြာမီတွင် သူသည် ဤနေရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နေနိုင်ခဲ့သည်။

လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အရည်အချင်းနှစ်ခု လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် လုကွမ်းကျိကဲ့သို့ လောင်းကစားသမားများအတွက် လက်ဖက်ရည်ခွက်များ တင်ပေးရသော အလုပ်မျိုးကို လုပ်သူများအနေဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအရည်အချင်းများက ဥာဏ်ကောင်းပြီး လိမ္မာရမည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားတတ်ရမည်။ လောင်းကစားသမားက အနိုင်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ ဂုဏ်ပြုတတ်ရမည်။ ရှုံးနိမ့်သောအခါ အဝေးတွင် နေတတ်ရမည်။

စစချင်းတွင် လုကွမ်းကျိသည် ဤအရာများကို မသိပေ။ သူသည် သူ့ကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်နေသော အခြားသူများထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်။ သူတို့၏အလုပ်ကို စားပွဲထိုးဟု မခေါ်ဘဲ အလုပ်သမားဟုသာ ခေါ်သည်။ ဤအလုပ်သမားများက လူတိုင်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည် မဟုတ်ပေ။ လူ ရွေးချယ်တတ်ရသည်။

အကြွေစေ့အနည်းငယ်သာ သယ်ဆောင်လာသောသူများကို ငွေအများကြီးပါလာသော ဧည့်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဥ်နိုင်မည်လား။ မနှိုင်းယှဥ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာလုပ်နိုင်လျှင် ဟန်ကျင်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း နေ့စဥ် ဆုချသောငွေပင် အများအပြားရှိသည်။

ထိုနေ့တွင် လုကွမ်းကျိ ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သခင်လေးတစ်ဦးသည် ငွေအနိုင်ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ငွေပြားတစ်ချပ် ဆုချခဲ့သည်။

ဤသည် လုကွမ်းကျိ ပထမဆုံးအကြိမ် ငွေအများကြီး ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုငွေကို လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်လျံခန့်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

“ဝိုး။ ဆုချခံရတာပဲ။ မဆိုးဘူး” တစ်စုံတစ်ဦးက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးသောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တုန်းဇီဟု ခေါ်သည်။ လုကွမ်းကျိ လောင်းကစားရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံးသိကျွမ်းခဲ့သော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။

ကွမ်းကျီ လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်သမားများစွာရှိပြီး အားလုံးက ဥာဏ်ကောင်းကြသည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် တုန်းဇီသာ အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ တုန်းဇီသည် ခေါင်းပြောင်၏တူ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းပြောင်သည် ဟန်ကျင်း၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကွမ်းကျိ လောင်းကစားရုံသို့ စရောက်သောအခါ တုန်းဇီနှင့်အတူ လောင်းကစားသမားများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးပုံကို သင်ယူခဲ့သည်။

တုန်းဇီသည် ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီး လုကွမ်းကျိထက် သုံးနှစ်ပိုကြီးသည်။ သူသည် ကြည့်ကောင်းပြီး စကားပြောချိုသာသောကြောင့် နေ့စဥ် ဆုချသောငွေများစွာ ရရှိလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရက်ရောသူဖြစ်သည်။ မကြာခဏဆိုသလို သရေစာများနှင့် မုန့်များ ဝယ်ယူပြီး လုကွမ်းကျိနှင့် ဝေမျှစားသည်။

24 02

လုကွမ်းကျိသည် အမြဲတမ်း အစားအစာများ စားခဲ့ရသောကြောင့် ပြန်ဧည့်ခံချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေမရှိခဲ့ပေ။ လောင်းကစားရုံသို့ ရောက်လာသည်မှာလည်း မကြာသေးသောကြောင့် စကားပြောလည်း နုံချာပြီး လက်မထိုးတတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆုချသောငွေ ရရှိသည်မှာလည်း လက်ချိုးရေ၍ပင် ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆုချသောငွေ ရရှိသောအခါ သူသည် ပြန်လည်ဧည့်ခံချင်ခဲ့သည်။

“တုန်းဇီအစ်ကို၊ ဘာစားချင်လဲ။ ငါတို့ စားဖို့ သွားဝယ်ပေးမယ်”

တုန်းဇီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ကြိုက်တာယူလာပါ။ ငါ အခုမှ စားပြီးတာ။ ဗိုက်မဆာသေးဘူး”

သူပြောသောစကားကို ကြားသော်လည်း လုကွမ်းကျိသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး စားစရာများ ဝယ်လာခဲ့သည်။ သူတို့လို ဆယ်ကျော်သက်ကလေးများသည် သကြားလုံးနှင့် သစ်သီးများကဲ့သို့ ကလေးစားစရာများကို စားကြမည်မဟုတ်ပေ။ လုကွမ်းကျိသည် ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ကြေးပြားတစ်ရာနီးပါး သုံးစွဲခဲ့ရသောကြောင့် နာကျင်မှုများ ခံစားလိုက်ရသည်။

နာကျင်သော်လည်း ဝယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆက်ဆံရေးတွင် ပေးကမ်းမှု၊ ရယူမှု ရှိသည်။ ပေးခြင်းမရှိဘဲ ရယူခြင်းသာရှိလျှင် နောင်တွင် မည်သူကမှ သင့်နှင့် မဆက်ဆံတော့ပေ။ လောင်းကစားရုံသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ဤရက်ပိုင်းများအတွင်းတွင် လုကွမ်းကျိသည် ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ နိယာမများစွာကို သင်ယူခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လုပ်ငန်းက နည်းပါးနေပြီး လာရောက်သူလည်း နည်းနေသည်။ ညီနောင်နှစ်ဦးသည် လူမမြင်ရသောနေရာကို ရှာဖွေပြီး ကြက်ကင်ကို ဝေမျှစားကြသည်။

“ငါ ဦးလေးကျင့်ဇီကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ တစ်ခုခု ဝယ်ပေးချင်သေးတယ်” လုကွမ်းကျိက ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဟန်ကျင်းကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လောင်းကစားရုံ အထက်အောက်တွင်ရှိသော လူများအားလုံးက သူ့ကို ရင်နွေးနွေးဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်။ သူ နားမလည်သောနေရာများတွင်လည်း လူကောင်းများက အကြံဉာဏ်များ ပေးတတ်ကြသည်။ သူသည် ရွာမှ ထွက်လာသော ရွာသားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် လူများက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရသနည်း။ မပြောဘဲလည်း သိသည်။ ဦးလေးကျင့်ဇီ၏မျက်နှာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးမှသာ အစ်မ၏ ဦးလေးကျင့်ဇီဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူက နာမည်ကြီး ဟန်ကျင်း ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

သူသည် ဟန်ကျင်း၏ နာမည်ကို ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ကောင်းသောနာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် ထိုကောလာဟလများကို မယုံကြည်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ လုကွမ်းကျိသည် ဟန်ကျင်းနှင့် ပိုမိုဆက်ဆံသောအခါ သူ့ကို ပိုမိုလေးစားလာခဲ့သည်။

တုန်းဇီသည် ကြက်ရိုးကို စုပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ငွေက မလုံလောက်လောက်ပါဘူး။ ငါ့ဦးလေးတို့က ငွေရှာရလွယ်တာကြောင့် သုံးရလည်း ရက်ရောကြတယ်။ မင်းရဲ့ငွေနဲ့ သူတို့ကို ညစာတစ်နပ် ဧည့်ခံဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ဤငွေက သူ့အတွက် အများကြီးဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများအတွက် ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ အရင်က ရွာတွင်ရှိစဉ်က ကြေးပြားအပြားတစ်ဆယ်ပင် သူ့အတွက် ငွေအများကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် လောင်းကစားရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ငွေသုံးစွဲခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာ သူသိခဲ့ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ ကျေးဇူးတင်တာက စိတ်ဆန္ဒကို ပြသတာပဲ”

“ဒါဆို ငါ ဘာဝယ်ပေးရမှာလဲ”

“ဒါတော့ ငါ မသိဘူး” တုန်းဇီသည် လက်ထဲမှ ကြက်ရိုးကို ပစ်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ချပ်ကို ထုတ်ကာ လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ “ငါကတော့ မင်း ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်။ မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ ဟန်ဦးလေးက သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ သူက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။ ဒီလိုမျိုးတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူဆိုရင် ဟန်ဦးလေးက မင်းကို မြို့နယ်ကို လမ်းကြုံ မလိုက်ပို့ပေးတော့ဘူး”

ဤသည် လုကွမ်းကျိ အလွန်ရှက်ရွံ့နေသောနေရာ ဖြစ်သည်။ သူ မြို့နယ်သို့ တစ်ခါလာဖို့ မလွယ်ပေ။ နွားလှည်းနှင့် သွားနိုင်သော်လည်း နှေးကွေးသည်။ ဟန်ကျင်းက သူ့အတွက် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းသည် နေ့စဥ် အိမ်ပြန်ရသည်။ ဟန်ရွာသည် တာ့ရှီးရွာ၏ အနီးအနားတွင် ရှိသောကြောင့် သူသည် နေ့တိုင်း လုကွမ်းကျိကို လမ်းကြုံလိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်က ကိစ္စမရှိသော်လည်း အကြိမ်များလာသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် မကောင်းဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူက ငြင်းပယ်လျှင်လည်း စကားမပြောနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤငွေကို အလွန်အမင်း လိုအပ်ပြီး မြို့နယ်သို့ တစ်ခါလာရသည်မှာ မလွယ်ကူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

24 03

လုကွမ်းကျိသည် ဟန်ကျင်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်က ဂရုစိုက်သည်ဖြစ်စေ မစိုက်သည်ဖြစ်စေ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ထဲမှ ပန်းထိုးအလုပ်ကို လုပ်နေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏မိဘများ ပြန်ရောက်တော့မည်။ သို့သော် မောင်ငယ်က ယခုချိန်ထိ ပြန်မရောက်သေးပေ။

သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးလာခဲ့ပြီး ပန်းထိုးအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အိပ်ရာကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်လာသည်။ ချောမောသောမျက်နှာတွင် ပြုံးနေသည်။ မောင်ငယ် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ”

လုကွမ်းကျိက ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင့်ဇီက ရုတ်တရက် အလုပ်ရှိလို့ ခဏလေး နှောင့်နှေးသွားတာ။ အစ်မ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါအချိန်ကို ကြည့်နေတာ။ နောက်ကျရင်လည်း မကြောက်ပါနဲ့။ ငါက အာ့ကုန်တို့အိမ်မှာလို့ အစ်မကြီးက အမေကို ပြောလိုက်ပေါ့၊”

ဤသည် ဆင်ခြေတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် လိမ်ပြောခြင်းကို အမြဲတမ်း မကြိုက်ပေ။ သူမ၏အမေကို လိမ်ပြောခြင်းမှာ ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မလိမ်ပြောရခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် အိတ်ထဲမှ မုန့်ထုတ်တစ်ထုတ်ကို ထုတ်ယူပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ဒါ ငါဝယ်လာတဲ့ မုန့်ပါ။ သိမ်းထားလိုက်ပြီး ခဏနေရင် လျို့လန်နဲ့အတူ စားလိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလဲ။ ဒီနေ့လည်း ဆုချခံရတာလား”

“ငွေအပြား ငါးဆယ်ကျော်ရတယ်။ ပြီးတော့ ငွေတစ်ပြားစာ ငွေစ နှစ်လျံ ရတယ်” လုကွမ်းကျိသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုနေရာက ငွေရှာရလွယ်ကူခြင်းကို ထိတ်လန့်သွားသည်။ အရင်က သူမသည် မောင်ငယ်က ထိုသို့သောနေရာမျိုးသို့ သွားခြင်းကို ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

“နင် အဲဒီကို အလုပ်လုပ်တာကို အစ်မ မတားတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကောင်းတဲ့အရာတွေ မသင်ယူဖို့ သတိထား” ဤစကားကို လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်ငယ် မကောင်းသောသူ မဖြစ်စေရန် နေ့တိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးလေးကျင့်ဇီက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သိပ်မစိုးရိမ်တော့ပေ။

ဟန်ကျင်းနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် သူသည် ယုံကြည်ထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေးခဲ့သည်။

သူမ၏မောင်လေးကို အလုပ်ရှာပေးရုံသာမက နေ့တိုင်းလည်း လမ်းကြုံလိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ညနေပိုင်းတွင်လည်း ပြန်လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းကျိထံမှ လောင်းကစားရုံတွင် ဟန်ကျင်းက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး အကြံပေးသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး သူ့ကို ပို၍ကျေးဇူးတင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ခဲ့သော်လည်း မည်သို့ကျေးဇူးတင်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

“အစ်မ၊ ငါ့လက်ထဲမှာလည်း အခု ငွေနည်းနည်းပါးပါး စုမိပြီ။ ငါ ဦးလေးကျင့်ဇီကို ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်။ သူက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမတော်စပ်ဘူး။ ဦးလေးငယ်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိနေရင်တောင် ဒီလိုအဖြစ်ကို မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ” ဤနေရာတွင် မောင်နှမနှစ်ဦးသည် အတူတူတွေးခဲ့ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏတာ စဥ်းစားခဲ့သော်လည်း အကောင်းဆုံးအကြံဉာဏ်ကို မရရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် မောင်ငယ်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ဦးလေးကျင့်ဇီကို ထမင်းကျွေးချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲက ငွေနဲ့ မြို့နယ်မှာရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ ဧည့်ခံဖို့မလုံလောက်ဘူး။ တစ်ခုခု ဝယ်ပေးဖို့ဆိုရင်လည်း ဘာဝယ်ပေးရမှန်း မသိဘူး။ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာက ပို့ပေးဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ စျေးပေါတာက ပို့ပေးဖို့လည်း ခက်တယ်”

မောင်ငယ်ပြောသောစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဥ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

24 04

လုကွမ်းကျိက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဦးလေးကျင့်ဇီက လက်ထပ်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ပုံမှန်အဝတ်အစားတွေကိုလည်း လူတစ်ဦးက ဂရုစိုက်ပေးရတာ မဟုတ်ဘူး။ နေ့တိုင်း ဒီအဝတ်အစားကိုပဲ ဝတ်နေတာ။ ဒါကြောင့် ငါတို့က သူ့ကို အဝတ်အစားတစ်စုံ ပို့ပေးရအောင်။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ပြသနိုင်ပြီး အရမ်းကြီး ထူးဆန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကိစ္စတွင် သူသည် အစ်မကို အမှန်တကယ် အကူအညီတောင်းရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏အစ်မကသာ အဝတ်အစားချုပ်ရာတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏အမေကလည်း ချုပ်နိုင်သော်လည်း သူသည် မိသားစုကို လျှို့ဝှက်ပြီး လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူမ တစ်သက်လုံး မိသားစုအတွက်သာ အဝတ်အစား ချုပ်ပေးခဲ့ပြီး အခြားသူများအတွက် တစ်ခါမျှ မလုပ်ပေးဖူးပေ။ သို့သော် အရင်ဘဝက ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး ရောင်းချခဲ့သော အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ဤအရာကို သိပ်အရေးမကြီးဟု ယူဆသည်။

“ဒီအရာက ပို့ပေးဖို့ မကောင်းဘူးလား”

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့လက်ရာက ဒီလောက်ကောင်းတာကို...”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ လူများ၏အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိန်လန် ပြန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို အစ်မ၊ ငါတို့ ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်။ အဝတ်အစားအတွက် ငွေကို ငါပေးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ခုခုပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း မိန်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မောင်နှမနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး စကားကို ရပ်လိုက်သည်။

ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း လုအိမ်၏ အပေါ်ထပ်တွင် မီးခိုးငွေ့များ လွှမ်းနေသည်။

ချွေ့သည် ဤသို့မြင်သောအခါ စိတ်ပူပန်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဤရက်ပိုင်းများတွင် အိမ်၏လှုပ်ရှားမှုများကို သူမ မြင်နေသည်။ တတိယချွေးမသည် နေ့စဥ် ကြက်ကိုရိုက်၊ ခွေးကို ဆဲဆိုနေသည်။ ဒုတိယစုံတွဲသည် စောစောထွက်ပြီး ညမှပြန်လာသောကြောင့် နေ့တိုင်း အိမ်တွင်မရှိပေ။ သားကြီးနှင့် ချွေးမသာ ပုံမှန်ရှိသည်။ သို့သော် ချွေးမကြီးဟူသည် သူတို့လူကြီးနှစ်ဦးကို ပြုံးပြခြင်းမရှိပေ။

ချွေ့သည် ဘာပြောရမည်ကို မသိသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။

လုအဘိုးကြီးသည် အဘွားကြီးက အနောက်ဘက်အခန်းမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ “သမီးလေး ဘယ်လိုလဲ”

“ရှင်းအာနဲ့ စကားပြောနေလို့လား မသိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ထက်တော့ ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေတယ်”

လုအဘိုးကြီးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။ ပိုကောင်းလာလျှင် ကောင်းသည်။ အိမ်က ဤမျှရှုပ်ထွေးနေပြီး တကယ်လို့ မကောင်းရင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မသိပေ။

ချွေ့သည် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း စိတ်ထဲမှ ကိစ္စကို အဘိုးကြီးကို မပြောချင်သေးပေ။

ကိစ္စသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က စတင်ခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းများတွင် ချွေ့သည် သမီးငယ်၏အခန်းတွင် အိပ်ခဲ့သည်။ သူက နောက်တစ်ကြိမ် ဖျားနာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ရက် ညသန်းခေါင်တွင် ချွေ့သည် ရေဆာပြီး နိုးလာခဲ့သည်။ ရေထသောက်လိုက်သောအခါ သမီးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် စကားပြောနေသည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သာမန်အိပ်မက်စကားသာ ဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ တုမိသားစုမှ လူငယ် တုလျန်နှင့် ပတ်သက်နေခဲ့သည်။

ချွေ့သည် နားထောင်ရင်း ပိုမိုထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် လုကွေ့လီ နိုးလာသောအခါ ချွေ့သည် သမီးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

လုကွေ့လီသည် အစတွင် မပြောခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် မေးခွန်းများကြောင့် သူမသည် တုလျန်ကို ကြိုက်နေကြောင်း ပြောခဲ့ရသည်။

ချွေ့သည် ထိတ်လန့်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဝမ်းနည်းခဲ့ရသည်။ သူမသာ မရှိခဲ့ပါက သမီးသည် ဤသို့သောခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့သောခန္ဓာကိုယ်မျိုး မရှိခဲ့ပါက သမီးသည် ဤမျှဒုက္ခများစွာကို မခံစားရဘဲ လက်ထပ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

++++++