အခန်း (၂၇-၂၈)

27 01

အခန်း 27 ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်းခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ဟန်ကျင်းသည် အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လူအများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် အနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိခြင်းကြောင့် ထိုသို့သော အရောင်ပြောင်းလဲမှုကို မြင်သောအခါတွင် လူအများသည် အနည်းငယ် စိမ်းနေကြသည်။

ဟူဆန်းကမူ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။ “ကျင့်၊ ဒီအဝတ်အစားတွေကို ဘယ်မှာချုပ်တာလဲ။ တော်တော်ကောင်းတယ်နော်။ ဘယ်မှာ ချုပ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြပါအုံး။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့လည်း သွားချုပ်ကြမယ်လေ”

အိမ်တွင် နေထိုင်သူများအားလုံးသည် လူပျိုလူလွတ်များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သူ မရှိသောကြောင့် အများအားဖြင့် အဆင်သင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားများသာ ဝယ်ဝတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟူဆန်း၏မေးခွန်းကို မည်သူမျှ သံသယမဝင်ကြသော်လည်း ဟန်ကျင်းကတော့ ထိုစကား၏နောက်ကွယ်မှ စနောက်လိုသည့်သဘောကို နားလည်လိုက်သည်။

ဟူဆန်း၏စကားကြောင့် လူအများက ဟန်ကျင်းကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အဝတ်အစားသည် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စာမတတ်သူများနှင့် အတွေ့အကြုံမရှိသူများ ဖြစ်သောကြောင့် တိတိပပ မဖော်ပြနိုင်ကြသော်လည်း ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခေါင်းဆောင်၏ပုံစံသည် အခြားလူများနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

အဝတ်အစားမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် အသားကောင်းသော ချည်ထည်ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ငွေရောင်မီးခိုးရောင်ကို အသုံးပြုထားပြီး လက်အစွပ်နှင့် ခြေထောက်တို့တွင် ကျဉ်းမြောင်းအောင် ချုပ်ထားကာ၊ အနားသပ်များ၊ လက်အစွပ်နှင့် ခြေထောက်တို့တွင် တစ်ရောင်တည်း ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုရင့်သော အရောင်ဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ပန်းထိုးများ ပါဝင်သည်။ ၎င်းကို အရင့်ရောင်ခါးပတ်နှင့် ဖိနပ်တို့ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားခြင်းကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် ပို၍ပင် ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။

ထိုအချိန်က လုမောင်နှမနှစ်ဦးသည် မည်သည့်အဝတ်အစားပုံစံကို ပေးရမည်ကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ကူးရှိသည့်အတိုင်း အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော ဝတ်စုံကို ပေးလိုသော်လည်း လုကွမ်းကျိကမူ လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုဝတ်စုံသည် သင့်လျော်ခြင်းမရှိဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ကျင်းသည် အမြဲတမ်းရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်ကို သိရှိပြီး ထိုကဲ့သို့သော ဝတ်စုံတစ်စုံကိုသာ ချုပ်လုပ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

အထည်များကို လုကွမ်းကျိ ရှာဖွေထားသောငွေဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အထည်များ မဟုတ်သော်လည်း တစ်လကျော်ကြာအောင် ချုပ်ထားရသည်။ ပုံစံမပျက်စေရန် လုကျောင်းယွဲ့က အများကြီးကြိုးစားခဲ့သည်။

လူအများ၏တုံ့ပြန်မှုများအရ လုကျောင်းယွဲ့၏ ကြိုးစားမှုများသည် အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ဟု ဆိုနိုင်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါအုံး”

“ခေါင်းဆောင်၊ ဒီအဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတယ်။ အပြင်ကဆိုင်တွေမှာ ချုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို တော်လွန်း တတ်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ယောက်က ချုပ်ပေးထားတဲ့ပုံပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ကိုင်ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် မထူးခြားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

လူအများက သူ့ကိုစနောက်နေသည်ကို မြင်တော့ မျက်ခုံးပင့်ကာ… “ဘာလဲ၊ ဒီနေ့ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလား။ အမြန် အလုပ်ပြန်လုပ်ကြတော့”

လောင်းကစားရုံတွင် နေထိုင်သူတိုင်းသည် ဉာဏ်ကောင်းကြသည်၊ အထူးသဖြင့် ဟန်ကျင်း၏စရိုက်ကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။ ဒါကိုတွေ့တော့ အခြားဘာကိုမှ တွေးမနေတော့ဘဲ အားလုံးဝိုင်းရယ်ကာ ကွဲသွားကြပြီး ခေါင်းဆောင်အတွက် ဘယ်မိန်းကလေးက ဒီလိုဝတ်စုံမျိုး ချုပ်ပေးလဲဆိုတာကို လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

ဟူဆန်းကတော့ မထွက်ခွာဘဲ ကျန်ရစ်နေသည်။

“ကျင့်၊ ခင်ဗျား စုံစမ်းခိုင်းတာ အဖြေထွက်လာပြီ။ တာ့ရှီးကျေးရွာနဲ့ လီဟွားလင်းကျေးရွာမှာ လူတွေနဲ့ စုံစမ်းကြည့်တော့ လုမိသားစု ဒုတိယသမီးက စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မကြားဖူးကြဘူး”

27 02

ထိုစကားကိုကြားတော့ ဟန်ကျင်း၏မျက်ခုံးများ ရှုံ့သွားသည်။

ဘယ်သူမှ မကြားဖူးဘူးလား။ လုကွမ်းကျိက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့အစ်မရဲ့ စေ့စပ်ပွဲအကြောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမယ်။

ဟူဆန်းသည် ဟန်ကျင်းနှင့်အတူ နှစ်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ရင်းနှီးသော လူယုံဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းက သူ့ကို စုံစမ်းခိုင်းသည်ဆိုတော့ ဟူဆန်းသည် ဟန်ကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ဆိုတာကို သေချာနားလည်သည်။

“ဒါဆို ငါတို့ လုကွမ်းကျိဆီကနေ စကားတွေ ထုတ်ယူကြမလား”

ဟန်ကျင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူဆန်းက ပြုံးစစဖြင့်… “ကျင်း၊ ဒီအလုပ်ကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ ခင်ဗျား မပူပါနဲ့။ ငါတို့ ကြိုးစားကြပြီး ခင်ဗျားကို ညီမလေးနဲ့ မြန်မြန်ချစ်ရေးဆိုနိုင်အောင် လုပ်ပေးပါမယ်”

ဟန်ကျင်းက သူ့ကို ရယ်မောကာ ဆဲလိုက်သော်လည်း တားမြစ်ခြင်းတော့ မပြုပေ။

လောင်းကစားရုံကဲ့သို့သောနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် အလုပ်များသလို အလုပ်အားချိန်လည်း များသည်။

လောင်းကစားရုံများသည် တစ်ညလုံး ဖွင့်ထားကြပြီး အလုပ်အများဆုံးအချိန်မှာ ညဘက်ဖြစ်သည်။ နေ့ဘက်တွင်လည်း လုပ်ငန်း လည်ပတ်နေသော်လည်း ညဘက်လောက်တော့ လူများမများပါ။

လုကွမ်းကျိသည် မိသားစုအခြေအနေကြောင့် နေ့ဘက်တွင်သာ အလုပ်လုပ်ရသည်။ နေ့ဘက်လုပ်ငန်းသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အများဆုံးဖြစ်သောကြောင့် မနက်ပိုင်းတွင် အားလပ်ချိန်များသည်။

ရီရှောင်၏ မျက်လုံးများ ညိုမည်းနေသည်ကို မြင်တော့ လုကွမ်းကျိက မေးလိုက်သည်။ “မင်း ညက တစ်ညလုံး ထပ်စောင့်နေတာလား”

ရီရှောင်က သမ်းဝါးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူတို့၏အလုပ်များတွင် အလုပ်ချိန်သည် အလွန်လွယ်ကူသည်။ ရင်းနှီးလာသောအခါတွင် စောလာသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျလာသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သူမျှ စောင့်ကြည့်နေခြင်းမရှိပေ။ အလားတူပင်၊ သင်သည် အချိန်ပိုလုပ်ပါက မည်သူမျှ ပြောမည်မဟုတ်ပါ။

အလုပ်ပိုလုပ်လျှင် အလုပ်သမားခ ပိုမရသောကြောင့် ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲဟု မေးကောင်းမေးနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် ကြာကြာလုပ်ဖူးသူများကမူ သူတို့၏ လုပ်အားခသည် အလွန်အရေးမပါကြောင်း သိရှိကြပြီး ဆုငွေပေါ်တွင်သာ မှီခိုကြသည်။ ဆုငွေနှင့်ပတ်သက်လာသောအခါတွင် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ဗဟုသုတအမြင်တို့နှင့် ပတ်သက်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရဲရင့်သော လောင်းကစားသမားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူသည် တစ်ညလုံး လောင်းကစားနိုင်သည်။ ကံကောင်းပါက ဆုငွေအများအပြား ရနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဘာမှရမည်မဟုတ်ပေ။

“ဘယ်လိုလဲ” လုကွမ်းကျိက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ရီရှောင်က တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး “မမေးပါနဲ့တော့။ သူက ကံဆိုးတဲ့ကောင်။ သူ့ဘောင်းဘီတောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်”

ထို့ကြောင့် သူသည် ဆုငွေမရဘဲ ထိုလူသည် ငွေဆုံးရှုံးသောကြောင့် ဒေါသထွက်နေပြီး သူ့ကိုတောင် ခြေထောက်နှင့် ကန်လိုက်သည်။ အလွန်ကံဆိုးလှသည်။

“ငါ အရင်ပြန်တော့မယ်။ အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ” လက်ဖြင့် ခါးကိုပွတ်ရင်း ရီရှောင်သည် ခြေထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။

ထိုသူ၏ဆင်းရဲသောအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း လုကွမ်းကျိသည် သနားစိတ်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လူအများက ဆုငွေအများအပြား ရရှိသည်ကို မြင်တိုင်း သူလည်း အားကျမိသော်လည်း နေ့ဘက်တွင်သာ အလုပ်လုပ်ရသောကြောင့် ထိုအားကျခြင်းသည် အသုံးမဝင်ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသို့သောလူများကို အများအပြား တွေ့ဖူးသောအခါ သူသည် အားကျတော့ခြင်း မရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုသတိထားလာသည်။ ဆုငွေအနည်းငယ်ကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆုံးရှုံးခြင်းသည် အရေးမကြီးသော်လည်း အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းပင်။

ထိုနေရာတွင် ခဏကြာကြာရပ်ပြီး သက်ပြင်းချပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် အတွင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူသည် ပတ်ပတ်လည် လျှောက်သွားရာ ပထမထပ်တွင် လောင်းကစားနေသော စားပွဲအနည်းငယ်ကို တွေ့ရသည်။ အားလုံးသည် ရှုံးနိမ့်သည်အထိ လောင်းကစားနေကြသောကြောင့် အလုပ်အားနေသော လုကွမ်းကျိသည် တံခါးအနီးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။

27 03

“ဟူဆန်း၊ လုကွမ်းကျိနှင့် လီအော့တို့ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်နော်။ နှစ်ယောက်သား လက်ပွားတော့မယ့်ပုံပဲ။ သွားကြည့်ကြမလား” ရွံ့ရှာဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော ခေါင်းပြောင်က လူတစ်ယောက်က အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူဆန်းကို အမြန်သွားပြောသည်။

အခြားသူများသာဆိုလျှင် သူတို့သည် ဒီလိုမျိုး စိတ်ရှည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အလုပ်သမားများသည် ဆုငွေအနည်းငယ်ကြောင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချင်းချင်း အထိုးအကြိတ်များပါ ဖြစ်ပွားကြသည်။ သို့သော် လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းဆောင် ဟန်ကျင်းခေါ်လာသောသူ ဖြစ်ပြီး အထူးသတိထားရန် မှာကြားထားသောကြောင့် ထိုလူသည် လျစ်လျူမရှုဝံ့ပေ။ သူသည် နေ့ဘက်တွင် သူ့တူကိုပင် စောင့်ကြည့်ခိုင်းသည်။

ဟူဆန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး “သွား၊ သွားကြည့်ကြမယ်”

လီအော့သည် သူ့နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်သောသူဖြစ်ပြီး ကွမ်ကျိ လောင်းကစားရုံတွင် အားလုံးက သူ့ကို မုန်းကြသည်။ လုကွမ်းကျိသည် အသစ်ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မရင်းနှီးပေ။ ထိုလူသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆနေတတ်ပြီး ရင်းနှီးရန် ခက်ခဲသည်ဟုသာ ကြားဖူးသော်လည်း တိုက်ရိုက်တော့ မတွေ့ဖူးသေးပေ။ ထိုသူနှင့် နေ့ဘက်တွင် တွေ့ဆုံသောအခါ သူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိခဲ့ပေ။

ဒီနေ့ လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်များ မရှိသောကြောင့် လူအများသည် အချိန်ဖြုန်းရန် အလုပ်ရှာနေကြသည်။ လီအော့သည် လောင်းကစားရုံအတွင်း လျှောက်သွားရာတွင် သူ့ကို မည်သူမျှ စကားမပြောသောကြောင့် အသစ်ရောက်ရှိလာသော လုကွမ်းကျိသည် ထိုင်နေသည်ကိုတွေ့ပြီး စကားပြောရန် သွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အတူတူထိုင်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောကောင်းနေသေးသည်။ လုကွမ်းကျိသည် ထိုသူသည် အခြားလူများပြောသလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီပင် လီအော့သည် သူ့ပုံမှန်အသွင်အပြင်ကို ပြသလာပြီး သူ့အစ်မ သို့မဟုတ် ညီမများရှိမရှိ လုကွမ်းကျိကို မေးလာပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ပေးကာ သူ့အိမ်ကို နွေးထွေးစေလိုသည်ဟု ပြောလာသည်။

ဤနေရာတွင် လီအော့၏ရုပ်ရည်အကြောင်း ပြောရန် လိုအပ်ပါသည်။ ထိုသူသည် အရပ်ရှည်သော်လည်း အရိုးမရှိသောပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး ထိုင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ရပ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ အမြဲတမ်း ပုံမှန်မဟုတ်သောပုံစံ ဖြစ်သည်။ သူသည် လည်ပင်းကို အမြဲတမ်းစောင်းကာ မျက်လုံးစောင်းဖြင့် ကြည့်တတ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ကိုယ်ရေသမားအဖြစ် ကြာကြာ နေခဲ့သောကြောင့် ညစ်ပတ်နေတတ်ပြီး အဝတ်အစားများကို တစ်လကြာအောင် မလဲဘဲ ဝတ်ဆင်နိုင်ကာ သူ့အင်္ကျီလက်များနှင့် အနားသတ်များတွင် အမြဲတမ်း ဆီများ ပေကျံနေတတ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ထိုသူနှင့် စကားပြောရန် မကြိုက်ပါ။ သူသည် ရောက်ရှိလာစ ဖြစ်သောကြောင့် လူများကို အလွယ်တကူ စော်ကားလိုခြင်း မရှိပေ။ လီအော့သည် ညစ်ပတ်သော်လည်း အလုပ်သမားများထဲတွင် အကြီးအကဲ ဖြစ်သောကြောင့် အတွေ့အကြုံများစွာကို သင်ယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ထိုသူသည် ရုတ်တရက် အသွင်အပြင် ပြောင်းလဲလာပြီး သူ့အစ်မကို လက်ထပ်ပေးကာ သူ့အိမ်ကို နွေးထွေးစေလိုသည်ဟု ပြောသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် စိတ်ဆိုးလာသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အစ်မကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သူ့အစ်မအတွက် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တာ့ရှီးကျေးရွာတွင် အလှဆုံးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင် မထွက်သောကြောင့် သူမနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ သူမနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိသောကြောင့် လူများသည် သူမ၏မောင်လေး သို့မဟုတ် အစ်ကိုပေါ်တွင် စိတ်ရှည်ကြသည်။

ကျေးလက်ဒေသမှ လူများသည် အပျော်အပျက် စနောက်တတ်ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တာ့ရှီးကျေးရွာတွင် အလှဆုံးမိန်းကလေး ဖြစ်သောကြောင့် လူအများ၏ စကားပြောရာတွင် ပါဝင်တတ်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် သူ့အစ်မကို စနောက်သူ မည်သူမဆိုကို မည်သည့်အခါမျှ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

တိုက်ရိုက် ရိုက်နှက်၍ မနိုင်လျှင် သူသည် နောက်ကွယ်ကနေ ထိုလူကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။ သူ့အသက်အရွယ်တူသော ကျေးရွာရှိ လူအများက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြပြီး ထိုလူကို ဒုက္ခပေးရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

လီအော့က “ဘာလဲ၊ စိတ်ဆိုးနေတာလား”

လုကွမ်းကျိသည် ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်ကို သိပြီး ဟန်ကျင်းကို ပြဿနာမရှာ လိုသောကြောင့် စကားမပြောတော့ဘဲ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လီအော့က သူ့နောက်ကနေ လက်ကိုဆွဲထားသည်။

“ဟေ့၊ တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ဒီလိုပြောတာက မင်းကို အထင်ကြီးလို့ ပြောတာလေ။ ကျေးလက်က လူဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲ။ မင်းမှာ ညီအစ်မ ရှိရင်တောင် ကျေးလက်သူမလေးပဲ ဖြစ်မှာပဲ။ ငါ့ကိုပေးတာက သူ့အတွက် မဆိုးပါဘူး” လီအော့က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသော်လည်း သူ့စကားက အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

27 04

လုကွမ်းကျိသည် သူ့လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး “ငါတို့ ကျေးလက်က အလုပ်သမားတွေကို အထင်ကြီးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့အစ်မ စေ့စပ်ထားပြီးသားပါ။ ငါ့အစ်မရဲ့ ယောက်ျားက စာတတ်ပေတတ်ပါ။ ခင်ဗျားပုံစံနဲ့ မျက်နှာပွတ်ပြီး မှန်ထဲကြည့်လိုက်အုံး”

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် တုလျန်၏ စေ့စပ်ပွဲသည် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း မသိသောကြောင့် တုလျန်ကို အနာဂတ်ယောက်ဖအဖြစ် သတ်မှတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ပညာတတ်ဖြစ်သော တုလျန်သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပုံစံရှိသော လီအော့နှင့် ယှဉ်လျှင် လုံးဝကွာခြားသည်။

“ဟေး၊ မင်းရဲ့စကားတွေက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ…”

“လီအော့၊ မင်း မနက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဟူဆန်းသည် ခေါင်းပြောင်လူနှင့်အတူ အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။

လီအော့သည် ပြုံးပြပြီး ခါးညွတ်လိုက်သည်။ “ဟူဆန်း၊ မနက်ခင်းပါ။ ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ဒီကောင်လေးကို စနောက်နေတာပါ”

ဟူဆန်းက ရယ်မောကာ ဆဲလိုက်သည်။ “မင်းက ငယ်တဲ့သူနဲ့ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား။ မင်းရဲ့ဒီလို အကျင့်တွေကို ဘာလို့ မပြောင်းလဲနိုင်တာလဲ။ မင်း မထိသင့်တဲ့သူကို သွားထိမိမှာ စိုးရတယ်”

မထိသင့်တဲ့သူကို သွားထိမိမှာ စိုးရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

လီအော့သည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးက ဟန်ခေါင်းဆောင် ခေါ်လာတဲ့သူဖြစ်ပြီး နောက်ခံကောင်းကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ဒီနေ့တော့ သူ အခြေအနေကို စုံစမ်းချင်ခဲ့သော်လည်း မှားယွင်းစွာ ပြောဆိုမိပြီး ရန်ဖြစ်မိသည်။ ဟူဆန်းသည် ဟန်ခေါင်းဆောင်၏ အရင်းနှီးဆုံး လက်ထောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏အရေးကိစ္စများကို အများအားဖြင့် စိတ်မဝင်စားပါ။ ယခု သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာပြီဆိုတော့ ဤကိစ္စသည် တကယ် ဖြစ်နေပြီလား။

ဟန်ခေါင်းဆောင်သည် သူ ရန်ဖြစ်နိုင်သောသူ မဟုတ်ပါ။ သူ၏လက်ထောက်များသည် အားလုံးက သူ့ကို လိုက်နာကြသည်။ လောင်းကစားရုံတွင် ပြဿနာရှာသူများကို ဟန်ခေါင်းဆောင်က သူတို့၏လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ဘယ်လိုချိုးပြီး အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လဲဆိုတာကို လီအော့သည် အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသည်။

ဒီအကြောင်းကိုတွေးလိုက်သောအခါ သူသည် ဝမ်းနည်းသောအသွင်အပြင်ဖြင့် “ဟူဆန်း၊ သူ့ကို မရိုက်ပါဘူး။ ဒီကောင်လေးကို ရင်းနှီးလို့ သူ့မှာ လက်ထပ်မဲ့ အစ်မရှိလား မေးနေတာပါ။ ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အသက်ကြီးပြီ၊ တစ်ကိုယ်ရေ ဘဝကနေ လွတ်ချင်ပြီ။ အိမ်က အမေကလည်း နေ့တိုင်း စိုးရိမ်နေတယ်”

ဟူဆန်းက ရယ်မောကာ သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ “မင်းပုံစံနဲ့ သူ့အစ်မကို လက်ထပ်ချင်တာလား။ ထွက်သွားစမ်း၊ ဒီမှာ အနှောင့်အယှက်မပေးနဲ့”

လီအော့က အပြုံးဖြင့် ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ”

လောင်းကစားရုံတွင် နေထိုင်နိုင်သူတိုင်းသည် အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လီအော့၏ လိုက်လျောညီထွေရှိသော အရည်အချင်းသည် လူအများစုအတွက် မဖြစ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော လီအော့၏ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ဟူဆန်းက ရယ်မောကာ လှည့်လာသည်။ “အဆင်ပြေလား။ ဒီကောင်က ပုံမှန်ဆို ဒီလောက်ထိ စိတ်ရှည်လေ့ မရှိဘူး။ ဒီနေ့တော့ သူ့ရဲ့ဘယ်အကြောက ပြတ်သွားလဲ မသိဘူး”

ဟူဆန်းက အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးသောကြောင့် လုကွမ်းကျိသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မျက်နှာပြရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ လောင်းကစားရုံတွင် နေထိုင်ခဲ့သော အချိန်သည် သူ့ကို သူ၏ခံစားချက်များကို ဘယ်လို ဝှက်ထားရမည်ကို သင်ပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုသို့သော အနိုင်ကျင့်သူများနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ သူ့ကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းသည် တကယ်ပင် ပျော်စရာ မကောင်းပါ။ ထိုအနိုင်ကျင့်သူသည် ဘာကြောင့် သူ့မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူသိသောကြောင့် သူ့ကြောင့် မဟုတ်ပါ။

ဒါကြောင့် သူ့ကြောင့် မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။

“ဦးလေးဟူ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လုကွမ်းကျိနှင့် ဟူဆန်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကြသည်။ ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို ခေါ်လာသောအခါ ပထမဆုံး တွေ့သောလူမှာ ဟူဆန်းပင်။ ဟန်ကျင်းသည် မကြာသေးမီက အလုပ်များနေသောကြောင့် လောင်းကစားရုံတွင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဟူဆန်းကို လုကွမ်းကျိကို ဂရုစိုက်ရန် ပြောခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိကို ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပါက ဟူဆန်းကို လာရှာနိုင်သည်ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။

ဟူဆန်းက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် “ဒီလောက်ကိစ္စလေးကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျင့်က မကြာသေးမီက အလုပ်များနေလို့ မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ။ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ ဦးလေးတို့လည်း သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးစရာ မလိုပါဘူး”

27 05

ဟူဆန်းနှင့် ဦးလေးတို့သည်လည်း ရင်းနှီးကြသည်ကို လုကွမ်းကျိ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟန်ဦးလေးသည် ဦးလေး၏သူငယ်ချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဟူဆန်းနှင့် ဦးလေးတို့ ရင်းနှီးခြင်းသည်လည်း ပုံမှန်ပင်။

ထိုသို့တွေးလိုက်သောအခါ သူသည် ထိုသူနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ပို၍ပင် နူးညံ့လာကာ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး၏ အေးချမ်းသောရုပ်ရည်ကို ပြသလာသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဦးလေးဟူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟူဆန်းက ရယ်မောပြီး ရုတ်တရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခုနက မင်းပြောတာကြားတာက မင်းအစ်မ စေ့စပ်ထားတယ်ဆို။ ဘာလို့ မင်းဦးလေးက ဒီအကြောင်းကို မပြောတာလဲ။ ဘယ်မိသားစုနဲ့ စေ့စပ်ထားတာလဲ။ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ။ မင်္ဂလာပွဲကျရင် ငါတို့ သေချာပေါက် သွားရမယ်”

လုကွမ်းကျိသည် သတိမထားဘဲ လျှို့ဝှက်မထားပါ။ “ဒါက ကျွန်တော့်အကြီးဆုံးဦးလေးရဲ့ မိသားစုထဲက ယောင်းမရဲ့သား၊ နာမည်က တု။ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မယ်ဆိုတာတော့ အမေက ပြောတာ မကြားဖူးဘူး”

ဟူဆန်း၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အမိုက်စား ဖြစ်သွားသည်။ အလွန်ကောင်းသော သူတစ်ဦးကို ခေါင်းဆောင်က ရွေးထားပြီဟု ထင်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် စေ့စပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

*** ***

သူမ၏အမေဆီကနေ သတင်းကြားပြီးနောက် လုကွေ့လီသည် မသိစိတ်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဤကာလအတွင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော သူမသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထလာပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကြာပြီဖြစ်သော သစ်သားခေါင်းဖြီးကို ထုတ်ယူပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးတိုးညည်းရင်း ဆံပင်ကို ခေါင်းဖြီးလိုက်သည်။

ချွေ့သည် မကြာသေးမီက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူမသမီးကို ဒီလိုမြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ခဏလောက်ပဲ ထိုင်ပါအုံး။ မပင်ပန်းစေနဲ့”

လုကွေ့လီသည် ခေါင်းမလှည့်ဘဲ၊ “အမေ၊ ကျွန်မသိပါတယ်။ အမေသွားပြီး အမေ့အလုပ်ကို လုပ်ပါတော့”

ချွေ့က ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြီး ထွက်သွားသည်။

လုကွေ့လီသည် ဆံပင်ကို ခေါင်းဖြီးပြီးနောက် မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု လိုနေသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပိုးထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းပွင့်ကို ထုတ်ယူပြီး ဆံပင်တွင် ပန်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု လိုနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် သတိရပြီး မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းသည် လုကွေ့လီ၏ မှန်တင်ခုံတွင် အချိန်အတော်ကြာ တင်ထားခဲ့ပြီ။ ချွေ့သည် ၎င်းကို လုမင်ရှန်း၏ လက်တွန်းလှည်းမှ ယူလာပြီး သူမကို ပေးခဲ့သည်။ လုကွေ့လီသည် နေရောင်ခြည်ကို အနည်းငယ်သာ မြင်ရသောကြောင့် သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသမီးကို သနားသောကြောင့် ချွေ့သည် သူမ၏မျက်နှာတွင် သွေးရောင်ထည့်ပေးရန် မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းအချို့ကို ယူလာခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုကွေ့လီသည် ၎င်းကို အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမသည် အပြင်မထွက်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမှ ပြသရန် မလိုအပ်ပါ။ သို့သော် ယနေ့တော့ မည်သို့ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလှဆင်ရန် စိတ်ဝင်စားနေသည်။

လုကွေ့လီသည် မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းကို ဖွင့်ပြီး သူမ၏လက်ညှိုးဖြင့် အနည်းငယ် ယူလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ညှိုးတွင် နှင်းဆီနီရောင် ပစ္စည်းသည် လှပစွာ တောက်ပနေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ်တွေးပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပွတ်လိုက်သည်။

ပွတ်ပြီးနောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို မပွတ်ဘဲ မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်လှပသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်ကနေ တံခါးဖွင့်သံကြားသောအခါ လုကွေ့လီသည် သူမ၏အမေဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ ပြုံးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အမေ၊ လှရဲ့လား”

သူမ၏မျက်နှာတွင် ထိန်လင်းနေသောအပြုံးသည် အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည်။

“ရှင်း၊ မင်းလာတာလား” လုကွေ့လီသည် ပိုမိုချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင်း၊ ဒီအရောင်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါအုံး”

27 06

လုကျောက်ရှင်းသည် ထိုသူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။ လုကွေ့လီ၏မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် နူးညံ့သောကြောင့် သူမ၏နီသောနှုတ်ခမ်းသည် ပို၍ပင် လှပနေသည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းသေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းသေတ္တာကို သူမ ရင်းနှီးသည်။ အနက်ရောင်သစ်သားသေတ္တာသည် သူမ၏လက်ဖဝါး အရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး ဘေးတွင် ပန်းပွင့်ပုံများ ပါဝင်သည်။ ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် အတွင်းတွင် ပန်းရောင်နု၊ ပန်းရောင်ရင့်၊ ချယ်ရီနီရောင်တို့ ပါဝင်ပြီး အရောင်တိုင်းသည် အလွန်လှပသည်။

သူမဖခင်၏ လက်တွန်းလှည်းတွင် ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချနေသည်။

လုကျောက်ရှင်းသည်လည်း ထိုသို့သောပစ္စည်းတစ်သေတ္တာကို လိုချင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏အမေသည် သူမကို စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမဖခင်သည် ယနေ့ရောင်းရငွေကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး ကျန်ရှိသော စိတ်များသည် လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေသည်။ သူမသည် သူမအမေ၏ မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းကို ခိုးယူပြီး တစ်ခါ စမ်းကြည့်ဖူးရာ အလွန်ကြိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အောင့်အီးမနေနိုင်တော့ဘဲ သူမဖခင်၏ လက်တွန်းလှည်းမှ တစ်သေတ္တာကို ခိုးယူခဲ့သည်။

ဤပစ္စည်းသေတ္တာကြောင့် သူမသည် နှစ်ကြိမ်အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏အမေက ရိုက်သလို သူမဖခင်ကလည်း ရိုက်သည်။ သူမဖခင်က ဤပစ္စည်းသေတ္တာသည် အလွန်ဈေးကြီးပြီး ယွမ် ၅၀ ပေးရသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျက်နှာအလှပြင်ပစ္စည်းကို ခိုးယူပါက မည်သူမျှ သိရှိမည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တော့ သူမဖခင်က ပစ္စည်းသေတ္တာတိုင်းကို မှတ်ထားသည်။

သို့သော် လုကွေ့လီမှာတော့ တစ်သေတ္တာထက်မက ရှိနေသည်။

သူမတွင် ကောင်းသောဖခင်နှင့် အမေရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျောက်ရှင်း၏အဖြေ မရှိသောကြောင့် လုကွေ့လီသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လာသည်။ “မလှဘူးလား။ ဒါဆို ငါ ဒီအရောင်ကို စမ်းကြည့်လိုက်မယ်”

သူမသည် သေတ္တာထဲမှ အခြားတစ်သေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လုကျောက်ရှင်း၏မျက်လုံးများသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် နီရဲလာသည်။ သူမသည် အမြန်ပင် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ “ဒေါ်လေး၊ အရမ်းလှပါတယ်။ မလဲပါနဲ့တော့”

“တကယ်လား”

“တကယ်ပါ”

လုကွေ့လီသည် ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ပို၍ပင် ရယ်မောလာသည်။ “ရှင်း၊ နင့်ကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။ ငါ့ကို အရမ်းကောင်းတဲ့ အကြံပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးပဲ။ တုမိသားစုက ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ” သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တကယ်လား။

တုလျန်သည် သူမကို လက်ထပ်တော့မှာလား။ ဤလိုဖျားနာနေသော မိန်းကလေးကို လက်ထပ်တော့မှာလား။

အကြံပေးသူသည် သူမဖြစ်သော်လည်း လုကျောက်ရှင်းသည် လုံးဝမပျော်ရွှင်ပါ။ သူမသည် ဒေါ်လေးကို အသုံးပြုပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ဆီးလိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ တုမိသားစုက သူမကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

တုလျန်သည် ဘာကြောင့် သူမကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့တာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ။

“ရှင်း၊ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ။ နင့်ပုံစံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် သတိရလာပြီး “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ”

လုကွေ့လီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဒါဆို အခန်းထဲမှာ သွားအိပ်လိုက်လေ။ တတိယအစ်မ အိမ်မှာရှိလား။ ငါ့အခန်းထဲမှာ သွားအိပ်လိုက်”

လုကျောက်ရှင်းက ခေါင်းခါပြီး “ကျွန်မ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်အိပ်လိုက်ပါ့မယ်”

ဧည့်ခန်းကိုဖြတ်သွားသောအခါ ချွေ့က အဖေကြီးလုကို ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒုတိယသမီးအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ ထပ်ပြင်ပေးရမလား…”

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး လျှောက်သွားရာ သူမ၏အင်္ကျီလက်အောက်ရှိ လက်များသည် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ညနေခင်းတွင် တာ့ရှီးကျေးရွာမှ အိမ်တိုင်းတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

27 07

လုမိသားစုတွင် တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသော လူအများလည်း အိမ်ပြန်ရောက် လာကြသည်။

ညစာကို အမြဲတမ်းလိုလို ဧည့်ခန်းတွင် စားသော်လည်း ထိုကိစ္စပြီးနောက် လုမိသားစု၏ လေထုသည် တင်းမာနေသည်။

ညစာပြီးနောက် ဟူသည် သူမ၏ချွေးမ ရှောင်ဟူနှင့်အတူ စားပွဲကို ရှင်းလင်းသည်။

အဖေကြီးလုသည် သားများကို ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ အားလုံး ဧည့်ခန်းကို လာခဲ့ကြအုံး။ မင်းတို့ကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်”

လုမင်ချွမ်းသည် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လုမင်ရှန်းသည် သူ၏ဖခင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေသော်လည်း အလိုလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပါ။

လူအများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့၏အခန်းများတွင် ရေချိုးကြသည်။ ရာသီဥတုက အလွန်ပူသောကြောင့် တစ်ရက်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီးနောက် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် ရေချိုးရန်သာ ရှိနေသည်။

အားလုံး ဧည့်ခန်းတွင် ပြန်လည်စုဝေးသောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းတွင် ဆီမီးခွက်နှစ်လုံးကို ထွန်းထားပြီး တစ်လုံးက ဗီရိုပေါ်တွင်ရှိပြီး တစ်လုံးက စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသောကြောင့် အမှောင်ထု မကျရောက်ပါ။

အဖေကြီးလုသည် ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်တွင် ဆေးလိပ်ကိုကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆေးလိပ်ပြွန်ကို ပွတ်နေသည်။ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ချွေ့၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာရှိသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန်ရှိသည်။

“ဒီနေ့ ပြောစရာကိစ္စက တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့သမီး လက်ထပ်တော့မယ် ဆိုတာကို မင်းတို့ကို ပြောချင်တာပါ”

ဤသတင်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် ဟူနှင့် စောစီးစွာ သိထားသော အဖေကြီးလု၊ ချွေ့နှင့် လုကျောက်ရှင်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လုမင်ရှန်းက အရင်ဆုံး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ “ညီမလေး လက်ထပ်တော့မှာလား။ အဖေ၊ အဖေ လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

******

28 01

အခန်း 28 ငါတို့ ရူးခဲ့တာ ကြာပြီ

ပင်မခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။

လုမိသားစုရဲ့ သားသုံးယောက်မှာ နှစ်ရှည်လများ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ ညီမတစ်ယောက်ရှိပြီး၊ သူမဟာ လူအိုကြီးလုနဲ့ ချွေ့ရှီတို့ရဲ့ အသက်ကြီးပိုင်းမှ ရတဲ့သမီး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တာ့ရှီချွန်ကျေးရွာတစ်ခုလုံးက မသိသူမရှိပေ။

ဒီလို အမြဲလိုလို ဖျားနာနေတဲ့သူကို ဘယ်သူက လက်ထပ်ချင်မှာလဲ။ အိမ်ထောင်ဖက် တစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာတာမဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေးတစ်ဦးကို ခေါ်လာတာနဲ့ အတူတူပဲ။

ဒါကြောင့် လုမင်ရှန်းဟာ လူအိုကြီးလုရဲ့ ရှေ့ဘဝက အကြွေးရှင် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူ့စကားတိုင်းက ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့သည်။

လူအိုကြီးလု စုစည်းထားတဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ ပျက်စီးသွားပြီး အရေးအကြောင်း များစွာရှိတဲ့ သူ့မျက်နှာဟာ တုန်ယင်လာသည်။

“တတိယသား၊ စကားမပြောတတ်ရင် မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထား။ မင်းအဖေက အသက် ဒီလောက်ကြီးနေပြီ၊ မင်းကို လိမ်စရာလိုလို့လား”

လုမင်ရှန်းဟာ ခေါင်းငုံ့ပြီး နောက်ဆုတ်သွားပေမဲ့၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ စပ်စုချင်စိတ်တွေ ပြည့်နေတုန်းပဲ။ တကယ်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးလည်း သူ့လိုပဲ တွေးနေကြတာဖြစ်သည်။

“အဲဒါဆို အဖေ၊ အဒေါ်ငယ်ကို ဘယ်အိမ်က လက်ထပ်မယ်ပြောတာလဲ” ဒီတစ်ခါတော့ ချောင်ရှီက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

လူအိုကြီးလုက သူမကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူက ဒီချွေးမကို မကြိုက်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ချောင်ရှီက တတိယသားကို မိသားစုခွဲဖို့ အမြဲတိုက်တွန်းခဲ့တာကြောင့် လူအိုကြီးလုက သူမကို ပိုမုန်းနေခဲ့သည်။ သူက နှစ်ချက်လောက် ချောင်းဟန့်ပြီး

“အကြီးဆုံးသား၊ ဒုတိယသား၊ တတိယသားတို့၊ မင်းတို့ အဒေါ်ငယ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သိပါတယ်။ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ လူလာတောင်းတာဟာ ကံကောင်းတာပဲ။ ငါလည်း စဉ်းစားမိတယ်။ အဒေါ်ငယ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကြောင့် ဟိုဘက်ကို မနစ်နာစေချင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် အိမ်အလုပ်တွေကို မလုပ်နိုင်ဘဲ အနားယူနေရမှာ။ ဒါကြောင့် ငါ စဉ်းစားထားတာက…”

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ရှီက ပိုပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“အဖေ၊ အဖေက သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ငွေထပ်ပေးခိုင်းဖို့ စဉ်းစားနေပြန်ပြီ မဟုတ်လား” ချောင်ရှီက အကြိမ်များစွာ လှည့်စားခံခဲ့ရတဲ့အတွက် တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်နဲ့ အရင်ဆုံးတွေးမိသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာမှမပြောကြပေမဲ့ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာလည်း အတူတူပဲ တွေးနေကြသည်။

လူအိုကြီးလုရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး အဓိပ္ပာယ်က ဒီလိုပဲဖြစ်နေတာကြောင့် တခြားသူတွေလည်း ဒီလိုတွေးမိတာကို အပြစ်တင်လို့မရပေ။

“ကျွန်မ အရင်ပြောထားမယ်။ ကျွန်မတို့ တတိယမိသားစုမှာ ငွေမရှိတော့ဘူး။ အဖေနဲ့အမေက ကျွန်မတို့ကို ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ်ခိုင်းရင် ကျွန်မ လျို့လန်ကို ခေါ်ပြီး ကြိုးဆွဲချသေပစ်မယ်” ချောင်ရှီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းက ဝမ်းနည်းတဲ့မျက်နှာနဲ့ ဇနီးကိုပြောရင်း လူအိုကြီးလုကို ကြည့်နေသည်။ “ဇနီး၊ ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့အလုပ်မျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့”

လူအိုကြီးလုက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ချောင်းဆိုးနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး လက်တွေတုန်နေသည်။

“ရပ်လိုက်တော့၊ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်လိုက်။ မင်းတို့အဖေက မင်းတို့ရဲ့ငွေကို မလိုချင်ပါဘူး” လူအိုကြီးလုက အရမ်းဒေါသထွက်သွားတာကြောင့် ပြောရခက်တဲ့စကားကို အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့မှာရှိတဲ့ မြေယာတွေထဲက အဒေါ်ငယ်ကို မြေယာအနည်းငယ် ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ကုန်ကျစရိတ်တွေအတွက်ပေါ့”

ဒီစကားက နောက်ထပ်မိုးခြိမ်းသံ တစ်ခုလိုပဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာမှမပြောကြဘဲ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေကြသည်။ ချောင်ရှီက ထပ်ပြောပြန်သည်။ “မြေယာအနည်းငယ် ဟုတ်လား။ အဖေက ငါတို့မိသားစုကို ကြီးကျယ်တဲ့ မြေပိုင်ရှင်လို့ ထင်နေတာလား။ အဖေ့သားတွေနဲ့ မြေးတွေဟာ ဆင်းရဲလွန်းလို့ ဘောင်းဘီတွေတောင် လဲလှယ်ရမဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။ အဖေက မြေယာအနည်းငယ် ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ လုကွေ့လီက ချမ်းသာတဲ့ သမီးလေးလား”

သူမဟာ နောက်ဆုံးစကားကို အနောက်ဘက်အခန်းကို အော်ပြောလိုက်တာဖြစ်ပြီး၊ လုကွေ့လီက ကြားလားမကြားလားတော့ မသိပေ။

လူအိုကြီးလုက သူမရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မကြိုက်ဘဲ သူ့မျက်လုံးတွေက သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ “ဒီမြေတွေက ငါ့မြေတွေ။ ငါ ဘယ်သူ့ကို ပေးချင်တယ်ဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်”

28 02

ချောင်ရှီက တစ်ခုခု ထပ်ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုမင်ရှန်းက သူမကို ဆွဲထားသည်။ လုမင်ရှန်းက ဒီမိုက်မဲတဲ့မိန်းမက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် ချောင်ရှီကို လူရှေ့မှာ မျက်စပစ်ပြနေသည်။

ချောင်ရှီကလည်း လူမိုက်မဟုတ်တဲ့အတွက် ချက်ချင်းပဲ အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

မြေယာအနည်းငယ်ဟာ မနည်းပေမဲ့ လုကွေ့လီလို အောက်ခြေမရှိတဲ့တွင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို နာမကျန်း ဖြစ်နေတဲ့သူကို လက်ထပ်ပေးနိုင်ရင် မြေယာ အနည်းငယ်ဟာ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။

ချောင်ရှီက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီး လူအိုကြီးလုကို ချီးကျူးချင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒီအဖိုးကြီး နောက်ဆုံးတော့ အသိတရားရသွားပြီ။ ဒီလို ကပ်ဆိုးကြီးကို အမြန်ဆုံး အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သူက ဒီလိုမျိုးစောစီးစွာ တွေးထားရင် သူတို့ တတိယမိသားစု ဒီနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဒုက္ခခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက နာကျင်မှုတွေလည်း ခံစားနေရတယ်၊ အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ မြေယာမလိုချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲလို့ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ချောင်ရှီက ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိဘူးဆိုတာ သိနေသည်။ သူတို့ရဲ့အဒေါ်ငယ်ကို ချစ်ခင်တဲ့ မိဘနှစ်ပါးက ဒီလိုမျိုး စဉ်းစားတာဟာ ရှားပါးသည်။ ဒါဟာ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ အလေးအနက်စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်နိုင်၏။

လုမင်ရှန်းက ပြုံးစစဖြင့်… “အဲဒါဆို အဖေ၊ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ယောက်ဖ ဘယ်သူလဲ။ အဒေါ်ငယ်ကို ဘယ်အိမ်က လက်ထပ်ဖို့ ပြောတာလဲ”

လူအိုကြီးလုရဲ့ မျက်နှာဟာ အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပြီး “တုမိသားစုက တုလျန်ပဲ”

“တုလျန် ဟုတ်လား။ သူက အကြီးဆုံးအစ်မရဲ့ ညီမရဲ့သား မဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့နဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သက်ဆိုင်မှုရှိတယ်။ ဘာလို့ အဒေါ်ငယ်ကို သူ့အိမ်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြောလိုက်တာလဲ။ ဒါဆို အနာဂတ်မှာ ငါ သူ့ကို ယောက်ဖလို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တူလို့ ခေါ်ရမလား။ ငါမှတ်မိတာ တုလျန်က ပညာတတ် တစ်ယောက်ပဲ။ ဘာလို့ ငါတို့အဒေါ်ငယ်ကို သဘောကျနေတာလဲ” လုမင်ရှန်းက မယုံနိုင်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လူအိုကြီးလုဟာ ရှက်ရွံ့နေတုန်းပဲ၊ သူ့သားက သူ့နှလုံးသားကို ထပ်ပြီး ထိခိုက်စေတော့ သူ အရမ်းဒေါသထွက်သွားသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား။ မင်းကို ဘယ်သူမှ စကားပြောခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဘာလို့ အဒေါ်ငယ်ကို သဘောမကျနိုင်မှာလဲ…”

*** *** ***

တစ်ဖက်မှာတော့ ဒုတိယသားမိသားစုက လူတိုင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း အပါအဝင်ပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အကြီးဆုံးမိသားစုဘက်မှာ ဟူရဲ့မျက်လုံးတွေက တုန်ယင်နေသည်။ သူမက အမျိုးသားရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘူး၊ ဒုတိယသားမိသားစုဘက်ကိုလည်း မကြည့်ရဲပေ။

ဒီအချိန်မှာ အသံစူးရှတဲ့အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟူ၊ မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြပေးရမယ်”

ပြောနေသူက မိန်ပဲ ဖြစ်သည်။

သူမက ဒေါသထွက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ မျက်နှာနီရဲနေပြီး၊ မျက်လုံးတွေက မယုံနိုင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ပြည့်နေသည်။

လူအိုကြီးလုရဲ့ စကားကို နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရပြန်တော့ သူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို… “မိန်၊ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မ(လင်ညီအစ်မ)ကို ဘယ်လိုပြောနေတာလဲ”

မိန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟူကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမဘေးမှာရှိတဲ့ လုမင်ဟိုင်က သူမကို ဆွဲထားသည်။

“ဟူ၊ ဒီနေ့ ငါ့ကို ရှင်းမပြရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မပြီးနိုင်ဘူး”

မိန်က အရမ်းဒေါသထွက်နေသည်။ သူမက သားသမီးတွေကို နစ်နာမှု မရှိစေဖို့အတွက် အပြင်မှာ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ တွေ့ကြုံရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သူမက ဒီကိစ္စရဲ့အကြောင်းရင်းကို အချိန်ပေးပြီး တွေးတောဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ သူမစိတ်တစ်ခုလုံး ဒေါသနဲ့ ပြည့်နေသည်။ လုမင်ဟိုင်က သူမကို ဆွဲထားတာကြောင့် သူမက သူ့အပေါ် အမျက်ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို လက်သည်းနဲ့ ကုတ်လိုက်သည်။

“လုမင်ဟိုင်၊ မင်း အစ်ကိုကြီးကို ပြောခဲ့တာ ဒါပဲလား။ မင်းပြောခဲ့တဲ့ရလဒ်က ဒါပဲလား။ ငါ့ကို ပြောပြ၊ ငါ့သမီး ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲက ဘာလို့ လုကွေ့လီရဲ့ လက်ထပ်ပွဲ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ကိုယ့်တူမရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဖြတ်လုတာက မင်းတို့ လုမိသားစုရဲ့ အရည်အချင်းလား”

28 03

မိန်က ဒီစကားကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောတာဟာ အကြောင်းမရှိဘဲ မဟုတ်ပေ။ ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်နေလို့ပဲ။ သူမက လုမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဆဲဆိုပေမဲ့၊ ဘယ်သူမှ သူမကို ပြန်မပြောရဲကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိန် ပြောခဲ့တဲ့ကိစ္စက အရမ်းကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းနေလို့ပဲ။

အဒေါ်က ကိုယ့်တူမရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဘာလို့ လုလိုက်တာလဲ။ လုကျောင်းယွဲ့နဲ့ တုလျန်တို့အရင်က လက်ထပ်ပွဲအတွက် ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။

လုမင်ဟိုင်ကလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက ဒီကိစ္စကို အစ်ကိုကြီးကို ပြောခဲ့တာတော့ ဟုတ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးကလည်း ကတိပေးခဲ့တာလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မက သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူက ပြန်မပြောတာဟာ သတင်းကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒီကြားထဲမှာ အလုပ် အရမ်းများနေလို့ ဒီကိစ္စကို မေ့သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဒီလိုဖြစ်သွားတော့ လုမင်ဟိုင်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး လုမင်ချွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုမင်ချွမ်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “ငါ သူ့အမေကို ဒီကိစ္စပြောခဲ့တယ်”

ပြောပြီးနောက် ဟူကို လှည့်ကြည့်ကာ “ဒီကိစ္စက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း”

လူတိုင်းက ဟူကို ကြည့်နေကြသည်။

သူမရဲ့မျက်နှာက ထုံပြီး အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။ သူမရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုးအခြေအနေမှာ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ သိနေပေမဲ့၊ ဘယ်လိုမှ လုပ်မပြနိုင်ခဲ့ဘူး။

တစ်စက္ကန့်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် ဟူက သတိဝင်လာပြီး ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာကို ပြလိုက်သည်။

“ဒုတိယညီမ၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက ငါမှားတာပါ။ ငါလည်း ကျောင်းယွဲ့ကို စိတ်မကောင်းဘူး”

သူမက ရှက်ရွံ့နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောရင်း မျက်ရည်သုတ်နေသည်။ “အဲဒီနေ့က သူ့အဖေက ငါ့ကို ဒီကိစ္စပြောပြတော့ နောက်တစ်နေ့မှာ ငါ တုအိမ်ကို သွားပြီး အစ်မကို နင်တို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ လုမိသားစုက သူ့အိမ်က ဆင်းရဲတာကြောင့် လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်ဘူးလို့ ထင်သွားတယ်။ သူက ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း ရပ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငါက ဘယ်လိုပဲ ရှင်းပြပေမဲ့ သူ နားမထောင်ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်လည်း စကားအနည်းငယ် များခဲ့တယ်။ ငါက စိတ်ဆိုးပြီး ပြန်လှည့်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်မှပဲ ငါ မှားသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်ထွက် ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို အဓိကထားရမှာ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ခဲ့ရဘူး…”

*** *** ***

ဒီအထိ နားထောင်ပြီးတော့ လုကျောင်းယွဲ့က ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာကို ပြနေသည်။ ချောင်ရှီကတော့ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ပြသည်။ မိန်ကတော့ မျက်နှာမကောင်းသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို လူကို ဝါးစားတော့မလိုတော့ မဖြစ်တော့ဘူး။ လုမင်ဟိုင်က သူမရဲ့နားမှာ… “ငါပြောသားပဲ။ အကြီးဆုံးမရီးက ဒီလိုလူစားမဟုတ်ဘူး။ အဲ့လောက်ထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုဘူး”

လုမင်ချွမ်းရဲ့မျက်နှာလည်း အစက မကောင်းပေမဲ့ အခုတော့ ပျော့ပျောင်းသွားပြီ။

ဒီကိစ္စက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာကို လူတိုင်းက အရမ်းသိချင်နေကြသည်။

ဟူက ဆက်ပြောသည်။ “အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတော့ ငါ နောင်တရနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပြန်ပြီး စကားပြောဖို့ မျက်နှာမရဲခဲ့ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒီကိစ္စက ပျောက်သွားမှာပဲလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီကိစ္စက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နေတာကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ရင်းနှီးကြတယ်လေ”

ဒီနေရာမှာ သူမက ချွေ့ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “အဲဒီလိုနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အမေက ရုတ်တရက် ငါ့ဆီလာပြီး ကွေ့လီက လျန်ကို သဘောကျနေတယ်လို့ ပြောလာတယ်…”

“…အမေက အဒေါ်ငယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး၊ ဘယ်တုန်းကမှ ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ကွေ့လီကို ငါတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်ခဲ့ကြတာ၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားပြောရမယ်ဆိုရင် ငါက သူ့ကို ကိုယ့်ကလေးလိုပဲ မြင်ခဲ့တာ။ သူ မကြာသေးမီကမှ ဖျားနာရာကနေ ပြန်ကောင်းလာတာ၊ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို စိတ်ဖိစီးမှုပေးလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက မတတ်သာတော့လို့ ခဏတာ လက်ခံလိုက်တယ်။ တုမိသားစုဘက်ကလည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါဆိုရင် သူလည်း စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်သွားမှာပေါ့… ဒါပေမဲ့ ငါ မှားသွားတယ်၊ ငါ တကယ်မှားသွားတယ်…”

ဟူက သူမရဲ့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ငိုနေသည်။ သူမက စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို လူတိုင်း သိလိုက်ရပြီ။ တုမိသားစုက လုမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့နဲ့ မဟုတ်ဘဲ လုကွေ့လီနဲ့ပဲ။

28 04

တုမုဆိုးမက တကယ်ကို စိတ်ဆိုးသွားတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မှားယွင်းသွားတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ နှစ်မိသားစုက သဘောတူပြီး၊ သတို့သားနဲ့ သတို့သမီးရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ သေချာဆွေးနွေးပြီး လက်ထပ်တော့မယ်။

“ဒါဆို ငါတို့ ကျောင်းယွဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” မိန်က မေးလိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ သူမကို မဖြေကြဘူး။ လုကျောင်းယွဲ့က သူမအမေကို စိတ်ပူနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ လျှောက်သွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ “အမေ—”

သူမက သူမအမေကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ တုမိသားစုကို မလက်ထပ်ချင်ပါဘူး၊ လို့ ပြောချင်ပေမဲ့၊ အခန်းထဲမှာ လူကြီးတွေအများကြီးရှိနေတာကြောင့် စကားအများကြီး ပြောလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူမက စိတ်ပူတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ သူမအမေကို ကြည့်ပြီး သူ့အမေ နားလည်စေချင်နေသည်။

ဟူရဲ့ငိုသံက ပင်မခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတုန်းပဲ။

မိန်ရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမက အခန်းထဲက တခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထိုင်နေတဲ့ လူအိုကြီးလုနဲ့ ချွေ့ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ လှန်ကာ မေ့လဲသွားသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

+++++