အခန်း (၂၉-၃၀)

29 01

အခန်း 29

မိန် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ သမီးဖြစ်သူက သူမရှေ့မှာ ထိုင်နေတာကို မြင်သည်။

သူမက လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုလိုက်သည်။ “သမီး၊ အမေ နင့်ကို အားနာတယ်။ အမေကြောင့် နင့်ကို ဒီလိုဖြစ်စေခဲ့တာ။ အမေမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ အဲဒီမြေနှစ်မူကို မပေးနိုင်ခဲ့လို့…”

ဒီအချိန်မှာတောင် ဒီလို အမြဲတမ်းသန်မာတဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့သမီးကို သူကြောင့် အချိန်ကုန်သွားတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ။ သားနဲ့သမီးကြားမှာ သူ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ရင် သူ့သမီးက ဒီလိုမျိုးဖြစ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

လုမင်ဟိုင်က သူမကို တစ်ဝက်လောက် ပွေ့ဖက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သူ့ဇနီးကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ပေးရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့က အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီး တုအိမ်ကို လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်ပါဘူး။ သမီး အရင်ကတည်းက အမေကို ပြောခဲ့ပြီးသား။ အမေနဲ့အဖေ သမီးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီး အဆင်ပြေပါတယ်”

“ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ။ နင်က ငါတို့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ မလိုဘူး။ တုအိမ်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို နင့်အဖေနဲ့အမေမှာ အရည်အချင်းမရှိလို့ မဖြစ်ခဲ့ရတာလေ”

ထိုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့ မှာ ဘာစကားမှဆိုဖို့ စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ မိမိ၏မိဘနှစ်ပါးသည် မည်မျှ ရိုးသားလွန်းသည်ဟု ပြောရမည်နည်း၊ သို့မဟုတ် မည်မျှ ဖြူစင်လွန်းသည်ဟု ဆိုရမည်နည်း။ အခြားကိစ္စများထားဦးတော့၊ အဒေါ်ကြီးက ဘာကြောင့် တုမိသားစုက သူ့ကိုလက်ထပ်ရန် ဆွေးနွေးနေရာမှ ရုတ်တရက် သူ့အဒေါ်ငယ်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုပင် ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့။ ဤသည်မှာ အမှားတစ်ခုပင်။

ပုံမှန်မိသားစုများတွင် တူမနှင့်လက်ထပ်ရန် စကားပြောပြီးမှ မဖြစ်နိုင်တော့၍ အဒေါ်နှင့် ပြောင်းလဲလက်ထပ်ရန် ဆွေးနွေးခြင်းမျိုး မရှိနိုင်။ သို့သော်လည်း သူတို့မိဘနှစ်ပါးက ဤအရာကို နားမလည်ကြဘဲ အဒေါ်ကြီး၏ဆန္ဒအတိုင်းသာ လိုက်နာခဲ့ကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်နေကြသည်။ တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် မိဘနှစ်ပါးက သူ့အပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းစွာသိပါသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ ဟူကိုတော့ သူမ မုန်းသွားပြီ။

လုကျောင်းယွဲ့က ဟူကို မကြိုက်ပေမဲ့၊ ဒီကိစ္စကတော့ သူမကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်။ သူမက အပြင်ပန်းမှာတော့ ကြည်လင်နေပြီး တကယ်တော့ နောက်ကွယ်မှာ မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နေတဲ့ ဒီအကြီးဆုံးအဒေါ်ကို တကယ်ကို မုန်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မုန်းတာက သူမရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက တုလျန်ကို လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက မိဘတွေကို လိမ်ညာပြီး မိဘတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့အတွက်ပဲ မုန်းတာဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မိဘတွေ ဟူရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံရတာ မလိုချင်ဘူး။ ဒါကြောင့်… “အဖေ၊ အမေ၊ အကြီးဆုံးအဒေါ်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို မခံရပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူး”

မိန်ရဲ့ငိုသံ ရပ်တန့်သွားပြီး… “သမီး၊ နင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

လုမင်ဟိုင်က သမီးဖြစ်သူက လူကြီးကို နောက်ကွယ်မှာ အတင်းပြောတာကို မကျေနပ်ပေမဲ့၊ သူမကို အပြစ်မတင်ရဲချေ။

“စဉ်းစားကြည့်၊ တုမိသားစုက သမီးနဲ့ အရင်ဆုံး လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီမြေနှစ်မူကြောင့် လက်ထပ်ပွဲ မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်၊ ဘယ်အိမ်က အဒေါ်နဲ့ ပြောင်းပြီး လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ အဘိုးပြောတဲ့ အဒေါ်ငယ်ကို မြေယာအနည်းငယ် ပေးဖို့ ကိစ္စ။ သမီးရဲ့ အရင်ကိစ္စသာ မရှိရင် အဆင်ပြေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေနှစ်မူရဲ့ကိစ္စနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

သူမရဲ့ အဘိုးက သူ့သမီးကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ပစ္စည်း ပေးချင်တယ်ဆိုတာထက်၊ တုမိသားစုက အဒေါ်ငယ်ရဲ့ လက်ထပ်ပစ္စည်းက ပိုကောင်းတာကြောင့် အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲသွားတာကို လုကျောင်းယွဲ့က ပိုယုံကြည်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမရဲ့အကြီးဆုံးအဒေါ်ကလည်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ထားတာ ရှိနိုင်တယ်။

အရင်က လုကျောင်းယွဲ့က ဒီအရာတွေရဲ့နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။ အခုတော့ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ သဘောပေါက်သွားပြီ။ အပြင်ပန်းမှာ ကြည်လင်နေတဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်ဟာ သူမရဲ့ အဒေါ်ငယ်က မိသားစုကို ဒုက္ခပေးနေတာကို စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်တာကြောင့် အလယ်ကနေ လှည့်စားပြီး တုမိသားစုကို သူမရဲ့ အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းခဲ့တာပဲ။

သူမ၏ အဒေါ်ငယ်က တုအိမ်ကို လက်ထပ်သွားပါက သူမသည် လုမိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် တုမုဆိုးမသည် သူမ၏အဒေါ်ငယ်ကို ဘာကြောင့် လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်။ သူမ၏ လက်ထပ်ပစ္စည်း မြေယာများကို သဘောကျ၍လား။ ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ကမူ တုမုဆိုးမသည် ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်မည့်အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည့်သူမဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။ မြေယာအနည်းငယ်နှင့် ဘယ်တော့မှမပြည့်နိုင်သည့်တွင်းတစ်ခုကို မည်သူကမှ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ ဤအရာ၏နောက်ကွယ်တွင် သူမ မသိသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်သည်။

29 02

ဒီစကားကို မကြားခင်ကတော့ ဘာမှမထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ သမီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကိုကြားပြီးတော့ မိန်နဲ့ လုမင်ဟိုင်လည်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ပြီးတော့ အကြီးဆုံးအဒေါ်က ဘာလို့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကိစ္စအသေးစိတ်ကို မပြောဘဲ တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျော်သွားတာလဲ။ သူ မျက်နှာမရဲလို့ တုအဒေါ်ကြီးကို မပြောချင်ဘူးဆိုရင်တောင်၊ ဘာလို့ အဒေါ်ငယ်က ကိစ္စဖြစ်လာတော့မှ မျက်နှာရဲသွားတာလဲ။ ပြီးတော့ အဘွားက သူမကို အဒေါ်ငယ်ရဲ့ကိစ္စပြောပြတော့၊ သူက ဘာလို့ သမီးတို့ တုအိမ်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေတယ်ဆိုတာကို မပြောတာလဲ။ သူသာ ပြောခဲ့ရင် အဘွားက သူ့အဒေါ်ငယ်ကို ဘယ်လောက်ချစ်ချစ်၊ ဒီလို တူမရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို ဖြတ်လုတာမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စက အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။

“တကယ်တော့ အကြီးဆုံးအဒေါ်က အပြင်ပန်းက ကြည့်ရသလောက် မကောင်းပါဘူး” လုကျောင်းယွဲ့က ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်က ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အဒေါ်ကြီးက ဘယ်လိုလူမျိုးပဲဖြစ်စေ၊ သူမရဲ့လုပ်ရပ်က သူမအတွက် အကြီးမားဆုံးပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ သူမရဲ့မိဘနှစ်ပါးက သူမကို တုအိမ် နဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ လုကျောင်းယွဲ့ က မိသားစုက တုမိသားစုကို တစ်နှစ်စောင့်ခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက တုနဲ့လက်ထပ်ပွဲက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သွယ်ဝိုက်တဲ့ပြဿနာတွေတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။ တုမိသားစုက ရုတ်တရက် လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခါတည်းနဲ့ ပြတ်သွားခဲ့ပြီ။ အဒေါ်ငယ်နဲ့ တုလျန် တို့ကိစ္စ မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် သူ့အဖေနဲ့အမေက သူမကို တုအိမ်နဲ့ ထပ်ပြီး လက်ထပ်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်၊ တုအိမ်က ဘယ်လိုမျိုးအိမ်လဲဆိုတာကို သူမရဲ့အဒေါ်ငယ်က သိရောသိလား။ သူမအဘွားပြောတာ နားထောင်ပြီးတော့ အဒေါ်ငယ်က တုလျန်ကို သဘောကျနေတာ။ လုကျောင်းယွဲ့က ဒီကိစ္စကို တားဆီးရမလား၊ မတားဆီးရဘူးလား ဆိုတာကို မသိတော့ဘူး။

မိန်က အံ့အားသင့်ပြီး လုမင်ဟိုင်ကလည်း ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေသည်။

“ငါ သူ့ကို သွားရှာမယ်။ သူက ငါတို့ကို မျောက်တစ်ကောင်လို သဘောထားနေတာ”

ဘေးကနေ မိုးခြိမ်းသံလို အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက လုကွမ်းကျိပဲ ဖြစ်သည်။

သူက အရမ်းမြန်တယ်။ သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူ ထွက်ပြေးသွားသည်။

လုမင်ဟိုင်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်ချင်ပေမဲ့၊ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး၊ အသံမထွက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ တံခါးအပြင်က လုကွမ်းကျိရဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

အခန်းထဲကလူတွေက ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ လုကွမ်းကျိက လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက လုကျောက်ရှင်းပဲ ဖြစ်သည်။

“မင်း ငါတို့ပြောနေတာကို ခိုးနားထောင်နေတာလား”

လုကျောက်ရှင်းက သူမရဲ့လည်ပင်းကို ငုံ့ပြီး ကြောက်လန့်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သူမရဲ့လက်ကို အတင်းဆွဲဖြုတ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ လုကွမ်းကျိရဲ့လက်က အရမ်းသန်မာတော့ သူမ ဖြုတ်မရဘူး။

“ပြော၊ ငါတို့ပြောနေတာကို ဘာလို့ ခိုးနားထောင်နေတာလဲ” လုကွမ်းကျိက မေးမြန်းနေသည်။ သူ့အစ်မရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို အဒေါ်ငယ်က လုလိုက်တယ်ဆိုတာ သိတော့ သူ အရမ်းဒေါသထွက်နေတယ်။ ရုတ်တရက် လုကျောက်ရှင်းက သူတို့ပြောနေတာကို ခိုးနားထောင်နေတာကို တွေ့လိုက်တော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

“ငါ၊ ငါ မလုပ်ပါဘူး…”

“မလုပ်ဘူးလို့ ပြောနေတုန်းပဲလား။ ငါ မင်းကို မြင်နေရတာပဲ”

လုမင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချပြီး သူ့တူမကို ဒုက္ခမပေးဖို့ သားကို သွားပြောဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ လုကျောက်ရှင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ… “တကယ်တော့ ကျွန်မ အစ်မကို စကားပြောချင်လို့ပါ…”

သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောရင်း ခြေဆောင့်ပြီး… “ကျွန်မ အစ်မကို ပြောချင်တာက အဒေါ်ငယ်က အစ်မနဲ့ တုလျန်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေတယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့တယ်”

သူမက ခဏရပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့… “ကျွန်မ ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်မ အဒေါ်နဲ့ဦးလေးတို့ စကားပြောနေတာကို မတော်တဆ ကြားခဲ့တာ။ အဒေါ်ငယ်က ဒီလိုလုပ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး…”

ပြောပြီးနောက် သူမက ဝမ်းနည်းစွာ ငိုလိုက်သည်။

29 03

လုကျောက်ရှင်းရဲ့ စကားက အရမ်းတုန်လှုပ်စရာကောင်းတော့ လုကွမ်းကျိက မသိစိတ်နဲ့ လက်လွှတ်လိုက်သည်။ လုကျောက်ရှင်းက အမြန် ထွက်ပြေးသွားပြီး အခန်းထဲက လူတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဘာပြောရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။ သူမက သူမရဲ့အဒေါ်ငယ်ကို အဲဒီဝံပုလွေအိမ်ထဲကို မသွားဖို့ တားဆီးရမလားဆိုတာ စဉ်းစားနေခဲ့တုန်းပဲ။ လုကျောက်ရှင်းရဲ့စကားကို ကြားပြီးတော့ သူမက ဒီစိတ်ကူးကို လုံးဝ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ဒါက တုလျန်ကို သူမ ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်တယ် ဆိုတဲ့အပေါ် မမူတည်ဘူး။ သူမရဲ့ အဒေါ်ငယ်ရဲ့ လုပ်ရပ်က အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ။

လုကျောက်ရှင်းကိုလည်း သူမက မတော်တဆ ပြောမိတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်သည်။ သူမက အဒေါ်ငယ်ရဲ့စိတ်ကို ကြိုတင်သိနေခဲ့လို့ သူမက တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဆွေးနွေးနေတယ်ဆိုတာကို အဒေါ်ငယ်ရှေ့မှာ တမင်ပြောပြခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါက သူမရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ ဖြစ်နိုင်၏။ အဒေါ်ငယ်က သူမရဲ့စကားကို ယုံကြည်ပြီး လုယူဖို့ စိတ်ကူးရှိလာခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ တွေးတောမှုက အမှန်တရားနဲ့ အလွန်နီးစပ်နေသည်။

*** *** ***

ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဒါက လူ့သဘာဝလား။

လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အရမ်းရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမက မိသားစုဟာ အားကိုးရဆုံးလူတွေဖြစ်တယ်၊ သူတို့ကို အားကိုးပြီး ယုံကြည်နိုင်တယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာတွေက သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး သူမက လူ့သဘာဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို နားလည်လာခဲ့တယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝမှာ သူမ တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ရတဲ့ကိစ္စ၊ သူမရဲ့ အဒေါ်ငယ်ရဲ့ကိစ္စဖြစ်ပြီးမှ သူမက ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝမှာ သူမရဲ့လက်ထပ်ပွဲဟာ အကြီးဆုံးအဒေါ်ရဲ့ လှည့်စားမှုရဲ့ရလဒ်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းမိသည်။

ဘာအတွက်လဲဆိုတာတော့ ရှင်းနေတာပဲ။

ကုတင်ပေါ်က မိန်က မျက်နှာပူပူနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး လုမင်ဟိုင်ကို သရော်ပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ အဒေါ်ငယ်၊ ဒါက ငါတို့ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ပြီး အိမ်ရဲ့ငွေကို သူ့အတွက် သုံးခဲ့ရတဲ့ ကောင်းတဲ့ အဒေါ်ငယ်…”

မိန်ရဲ့ရယ်သံက အရမ်းသရော်နေတယ်၊ သူ့အသံက အရမ်းအေးစက် နေတာကြောင့် လုမင်ဟိုင်က ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။

ရုတ်တရက် သူက နာကျင်မှုနဲ့အတူ ‘အား’ လို့ အော်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

“အဖေ—”

“သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ ရူးနေခဲ့တာ ကြာပြီ”

မိန်က အခန်းရဲ့အမိုးကို ကြည့်ရင်း ဒီစကားကို ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။

*** *** ***

ပင်မခန်းမှာ လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပင်မခန်းသာမက အနောက်ဘက်အခန်းကပါ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မီးအိမ်နှစ်လုံးက မှိန်မှိန်လေးလင်းနေပြီး အလောင်းနှစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေသည်။

“ယောကျ်ား…” ချွေ့ရှီက တွန့်ဆုတ်နေသည်။

“မပြောပါနဲ့တော့” လူအိုကြီးလုရဲ့ မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ လုမင်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး ဒီတင်းမာတဲ့မြင်ကွင်းကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

သူက လူအိုကြီးလုနဲ့ ချွေ့ရှီကို နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိဘဲ အနောက်ဘက်အခန်းကို တိုက်ရိုက်သွားသည်။

ချွေ့ရှီက သတိဝင်လာပြီး အိပ်ရာကနေ ဆင်းလိုက်သည်။ နှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်သွားတော့ အထဲကနေ နာကျင်မှုနဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကွေ့လီ၊ ငါက နင့်ရဲ့အစ်ကို၊ ကျောင်းယွဲ့က နင့်ရဲ့တူမ၊ နင် ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ။ နင် ကျောင်းယွဲ့နဲ့ တုလျန်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေတယ်ဆိုတာကို နင်သိနေတာ။ ဘာလို့ အမေကို တုအိမ်နဲ့ နင့်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ သွားတောင်းဆိုတာလဲ”

“ဒုတိယသား…”

29 04

ချွေ့ရှီနဲ့ လူအိုကြီးလုတို့က အံ့ဩတုန်လှုပ်နေပေမဲ့၊ အရင်ကဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကြောင့် အခု ဘာဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အံ့အားသင့် မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့က ဒုတိယသားက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့ သူတို့ရဲ့သမီးလေးကို ထိခိုက်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အနောက်ဘက်အခန်းကို အမြန်ပြေးသွားကြသည်။

“…နင် မွေးကတည်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်က မိသားစုတစ်ခုလုံးက နင့်ကိုပဲ ဂရုစိုက်နေခဲ့တယ်။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မလည်း အပါအဝင်ပဲ။ နင် ကျောင်းယွဲ့က ဘာလို့ စောစောမွေးခဲ့ရတာလဲဆိုတာ သိလား။ အမေက နင့်ကို မွေးပြီးတော့ နို့မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်က မိသားစုက အလုပ်တွေ များနေတော့ နင့်အစ်မတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာရှိခဲ့တယ်။ သူက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်၊ နို့မဝသေးတဲ့ နင့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်။ နင်က ဗိုက်ဆာလို့ အမြဲငိုနေခဲ့တယ်။ နင့်အတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ပြုတ်ပေးဖို့ အစ်မက အလျင်စလို လုပ်ရင်း ချော်လဲခဲ့တယ်…”

“…ကျောင်းယွဲ့က အမေ့ရဲ့ဝမ်းထဲမှာ ရှစ်လပဲ ရှိသေးတာ၊ စောစောမွေးခဲ့ရတယ်။ ရှစ်လအထိ မရှင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီအချိန်က ငါတို့ သူ ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်…”

ကုတင်ပေါ်က လုကွေ့လီက ကြောက်လန့်ပြီး ကုတင်ရဲ့ထောင့်မှာ တွန့်သွားသည်။

“အစ်ကို၊ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ ငယ်သေးတယ်”

ချွေ့ရှီနဲ့ လူအိုကြီးလုတို့ ပြေးဝင်လာတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယသား…”

လုမင်ဟိုင်က နားမထောင်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “…စောစောမွေးခဲ့ရလို့ နင့်အစ်မမှာ နို့မရှိခဲ့ဘူး။ ကျောင်းယွဲ့က အရမ်းငယ်တယ်၊ ငါ့လက်ဖဝါးထက်တောင် မကြီးဘူး။ သူက နေ့တိုင်း ဗိုက်ဆာလို့ ငိုနေခဲ့ရတယ်။ နင် ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့အတွက် ငါတို့ရဲ့ငွေတွေ အကုန်လုံး နင့်အတွက်ပဲ သုံးခဲ့ရတယ်။ အိမ်မှာ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်း ရှိရင်လည်း နင့်ကိုပဲ ပေးခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းယွဲ့ကတော့ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်တောင် မသောက်ခဲ့ရဘူး… ငါလို ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ကိုယ့်သမီးကို မကျွေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဇနီးရဲ့ လက်ထပ်ပစ္စည်းငွေနဲ့ သမီးကို ကျွေးခဲ့ရတယ်…”

******

30 01

အခန်း 30 ငါတို့ ဒုတိယသားမိသားစုကို အိမ်ခွဲပေးပါ

ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးမားမားနဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဟာ မျက်ရည်တွေအပြည့်နဲ့ ငိုနေသည်။

ဒါက ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ ဒေါသကြောင့်ဖြစ်တဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ။

ဒီလောကကြီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

လုမင်ဟိုင်သည် အခြေအနေကို တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မိဘများကို ကောင်းစွာလုပ်ကျွေးခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကိုလည်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်တင်စွပ်စွဲခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် သူ့မှာ တစ်ခုတည်းသော အားနာစရာမှာ သူ့ဇနီးနှင့် သားသမီးများသာ ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမလဲ။ သူမက သူ့ရဲ့ညီမအရင်း ဖြစ်သလို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသူလည်း ဖြစ်သည်။ ညီမဖြစ်သူ သေဆုံးသည်ကိုလည်း သူ ကြည့်နေ၍မဖြစ်သလို၊ ညီမကို အသက်နဲ့အမျှ ချစ်ခင်ကြသည့် မိဘများ သေဆုံးသည်ကိုလည်း သူ ကြည့်နေ၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ဇနီးနှင့် သားသမီးများကိုသာ နာကျင်စေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဇနီးနှင့် သားသမီးတို့ ခံစားနေရသော ဝမ်းနည်းမှုများကို နားမလည်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလုပ်ကို ပိုမိုကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဇနီးနှင့် သားသမီးများအပေါ်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရမှုများကို အစားပြန်ပေးလိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သား လက်ထပ်ပွဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရပြီး သမီး၏လက်ထပ်ပွဲကိုလည်း လုယက်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ သမီး၏လက်ထပ်ပွဲကို လုယူခဲ့သူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သူ့ညီမအရင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ညီမအရင်းကပင် ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြုမူဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“…ငါအစ်ကိုက နင့်အပေါ် အကောင်းဆုံးပဲ လုပ်ခဲ့တယ်။ နင် ငါအစ်ကိုအပေါ် ဒီလိုပဲ ပြန်ပြီးဆက်ဆံတာလား…” လုမင်ဟိုင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်ကြိမ်ထုပြီး ပြောလိုက်သည်။

လုကွေ့လီက ကြောက်လန့်ပြီး ငိုနေသည်။

ချွေ့ရှီက ကျယ်လောင်စွာ ငိုလိုက်ပြီး “ဒုတိယသား၊ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ဒါတွေအားလုံး အမေရဲ့ အပြစ်ပါ။ အမေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာတွေပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက အမေသာ နင့်ညီမကို မမွေးခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ဒီရက်တွေအတွင်း ချွေ့ရှီက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းလေးလံနေခဲ့သည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူ သေတာကို မကြည့်ရက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရတယ်။ အထူးသဖြင့် အခုဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေက မိသားစုကို ဒီလိုမျိုးဖြစ်စေခဲ့တာကြောင့် ချွေ့ရှီက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

ဒီလိုမျိုး အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတာက သူမကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက် ညှဉ်းပန်းခဲ့တာ။

သို့သော်လည်း ဤလောကတွင် “အကယ်၍” ဟူသော စကားလုံးသည် မရှိပါ။ ကိစ္စရပ်များ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမှ ကြိုတင်သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်က ရုတ်တရက် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမသည် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ကျေးလက်ဒေသက လူတွေအတွက် သားသမီးများများရှိခြင်းက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအတွက်တော့ ဤကံကောင်းခြင်းက မိသားစုအတွက် ဘေးဒုက္ခကို မွေးဖွားပေးလိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချွေ့ရှီသည် အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူမ၏သမီးလေးကို သနားနေသော်လည်း၊ နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏သမီးသည် လုမိသားစုအတွက် အကြွေး၊ သူမ၏ ရှေ့ဘဝက အကြွေးများပင် ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတွေးနေခဲ့သည်။

ဤအကြွေးများကိုတော့ သူမ၏ သားများနှင့် မြေးများက ပြန်လည်ဆပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

30 02

ခြေသံတွေ အမြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယမိသားစုတွေက အသံကြားပြီး ပြေးလာကြတာပဲ။ လုမင်ချွမ်းက တံခါးဝမရောက်သေးခင် ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မဖြေကြဘူး။

အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချွေ့ရှီရဲ့ ရှိုက်သံနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့အသံပဲ ထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ လုကျောက်ရှင်းက ကုတင်ထောင့်မှာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လုကွေ့လီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လုမင်ဟိုင်ရဲ့ အသံမာမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဖေ၊ ငါတို့ ဒုတိယသားမိသားစုကို အိမ်ခွဲပေးပါတော့”

လူအိုကြီးလုရဲ့ ဆေးတံက ‘ဖလပ်’ ဆိုတဲ့အသံနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

***

ဟန်ကျင်းက လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။

သူ့လက်ထဲက ကြိမ်လုံးကို ဘယ်ဘက်လက်ကနေ ညာဘက်လက်ကို၊ ညာဘက်လက်ကနေ ဘယ်ဘက်လက်ကို ပြောင်းကိုင်နေသည်။

ဒီအချိန်ဆိုရင် လုကွမ်းကျိ ရောက်လာသင့်ပေမဲ့၊ သူ့အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး။

ဟန်ကျင်းက သူ့စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို တွေးနေသည်။

ဟူစန်းဆီကနေ သတင်းရပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် လူများစေလွှတ်၍ စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။ စုံစမ်းကြည့်သောအခါ တုလျန်သည် ဘာမှအပြစ်ပြောစရာမရှိသူ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပညာကို ကြိုးစားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ယွင်ထျန်မြို့နယ်၏ ပိုင်ဟော့ကျောင်းဆောင်ရှိ ဆရာများ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ကျောင်းသားချင်းချင်း၏ ချီးကျူးခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ့တွင် တစ်ခုတည်းသော မကောင်းသည့်အချက်မှာ သူ့အမေက ကောင်းသောလူ မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ့အမေသည် သူ မဟုတ်သဖြင့် ဤအချက်သည် သူ့အပြစ်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကသာ သူမနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ဟန်ကျင်း စိတ်ထဲကနေ မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း ဤအချက်ကိုတော့ သူ လက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဟန်ကျင်း၏စိတ်ထဲတွင် လစ်ဟာသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်။ ဤရက်များအတွင်း သူသည် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သော်လည်း သူမက လူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် စကားပြောနေသည်ဟု သိလိုက်ရသည့်အခါ ထိုခံစားချက်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ရက်ဆက်တိုက် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဟန်ကျင်းကို ဘေးနားကလူများက ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း ဟူစန်းတစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် သိနေခဲ့သည်။

တတိယမြောက်နေ့တွင် ဟူစန်းသည် မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ဟန်ကျင်း၏အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် သွားပြီး လုလိုက်ပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သူခိုးတွေပဲလေ”

သူခိုးများက တစ်ခုခုကို လိုချင်သည့်အခါ အသုံးပြုနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည် မဟုတ်လား။

ဤစကားသည် ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို နိုးထသွားပြီး ဟူစန်းကို "ဒီနေ့ကစပြီး လုကွမ်းကျိကို လာကြိုဖို့ မလိုတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဟန်ကျင်းသည် အခန်းထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်နေခဲ့သဖြင့် ဟူစန်းက လုကွမ်းကျိကို သွားရောက်ကြိုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟန်ကျင်းသည် လုကွမ်းကျိကို မတွေ့ရသေးသဖြင့် ရွာထဲဝင်ပြီး မေးမြန်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှနေ၍ လုကွမ်းကျိ ပြေးလာသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ…”

ဟန်ကျင်းက ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ သူ့ကို ကားပေါ်တက်ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လုကွမ်းကျိက ခေါင်းကုတ်ပြီး။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဒီနေ့ ငါ ခွင့်ယူလို့ရမလား။ အိမ်မှာ ကိစ္စလေး နည်းနည်းရှိနေလို့ ခဏလောက် မသွားနိုင်ဘူး”

အစ်ကိုကြီးက အိမ်မှာမရှိဘူး၊ အဖေနဲ့အမေကလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြတယ်၊ အစ်မကလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ လုကွမ်းကျိက အခုအချိန်မှာ အိမ်မှာ ရှိသင့်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

30 03

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းအိမ်မှာ ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟန်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။

“ငါ့အစ်မက…” လုကွမ်းကျိက စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး ရပ်သွားသည်။ သူက မတော်တဆ ပြောမိတာ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အပြင်လူကို ပြောလို့မရဘူး။ ပြောလိုက်ရင် အစ်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။

ဟန်ကျင်းက မျက်ခုံးတွန့်ပြီး… “မင်းအစ်မ ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကွမ်းကျိရဲ့ စိတ်ပူနေတာကို သူ နားလည်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်က အိမ်ကမထွက်ခင် ငါ့ကို သူ့မိသားစုကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်က မင်းအစ်မကို ဘယ်လောက် စိတ်ပူတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ မင်းအစ်မ တကယ်တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို မဖုံးကွယ်ထားနဲ့၊ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် လုကွမ်းကျိကလည်း ဟန်ကျင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ယုံကြည်တာကြောင့်… “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အစ်မရဲ့ လက်ထပ်ပွဲမှာ ပြဿနာ နည်းနည်းရှိနေလို့ပါ”

ဟန်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားပြီး။ “ဘာပြဿနာလဲ”

လုကွမ်းကျိက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး… “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဦးလေးက အပြင်လူမဟုတ်တော့ ငါပြောပြပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး အပြင်လူကိုတော့ မပြောပါနဲ့”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိက ကိစ္စအကြောင်းအရာကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို လုယူခံခဲ့ရပြီး လုတဲ့သူက သူတို့ရဲ့ အဒေါ်ငယ်ဖြစ်တယ်၊ ဒီကိစ္စကြောင့် အိမ်မှာ ပြဿနာတွေ အရမ်းများနေတယ်။

ဟန်ကျင်းက ပျော်လွန်း၍ ရယ်ချင်သွားသည်။ သူက သူ့နှုတ်ခမ်းကို မရယ်မိအောင် ထိန်းထားပြီး။ “ဒီကိစ္စကို အပြင်လူကို မပြောသင့်ဘူး။ ပြောလိုက်ရင် ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ မင်းစိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး အိမ်မှာမရှိတော့ မင်း အိမ်ကနေ မထွက်သွားသင့်ဘူး။ လောင်းကစားရုံကိစ္စ မင်းစိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်နေလိုက်၊ ကိစ္စတွေ ပြီးမှ အလုပ်ပြန်လာလုပ်”

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟန်ကျင်းက လှည်းကို မောင်းပြီး ထွက်သွားတော့ လုကွမ်းကျိက အိမ်ကို ပြန်လှည့်သွားသည်။

တစ်မနက်လုံး လုမိသားစု တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူတိုင်းက အိမ်မှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို မေ့သွားသလိုပဲ။ ပင်မခန်းရဲ့တံခါးက ပိတ်နေတယ်။ အရှေ့ဘက်အခန်းကလည်း ပိတ်နေတယ်၊ အနောက်ဘက်အခန်းရဲ့တံခါးကတော့ နည်းနည်းဟနေတယ်။ ချောင်ရှီက အချိန်တိုင်း တံခါးဝမှာ အပြင်ကအခြေအနေကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

“ထမင်းတောင် မစားတော့ဘူးလား” ချောင်ရှီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မနက်က လုမင်ရှန်းက အချိုပွဲအနည်းငယ် စားထားတော့ အခု ဗိုက်မဆာဘူး။ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခဏခဏ စဉ်းစားနေသည်။ “မင်းပြောပါဦး၊ ငါတို့ အိမ်ခွဲရမလား။ ငါ့အမြင်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုက တကယ်ပဲ အိမ်ခွဲချင်တာ။ အခုက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ”

“ခွဲ၊ ဘာလို့ မခွဲရမှာလဲ။ ခွဲကိုခွဲရမယ်” ချောင်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းက တွန့်ဆုတ်နေသေးသည်။ “အဒေါ်ငယ်လည်း မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ။ ငါတို့ အိမ်ခွဲလည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိတော့ဘူး” သူတို့ရဲ့ တတိယမိသားစုက အိမ်ခွဲဖို့ တောင်းဆိုနေတာက လုကွေ့လီက မိသားစုကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေလို့ပဲ။

ချောင်ရှီက ကုတင်နားမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး “နင်က လူမိုက်လား။ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးရဲ့နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နင် မစဉ်းစားမိဘူးလား။ အကြီးဆုံးအစ်မက ဒုတိယသားမိသားစုကို လူမိုက်လို သဘောထားတာကို မပြောဘဲ ထားလိုက်။ တုမိသားစုက နင့်ညီမကို ဘာလို့ လက်ထပ်ချင်တာလဲ။ တခြားကိစ္စတွေက အတုတွေပဲ။ နင့်အကြီးဆုံးအစ်မက သူတို့ကို တစ်ခုခု ကတိပေးထားတာ သေချာတယ်။ အဖေက အဒေါ်ငယ်ကို မြေယာအနည်းငယ် လက်ထပ်ပစ္စည်း ပေးဖို့ သဘောတူထားတာကို ထားလိုက်ဦး။ အဒေါ်ငယ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို နင် မသိဘူးလား။ ဆေးနဲ့ပဲ ရှင်သန်နေရတာ၊ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။ တုမိသားစုက သူတို့ရဲ့ပိုက်ဆံတွေ ရေထဲလွှင့်ပစ်တာကို ကြည့်နေမှာလား။ အထူးသဖြင့် တုမိသားစုကလည်း မချမ်းသာဘူး။ ဒါဆိုရင် ပြဿနာက ဘယ်သူက ဆေးဖိုးပေးမှာလဲ။ နင့်အဖေနဲ့အမေက သူတို့သမီး သေတာကို ကြည့်နေမှာလား”

“မနေ့ညက နင် ဒီလိုမျိုး မပြောခဲ့ဘူး” လုမင်ရှန်းက သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ရှီက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး။ “အဲဒီတုန်းက ငါ သတိမဝင်သေးဘူးလေ။ နင့်အဖေက အဒေါ်ငယ်ကို ထွက်သွားအောင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ စိတ်ပြောင်းသွားမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အရင်ကလိုပဲ၊ နင့်အမေက ငိုလိုက်ရင် နင့်အဖေက နူးညံ့သွားတာပဲ”

30 04

“ဒါဆို မင်းရဲ့အဓိပ္ပာယ်က ငါတို့ အိမ်ခွဲရမယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အတူတူခွဲရမယ်ဆိုတာလား”

ချောင်ရှီက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ခြံတံခါး တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ယောကျ်ားသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟာ၊ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”

“အဖေ၊ အမေ၊ အဘိုး၊ အဘွား၊ အိမ်မှာရှိကြလား”

ဒါက လုကွမ်းယီ၊ လုကွမ်းရန်၊ လုကွမ်းလီတို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် အပြင်ကနေ အလုပ်ပြန်လာကြတာ။

လုမိသားစုမှာ အလုပ်သမားတွေ များတာကြောင့် ငယ်တဲ့သူတွေက အလုပ်တွေနည်းတဲ့ အချိန်မှာ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတယ်။ ဒါက မိသားစုအတွက် ပိုက်ဆံပိုရှာဖို့ပဲ။ ဒီတစ်ခါ လုကွမ်းယီတို့ ညီအစ်ကိုတွေက အုတ်လုပ်သားအဖွဲ့နဲ့ တခြားမြို့နယ်တစ်ခုမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ သွားခဲ့ကြတာ။ သူတို့ နှစ်လနီးပါးလောက်မှ ပြန်လာကြတာ။

ချောင်ရှီက အသံကြားတော့ အပြင်ထွက်လာပြီး “အားလုံး အိမ်မှာရှိတယ်”

လုကွမ်းယီကို လက်ဟန်ပြပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ လုကွမ်းယီက ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့ လျှောက်လာပြီး… “တတိယအဒေါ်”

“ရှောင်ယီ ပြန်လာပြီလား။ မင်းရဲ့အဖေနဲ့အမေ အခန်းထဲမှာရှိတယ်” သူမက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဟန်ပြပြီး လျှို့ဝှက်ချက် ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြုံးပြသည်။

လုကွမ်းယီက စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါဆို တတိယအဒေါ်၊ ငါ အခန်းထဲ အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်”

ချောင်ရှီက ပြုံးပြီး သူ အနောက်ဘက်ကို လျှောက်သွားတာကို ကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့ အသံကြားပြီး ထွက်လာတဲ့ ဟူကို စောင်းငဲ့ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“အခုဆိုရင် အကြီးဆုံးအစ်မ ပျော်နေပြီပေါ့။ သားနှစ်ယောက်လုံး ပြန်လာပြီလေ”

ဟူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။

လုကွမ်းယီက ဒုတိယသားမိသားစုအခန်းကို မရောက်သေးခင်မှာပဲ သူ့ညီဖြစ်သူက သူ့ဆီကို ပြေးလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး”

လုကွမ်းကျိရဲ့အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် မည်မျှပင် ဉာဏ်ကောင်းနေပါစေ၊ အသက် ၁၃ နှစ်သာရှိသေးသည့် ကလေးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသောကြောင့် သူသည် အပေါ်ယံတွင် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ မခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဟန်ကျင်း ရောက်လာပြီး သူ့ကို လောင်းကစားရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏အာရုံကို ခဏတာမျှ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မနေ့က ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အမေဖြစ်သူသည် အသံတိတ်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲနေခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူကလည်း ပင်မခန်းမှ ပြန်လာပြီးနောက် ကုတင်အနားတွင် ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုအတိုင်းပင် တစ်ညလုံး မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

မနက်မိုးလင်းသည့်တိုင် အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်မလာခဲ့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသလို လုကွမ်းကျိလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ဉာဏ်ကောင်းခြင်း၊ စကားပြောတတ်ခြင်းတို့ထက် ခိုင်မာပြီး စိတ်ချရသော သူ့အစ်ကိုကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကွမ်းကျိက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားပြီး ခေါင်းကို အတင်းခါနေသည်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေ နည်းနည်းတည်ငြိမ်သွားတော့ သူက အစ်ကိုကြီးကို လက်ဆွဲပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာ တစ်ခုကို ခေါ်သွားပြီး အိမ်မှာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်းအစ်မ ဘယ်လိုနေသေးလဲ” လုကွမ်းယီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိက အခုမှ သတိဝင်လာသည်။ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ အစ်မက နစ်နာခဲ့တာ၊ သူကတော့ အစ်မမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတာကြောင့် သူမကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတယ်။

သူက စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး လက်ခုပ်ရိုက်လိုက်သည်။ “ငါ အစ်မကို မေ့နေခဲ့တာ”

လုကွမ်းယီက သူ့လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး။ “အခန်းထဲ အရင်ပြန်ကြမယ်”

သူတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ လုကွမ်းကျိက တံခါးဝကနေ “အဖေ၊ အမေ၊ အစ်မ၊ ဘယ်သူပြန်လာတာလဲ ကြည့်ကြည့်ပါဦး”

ဝူလန်က အမြောက်ဆံလေးတစ်လုံးလို ပြေးထွက်လာပြီး လုကွမ်းယီရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး”

လုကွမ်းယီက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ စက္ကူထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချပေးလိုက်သည်။

++++++