အခန်း (၃၁-၃၂)

31 01

အခန်း 31

အခန်းထဲမှာ မိန်က အသံကြားတော့ သူမရဲ့ဆံပင်ကို အမြန်သပ်ပြီး ကုတင်ကနေ ဆင်းလာသည်။

“အကြီးဆုံးသား ပြန်လာပြီလား။ နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။ အမေ ချက်ပြုတ်ပေးမယ်” မိန်က အခုမှ နေ့လယ်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

“အမေ၊ သား ဗိုက်မဆာဘူး” လုကွမ်းယီက ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ “အမေ၊ ဒါက သားရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်လုပ်တဲ့ လခပါ”

မိန်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ လေးနေသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမ ပျော်ရွှင်သင့်ပေမဲ့ သူမ ပျော်ရွှင်မနေခဲ့ဘူး၊ သူမ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။

“အကြီးဆုံးသား…”

လုကွမ်းယီက ဂရုမစိုက်သလို ရယ်ပြီး “အမေ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ညီလေးပြောတာ အကုန်ကြားပြီးပြီ။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ကွေ့အာကို သွားပြောပါမယ်။ ငါတို့မိသားစုမှာ အခက်အခဲရှိနေတာကို သူ နားလည်ပေးလိမ့်မယ်”

ဒီစကားကို မပြောခင်က အဆင်ပြေသေးတယ်၊ ပြောလိုက်တော့ မိန်က မျက်ရည်တွေ ချက်ချင်း ကျလာသည်။

“နင်က ကလေးရူးလေး။ ကွေ့အာက အပြစ်မတင်ဘူးဆိုရင်တောင် သူ့မိဘတွေက အပြစ်တင်လိမ့်မယ်”

ဖေကွေ့အာဟာ လုကွမ်းယီရဲ့ လက်မထပ်ရသေးတဲ့ ဇနီးလောင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာက ကံကြမ္မာလို့တောင် ပြောလို့ရသည်။

ဖေမိသားစုသည် ရှောင်းရှီကျေးရွာမှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်းရှီကျေးရွာနှင့် တာ့ရှီကျေးရွာသည် အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ပြီး ရေအရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြသည်။ တစ်ရွာက မြစ်ဖျားပိုင်းတွင်ရှိပြီး နောက်တစ်ရွာက မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုစဉ်က ဖေကွေ့အာသည် ဆွေမျိုးများဆီသို့ လာလည်ရင်း ချော်လဲပြီး ရေထဲကျသွားခဲ့ရာ လုကွမ်းယီက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေကွေ့အာသည် အသက် ၁၅ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်၍ လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားနေသည့်အရွယ် ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပြီးနောက် သူမ လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လုကွမ်းယီသည်လည်း တာဝန်ယူစိတ်ရှိသူဖြစ်ရာ မိဘများနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဖေကွေ့အာကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအရာသည် လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပြီး တကယ်တမ်းတွင်လည်း ပျော်စရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီသည် ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ရှိပြီး လုမိသားစုသည်လည်း ချမ်းသာသည်။ ထို့အပြင် မိန်နှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် လူများဖြစ်ကြသည်။ ဖေကွေ့အာသည် အလွန်လှပသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ချောမောသူဖြစ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဒုတိယသားမိသားစု၏ အကြီးဆုံးချွေးမနှင့် ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်။

မှားယွင်းခဲ့သောကိစ္စသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သောကိစ္စတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါးက ကိုယ်တိုင်စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျကြပြီး လက်ထပ်ပွဲကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူနှစ်ယောက်စလုံးက ရိုးသားကြသည်ဖြစ်ရာ ဖေကွေ့အာကို သူတို့၏သားက ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် လက်ထပ်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မိန်းကလေးဘက်ကို မနှိမ့်ချခဲ့ကြပေ။ ကျေးလက်ဒေသကလူများ လက်ထပ်သည့်အခါ လုပ်လေ့ရှိသော ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

တကယ်တော့ ကျေးလက်ဒေသကလူများ လက်ထပ်သည့်အခါ ထုံးတမ်းစဉ်လာများစွာမရှိသည့်အပြင် လက်ဖွဲ့ငွေလည်း အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။ ပုံမှန်ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လက်ဖွဲ့ငွေ အနည်းငယ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ရပြီဖြစ်သည်။

တာ့ရှီကျေးရွာနှင့် ရှောင်းရှီကျေးရွာတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ လက်ဖွဲ့ငွေကို အဆင့်များ ခွဲခြားထားသည်။ ဆင်းရဲသောမိသားစုများက ၂ လျံ ၃ လျံခန့် ပေးနိုင်ပြီး၊ ချမ်းသာသူများကမူ ၅ လျံ ၆ လျံခန့် ပေးနိုင်သည်။ လုမိသားစုသည် တာ့ရှီကျေးရွာတွင် ချမ်းသာသောမိသားစု ဖြစ်သည့်အတွက် လက်ဖွဲ့ငွေ နည်း၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် မိသားစုနှစ်စုသည် လက်ဖွဲ့ငွေ ၉ လျံ ၉ မူး (၉.၉ လျံ) ပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ (လျံက ရှေးခေတ်မြန်မာငွေကြေးစနစ်မှာ သုံးခဲ့တဲ့ အလေးချိန်ယူနစ်တစ်ခုပါ။ မူးဆိုတာကလည်း လျံရဲ့အောက်မှာရှိတဲ့ အလေးချိန်ယူနစ်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။)

ထိုအချိန်က ဒုတိယသားမိသားစုတွင်လည်း ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှိခဲ့သည်။ မိန်က အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်ရာ လက်ဖွဲ့ငွေအတွက် ၁၀ လျံ၊ သားအတွက် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ရန်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ရန် စုစုပေါင်း ၂၀ လျံခန့် လုံလောက်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် လုမိသားစုတွင် လုကွေ့လီ၏ ရောဂါဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ဒုတိယသားမိသားစု၏ ပိုက်ဆံများ အားလုံးနီးပါး ကုန်သွားခဲ့သောကြောင့် မူလက သဘောတူထားသည့် မင်္ဂလာဆောင်ကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ မိန်သည် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဖေမိသားစုထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။ ဖေမိသားစုက စိတ်မကျေနပ်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်၏ မင်္ဂလာပွဲကို လာမည့်နှစ်သို့ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။

31 02

တကယ်တော့ ဖေမိဘနှစ်ပါးကလည်း စိတ်ကောင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖေကွေ့အာ ရေထဲကျပြီး ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်ကို လူအများအပြား မြင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် မလွယ်ကူပေ။ လုမိသားစုက ဖေကွေ့အာကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး ရုပ်ရည်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြည့်အဝ ပေးခဲ့သော်လည်း စိတ်ရင်းမကောင်းသည့်လူများက နောက်ကွယ်တွင် ကောလာဟလများ ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖေမိသားစုက ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို ရပ်တန့်နိုင်ရန် ကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို လူများကို အမြဲပြောပြနေခဲ့ရသည်။ သို့သော် လုမိသားစုဘက်တွင် မမျှော်လင့်သည့်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် မင်္ဂလာဆောင်ကို မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအခါ နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်နေသော ကောလာဟလများက ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ပြောဆိုနေကြသည့် စကားများမှာလည်း အလွန်ရိုင်းစိုင်းသောကြောင့် ဖေမိဘနှစ်ပါး၏ ဖိအားများမှာ အလွန်များပြားလာခဲ့သည်။ ဖေကွေ့အာသည်လည်း အပြင်ပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။

သို့သော် ဖေကွေ့အာသည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် လုမိသားစုနှင့် လုကွမ်းယီကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ သူမက အပြစ်မတင်ခဲ့သော်လည်း လုကွမ်းယီ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုခုရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်နှစ်အတွင်း လုကွမ်းယီသည် အချိန်ရလျှင် အပြင်ထွက်၍ ပိုက်ဆံရှာခဲ့သည်။ ဆေးဖိုးပေးခဲ့ရခြင်းကြောင့် သူ့လက်ထပ်ပွဲ နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ သူရသောပိုက်ဆံများကို အိမ်အတွက် ပေးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် ဖေကွေ့အာကို လက်ထပ်နိုင်ရန် ပိုက်ဆံများကို အမြန်ဆုံးစုဆောင်းချင်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုကွမ်းယီ အပြင်ထွက်တော့ သူ့စိတ်ထဲ၌ တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် အလုပ်မှ ပြန်လာလျှင် လက်ထပ်ရန် လုံလောက်သော ပိုက်ဆံများ စုမိနိုင်ပြီဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လာခဲ့သောအခါ အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုကွမ်းယီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူ့မိဘများက သူ့ကိစ္စကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသလို ညီမလေးကလည်း ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မိဘများနှင့် ညီမလေးက ပို၍နှစ်သိမ့်မှု လိုအပ်ပြီး သူက အရေးမကြီးဟု တွေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဘာမှဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး နှစ်သိမ့်သည့်စကားများ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့အပါအဝင် မည်သူမှ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

“အစ်ကိုကြီး”

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ့အစ်ကိုကြီးသည် ဘဝ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကြောင့် ဖိအားမခံရသေးသလို၊ သူ့အစ်မ၏ စိတ်မချမ်းသာမှုများကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည့် အစ်ကိုကြီးလည်း မဟုတ်သေးပေ။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကဲ့သို့ မဖြစ်သေးပေ။

ယခုအချိန်၌ သူ့အစ်ကိုကြီးသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ကာ သန်မာ၍ ကျန်းမာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ကလေးဆန်သည့်ပုံစံလေး အနည်းငယ်ရှိနေသော်လည်း အလွန်စိတ်ချရသည့် ခံစားချက်ကို ပေးနိုင်သည်။ သူသည် မိုးလေဝသအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နှင့်တူလှသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး” လုကျောင်းယွဲ့က နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

၎င်းသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီး၊ အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးသည့် အစ်ကိုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝက နှင်းမုန်တိုင်းကျသည့်အခါ တုမိသားစုသည် တုလျန် ကျောင်းတက်ရန်အတွက် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ပိုက်ဆံလည်းမရှိ၊ အစားအစာလည်း မရှိတော့ပေ။ အစ်ကိုကြီးက ထိုသတင်းကို သိရှိသောအခါ လှည်းကိုယူ၍ သူမကို အစားအစာ လာပေးခဲ့သည်။ သို့သော် နှင်းများကြောင့် လမ်းများ ချော်နေပြီး လူရော၊ လှည်းပါ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ပြန်လည်ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ မိသားစုတစ်စုလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသည်။ အမေသည် ငိုလွန်း၍ မျက်လုံးများပင် ကန်းမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးယောင်းမက သူမကို မုန်းတီးပြီး သားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာကာ သူမသည် ကံဆိုးမလေးဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီး၏အသက်ကို ပြန်ပေးရမည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးအစ်မက ထိုသို့အော်ဟစ်သောအခါ သူမ၏စိတ်သည် သွေးအေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏အစ်ကိုကြီး၊ သူမကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားပြီး စားပွဲထက် မမြင့်သေးခင်ကတည်းက သူ့ပခုံးပေါ် တင်၍ ခေါ်သွားလေ့ရှိသည့် အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူမသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏အပြစ်၊ သူမသည် အစ်ကိုကြီးကို သေစေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်တော့ သူမသည် အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးသည့် အစ်ကိုကြီးကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

31 03

ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက သေခါနီးအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် လူမိုက်တစ်ဦးလို ပြုမူခဲ့မိခြင်းကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ တုမိသားစု၏ ကလိမ်ကျမှုကိုလည်း ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ ကောင်းသောသူများက အသက်တိုပြီး မကောင်းသောသူများက အသက်ရှည်နေခြင်းအပေါ် ကံကြမ္မာကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤဘဝတွင် သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သောအခါ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ သူမကို ဒုတိယအခွင့်အရေးပေးခဲ့သော ကံကြမ္မာကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင်တော့ သူမသည် သူ့အစ်ကိုကြီးကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်စေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ယွဲ့အာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတော့ လုကွမ်းယီက စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ညီမလေး နစ်နာခဲ့ရသည်ဟု တွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ကောင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပင်မခန်းဘက်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ခဲ့စဉ်က ညီမလေးအတွက် လက်ထပ်ပစ္စည်း အနည်းငယ် စုဆောင်းပေးရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ယခုတော့ လက်ထပ်ပစ္စည်းလည်း မလိုအပ်တော့ပေ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လုကျောင်းယွဲ့က ပြောပြီး သူ့မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ရယ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို အချိန်အကြာကြီး မတွေ့တာကြောင့် အရမ်းလွမ်းနေလို့ပါ"

သို့သော်လည်း ထိုနေရာရှိ မည်သူမှ သူမ အဆင်ပြေနေသည်ဟု မထင်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခုကို လုယက်ခံခဲ့ရပြီး ထိုသူမှာ သူ့၏ အဒေါ်ငယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ကောင်း မည်မျှပင်ရှိပါစေ စိတ်မချမ်းမသာတော့ ဖြစ်နေမှာပင်။

လုကွမ်းယီက စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ညီမလေးရဲ့ဆံပင်ကို နှစ်သိမ့်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာပြီး ဝမ်းနည်းနေသည်။ လုကွမ်းကျိကတော့ ပင်မအခန်းဘက်ကို စောစောကတည်းက မကျေနပ်ဖြစ်နေတယ်။ အခုတော့ ပိုပြီး မုန်းတီးသွားပြီ။

မိန်ရဲ့မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းက သရော်ပြုံးနဲ့ လုမင်ဟိုင်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့။ “ဒါက နင့်ရဲ့ ကောင်းတဲ့အဖေ၊ ကောင်းတဲ့အမေ၊ ကောင်းတဲ့ညီမပဲ”

လုမင်ဟိုင်က ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ ဒီကိစ္စကို အဖေကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ အဖေက အဲဒီဘက်က ဘယ်လိုစိတ်ရှိတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ သမီးက အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ တုအိမ်ကို လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်ဘူး။ ဒီစကားက ဟာသ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပြောတာပါ”

မိန်က ဘာမှ မပြောပေမဲ့ သူမမျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာတော့ သူမ မယုံဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောရတော့သည်။ “အမေ၊ သမီးက အမေကို လိမ်ရမလား။ သမီး အခု လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်သေးဘူး။ အမေ၊ အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ညီလေးနဲ့ ညီငယ်တို့ကို ခွဲခွာဖို့ မလိုချင်သေးဘူး”

ဘေးနားက လုကွမ်းကျိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ ဒီကိစ္စဖြစ်ခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့က အကြီးဆုံးအဒေါ်နဲ့ တုမိသားစုရဲ့ စိတ်ထား မကောင်းတာကို သိလိုက်ရတယ်။ တုမိသားစုက မြေယာအနည်းငယ်ကြောင့် အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့လည်း ကောင်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး”

ပြောရမယ်ဆိုရင် လုကွမ်းကျိက အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့တာ။ မိန်က သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။ ခဏအကြာမှာ သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”

“ဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ်။ အမေ၊ မယုံရင် ကြည့်လိုက်၊ အဒေါ်ငယ်က လက်ထပ်သွားပြီးရင် ပြဿနာတွေ ရှိလာဦးမှာ”

အကြောင်းရင်းမသိဘဲ မိန်ရဲ့စိတ်ထဲကနေ ဒေါသတွေ ထွက်သွားပြီး။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကလည်း အိမ်ခွဲတော့မှာပဲ”

“အိမ်ခွဲမယ် ဟုတ်လား” လုကွမ်းကျိက ဒီကိစ္စကို လုကွမ်းယီကို မပြောခဲ့ရသေးတော့ သူက မသိဘူး။

မိန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မနေ့ညက မင်းအဖေက မင်းအဘိုးနဲ့အဘွားကို ပြောပြီးပြီ၊ ငါတို့ ဒုတိယသားမိသားစုကို အိမ်ခွဲပေးဖို့”

လုကွမ်းယီက ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “အကြီးဆုံးသား၊ အမေနဲ့အဖေ နင့်ကို အားနာတယ်။ အိမ်ရဲ့ပိုက်ဆံတစ်ဝက်ကျော်လောက် နင့်အဒေါ်ငယ် ဆေးဖိုးအတွက် သုံးလိုက်ရတယ်။ ဖေမိသားစုဘက်ကလည်း နောက်ထပ်နောက်ဆုတ်ရလိမ့်ဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းစိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနှစ်ကုန်ရင် အမေ လယ်တချို့ ရောင်းပြီး နင့်ကို လက်ထပ်ပေးမယ်”

31 04

လုကွမ်းယီက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော့်ကိစ္စက အရေးမကြီးပါဘူး”

လုကွမ်းကျိက တစ်ခုခု ပြောဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ဘေးနားက အစ်မက သူ့ကို မျက်စပစ်ပြလိုက်တာကို မြင်တော့ သူ့ပါးစပ်ထဲက စကားလုံးတွေ ပြန်ဝင်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က… “အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ လုံလောက်တဲ့ပိုက်ဆံတွေ စုနိုင်မှာပါ”

လုကွမ်းယီက ပြုံးပြီး သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ အစ်ကိုကြီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က နည်းနည်းရှက်ရွံ့နေပေမဲ့ အခုတော့ တိုက်ရိုက်ပြောလို့ မရသေးတဲ့ စကားတွေ ရှိနေတာကြောင့် သည်းခံလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ လုမင်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ပြောသည်။ “အိမ်ခွဲပြီးရင် အိမ်က မြေယာတွေကို ခွဲပေးမှာပဲ။ အဲဒီတုန်းက မြေယာနှစ်ခုကို ရောင်းလိုက်ရင် အကြီးဆုံးသားရဲ့ လက်ထပ်ပွဲအတွက် လုံလောက်တဲ့ပိုက်ဆံရပြီ”

သူမသည် မနေ့ညက အိမ်ခွဲရန် ပြောခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ထိခိုက်၍ တစ်ပိုင်း၊ သူမ၏သား နစ်နာအောင် မလုပ်ချင်သောကြောင့် ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မြေယာများ ရောင်းရသည်ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူမသည် သားကို နစ်နာစေလိုခြင်း မရှိပေ။

မိန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား၊ ဒီမြေတွေကိုတော့ ရောင်းလို့မရဘူး”

လုမင်ဟိုင်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက အိမ်မခွဲသေးတော့ ရောင်းလို့မရဘူး။ အိမ်ခွဲပြီးရင် ဒီမြေတွေက ငါတို့ပိုင်တာ။ ရောင်းချင်ရင် ရောင်းလို့ရတယ်။ အကြီးဆုံးသားရဲ့ လက်ထပ်ပွဲက အရေးကြီးတယ်။ မြေယာကိစ္စကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ပြန်ဝယ်လို့ရတယ်”

သို့သော် ထိုအချိန်ကျလျှင် ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော မြေယာမျိုးကို ဝယ်၍ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ လုမိသားစု၏ မြေယာများကို ဤနှစ်များအတွင်း လုမိသားစုကပင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ထိန်းသိမ်းခဲ့ရသည်။ မြေယာဟူသည်မှာ အသက်မရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ပေးရသည်။ တာ့ရှီကျေးရွာတစ်ရွာလုံးကပင် လုမိသားစု၏ မြေယာများသည် ကောင်းမွန်သောမြေများ ဖြစ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်လျှင်ပင် ဆီထွက်လာနိုင်သည့်အထိ မြေဩဇာကောင်းမွန်ကြောင်း သိကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြေများကို ရောင်းရမည်ဆိုပါက မည်မျှ နာကျင်စရာကောင်းလိုက်မည်နည်း။

ဤအချက်ကို လူတိုင်းနားလည်ကြသော်လည်း မည်သူမှ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ လုမင်ဟိုင်က သူ့သားကို အစားပြန်ပေးလိုကြောင်း သိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ယခုအချိန်အထိ မြေယာများ ရောင်းရမည့် အခြေအနေသို့လည်း မရောက်သေးပေ။

လုကွမ်းကျိက အစ်မက ဘာကြောင့် ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည့်စကားကို မပြောရန် တားဆီးနေခြင်းလဲဟု ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ သူမ၏ ပန်းထိုးအလုပ်များ မကြာမီ ပြီးတော့မည်ဖြစ်၍ မည်မျှရောင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ မိန်ကတော့ နောက်ထပ်အလုပ်များ ရှာရန် စဉ်းစားနေသည်။ ဤကိစ္စများကိုတော့ ထားလိုက်ဦး။

မိန်က လက်ဖဝါးကို ပွတ်ရင်း အပြင်ကို လျှောက်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်တော့။ အမေ အရင် ထမင်းသွားချက်ပေးဦးမယ်”

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းကိုတော့ စားရမှာပဲ။

******

32 01

အခန်း 32 အိမ်ခွဲခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းများ

မိန် ထမင်းချက်ရန် ထွက်သွားစဉ် လုကွမ်းကျိက လုကျောင်းယွဲ့ကို လူမရှိသည့်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“အစ်မ၊ ငါ ပိုက်ဆံရှာထားတယ်ဆိုတာ ဘာလို့ မပြောခိုင်းတာလဲ” သူက မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့နှုတ်ခမ်းကို နည်းနည်းစေ့ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အရိုက်မခံချင်ရင် သွားပြောလေ”

လုကွမ်းကျိ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူက ခုနက စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် မိသားစုကို ပြောပြရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ သဘောပေါက်သွားပြီ၊ သူ့အမေသည် သူ လောင်းကစားရုံကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် အလုပ်လုပ်သည်ကို သိသွားပါက အရိုက်ခံရခြင်းမှာ အသေးအမွှာကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ မထုတ်ရင် အစ်ကိုကြီး ဘယ်လို လက်ထပ်နိုင်မှာလဲ” သူက မေးလိုက်ပြန်သည်။

ဤသည်ကလည်း ပြဿနာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် အိမ်၏အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ယခုအခြေအနေအရ သူစုထားသော ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို မထုတ်ပါက အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ရန် ပိုက်ဆံစုဆောင်းနိုင်ဖို့အတွက် မြေကို ရောင်းရလိမ့်မည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အတွေးများကို မောင်ဖြစ်သူကို မပြောပြချင်သေးပေ။ သူမသည် သူမ၏ပန်းထိုးထားသည်များကို ရောင်းပြီး မည်မျှရရှိမည်ကို ကြည့်ကာမှ ဤကိစ္စကို စီစဉ်ချင်သည်။ တတ်နိုင်ပါက မောင်ဖြစ်သူ အရိုက်ခံရအောင်လည်း သူမ မလိုချင်ပေ။ ပြီးတော့ သူမတွင် အခြားအတွေးများလည်း ရှိနေသေးသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ မပြောသေးနဲ့။ ငါတို့မိသားစုက အခုအထိ အိမ်မခွဲသေးဘူး။ နင့်အဖေက အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အလုံအလောက်ရှိနေရင် အဘိုးနဲ့အဘွားက ငိုတဲ့အခါ အိမ်ခွဲဖို့ စိတ်ကူးကို ဖျောက်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံနိုင်သလား” သူမက တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိကတော့ တကယ်ကို အာမခံနိုင်မည် မထင်ပေ။ သူ့အဖေ၏စိတ်နေစိတ်ထားကို မယုံကြည်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အဘိုးနှင့်အဘွား၏ အလွန်အကျွံ ပြုမူတတ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အကြီးအကဲဆိုသည့် နာမည်လည်း ရှိနေသဖြင့် ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ့အဖေက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမပြောင်းလဲဆိုသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ အဒေါ်ငယ်၏ဆေးဖိုးအတွက် ပိုက်ဆံစုဆောင်းခဲ့ရသည့်နေ့က သူ့အဖေသည် ပထမတွင် ခိုင်မာနေခဲ့သော်လည်း အဘွားက ဒူးထောက်၍ တောင်းပန်လိုက်သည့်အခါ ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

“ဒါဆို အစ်မ၊ ငါ လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာကို အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီးတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြောရမလဲ” သူက မေးလိုက်သည်။

“အိမ်ခွဲပြီးမှ အခွင့်အရေးရရင် ပြောပြတာ ပိုကောင်းမယ်” လုကျောင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

မနေ့ညက လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ညလုံး တွေးတောနေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက မိသားစု၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဖြစ်ဆိုးများတွင် သူမ၏အပြစ် အနည်းငယ်ပါခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ပို၍များသော အကြောင်းရင်းမှာ အိမ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ဤသို့ပြောရန် မသင့်တော်သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက အဒေါ်ငယ်နှင့် အဘိုးအဘွားကြောင့် မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမအစ်ကိုကြီး၏ လက်ထပ်ပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်သလို၊ အိမ်တွင်လည်း မောင်လေး လက်ထပ်ရန် ပိုက်ဆံမရှိခဲ့သောကြောင့် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ခဲ့ရမှာမဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့ အဖေနှင့်အမေသည်လည်း အစ်ကိုကြီး သေဆုံးပြီးနောက် အလွန်လျင်မြန်စွာ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းသွားခဲ့ရခြင်းမှာ စိတ်ထိခိုက်မှု တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ပင်ပန်းလွန်း၍ ရောဂါများ ဖြစ်ပွားလာခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

လူနှစ်ယောက်စလုံးသည် အလွန်ပင်ပန်းခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့အဖေက တစ်ခဏမျှပင် မနားဘဲ ဆက်တိုက် အလုပ်များ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ လူသည် နွားမဟုတ်သည့်တိုင် နွားပင်လျှင် ထိုသို့အလုပ်လုပ်ပါက ပင်ပန်းပြီး လဲကျသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မနေ့ညက လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအိမ်ကို ခွဲကိုခွဲရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အိမ်ခွဲလိုက်မှသာလျှင် ဤဝမ်းနည်းဖွယ် အဖြစ်ဆိုးများ၏ ရင်းမြစ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ အစ်မပြောတဲ့အတိုင်း ငါ လုပ်ပါမယ်”

*** *** ***

32 02

မြို့ကို ပြန်တဲ့လမ်းတစ်လျှောက် ဟန်ကျင်းက အရမ်းပျော်ရွှင်နေသည်။

အနည်းငယ် မရိုးသားသလို ခံစားရသော်လည်း သူသည် လုကွေ့လီကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။ သူ့အတွက် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် မလိုချင်သော်လည်း တုလျန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် အနိုင်ရနိုင်ခြေမရှိဟု လက်ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာအရဆိုလျှင် တုလျန်က ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းကမူ သူခိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိုသို့မထင်သော်လည်း အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

အသက်အရွယ်အရဆိုလျှင် တုလျန်က အသက် ၁၆ နှစ်၊ ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်လို ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းကတော့ အသက် ၂၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ အပြင်လူများ၏အမြင်တွင် သူသည် မိန်းမ မရနိုင်တော့ဘဲ ပြည့်တန်ဆာများနှင့်သာ နေထိုင်နိုင်သည့် လူပျိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်အရဆိုလျှင် တုလျန်က ယဉ်ကျေးပြီး ချောမောကာ ဟန်ကျင်းကတော့...

ဟန်ကျင်းသည် သူ့လက်အောက်ခံများက သူ့ကို မည်သို့ ဖော်ပြခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ “သူဌေးက အရမ်းသန်မာပြီး သြဇာညောင်းတယ်။ သူဌေးက ရန်ဖြစ်ရင် တောထဲက ကျားလိုပဲ...”

“ဟင့်အင်း၊” ဟန်ကျင်းက ၎င်းကို ချီးကျူးတာဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် သာမန်မိန်းကလေးများ၏ စိတ်ထဲတွင် စာသင်သားကဲ့သို့သော ယောကျ်ားများက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို သူသိသည်။ ဖုန်ယွမ်လမ်းက ပြည့်တန်ဆာများပင် ဆင်းရဲသော စာသင်သားများအတွက် အစစအရာရာ လုပ်ပေးကြသော်လည်း သူ့လက်အောက်ခံများကို တွေ့လျှင်မူ သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံဘယ်လောက် ရမလဲဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားကြသည်။

ဤသည်မှာ ကွာခြားချက်ပင်ဖြစ်ပြီး ဟန်ကျင်း လက်ခံရမည့် ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်မှာ စာသင်သားသည် ပခုံးနှင့် မထမ်းနိုင်၊ လက်နှင့် မဆွဲနိုင်သော်လည်း သူကမူ သန်မာသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အားနည်းသည့် လူနှစ်ဦးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသာ သူမကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် မျက်လုံးရှိသောသူတိုင်း မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကို သိကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လုကွေ့လီ ပေါ်လာပြီး သူ့အတွက် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ဟန်ကျင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို မျက်လုံးရှိသောသူတိုင်း သိနိုင်သည်။

သူဌေး၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် မျက်နှာမှနေ၍ ရုတ်တရက် ရာသီဥတုသာယာလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက ပို၍ စိုးရိမ်လာကြသည်။ ထောင်ယွမ်မြို့နယ်ရှိ ချန်မိသားစုက ပိုက်ဆံများ အမြဲမပေးဘဲ နေနေ၍ သူဌေး စိတ်ဆိုးနေပြီလားဟု သူတို့ တွေးနေကြသည်။

ဟူစန်းကတော့ အခြေအနေကို သိနေသည်။ ဘေးတွင် မည်သူမှ မရှိတော့သည့်အခါ သူက မေးလိုက်သည်။ “ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီလား”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပြီးသွားပြီ”

ဘာအားထုတ်မှုမှ မပါဘဲနှင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ချန်မိသားစုဘက်ကရော” ဟူစန်းက မေးပြန်သည်။

“လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ချန်မိသားစု ဒုတိယသားကို ဖမ်းလာခဲ့” ဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

အကြွေးယူလျှင် ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ရမည် ဆိုသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ လောင်းကစားသည့် အချိန်တွင်တော့ ပျော်နေသော်လည်း ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ရန်ကျမှ နှေးကွေးနေသည်။ ဘာလို့ စောစောကတည်းက မလုပ်ခဲ့တာလဲ။

“ချန်မိသားစုက ပိုက်ဆံမပေးရင်ရော” ဟူစန်းက မေးသည်။

ဟူစန်းသည် ချန်ဦးလေးကြီးကဲ့သို့ လူမျိုးကို မည်သည့်အခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ သူသည် သူ့သား အရိုက်ခံရသည်ကိုပင် ကြည့်နေနိုင်သော်လည်း သူ့အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရန် ပိုက်ဆံထုတ် မပေးလိုပေ။ လောင်းကစားရုံအတွက် အကြွေးလိုက်တောင်းသည့် လူများကလည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ကြသည်။ ပထမတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောပြသည်။ ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ မပေးချင်ဘူးဆိုလျှင်တော့ တကယ်လုပ်ရပြီ။

32 03

ပထမတော့ သူ့အရိုးများကို ဖြေလျှော့ပေးသည်။ ယခုတိုင်အောင် မပေးသေးပါက နောက်ထပ် နည်းလမ်းများလည်း ရှိသေးသည်။ ဤနည်းလမ်းများသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မိသားစုအပေါ် မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်မိသားစုသည် ထောင်ယွမ်မြို့နယ်မှ ချမ်းသာသောမိသားစု ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏အိမ်နှင့်မြေများကို အတင်းအကျပ် ရောင်းခိုင်းခြင်းမျိုး၊ ပစ္စည်းများကို ရောင်းခိုင်းခြင်းမျိုး လုပ်၍မရပေ။ နည်းလမ်း ကောင်းကောင်းဖြင့် လုပ်ရမည်။

“ဒါဆိုရင် အကြွေးစာချုပ်ကို ယူပြီး တရားရုံးကို သွားမယ်” ဟန်ကျင်းက ပြောသည်။

ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို ဟန်ကျင်းတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လုမိသားစုကိစ္စကို စဉ်းစားနေခဲ့သောကြောင့် ချန်မိသားစုကိစ္စကို မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ လုမိသားစုကိစ္စ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဤကိစ္စကို သူ လုပ်နိုင်ပြီ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လက်ထပ်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာဖို့ စောင့်နေတာ။

*** *** ***

ရက်များစွာ ကြာလာသော်လည်း ပင်မခန်းဘက်တွင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။ ဒုတိယသားမိသားစုက အိမ်ခွဲရန် တောင်းဆိုခဲ့သည့်ကိစ္စကို မည်သူမှ အလေးအနက် မထားတော့သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ဒုတိယသားမိသားစုသည် ပထမတော့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူတို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လုမင်ဟိုင်က ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ပင်မခန်းကိုသွားပြီး လူအိုကြီးလုကို သွားရှာလိုက်သည်။

“ဒုတိယသား၊ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”

လုမင်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ ငါတို့ ဒုတိယသားမိသားစုကို အိမ်ခွဲပေးပါတော့”

လူအိုကြီးလုက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ဒီလိုဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ညီမက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ။ သူမ မရှိတော့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်က အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါတို့မိသားစုက…”

လုမင်ဟိုင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံက ထူးဆန်းစွာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ “အဖေ၊ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ခွဲပေးပါတော့”

“ဒုတိယသား၊ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

“တော်ပါပြီ အဖေ။ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်သွားပါစေ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အရင်က အဖေနဲ့အမေကို ဘယ်လို လုပ်ကျွေးခဲ့လဲ၊ နောင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကျွေးပါမယ်။ ဒါက ထမင်းအိုးပဲ ခွဲတာ၊ အတူ မနေတော့တာပဲ”

လူအိုကြီးလုက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေတာကို မြင်တော့ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်း စိတ်ထဲ မကောင်းတဲ့အခါ အတူတူနေဖို့ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာလဲ။ အဖေက အဖေ့သမီးကို သနားတယ်၊ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့်သမီးကို သနားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယွဲ့အာက ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးကို ကြုံခဲ့ရတာ။ ဒါက တကယ့်ကို ကံဆိုးမှုပဲ။ ကံကောင်းတာက တုမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆွေးနွေးတဲ့ကိစ္စကို တခြားလူတွေ မသိသေးတာ။ သိသွားရင် ကျွန်တော့်သမီးကို ဘယ်လိုရယ်ကြမလဲ မသိဘူး”

လူအိုကြီးလုက ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်လူ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလေ၊ ငါတို့မိသားစုပဲ သိတာ…”

လုမင်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး သူ့အဖေကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူအိုကြီးလု၏စိတ်ထဲတွင် နည်းနည်း ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူသည် မှားယွင်းသည့်စကား မပြောခဲ့ဘူးဟု ခံစားရသည်။ အပြင်လူများက တကယ်တမ်း မသိခဲ့ကြဘူး မဟုတ်လား။

သူ့အဖေ၏ မျက်လုံးထဲက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သလိုပင် လုမင်ဟိုင်က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ အဖေက ခုထိ နားမလည်သေးဘူး။ ဒါက အပြင်လူတွေ သိသိ၊ မသိသိကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ အဖေနဲ့အမေက ယွဲ့အာအပေါ် နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်ပူခဲ့ကြလား။ ယွဲ့အာရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို လုယူခဲ့တဲ့သူက အဖေရဲ့သမီး လုကွေ့လီ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိစ္စတွေ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ရင်တောင် အကြီးအကဲတွေအနေနဲ့ အဖေတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ အဖေတို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ နှစ်သိမ့်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောခဲ့ဘူး။ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာက ဒီလိုမျိုး နစ်နာခံရတာက သဘာဝကျတယ်။ ငါတို့က လုကွေ့လီကို ခံစားပေးသင့်တယ်လို့ပဲ သဘာဝကျတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ”

ဟုတ်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ။

သူက အစ်ကိုဖြစ်တော့ ညီမလေးအတွက် ခံစားပေးသည်။ သို့သော် သူ့သမီးက ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ သူမ၏အဒေါ်ငယ်အတွက် ခံစားပေးရမည်လဲ။ သူမသည် အလွန် ဝမ်းနည်းနေရပြီး ဘာမှပြောခွင့်မရှိသလို ပြဿနာလည်း ရှာခွင့်မရပေ။ အဘိုးအဘွားများသည် သူတို့၏သမီးကို အပြစ်မတင်ဘဲ တခြားသူများက ခံစားပေးရမည်ဟု ထင်နေကြသည်။

32 04

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့သမီးက ဤကဲ့သို့ နားလည်မှုမရှိသူ မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာရှာခဲ့လျှင် ဤအခြေအနေက မည်သို့ ပြီးဆုံးသွားမည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် မရဲပေ။ သူ့ဇနီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူ နားလည်သည်။ သူမက ပြဿနာ မရှာခဲ့ခြင်းမှာ သမီး၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ယွဲ့အာက ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ့ဇနီးက သမီးဘက်မှသာ ရပ်တည်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် မိန်မိသားစု၊ သူ့ယောက္ခမများနှင့် ယောက်ဖများက ယွဲ့အာကို မည်မျှချစ်ခင်သည်ကိုလည်း ပြောစရာပင် မလိုပေ။

သို့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူက နားလည်မှုရှိသည်ဆိုခြင်းက လုမင်ဟိုင် မျက်စိမှိတ်၍ နေနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သမီးက ပို၍နားလည်လေ၊ သူက ပို၍ရှက်ရွံ့လေပင်ဖြစ်သည်။ သူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နိုင်သော်လည်း သမီးကိုတော့ ဤသို့နစ်နာအောင် သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

လူအိုကြီးလုက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အကြီးဆုံးသားရဲ့ဇနီးက တုမိသားစုက ယွဲ့နဲ့ လက်မထပ်ချင်လို့လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“အဖေ အဲဒီစကားကို ယုံသလား။ တချို့ကိစ္စတွေက မဖော်ထုတ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါ အရင်က အဖေနဲ့အမေကို ဘယ်လို လုပ်ကျွေးခဲ့လဲ၊ နောင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကျွေးပါ့မယ်”

လူအိုကြီးလုက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အချိန် အကြာကြီး ကြာပြီးနောက်…

“မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ခွဲပေးမယ်”

လုမင်ဟိုင်က တစ်ခုခုပြောဖို့ ပြင်နေတုန်း လုမင်ရှန်းက ချောင်ရှီရဲ့တွန်းပို့မှုနဲ့ အခန်းထဲ ရောက်လာသည်။

“အဖေ၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ အတူတူရှိနေကြတာပဲ” လုမင်ရှန်းက ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ချောင်ရှီက သူ့နောက်ကနေ သူ့ကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်တော့ သူ လန့်သွားပြီး စကားလုံးတွေက သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာသည်။ “အဖေ၊ အဖေက ဒုတိယအစ်ကိုကို အိမ်ခွဲပေးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခွဲပေးပါ”

“တတိယသား” လူအိုကြီးလုက အံ့အားသင့်သွားသည်။

စကားတွေ ပြောပြီးသွားတော့ နောက်ဆက်တွဲစကားတွေ ပြောဖို့ ပိုလွယ်သွားပြီ။ လုမင်ရှန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဖေလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော် အိမ်ခွဲဖို့ စဉ်းစားနေတာ တစ်ရက်နှစ်ရက် မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွဲပေးပါတော့”

လူအိုကြီးလုက တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ အဖေ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ငါ အကုန် နားလည်ပါတယ်။ ငါတို့လည်း မငယ်တော့ဘူး။ အဖေနဲ့အမေနဲ့ အတူတူ အမြဲတမ်းနေလို့ မရဘူး။ ရွာမှာ ငါတို့လိုလူတွေ အိမ်ခွဲကြတာများတယ်။ ငါ့ကို ခွဲပေးပါတော့”

လူအိုကြီးလုက ချောင်ရှီကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ “ချောင်ရှီ၊ ဒါ နင်ရဲ့ အကြံဥာဏ်လား”

သူသည် သူ့သားကို အလွန်နားလည်သည်။ အရင်က သူ အိမ်ခွဲရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးလျှင်ပင် ယခုတော့ ဤသို့မတွေးတော့ပေ။ ဤသည်မှာ ချောင်ရှီက သူ့ကို တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ချောင်ရှီက ပြုံးပြီး အရမ်းယဉ်ကျေးသလို ဟန်ဆောင်သည်။

“အဖေ ဘာပြောနေတာလဲ။ အဖေ့တတိယသားက အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို တိုက်တွန်းရမှာလဲ” ခဏနားလိုက်ပြီး သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက အပြင်ထွက်ပြီး နေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဖေက သူ့ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးပါ။ အဖေက အမြဲတမ်း သူက အပျင်းကြီးပြီး ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း သွန်သင်ပေးပါ။ သူ အပျင်းကြီးတာကို ဆက်လုပ်ရဲမလား ကြည့်လိုက်။ သားသမီးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ အဖေက သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ဂရုစိုက်ပေးမှာလား”

ဤအချိန်တွင် ချောင်ရှီ၏ အခန်းကဏ္ဍသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လုမင်ရှန်း၏ ဇနီးမဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ရန်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမပြောလိုက်သည့် စကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သူမှ နားမလည်ကြပေ။ ချောင်ရှီက အိမ်ခွဲရန်သာ လိုချင်ပြီး ကိုယ့်ခင်ပွန်းကိုပင် အပုပ်ချ၍ လိုချင်သည့်အရာကို ရအောင် လုပ်ချင်သည်ဟုသာ လူများက ထင်နေကြသည်။

တကယ်တော့ သူမက အပုပ်ချနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ တခြားသူများကိုလည်း နားလည်စေချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤစကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို လူအိုကြီးလု တစ်ဦးတည်းသာ နားလည်နိုင်လိမ့်မည်။

++++++