အခန်း (၃၃-၃၄)

33 01

အခန်း 33

လူအိုကြီးလုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ် သွားသည်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လားတော့ မသိရပေ။ သို့သော် သူက တတိယမိသားစုကို အိမ်ခွဲရန် သဘောတူလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အကြီးဆုံးသား လုမင်ချွမ်းကို သွားခေါ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ အိမ်ခွဲမည် ဖြစ်သောကြောင့် အကြီးဆုံးမိသားစု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

ဒီရက်တွေအတွင်း လုမင်ချွမ်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အရမ်းညံ့နေသည်။

မကြာသေးမီက အိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

အထူးသဖြင့် ဟူနှင့်ပတ်သက်၍ လုမင်ချွမ်းသည် သူ့ဇနီးအပေါ် မကောင်းသောအတွေးများ မတွေးသင့်ကြောင်း သိသည်။ သို့သော်လည်း သူ မနေနိုင်ပေ။ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံး မည်သို့ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယသားနှင့် ဇနီးသည် သဘောပေါက်သည်ဖြစ်စေ၊ မပေါက်သည်ဖြစ်စေ သူကတော့ ယွဲ့အာ၏ လက်ထပ်ပွဲတွင် ဟူ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်ဟု သိနေသည်။

ဘာကြောင့် ထိုသို့လုပ်ခဲ့သည်ကို လုမင်ချွမ်းက စဉ်းစားရန် မရဲသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ သူ နားလည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူသည် အရာရာကို နားလည်သူတစ်ယောက်ဟု သူ အမြဲထင်ခဲ့သည်။ အချိန်များစွာတွင် သူ ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ သူက အကြီးဆုံးသားဖြစ်သလို ဟူက အကြီးဆုံးချွေးမ ဖြစ်ပြီး အရာရာကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယသား၏ဇနီး မိန်သည်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ သူ့ဇနီးသည် မိန်ထက် သာသည်ဟု အမြဲတမ်း တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူ စတင်တွန့်ဆုတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဟူသည် သူ ထင်သလောက် ကောင်းပါရဲ့လား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ယွဲ့အာ၏လက်ထပ်ပွဲတွင် ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုမူရတာလဲ။

ဟုတ်သည်၊ ဉာဏ်များပြီး လုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လုမင်ချွမ်းသည် ရိုးသားကောင်း ရိုးသားလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် လူမိုက်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လက်ထပ်ရန် သဘောတူထားပြီးမှ ရုတ်တရက် အဒေါ်ငယ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းကိစ္စတွင် သူ့ဇနီး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး ဆိုသည်ကို သူ သေသည်အထိ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် အပြစ်တင်ရန် စကားမပြောနိုင်ပေ။ သူသည် မည်သည့်အရည်အချင်းဖြင့် အပြစ်တင်ရမည်နည်း။ တကယ်တမ်းတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌လည်း သူ့ညီမအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပြီဖြစ်ကာ အဆုံးမရှိ ပေးဆပ်နေရခြင်းကို စိတ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်မှသာ လုမင်ချွမ်းသည် သူသည် သူ ထင်သလောက် မကောင်းကြောင်း သိလာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည့် လူတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းထုတ်မှုများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမှုများကြားတွင် လုမင်ချွမ်း၏ စိတ်ခံစားချက်သည် သိသိသာသာကို ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူ့ဘေးနားက ဇနီးဖြစ်သူ ဟူကလည်း သူ့ခင်ပွန်းမှာ တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်တာကို မကြာခင် သတိထားမိသည်။

သူမသည် စိုးရိမ်နေသည်။ သူ့ခင်ပွန်းက သူမကို မေးခွန်းထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပြောနေသည်မှာ သူမလုပ်ခဲ့သည်မှာ မမှားဘူး၊ လုံးဝမမှားဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူမတွင်လည်း သားသမီးများနှင့် မြေးများရှိသောကြောင့် သူတို့အတွက် စဉ်းစားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ချောင်ရှီ၏ အတွေးများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူမက ချောင်ရှီကဲ့သို့ ရူးမနေခဲ့ပေ။

သူမသည်လည်း အများကြီး လုပ်ခဲ့သည်။ ယခုအခြေအနေက သူမတစ်ဦးတည်း စိတ်ပူပန်ပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့၍ ရရှိလာခြင်းဟု သူမ ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှီက သူမကို ဘာကြောင့် တာဝန်မယူဘူးဟု အပြစ်တင်နိုင်ပါသလဲ။ သူမသည် တာဝန်မယူသည် မဟုတ်ဘဲ လူများနှင့် ဆက်ဆံသည့်နည်းလမ်း မတူညီခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခြေအနေက ကောင်းမွန်နေပြီ။ လုကွေ့လီက မကြာခင် တုမိသားစုကို လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ လုမိသားစုသည် ဤပြဿနာမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုမိသားစုတစ်စုလုံးက သူမကို ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ဟု ဟူက တွေးနေသည်။ သူတို့ကို ဤပြဿနာမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သူမှာ မည်သူလဲ။ သူမ ဟူကွေ့ဟွာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးက သူမကို ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးနေသည်။

ဒုတိယသားမိသားစုက အိမ်ခွဲချင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဟူက ယခုဆိုလျှင် ဒုတိယသားမိသားစု အိမ်ခွဲချင်သည်ကို မကြောက်တော့ဟု တွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် ခွဲချင်လျှင် ခွဲလိုက်ပေါ့။

ထို့ကြောင့် လုမင်ရှန်းက အဖေက အိမ်ခွဲရန် ဆွေးနွေးဖို့ ခေါ်ခိုင်းသည်ဟု လာပြောသောအခါ ဟူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားရခြင်းမှာ ဒုတိယသားမိသားစုက အိမ်ခွဲချင်တာမဟုတ်ဘဲ တတိယမိသားစုက အိမ်ခွဲချင်တာလားဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

33 02

သူမက တတိယသားနှင့် ဇနီးတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူတို့သည် အိမ်တွင်သာ ကပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တတိယသားကလည်း အိမ်ခွဲချင်နေသည်။

ဒုတိယသားနှင့် တတိယမိသားစုတို့ ခွဲတော့မည်ဆိုပါက သူတို့အကြီးဆုံးသား မိသားစုလည်း အိမ်ခွဲခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိဘနှစ်ပါးကတော့ အကြီးဆုံးသားနှင့်ပင် နေကြမှာ ဖြစ်သည်။

ဟူက တတိယသားနှင့်ဇနီးသည် အရူးများပင်ဟု ထင်သည်။ လုကွေ့လီ ထွက်သွားသည့်အခါ လုမိသားစုတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ပေ။ ယောက္ခမများသည်လည်း အပျင်းထူသူများ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့သည် အိမ်အတွက် မည်မျှများစွာ လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဤအချိန်တွင် အိမ်ခွဲခြင်းမှာ အရူးအမူးလုပ်ခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။

တခြားလူများကို အရူးများဟု ထင်နေသော ဟူသည် အထင်တသေးနှင့် တွေးလိုက်သည်။ ခွဲချင်လျှင် ခွဲကြပေါ့။ ဤသည်မှာ သူမက အတင်းမခိုင်းခဲ့ဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခွဲချင်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူအိုကြီးလုက အိမ်ခွဲရန် ပြောသောအခါ လုမင်ချွမ်းက သူ့ညီနှစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း အရာရာကို နားလည်တတ်သော အကြီးဆုံးချွေးမ ဖြစ်သည့် ဟူကတော့ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

အိမ်ခွဲခြင်းသည် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုမိသားစုသည် ချမ်းသာသောမိသားစုဟု ပြောကြသော်လည်း တကယ်တော့ ခွဲရန် ပစ္စည်းများများစားစား မရှိပေ။

အိမ်တွင် စုစုပေါင်း မြေယာ ၁၇ ဧက ရှိသည်။ လုကွေ့လီကို လက်ထပ်ပစ္စည်းအဖြစ် ပေးရန် စီစဉ်ထားသည့် ၅ ဧကကို နုတ်လိုက်ပါက ၁၂ ဧက ကျန်ရှိသေးသည်။ ဤမြေများကို လေးပိုင်း ခွဲလိုက်သည်။ မိသားစုတစ်ခုစီကို ၃ ဧကစီ ပေးပြီး မိဘနှစ်ပါးက သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ၃ ဧက ထားလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အကြီးဆုံးမိသားစုနှင့် နေကြသောကြောင့် ဤမြေများသည် အကြီးဆုံးသား မိသားစုအတွက်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

ပြီးတော့ အိမ်ရှိ နွားများ၊ လယ်ယာသုံးကိရိယာများနှင့် စပါးများ ခွဲရပြန်သည်။ လယ်ယာသုံးကိရိယာများကို မိသားစုတစ်ခုစီကို တစ်စုံစီ ပေးလိုက်သည်။ စပါးကိုတော့ ရိတ်သိမ်းချိန်အထိ လုံလောက်မည့် ပမာဏကို မိသားစုတစ်ခုစီသို့ ပေးလိုက်သည်။ နွားကိုတော့ အကြီးဆုံးသားကို ပေးလိုက်သည်။ မိဘနှစ်ပါးကလည်း အကြီးဆုံးသားနှင့် နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယနှင့် တတိယသားတို့ သုံးချင်လျှင် သုံးနိုင်သေးသည်။ ပြီးတော့ အိမ်တွင် မွေးထားသည့် ဝက်သုံးကောင်ကို မိသားစုတစ်ခုစီသို့ တစ်ကောင်စီ ပေးလိုက်သည်။ ဝက်ခြံက တစ်ခုတည်း ရှိသောကြောင့် ယခုတော့ အတူတူပင် မွေးထားကြသည်။ နောက်နှစ်တွင် ကိုယ်စီ မွေးကြမည်လား သို့မဟုတ် အတူတူ ဆက်မွေးကြမည်လား ဆိုသည်ကို နောက်မှ စဉ်းစားကြမည်။

ကျန်ရှိသည့် ကြက်များကို မိသားစုသုံးစုကို တစ်စုစီ ခွဲပေးလိုက်သည်။ ကိုယ်ပိုင်အခန်းဘေးတွင် ကြက်ခြံလေး ဆောက်လိုက်လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။ အိမ်များကိုတော့ မိသားစုတစ်ခုစီ နေသည့်အိမ်ကိုပင် ကိုယ်စီပိုင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။

အလုံးစုံခြုံကြည့်လျှင် လူအိုကြီးလုသည် တရားမျှတသော အဖိုးအိုတစ်ဦးဟု ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် သူ့သမီးနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါတွင်တော့ သူသည် မျှတမှု မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ သူ့အပေါ်ခံစားချက်က ရှုပ်ထွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လုမိသားစုသည် အိမ်ခွဲခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

*** *** ***

အိမ်ခွဲပြီးသည့်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်ပင် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးသည် ရွာထဲတွင် အိမ်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော လူများထံမှ အုတ်ကြွပ်အနည်းငယ် သွားရောက်ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်။

ဤအုတ်ကြွပ်များကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခြောက်သွေ့သွားပါက အိမ်နှင့်နံရံများ ဆောက်ရန် အသုံးပြုကြသည်။ ဒုတိယသားမိသားစုက ယခုအသုံးပြုလိုသဖြင့် သူတို့က အရင်သွားငှားလိုက်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အုတ်ကြွပ်များ လုပ်ပြီး ပြန်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒုတိယသားမိသားစုက မီးဖိုချောင်လေး ဆောက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဤအလုပ်မှာ လွယ်ကူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တခြားလူများ၏အိမ်ဆောက်ခြင်း ပြီးခါနီးအချိန်တွင် သူတို့၏အုတ်ကြွပ်များလည်း ပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ အုတ်ကြွပ်ရှိသည့် လူများကလည်း သူတို့ကို ပေးငှားလိုကြသည်။ အထူးသဖြင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးသည် ရွာတွင် နာမည်ကောင်း ရှိကြသောကြောင့် လူတိုင်းက သူတို့နှင့် ပေါင်းလိုကြသည်။

လုကွမ်းယီသည် အုတ်လုပ်သားအလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် မီးဖိုချောင်လေး ဆောက်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ခက်ခဲသည့်အလုပ် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို အဓိကထားပြီး လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းကျိက ကူညီပေးသောကြောင့် တစ်ရက်တည်းနှင့် မီးဖိုချောင်လေး ဆောက်ပြီးသွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်အတွက် အမိုးအုပ်ရပြန်သည်။ အုတ်ကြွပ်နံရံအတွက်ကတော့ ကောက်ရိုးနှင့် အမိုးအုပ်ရသည်။ ကောက်ရိုးကတော့ ကျေးလက်ဒေသတွင် မရှားပါးပေ။ ဖခင်နှင့်သားသုံးယောက်သည် ကောက်ရိုးကြိုးများကို ကျစ်ပြီး ကောက်ရိုးများကို တစ်တန်းစီ ချည်ကာ အမိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်။

33 03

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင်တော့ ရိုးရှင်းနေသော်လည်း မီးဖိုချောင်အတွက်တော့ လုံလောက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အုတ်ခဲအိမ်လေး ဆောက်ရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော်လည်း တစ်နှစ်တစ်ခါ အမိုးပေါ်မှ ကောက်ရိုးကို ပြောင်းပေးရပြီး နံရံများကိုလည်း အမြဲပြန်ပြင်ပေးရသည်။ မဟုတ်ပါက ရေကြာကြာစိုနေလျှင် နံရံများ ပြိုကျသွားနိုင်သည်။

မီးဖိုချောင် ဆောက်ပြီးသွားသောအခါ ဒုတိယသားမိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ လုမင်ဟိုင်က ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “အခုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ခဏသုံးလိုက်ကြဦး။ ပိုက်ဆံရှိလာရင် အုတ်ကြွပ်မီးဖိုချောင် ဆောက်မယ်”

အိမ်ဆောက်ခြင်းကို ပြောသောအခါ ဒုတိယသားမိသားစု ယခုနေထိုင်နေသည့်အိမ်ကို သတိရသွားကြသည်။

ဒုတိယသားမိသားစု၏အိမ်ကို လုမင်ဟိုင် လက်ထပ်စဉ်က ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပင်မခန်း၏အနောက်ဘက်တွင်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံလေးတစ်ခြံခြားပြီး တည်ရှိသည်။ အခန်းသုံးခန်းရှိပြီး အလယ်တွင် ပင်မခန်း၊ ၎င်းသည် မိန်နှင့် လုမင်ဟိုင်တို့၏အခန်းလည်း ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့ နေကြသည်။ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့ နေသည်။ အရင်က လုကွမ်းယီလည်း အရှေ့ဘက်အခန်းတွင်သာ နေခဲ့သော်လည်း သူ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် အခန်းနှစ်ခန်း ထပ်ဆောက်ပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အုတ်ခဲအိမ်မဟုတ်ဘဲ ရွံ့အိမ်သာ ဖြစ်သည်။

လုမိသားစု၏အိမ်က ထိုစဉ်က တာ့ရှီကျေးရွာတွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုအထိလည်း ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းပြီး အုတ်အိမ်ကြီးများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လုမိသားစုကို တာ့ရှီကျေးရွာတွင် ချမ်းသာသော မိသားစုဟု ပြောနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်များသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အုတ်အိမ်တန်းကြီးများက ကြည့်ကောင်းနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုတော့ လုမိသားစုသည် အပြင်ပန်းသာ ကောင်းမွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကွေ့လီကဲ့သို့သော ရောဂါသည်တစ်ဦးရှိနေပါက မည်မျှပင် ပိုက်ဆံရှိရှိ ကုန်သွားမှာပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကွမ်းယီ လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့စဉ်က အိမ်က သူ့အတွက် အိမ်ဆောက်ပေးရန် ပိုက်ဆံပင် မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယသားနှင့် ဇနီးက သူ့သားအတွက် ရွံ့အိမ်လေး နှစ်ခန်းသာ ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ပိုက်ဆံရှိလာသောအခါ အုတ်အိမ်အကြီးကြီး ဆောက်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။

လုကွမ်းယီကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယသားနှင့် ဇနီးကတော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် လုမင်ဟိုင်က ဤစကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ပြီးနောက် မိန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လုမင်ဟိုင်ကတော့ သားကြီးကို အပြစ်ရှိသလို ကြည့်နေသည်။

ဝူလန် တစ်ဦးတည်းကသာ ဘာမှမသိဘဲ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုချောင်မှာ ထမင်းချက်ရတော့မှာလား။ ငါနဲ့ အစ်ကိုက ထင်းတွေ အများကြီးခုတ်ပြီး ပြန်လာပါ့မယ်”

သူသည် ထင်းခုတ်သည်ဟူသော စကားမှာ များသွားသည်ကို သတိထားမိသောအခါ ရှက်ရွံ့စွာ ပြင်ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ထင်းတော့ မခုတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထင်းချောင်းတွေ ကူကောက်ပေးနိုင်တယ်”

သူ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ရယ်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လေထု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့အစ်ကိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင် ဆောက်ပြီးသောအခါ မီးဖိုတည်ရသည်။

ဤအလုပ်က လုကွမ်းယီအတွက် ခက်ခဲသည့်အလုပ် မဟုတ်သောကြောင့် သူ တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် ပြီးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် မီးဖိုအသစ်ကို ချက်ချင်းသုံး၍ မရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယသားမိသားစုက အရှေ့ဘက်က မီးဖိုတွင်ပင် ဆက်၍ ထမင်းချက်နေခဲ့ရသည်။

တတိယမိသားစုလည်း မီးဖိုချောင် ဆောက်ရမည်ဖြစ်ရာ ဒုတိယသားမိသားစု၏ မီးဖိုချောင် ဆောက်ပြီးသွားသောအခါ ချောင်ရှီ ရောက်လာခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီက ဘာစကားမှမပြောဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ တစ်ဦးတည်းနှင့်တော့ မပြီးနိုင်သဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ကူညီပေးရမည်။ လုမင်ရှန်းက ကူညီချင်သော်လည်း သူက လုမင်ဟိုင်ကိုပါ အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

မိန်က စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကောင်း။ ဒုတိယသားမိသားစုက မီးဖိုချောင် ဆောက်နေစဉ်က တတိယမိသားစု လာမကူညီခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

33 04

“မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးနဲ့အဒေါ်က အရမ်းပါးနပ်ကြတာပဲ” မိန်က လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ပါးနပ်တယ် ဆိုသောစကားမှာ တာ့ရှီကျေးရွာ၏ ဒေသခံစကားဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းသည်၊ အလွန်တွက်ဆသည်၊ ဘယ်တော့မှ မနစ်နာဘူးဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ တကယ်တော့ တတိယအဒေါ်က မဆိုးပါဘူး” သူမသည် စိတ်နေစိတ်ထား နည်းနည်းဆိုးသည်သာ ရှိသည်။

မိန်က မယုံကြည်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ် အိမ်ခွဲသည့်ကိစ္စတွင် ချောင်ရှီက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားသည့် အမူအရာများ လုပ်ခဲ့သော်လည်း မိန်သည် ချောင်ရှီကို သိပ်မကြိုက်ပေ။

ညနေရောက်သောအခါ ချောင်ရှီက ဟင်းတစ်အိုး ယူလာခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ယီ အရမ်းပင်ပန်းသွားကြပြီ။ ကျွန်မက တတိယမိသားစုအခန်းမှာ အတူတူစားဖို့ ဖိတ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှစဉ်းစားကြည့်တော့ ငါတို့မိသားစုက အိမ်ခွဲတာ အခုမှဆိုတော့ ငါတို့ အတူတူပျော်နေရင် ပင်မခန်းဘက်က စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ အစားအသောက်တွေ ယူလာပေးလိုက်တယ်”

ပန်းကန်ထဲက ဟင်းမှာ အသားတုံးကြီးများဖြင့် လုပ်ထားသည်။ အညိုရောင်၊ ဆီရွှဲနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ကောင်းသည်။ အသားချည်းပဲဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဝက်သားသုံးထပ်သားများသာ ဖြစ်သည်။

မိန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချောင်ရှီသည် ဤကဲ့သို့ ရက်ရောသည့်လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ မိန်သည် တတိယသားနှင့် ဇနီးကို ဘာကြောင့် ပါးနပ်ကြတယ် ဟု ပြောခဲ့သလဲဆိုတော့ သူတို့သည် ဝင်တာပဲရှိပြီး ထွက်တာမရှိသည့် လူမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိန်က ငြင်းလိုက်သောအခါ ချောင်ရှီက သူ့လက်ထဲက အသားများကို ပြန်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချောင်ရှီက တကယ်ကို ပန်းကန်ကို ချထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

မိန်သည် ချောင်ရှီကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် လုကွမ်းကျိကတော့ ရှင်းပြသည်။ “တတိယအဒေါ်က လွန်ခဲ့သည့်ရက်က အကြီးဆုံးအဒေါ်ကို အလွန်စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အိမ်ခွဲပြီးပြီဆိုတော့ တတိယမိသားစုက တစ်ယောက်တည်း မနေနိုင်ဘူး။ ငါတို့အဖေက တတိယဦးလေးရဲ့ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်တော့ ငါတို့ဘက်ကို ပေါင်းဖို့ လုပ်ရမှာပေါ့”

“စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်” ဆိုသည်မှာ အဒေါ်ငယ်၏ ဆေးဖိုးအတွက် ပိုက်ဆံစုသည့်ကိစ္စတွင် ချောင်ရှီက အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဟူက ဘာမှမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ချောင်ရှီက လူဆိုးလို လုပ်ခဲ့ရပြီး ဘာမှအကျိုးမရှိဘဲ ပိုက်ဆံလည်း ထုတ်ပေးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်ပြီး အချိန်တိုင်း ဟူကို ကဲ့ရဲ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူသည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယဉ်ကျေးပြီး သင့်တော်သည့်လူတစ်ယောက်အဖြစ် မှတ်ယူထားသောကြောင့် ချောင်ရှီနှင့် ရန်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟူက ချောင်ရှီကို မုန်းတီးနေသည်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ဆုံသည့်အခါ ဟန်ဆောင်ပြုံးပင် မပြုံးကြတော့ပေ။

မိန်က ချက်ချင်းဆိုသလို နားလည်သွားခဲ့တယ်။ နားလည်သွားပြီးနောက် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

******

34 01

အခန်း 34 မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခြင်းနှင့် အိမ်ပြောင်းခြင်း

ချောင်ရှီက ဒုတိယသားမိသားစုကို ဟင်းပို့ပြီးနောက် တတိယမိသားစုဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တတိယမိသားစု၏အိမ်တွင် လုမင်ရှန်းက အိပ်ရာစားပွဲရှေ့၌ ထိုင်၍ ဝိုင်လေးတစ်ငုံချင်း သောက်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အသားကင်တစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် နှစ်ပန်းကန် ရှိနေသည်။ အိပ်ရာအောက်တွင်တော့ စားပွဲလေးတစ်ခုချထားပြီး လုကျောက်ရှင်းညီအစ်မနှစ်ယောက်နှင့် လျို့လန်တို့ ထမင်းစားနေကြသည်။ လုကျောက်ရှင်းက လျို့လန်ကို ထမင်းခွံ့ကျွေးနေသည်။

စားပွဲလေးပေါ်တွင်လည်း အသားကင်တစ်ပန်းကန် ရှိသည်။ ချောင်ရှီ ဝင်လာသောအခါ ပန်းကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “အသားတွေ အကုန်စားမပစ်ကြနဲ့ဦး။ လျို့လန်က အရွယ်ရောက်နေတုန်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ အသားတစ်ပန်းကန်ပဲဟာကို၊ ကလေးတွေစားတာ ဘာဖြစ်လဲ။ အခု အိမ်ခွဲပြီးပြီ၊ နောက်ဆို စားချင်တာ ဝယ်စားလို့ရပြီ”

ချောင်ရှီက တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။ “အဲဒါတွေက ပိုက်ဆံမကုန်ဘူးလား”

လုမင်ရှန်းက သူမကို တစ်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးတို့ဆီကို ပို့ပေးခဲ့လား။ ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ငါက ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်သူမှန်း မဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ ဒီလောက်ထိ နှုတ်သွေးယဉ်ကျေးစရာ လိုသေးလို့လား”

ချောင်ရှီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ရှင်နဲ့ စကားပြောရတာ ပင်ပန်းတယ်။ အခုက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ ငါတို့ အိမ်ခွဲပြီးပြီဆိုတော့ မိသားစုကိုယ်စီရဲ့ ဘဝနဲ့ ကိုယ်စီပဲ။ မေ့မသွားနဲ့ဦး၊ အရင်က ဒုတိယသားမိသားစုက မီးဖိုချောင်ဆောက်တုန်းက ရှင့်ကို သွားကူညီဖို့ ပြောတာ မသွားခဲ့ဘူး။ အခု ငါတို့အလှည့်ကျတော့ တခြားသူတွေကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ရှင် သတ္တိရှိသေးလား။ ဒုတိယအစ်ကိုက ဘာမှ မပြောဘူးဆိုရင်တောင် ဒုတိယအစ်မနဲ့ ကလေးတွေကရော စိတ်ကောင်းမယ် ထင်သလား။ ရှင်က ဒီနေ့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ကောက်ရိုးနှစ်ခါပဲ စည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ယီပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ ရှင်က ဦးလေးဖြစ်ပြီး တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တယ်”

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ နင်နဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြောရအောင်၊ နင်က ဒုတိယသားမိသားစုကို ပို့ပေးခဲ့တယ်၊ ငါတို့အဖေနဲ့အမေကိုလည်း ပို့ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား” လုမင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ရှီက ပို၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ “ပို့ပေးစရာ မရှိဘူး။ ပို့ပေးရင်လည်း အကြီးဆုံးမိသားစုရဲ့ ဗိုက်ထဲပဲ ဝင်သွားမှာ၊ ဟူကိုတော့ အကျိုးအမြတ် မပေးနိုင်ဘူး”

လုမင်ရှန်းက ဝိုင်လေး တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟေး၊ မိန်းမတွေများ…”

***

ပင်မခန်းထဲတွင် အကြီးဆုံးမိသားစုနှင့် လူအိုကြီးလုတို့ လင်မယား ထမင်းစားနေကြသည်။

ရှောင်ဟူက တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “ခုနက တတိယအဒေါ်က ဒုတိယသားမိသားစုကို အသားဟင်းတစ်အိုး ပို့ပေးခဲ့တာ တွေ့လိုက်တယ်”

ဟူက မျက်နှာကို တင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်မှာ အသားတွေ လိုနေလို့လား။ စားချင်ရင် တတိယမိသားစုဆီ သွားစားပေါ့” ဟူသည် တခြားသူများနှင့် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသော်လည်း သူမ၏မိဘ၏တူမဖြစ်ပြီး သူမ၏ချွေးမလည်း ဖြစ်သည့် ရှောင်ဟူနှင့်ကျတော့ အလွန်ရိုင်းသည်။

ရှောင်ဟူက သူမ၏ယောက္ခမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအိုကြီးလုနှင့် သူ့ဇနီးကိုလည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးနဲ့အဘွားအတွက် စိတ်မကောင်းလို့ ပြောတာပါ။ ဒုတိယသားမိသားစုကို ပို့ပေးတတ်ပြီး ငါတို့အဘိုးနဲ့အဘွားကိုကျတော့ ဘာလို့ မပို့ပေးတာလဲ။ ဒါက လုပ်ကျွေးရမှာလေ”

ဤတစ်ကြိမ်တော့ ဟူက ဘာမှမပြောတော့ပေ။ ခုနက ဆဲဆိုခဲ့သည့်လူက သူမ မဟုတ်သလိုပင်။

လူအိုကြီးလု၊ မိဘနှစ်ပါးက သူတို့၏ထမင်းများကို ဝါးနေရင်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အဆင်မပြေမှုများ ခံစားနေကြရသည်။

*** ***

သီးခြား ထမင်းချက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများ ဝယ်ရတော့မည်။

34 02

မိန်က ဘာတွေ ဝယ်ရမလဲဆိုသည်ကို စာရင်းလုပ်ပြီး သမီးနှင့်အတူ မြို့ကို သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝယ်စရာများ များပြားသောကြောင့် မိန်က အိမ်၏နွားလှည်းကို အသုံးပြုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက နွားလှည်း မမောင်းတတ်သလို သားကြီးကလည်း လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရသည်။ သူ့ခင်ပွန်းကလည်း တို့ဖူးရောင်းခြင်းကို အချိန်မဖြုန်းချင်သဖြင့် ဤစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

မနက်စောစောတွင်ပင် မိန်က သမီး လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ ယွင်ထျန်မြို့နယ်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

မြို့သို့ ရောက်သောအခါ မနက် ၇ နာရီကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ မိန်က အချိန်မဖြုန်းချင်သဖြင့် သမီးနှင့်အတူ ဈေးသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။

ပထမဆုံး သံထည်ဆိုင်ကို သွားပြီး သံအိုးကြီးနှစ်လုံးနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်ချောင်း ဝယ်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံရှင်းရသောအခါ မိန်၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်နာကျင်သွားသည်။ သံနှင့်လုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းများသည် မပေါ့ပါးပေ။ ဤပစ္စည်းသုံးခုအတွက် သူမ စုစုပေါင်း တစ်လျံ ကုန်သွားသည်။

ဤတစ်လျံသည် မိန် အလုပ်များ အများကြီးလုပ်ပြီးမှ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အိုးမဝယ်၍လည်း မရ၊ မဝယ်လျှင် မည်သို့ ထမင်းချက်စားရမည်လဲ။ အဓိကပစ္စည်းများအတွက် ပိုက်ဆံကုန်သွားပြီးနောက် ကျန်သည့်အရာများအတွက်တော့ သူမ သိပ်မနာကျင်ရတော့ပေ။ မိန်က သမီးနှင့်အတူ ပေါင်းအိုး၊ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများ၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည် စသည့် နေ့စဉ်လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများ သွားဝယ်သည်။

ဤမျှများပြားသောပစ္စည်းများကို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတည်းက မယူသွားနိုင်ပေ။ မိန်က ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို ဆိုင်တွင် ထားခဲ့သည်။ အကုန်ဝယ်ပြီးမှ နွားလှည်းတစ်စီးငှားကာ ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ပစ္စည်းများ အကုန်ဝယ်ပြီးသောအခါ မိန်က သမီးနှင့်အတူ လှည်းငှားရန် ထွက်လာသည်။ နွားလှည်းပိုင်ရှင်နှင့် ဈေးညှိနေစဉ်မှာပင် မြင်းလှည်းတစ်စီးက သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ” မေးလိုက်သည်။

လှည်းပေါ်တွင် ငွေရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သန်မာသော ယောကျ်ားတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူက ဟန်ကျင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းက ရင်းနှီးသည့်ဟန်ဖြင့် မိန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပထမတော့ မိန်က မတုံ့ပြန်နိုင်သေးပေ။ သတိပြန်ဝင်လာမှ သူမက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာနှင့် ပြန်ဖြေသည်။ “လှည်းငှားမလို့...”

“လှည်းငှားဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။ ငါ့ဆီမှာ အဆင်သင့်ရှိတယ်။ အစ်မတို့ ဘယ်ကိုသွားမလဲ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်” ဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းက မိန်ရှီနှင့် တရားဝင်စကားပြောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုကျောင်းယွဲ့ပေါ်တွင် ဝဲနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း ဟန်ကျင်းကို ခိုးကြည့်နေသည်။ လူကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အင်္ကျီကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းအတွက် အင်္ကျီလုပ်ပေးစဉ်က အရွယ်အစားကို လုကျောင်းယွဲ့ ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့တွင် ဤသို့သောစွမ်းရည်ရှိသည်။ အင်္ကျီများ အများကြီးလုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး သူမက တစ်ဖက်လူ၏ အရွယ်အစားကို မျက်လုံးဖြင့်သာ ကြည့်၍ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် လက်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိက သူ့ကို အလွန်တော်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် မြင်မှသာ စိတ်ချရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပင် အလွန်တော်သည်။

သို့သော် အင်္ကျီအောက်က ကြွက်သားများ ထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မယုံကြည်တော့ပေ။ သူမလုပ်ပေးထားသည်မှာ အနည်းငယ် သေးသွားပြီလား၊ အဘယ်ကြောင့် အနည်းငယ် ကျပ်နေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ သို့သော် မည်မျှပင်ကြည့်ကြည့် အင်္ကျီသည် အလွန်ကြီးသည်လည်းမဟုတ်၊ အလွန်သေးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူသည် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်ကြီးခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

တစ်ဖက်လူ၏မျက်လုံးများက ဤဘက်သို့ လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လုပ်ရပ်မှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားပြီကို သိလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။

မိန်သည် ဟန်ကျင်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အလိုလို ငြင်းလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ထိ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး…”

“ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ပူနေစရာ မလိုရမှာလဲ။ အစ်မက ကျောင်းယိရဲ့အစ်မပါ။ ကျောင်းယိက အပြင်မှာ ရှိနေတာ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် အကူအညီလိုနေတာကို ကြည့်နေလို့ရမှာလဲ” ဟန်ကျင်းက ပြန်ပြောသည်။

34 03

“စန်းအက အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတာလဲ” မိန်က အမြန်မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း အံ့ဩစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းက အံ့ဩနေသည့်ဟန်ဖြင့် “အစ်မတို့ မသိဘူးလား” ဟု မေးပြီးမှ ရှင်းပြသည်။ “ကျောင်းယိက စီးပွားရေးလုပ်ချင်တာ။ သူ အခုထွက်သွားတာက စီးပွားရေးကိစ္စအတွက်ပဲ”

သူသည် အခြေအနေကို သိနေသည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။

“အစ်မ၊ ငါ့လှည်းက အဆင်သင့်ရှိတယ်။ နွားလှည်းထက်လည်း ပိုမြန်တယ်။ ငါ့လှည်းကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ” ဟန်ကျင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တော့ မိန်က မငြင်းတော့ပေ။ ဘေးရှိ နွားလှည်းပိုင်ရှင်ကလည်း ဒေါသထွက်သော်လည်း မပြောရဲပေ။ သူက သူ့အိမ်က နွားဖြင့်သာ ထမင်းစားနေရသော်လည်း မြင်းလှည်းကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းရှိသည့်လူကိုတော့ မထိရဲပေ။

ဟန်ကျင်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် လှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး လှေကားကို ချလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်။

လှည်းပေါ်ရောက်သောအခါ မိန်က သူ့ကို သွားလိုသည့်နေရာကို ပြောပြလိုက်ပြီး သူလည်း မြင်းကို ရိုက်နှက်၍ မောင်းသွားတော့သည်။

သံအိုးများယူ၊ ပေါင်းအိုးများယူ၊ မိန်နှင့်သမီး ဝယ်ခဲ့သည့်ပစ္စည်းများကို ဟန်ကျင်းကပဲ ကူညီသယ်ပေးခဲ့သည်။ မိန်နှင့် ဟန်ကျင်းက သိပ်မရင်းနှီးကြပေ။ မောင်လေး၏သူငယ်ချင်း၊ ရှောင်ရှားသင့်သည့် လူတစ်ယောက်ဟုသာ သိထားသည်။ ယခုတော့ သူ့မျက်နှာက မကောင်းသော်လည်း သူက ယဉ်ကျေးပြီး စိတ်အားထက်သန်သည့်သူ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့အပေါ် အမြင်ပြောင်းသွားသည်။

“တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းသာ မရှိရင် ငါတို့ ဘယ်လိုယူသွားရမလဲဆိုတာ စိုးရိမ်နေရမှာ”

ဟန်ကျင်းက ဘာမှမဖြစ်သလို ရယ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့က လူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ”

လှည်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ အများကြီးရှိနေသဖြင့် နေရာတစ်နေရာသာ ကျန်တော့သည်။ မိန်က သမီးကို လှည်းထဲတွင် ဝင်ထိုင်ခိုင်းပြီး သူမကတော့ လှည်း၏ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းက မြင်းလှည်းကို ယွင်ထျန်မြို့နယ်မှ မောင်းထွက်လာသောအခါ မိန်က မောင်ငယ်လေး၏ကိစ္စကို သတိရပြီး ဟန်ကျင်းနှင့် စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။

စကားပြောပြီးတော့မှ မိန်သည် မိန်ကျောင်းယိ ဘာလုပ်ရန် ထွက်သွားသည်ကို သိသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ မိန်ကျောင်းယိ ပြောခဲ့သည့် စီးပွားရေးမှာ ကုန်ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤကုန်ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ခြင်းသည် အနီးအနားရှိ မြို့နယ်များတွင်သာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိန်ကျောင်းယိက ကြီးကြီးမားမားလုပ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပိုင်းမှနေ၍ ကုန်ပစ္စည်းများ ယူလာပြီး မြောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ရောင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ တောင်ပိုင်း၏ရာသီဥတုက မြောက်ပိုင်းထက် ပိုကောင်းသောကြောင့် စပါးကိုပင်လျှင် မြောက်ပိုင်းထက် တစ်ရာသီ ပိုစိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ ထိုမျှသာမကသေးဘဲ ပိုးထည်များ၊ မြောက်ပိုင်းတွင် မရှိသည့်ပစ္စည်းလေးများလည်း ရှိသေးသည်။ ဤအရာများသည် အမြတ်များများရရှိနိုင်သည်။

မိန်ကျောင်းယိသည် အပြင်တွင် အချိန်ကြာကြာ နေခဲ့ဖူးသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပိုင်းကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေ။ တောင်ပိုင်းအကြောင်းကို သူ့အမေက တောင်ပိုင်းသူဖြစ်သည်မှလွဲ၍ အခြားဘာမှ မသိပေ။ သူ့အမေကလည်း တောင်ပိုင်းအကြောင်းကို ဘာမှမပြောပြဖူးပေ။

စီးပွားရေးလုပ်ရန် စဉ်းစားနေသောကြောင့် မိန်ကျောင်းယိက သူ့အမေကို တောင်ပိုင်း၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအချို့ကို မေးခဲ့သည်။ လျိုက သားဖြစ်သူ တခြားအရာများ မမေးဘဲ လူမှုဘဝကဲ့သို့ အရာများသာ မေးသဖြင့် သားကို အချို့အရာများ ပြောပြခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်ကျောင်းယိက ပို၍စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ဟန်ကျင်းကို သူ့၏စိတ်ကူးကို ပြောပြလိုက်ပြီး ဟန်ကျင်းလည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အဖြစ် သဘောတူခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နှစ်ယောက်သား ဆွေးနွေးပြီးနောက် မိန်ကျောင်းယိသည် စိတ်ချရအောင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့အမေက မြောက်ပိုင်းကို ရောက်နေသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ထိုဘက်တွင် မည်သို့အခြေအနေရှိသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

34 04

မိန်က ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ အပြင်သွားခြင်းသည် တခြားကိစ္စများနှင့် မတူပေ။ ကိုယ်တိုင်၏ လုံခြုံရေး တစ်ခုတည်းကပင် စိတ်ပူနေရပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ကျင်းက သူမ၏မောင်လေးနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်ကို ကြားသောအခါ သူ့အပေါ်တွင် ပို၍ ရင်းနှီးသည့်ခံစားချက်များ ဝင်လာသည်။

ဟန်ကျင်းကလည်း သူမကို နှစ်သက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တာ့ရှီကျေးရွာသို့ ရောက်ခါနီးသောအခါ မိန်က ဟန်ကျင်းကို သူ၏မောင်လေးကဲ့သို့ သဘောထားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသောအခါ ဟန်ကျင်းက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤသို့ဖြစ်လာသောအခါ သူနှင့် သူမက ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သွားပြီ။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှလွဲ၍ သူမ၏မိဘများနှင့် ရင်းနှီးရန် အခြားကောင်းမွန်သည့် နည်းလမ်းကို သူ ရှာမတွေ့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် အဝေးသို့ တွေးနေသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်ချင်ပါက ပထမဆုံး သူမမိဘများ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူရမည်။ သို့သော် သူ့နာမည်က အလွန်ဆိုးသည်။ ထို့ကြောင့် ရင်းနှီးမှုရအောင် လုပ်ရမည်။

မြင်းလှည်းက တာ့ရှီကျေးရွာထဲသို့ မောင်းဝင်လာသောအခါ မြင်းလှည်းသည် ရှားပါးသည့်ပစ္စည်း ဖြစ်သောကြောင့် လူများအများကြီးက လှည့်ကြည့်ကြသည်။

လုမိသားစုအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မိန်က အရင်အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပစ္စည်းများသယ်ရန် လူခေါ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဟန်ကျင်းကို ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်း...”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းစောင်းပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဤပူပြင်းသည့် အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပြောချင်သည့် စကားများကလည်း မည်သည့်နေရာ ရောက်သွားသည်ကို မသိတော့ပေ။

ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းက သူ့ကိုယ်သူ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သိသွားပြီး အမြန်ထိန်းလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်နေစဉ် မိန်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

“မောင်လေးကျင့်၊ ငါ့ကို ကူညီပေးပါဦး။ ငါ့ယောက်ျားက အိမ်မှာမရှိဘူး။ သားကြီးက လယ်ထဲမှာ သွားနေတယ်။ သားငယ်လေးကလည်း ဘယ်နေရာ သွားဆော့နေလဲ မသိဘူး။ အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေသယ်ဖို့ ယောက်ျားသား တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ဟန်ကျင်းတို့ အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ကြသည်။ လုကွမ်းကျိ မည်သည့်နေရာသွားသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ သိကြသည်။ အိမ်ကအလုပ်များ ပြီးသောအခါ လုကွမ်းကျိက လောင်းကစားရုံကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကိုတော့ သူသည် သူငယ်ချင်းများနှင့် သွားဆော့သည်ဟု ပြောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ငယ်သေးသောကြောင့် အိမ်ကလည်း သူ့ကို အလုပ်အများကြီး လုပ်ရန် မျှော်လင့်မထားသဖြင့် ကစားခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။

ဤမနက်က ဟန်ကျင်းက သူ့ကို လာခေါ်ခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိ၏ပါးစပ်မှ နေ၍သာ ဟန်ကျင်းက မိန်နှင့် သမီး မြို့ကို သွားမည်ကို သိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့မှု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်ယောက္ခမက သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းသောအခါ ဟန်ကျင်းက ပျော်နေသည်။ သူက လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သံအိုးကြီးတစ်လုံးစီကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ယူကာ မိန်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အနောက်ဘက်အခန်းကို ဖြတ်သွားသောအခါ ချောင်ရှီက ထွက်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒုတိယအစ်မ၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ”

မိန်က ရှင်းပြခြင်း မများတော့ဘဲ မောင်လေး၏သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး အိမ်ကို ပစ္စည်းလာပို့ပေးတာ ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

အလုပ်များ အကုန်လုပ်ပြီးသောအခါ ချက်ချင်းမောင်းထုတ်၍ မကောင်းပေ။ မိန်က ရေတစ်ခွက်လောက် တိုက်ရမလားဟု တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ယခုတော့ သူမသည် သူ့ကို မောင်လေးကဲ့သို့ သဘောထားနေသော်လည်း ယောကျ်ားနှင့်မိန်းမ ခွဲခြားမှု ရှိနေသေးသည်။ အိမ်တွင် ယောကျ်ားများလည်း မရှိသလို သူမနှင့်သမီးသာ ရှိသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ သတိထားရသည်။

ဟန်ကျင်းက သူမ၏တွန့်ဆုတ်မှုကို နားလည်သလိုပင် သူက မနေတော့ပေ။ “အစ်မ၊ ငါ အလုပ်ရှိသေးတယ်၊ အရင်သွားပါဦးမယ်”

“မောင်လေးကျင်း၊ ရေတစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီးမှ သွားပါ။ မင်းက ပင်ပန်းနေရတာ၊ ရေတစ်ခွက်တောင် မသောက်ရဘူးဆိုတာ မဖြစ်သေးဘူး”

“မသောက်တော့ပါဘူး။ ငါ အလုပ်အရေးကြီးလို့ အမြန်သွားရဦးမယ်” ခဏနားလိုက်ပြီး သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ကျောင်းယိကို စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက တစ်ယောက်တည်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူသွားတာ။ အဲဒီဘက်ကနေ သတင်းရရင် ငါ လာပြောပြပါမယ်”

34 05

မိန်သည် ဟန်ကျင်းအပေါ် ပို၍ ရင်းနှီးသည့်ခံစားချက်များ ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို ခဏခဏ ညိတ်နေခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဒီတစ်ခါ မင်း အရေးကြီးနေတော့ ငါ မတားတော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ အချိန်ရရင် အိမ်မှာ ထမင်းလာစားပါ”

ထွက်သွားခါနီးတွင် ဟန်ကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့် တစ်ယောက်တည်း အတူနေဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့သည်ကို အနည်းငယ်တော့ ဝမ်းနည်းမိသည်။ သို့သော် ဒီနေ့ တိုးတက်မှုက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေရန် လုံလောက်နေပါပြီ။

အလွန်အမင်း စိတ်ပူပန်ခြင်းက မကောင်းကြောင်းကို ဟန်ကျင်း နားလည်သည်။

*** *** ***

လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

သူမ တွေးထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဦးလေးသည် ကုန်ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

အဝေးသို့ တစ်ခါမှ မသွားဖူးသည့်လူများသည် အပြင်ထွက်တာက မည်သို့လဲဆိုသည်ကို မည်သည့်အခါမှ နားမလည်နိုင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က တောင်ပိုင်းသို့ မသွားဖူးပေ။ သူမ အဝေးဆုံးသွားဖူးသည့်နေရာက မြို့တော်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက အတွေ့အကြုံများက သူမကို အပြင်တွင် သွားလာသည့်အခါ မည်မျှအန္တရာယ်များကြောင်း နားလည်ရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

တုလျန်က ကျေးရွာစာမေးပွဲ ဖြေရန် သွားစဉ်က တုံးချန်းမြို့သို့ သွားသည့်လမ်းတွင် သူခိုးများနှင့် တွေ့ခဲ့သည်ကို သူမ သတိရနေသည်။ ထိုစဉ်က လုကျောင်းယွဲ့က အတူမလိုက်သွားခဲ့ဘဲ တုမုဆိုးမနှင့် အိမ်တွင်သာ သတင်းစောင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမရခဲ့သည့်သတင်းက တုလျန် စာမေးပွဲအောင်သွားသည့်သတင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လမ်းတွင် သူခိုးများနှင့်တွေ့ပြီး သူ့ဆီမှ ပိုက်ဆံများ အကုန်ယူသွားခဲ့သည်။ ထိုမျှသာမကသေးဘဲ သူ ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့သောကြောင့် ထိုနှစ်၏ဆောင်းဦးစာမေးပွဲကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

ထိုတစ်ကြိမ်ကနေ သင်ခန်းစာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုလျန် စာမေးပွဲဖြေရန် အပြင်ထွက်သောအခါ သူသည် တစ်ယောက်တည်း မသွားတော့ပေ။ သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သွားပြီး သေချာပေါက် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကို ပိုက်ဆံပေး၍ လိုက်ပို့ခိုင်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက ဦးလေးလေး ဘာကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံများ သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းများကို ယူ၍ လမ်းထွက်ခဲ့သည်။ သူခိုးများက သဘောကျပြီး လမ်းတွင် သူ့ကို လုယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဟန်ကျင်းက ဦးလေးလေး၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ့ဆီမှနေ၍ စီးပွားရေးအသေးစိတ်ကို မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခွင့်အရေး မရခဲ့သောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

+++++