အခန်း (၃၅-၃၆)

35 01

အခန်း 35

ဟန်ကျင်း ထွက်သွားသောအခါ မိန်က ဤနေ့ဝယ်လာခဲ့သည့်ပစ္စည်းများကို ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ညနေကျလျှင် ထမင်းချက်ရန် ဖြစ်သည်။

မိန်က ရေသွားယူလာပြီး လုကျောင်းယွဲ့က အိုးဆေးရန်အတွက် ရေမြှုပ်ရိုးခြောက်ကို ရှာလာခဲ့သည်။ အမေနှင့်သမီးသည် ဒုတိယသားမိသားစု၏အခန်းရှေ့တွင် သံအိုးကြီးနှစ်လုံးကို ဆေးနေကြသည်။

သမီးတွင် တစ်ခုခု စိတ်ထဲရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်က မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က စဉ်းစားနေရာမှ ပြန်သတိဝင်လာပြီး အမှန်ကိုတော့ မပြောဘဲ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီးက အစ်ကိုကြီးနဲ့ အခန်းလဲချင်တယ်”

မိန်က လန့်သွားပြီး လက်ထဲကအလုပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒီလိုတွေးတာလဲ” မိန်က မေးသည်။ သူမသည် သမီး၏အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “မင်းအစ်ကိုမှာ အခန်းရှိနေတာပဲဟာကို၊ ဘာလို့ သူ့ကို အခန်းလဲချင်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “အမေ၊ အစ်ကိုကြီးက ငါတို့မောင်နှမတွေကို စာနာပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်တော့မှာကို သူတို့ကို ရွံ့အိမ်မှာနေခိုင်းပြီး ငါတို့က အုတ်ခဲအိမ်မှာနေတာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သမီး စဉ်းစားကြည့်တော့ သမီးလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ နောက်ဆို အိမ်ထောင်ကျတော့မှာပဲ၊ အဲဒီအခန်းက လွတ်သွားမှာပဲ။ အခုပဲ ပြောင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့မိသားစုက အစ်ကိုကြီးရဲ့အမျိုးသမီးကို တစ်နှစ်လောက် အချိန်ဆွဲခဲ့ရပြီးပြီ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့အမျိုးသမီးက ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတဲ့လူမို့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့အမျိုးသမီးက ရှောင်ရှီးရွာမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ရတယ်။ ငါတို့မှာ အခြေအနေ မရှိရင်ထား၊ အခုလို အခြေအနေ ရှိနေတော့ မျက်နှာပွင့်လန်းအောင် လုပ်သင့်တယ်”

မိန်သည် ဤအရာများကို မည်သို့လုပ်၍ မသိဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။ သို့သော် သူမသည် ကိုယ့်သမီးကိုယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်ပေ။ ယခုအခြေအနေအရ လုကျောင်းယွဲ့က အခန်းဖယ်ပေးခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်ကို ပြောင်းခိုင်းလျှင်တော့ လုကွမ်းယီ၏ အနာဂတ်ဇနီးသည် လူများကို မလေးစားဘူးဟု ပြောစရာ ဖြစ်လာမည်။ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးခင်မှာပင် သူမက မောင်ငယ်လေး နှစ်ယောက်ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခဲ့သည်ပေါ့။

ဟုတ်ပါသည်၊ လုကျောင်းယွဲ့ကို အခန်းဖယ်ခိုင်းလျှင်လည်း ပြောစရာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် မောင်ငယ်လေးများကို တွန်းထုတ်ခြင်းလောက်တော့ မဆိုးပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က သမီးဖြစ်ပြီး နောက်ဆို အိမ်ထောင်ကျတော့မည်သာ။ အိမ်ထောင်ကျသည့်သမီးက ရေခွက်ထဲက ရေကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ လက်ခံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မခံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤကမ္ဘာက အမျိုးသမီးများကို အနည်းငယ်တော့ မတရားပြုနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

“မလဲပါနဲ့။ မင်းအစ်ကိုကလည်း မလဲဘူး။ မင်းရဲ့အစ်ကို့အမျိုးသမီး အိမ်ကို ရောက်လာသောအခါ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံရှိလာရင် သူတို့အတွက် အုတ်ခဲအိမ် ဆောက်ပေးမယ်လို့” မိန်က ပြောလိုက်သည်။ ချွေးမနှင့်သမီးကြားတွင် မိန်က သမီးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အလွန်ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သို့သော် ကျေးဇူးတင်ခြင်းက တစ်ပိုင်း၊ သူမ မည်သို့တွေးသည်ဆိုသည်က တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုကျောင်းယွဲ့က သူမ၏အမေရှေ့တွင် ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ သမီး အစ်ကိုကြီးနဲ့လဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒီကိစ္စကို အမေ စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ သမီးက အစ်ကိုကြီးကို ပြောလိုက်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့ လုပ်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏အိပ်ရာနှင့် ပစ္စည်းလေးများကို လုကွမ်းယီ နေသည့်အခန်းထဲသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး လုကွမ်းယီ၏အိပ်ရာကို သူမ၏အခန်းထဲသို့ ပြောင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

*** *** ***

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ရှီးရွာဘက်တွင်။

လုကွမ်းယီနှင့် ဖေကွေ့အာတို့ စေ့စပ်ပြီးကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာခဏဆိုသလို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ မိဘနှစ်ပါးကလည်း သိကြသည်။ သို့သော် စေ့စပ်ပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သိပ်မတားမြစ်ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ကလေးများကို သူတို့ သိကြပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာများကို လုပ်မှာမဟုတ်ပေ။

လုကွမ်းယီသည် အပြင်ထွက်အလုပ်မလုပ်ခင်က ဖေကွေ့အာနှင့် တွေ့ခဲ့ပြီး သူ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်လာလျှင် လက်ထပ်တော့မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တော့ အိမ်တွင် အချို့ကိစ္စများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လုကွမ်းယီ ရှောင်လို့မရပေ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ကကိစ္စများ ပြီးသည်နှင့် သူက ရှောင်ရှီးရွာကို ပြန်လာခဲ့သည်။

35 02

တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်စွာ လုမင်ဟိုင်က သူ့သားနှင့် ထပ်ပြောခဲ့သေးသည်။ အချိန်ရောက်၍ ပိုက်ဆံ မလုံလောက်သေးလျှင် အိမ်က မြေယာနှစ်ဧကကို ရောင်းလိုက်မည်ဆိုသည်ကို ပြောခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီက သိပ်မလိုချင်သော်လည်း နောက်တစ်ခါတော့ မငြင်းတော့ပေ။ သူ့အဖေပြောသည့်အတိုင်းပင် မြေသည် အသက်မဲ့သည့်အရာဖြစ်ပြီး လူကတော့ အသက်ရှင်နေသည်။ ဖေမိသားစုကို နောက်ထပ် မဆွဲထားသင့်တော့၊ နောက်ဆွဲထားလျှင် မကောင်းတော့ပေ။ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ့သားသည် ကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းရလျှင်တောင် သူများ အပြောမခံချင်သည့် စိတ် ရှိသောလူမျိုးများပင် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီက တိတ်ဆိတ်စွာပင် လက်ခံလိုက်ပြီး ဖေကွေ့အာကို လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် သူ ပိုက်ဆံရှာရန် ကြိုးစားပြီး ရောင်းခဲ့သည့်မြေကို ပြန်ဝယ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

ဤအရာများကို ခဏထားလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ် လုကွမ်းယီက အိမ်တွင် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မကြာခင် လက်ထပ်တော့မည် ဆိုသည်ကို ပြောပြရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် အိမ်ခွဲပြီးပြီ ဆိုသည့် ကိစ္စကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် အသေးစိတ်တော့ မပြောခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တချို့ကိစ္စများသည် ကိုယ့်လူကိုယ်သိလျှင် ရပြီဖြစ်ပြီး တခြားသူများရှေ့တွင် ပြောရန် ခက်ခဲသည်။

ဖေကွေ့အာက နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မနှစ်က ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့်ပင်၊ မင်္ဂလာပွဲနီးလာလေလေ သူမသည် ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ၊ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်မှာကိုလည်း ကြောက်နေခဲ့သည်။ စိတ်အေးသွားတော့မှသာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တင်းနေသည့်ကြိုးက လျော့သွားခဲ့သည်။ ဖေကွေ့အာက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် လုကွမ်းယီကို ကြည့်နေရင်း ချစ်စရာကောင်းသည့်မျက်နှာလေး နီရဲနေခဲ့သည်။

နွေရာသီ ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်ရာ ပြောင်းခင်းများကလည်း ရင့်မှည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နေရာအနှံ့တွင် အနီရောင်ပြောင်းခင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ လေတိုက်လာသောအခါ ရွတ်ရွတ်ရွတ်ရွတ်ဆိုသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ဖေမိသားစု၏ပြောင်းခင်း ဖြစ်သည်။ လက်မထပ်ရသေးသည့် ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေး လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံရန် အဆင်မပြေပေ။ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားလျှင် ကောလာဟလများ ထွက်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်သည့်နေရာကို ရွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်သည်။ ဖေကွေ့အာက သူ့အိမ်၏ပြောင်းခင်းထဲတွင် သွားနေသောကြောင့် တခြားသူများက မရိပ်မိပေ။ တစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်သွားပါက လုကွမ်းယီက ပြောင်းခင်းထဲ ဝင်လိုက်လျှင် မည်သူမှ မမြင်ရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပြောင်းခင်းသည် ကျေးလက်ဒေသရှိ ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေးများ တွေ့ဆုံရန် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သည်မှာ အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။

လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာက အမြဲတမ်း ရိုးသားသော်လည်း ယခုတော့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နေရာကြောင့်ပင် သို့မဟုတ် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အတားအဆီးများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ် သွားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက လွတ်လပ်နေသလို ခံစားရပြီး မွှေးရနံ့လေးတစ်မျိုးကို သူ ရလိုက်သလိုပင်။

သူ့ရင်ခုန်သံက အလွန်မြန်လာသည်။ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှနေ၍ တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ကွေ့အာ၊ ဒါက ငါ ဒီတစ်ကြိမ် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်တုန်းက ဝယ်လာခဲ့တာ။ တန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ယူထားလိုက်ပါ”

သူက အလျင်စလိုဖြင့် ပစ္စည်းကို ဖေကွေ့အာ၏လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဆံထိုးလေးတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။

ထန်းသီးဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ ဆံထိုး၏ထိပ်တွင် စံပယ်ပန်းလေးများ ထွင်းထားသည်။ တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း အလွန်ကို စတိုင်ကျသည်။

ဖေကွေ့အာ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသည်။ သူမက လက်ထဲကပစ္စည်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယီ၊ ကျွန်မ တကယ် ကြိုက်တယ်”

လုကွမ်းယီက သူမကို ကြည့်ရဲအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ “ကြိုက်ရင် ရပါပြီ။ နောက်၊ အမ်၊ နောက် ငါတို့လက်ထပ်ပြီးရင် ငါ ပိုက်ဆံရှာပြီး ပိုကောင်းတဲ့ဟာတွေ ဝယ်ပေးမယ်”

ဤအချိန်တွင်တော့ စကားမပြောဘဲနေခြင်းက စကားပြောခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်မီတာခန့်သာ ကွာနေသော်လည်း သူတို့သည် အလွန်နီးနေသည်၊ အလွန်ကို နီးနေသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

အဝေးမှနေ၍ နွားဟောက်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ဖေကွေ့အာက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

“အဲဒါ၊ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်”

35 03

လုကွမ်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”

သူတို့နှစ်ဦးက ပြောင်းပင်များကြားမှနေ၍ လျှောက်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်က ရှေ့မှ၊ တစ်ယောက်က နောက်မှ ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ လျှောက်နေသည့် ဖေကွေ့အာက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ရှိနေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လုကွမ်းယီက မေးလိုက်သည်။

ဖေကွေ့အာက သူ့အမေပြောခဲ့သည့်စကားကို သတိရပြီး သူ့လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်”

“ပြောလေ”

သူမက သူမ၏နှုတ်ခမ်းအောက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ခက်ခဲစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဒီလိုပါ။ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက ငါတို့အတွက် အိမ်အသစ် ဆောက်ပေးတယ်၊ ရွံ့အိမ်လား”

လုကွမ်းယီက လန့်သွားသည်။ “မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့အမေ ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ပိုက်ဆံရှိလာရင် ငါတို့အတွက် အုတ်ခဲအိမ် ပြောင်းပေးမယ်လို့”

ဖေကွေ့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့သလိုပင်။

လုကွမ်းယီကတော့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

“အိမ်က အုတ်ခဲအိမ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား” သူတို့နှစ်ဦး အရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ထပ်လျှောက်ပြီးနောက် ဖေကွေ့အာက မတော်တဆမေးသလို မေးလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီက ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကွေ့အာ၊ ပြောစရာရှိရင် တည့်တည့်ပြောပါ”

ဖေကွေ့အာက ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ချစ်စရာကောင်းသည့်မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုများနှင့် ခက်ခဲမှုများ ပြည့်နေသည်။

“အစ်ကိုယီ၊ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒါက ဒီလိုပါ။ အစ်ကိုကြီးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ကိစ္စကြောင့် ကျွန်မအိမ်က ရွာမှာ မျက်နှာပန်း မလှတော့ဘူး။ ရွာမှာ တချို့လူတွေက လျှို့ဝှက်စွာ ပြောဆိုနေကြတယ်။ ဆွေမျိုးတွေကတောင် ကျွန်မအကြောင်း ပြောကြတာ အနည်းငယ် မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့ ဆွေမျိုးတွေဖြစ်ပြီး စကားတွေက ဒီလောက်ထိ မကောင်းရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး…” ဖေကွေ့အာက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလို ပြောရင်း ငိုတော့သည်။

လုကွမ်းယီ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက သူ့အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများကို သတိရသွားပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “သူတို့ ဘယ်လိုပဲပြောပြော၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့”

ဖေကွေ့အာက မျက်ရည်သုတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေကတော့ လူတွေမမြင်အောင် အမြဲငိုနေတယ်” သူမက ခဏနားပြီးတော့ “အခု ကျွန်မတို့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်မအိမ်မှာ အိပ်ရာလာပြင်ပေးကြမှာ။ ကျွန်မက အဲဒီတော့…” ဟု ပြောသည်။

လုကွမ်းယီက သူမကို ကြည့်နေသည်။ ဘာမှ မပြောပေ။

ဖေကွေ့အာက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲက စီစဉ်ထားသည်များကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှတ်မိတယ်၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့အိမ်မှာ အုတ်ခဲအိမ် သုံးလုံးရှိတယ်၊ အစ်ကို့အမေနဲ့အဖေက တစ်လုံးမှာ နေတယ်၊ အစ်ကိုတို့မောင်နှမတွေက တစ်လုံးမှာနေတယ်၊ အစ်ကို့ညီမက တစ်လုံးမှာနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အစ်ကိုက ပြန်ပြီး အစ်ကို့ညီမကို အခန်းလဲပေးဖို့ ပြောလို့မရဘူးလား…”

လုကွမ်းယီ၏စိတ်ထဲက မလိုလားမှုများကို သူမ နားလည်သလိုပင်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မက အစ်ကို့ညီမဆီကနေ အခန်းကို လုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အစ်ကို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက အုတ်ခဲအိမ်တွေမှာနေပြီး ငါတို့အိမ်ထောင်သစ်က ရွံ့အိမ်မှာကျတော့ အိပ်ယာ လာပြင်ပေးတဲ့လူတွေက ဘယ်လိုတွေးကြမလဲ…”

သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ ပြန်လဲလိုက်ကြမယ်…”

******

36 01

အခန်း 36 အစ်ကိုကြီးကို ပျော်ရွှင်တဲ့အနာဂတ်တစ်ခု ပေးခြင်း

လုကွမ်းယီက ခေါင်းငုံ့နေသည့် ဖေကွေ့အာကို ရှုပ်ထွေးသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အရင်က ခံစားခဲ့ရသည့် ထူးဆန်းသောခံစားချက်၊ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးသည် လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။

သူ့မျက်ခုံးများ အလွန်တွန့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မပြောတော့ပေ။

သူ ခဏကြာအောင် ငြိမ်နေပြီးမှ သူ့ကိုယ်သူ အေးဆေးဖြစ်အောင် ထားလိုက်သည်။ အေးဆေးဖြစ်သွားမှ သူက ပြောလိုက်သည်။ “ငါက အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တယ်။ ငါက ငါ့ရဲ့ညီမတွေ ညီလေးတွေကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ ဒါကြောင့်…”

ဖေကွေ့အာက သူ့စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏အသံထဲတွင် ငိုသံများ ပါနေသည်။

“တော်ပါပြီ အစ်ကိုယီ၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မက တကယ် နားမလည်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ဒီစကားကို မပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”

သူမက ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်၍ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ခဏကြာတော့ မည်သူမှ မမြင်ရတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဖေမိသားစု၏ လယ်ကွင်းထဲတွင်ဖြစ်သောကြောင့် လုကွမ်းယီက သူမ လမ်းပျောက်သွားမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူ ခဏကြာအောင် ရပ်နေပြီးမှ ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကို သွားခဲ့သည်။

ဖေကွေ့အာက မနားဘဲ ရွာထဲသို့ ပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ရောက်သောအခါ သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးမှ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏အမေ မောက်ရှီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များ ခြံထဲတွင် လှန်းနေသည်။ သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို နင် ပြောခဲ့လား”

ဖေကွေ့အာက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည်။

မောက်ရှီက သမီး၏ကျောဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ထမင်းစားပုဆိုးဖြင့် သုတ်၍ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဖေကွေ့အာက သူမကိုယ်သူမ စောင်အောက်တွင် ဝှက်ထားသည်။ စကားမပြောပေ။

မောက်ရှီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင့်အမေနဲ့ စိတ်ဆိုးနေတာလား”

ဖေကွေ့အာက ရုတ်တရက် အိပ်ရာမှ ထထိုင်ပြီး အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီကိစ္စကို မပြောလို့ မရဘူးလားလို့။ အမေက သမီးကို အစ်ကိုယီကို ပြောခိုင်းခဲ့တာ…” သူမသည် ပြောရင်း ငိုတော့သည်။

မောက်ရှီ၏အသံက ကျယ်လာသည်။ “ဘာလို့ ပြောလို့မရတာလဲ။ သားနဲ့ချွေးမက ရွံ့အိမ်မှာနေပြီး သမီးလေးတစ်ယောက်ကို အုတ်ခဲအိမ်မှာ နေခိုင်းတာကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ငါတို့က သူ့ညီလေးနှစ်ယောက်နဲ့ အခန်းလဲခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုပြောလဲ၊ သဘောမတူဘူးလား”

“ရွံ့အိမ်က ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့အိမ်ကလည်း ရွံ့အိမ်ပဲဟာကို၊ ဘာလို့ ရွံ့အိမ်မှာ မနေသင့်တာလဲ”

“နင်က ဥာဏ်မမီဘူးလား” မောက်ရှီက အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သမီးကို စိတ်ပျက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ငါတို့အိမ်က ရွံ့အိမ်ဖြစ်နေလို့ပဲ နင့်အမေက နင် အုတ်ခဲအိမ်မှာနေဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။ လုမိသားစုက ကောင်းတာ ပြောခဲ့တာပေါ့၊ ပိုက်ဆံရှိလာရင် အိမ်အသစ် ဆောက်ပေးမယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံ ဘယ်တော့ရှိလာမှာလဲ၊ ငါတို့ မသိဘူးလား။ လုမိသားစုမှာ ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံး ရှိနေတယ်လေ”

“လုမိသားစုက အိမ်ခွဲလိုက်ပြီ” ဖေကွေ့အာက ပြောလိုက်သည်။

မောက်ရှီက လန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “အိမ်ခွဲလိုက်ပြီ၊ ဘယ်လိုခွဲလိုက်တာလဲ”

ဖေကွေ့အာက လုကွမ်းယီ ပြောခဲ့သည့်စကားများ အကုန်လုံးကို မောက်ရှီကို ပြောပြလိုက်သည်။

မောက်ရှီ၏မျက်နှာအမူအရာက တစ်ခါတလေ ပျော်လိုက်၊ တစ်ခါတလေ စိတ်ပူလိုက်နှင့် အတော်လေး ပြောင်းလဲနေသည်။ အကုန်နားထောင်ပြီးတော့ သူမက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး “အိမ်ခွဲတာ ကောင်းတယ်။ မြေက အနည်းငယ်လေး နည်းသွားပေမဲ့ သူတို့မှာ တို့ဖူးလုပ်တဲ့အတတ်ပညာရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်လာတော့ နင် ပို၍ တိုက်ပွဲဝင်သင့်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖေကွေ့အာက သူမကို မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်သည်။ “ဘာလို့ ပို၍ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာလဲ”

36 02

“နင် စဉ်းစားကြည့်။ လုမိသားစုမှာ အခု လူခြောက်ယောက်ရှိတယ်။ မြေယာက သုံးဧကပဲရှိတယ်။ တို့ဖူးလုပ်တဲ့အတတ်ပညာက ထောက်ပံ့ပေးနေပေမဲ့ အရင်ကလောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားကလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် လက်ထပ်တော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုက်ဆံထပ်ကုန်တော့မှာ။ အိမ်အသစ်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်တော့မှ စုမိမယ်ထင်သလဲ”

မောက်ရှီက အလွန်အလျင်လိုနေတော့ တံတွေးမျိုချပြီး ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီအချိန်ကျရင် သေချာပေါက် သားငယ်လေးကို အရင်လက်ထပ်ပေးမှာ။ ဒါဆို ပြဿနာက ဤနေရာကို ရောက်လာပြီ။ သားငယ်လေးက အခု အုတ်ခဲအိမ်မှာ နေတယ်။ သူ လက်ထပ်ပြီးတော့ နင်တို့လို ရွံ့အိမ်နှစ်လုံး ဆောက်ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အခုနေနေတဲ့အခန်းမှာပဲ နေမှာလား။ သူက အခုနေနေတဲ့အခန်းမှာပဲ နေမယ်ဆိုရင် နင်တို့ အစ်ကိုနဲ့အစ်မတွေက ရွံ့အိမ်မှာပဲ ဆက်နေမယ်၊ ဒါက ကောင်းတယ်လို့ နင် ထင်သလား”

ဖေကွေ့အာက လုံးဝ အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

မောက်ရှီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သမီး၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ “သမီး၊ အမေက နင့်ကို တခြားသူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို နင်လည်း သိတယ်။ နင့်ရဲ့ကိစ္စပြီးကတည်းက ငါတို့က ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘူး။ နင် လက်ထပ်ပြီးတော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိဘူး၊ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ကြာသွားတယ်။ ဤတစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ အပြင်ကလူတွေ ဘယ်လိုပြောလဲ ဆိုတာကို နင့်အမေ နင့်ကို ပြောစရာ မလိုဘူး၊ နင်လည်း သိတယ်။ နင့်အမေက ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ချင်နေတာလဲ၊ နင် မျက်နှာပွင့်လန်း စေချင်လို့ပဲ။ နင် အဆင်ပြေပြေနဲ့ ဂုဏ်ရှိရှိနေရင် အရင်က နင့်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့တဲ့လူတွေရဲ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ”

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုယီကတော့ သူ့ရဲ့စိတ်ကူးတွေနဲ့…” ဖေကွေ့အာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မောက်ရှီက ခဏစဉ်းစားပြီးတော့ “ဒီကိစ္စကို နင် စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က နောက်ရက်ကျရင် လက်ထပ်လက်ဆောင်ပေးဖို့ လာမှာမဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက မိသားစုနဲ့ ပြောလိုက်မယ်”

ဖေကွေ့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

***

လုကွမ်းယီက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရင်းဖြင့် အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ့အခန်းထဲ ဝင်သောအခါ အခန်းထဲတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းကတော့ ထိုအခန်းပင် ဖြစ်သော်လည်း အိပ်ရာပေါ်က အိပ်ရာပစ္စည်းများနှင့် ပုံစံက ပြောင်းလဲနေသည်။

လုကွမ်းယီက သေချာကြည့်လိုက်တော့ ထိုအိပ်ရာပစ္စည်းများက သူ့ညီမ၏ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာကာ ပင်မခန်းသို့ ရောက်လာသည်။

“အမေ၊ ဘာလို့ ညီမလေးရဲ့အိပ်ရာပစ္စည်းတွေက ငါ့အခန်းထဲမှာ ရှိနေတာလဲ”

မိန်၏မျက်နှာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “နင့်ညီမလေးက အတွင်းခန်းမှာ ရှိတယ်။ နင် သူ့ကို သွားပြောပါ”

ပြောနေစဉ်မှာပင် လုကျောင်းယွဲ့က အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာပြီး ရယ်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် လုကွမ်းယီ၏လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အနောက်ဘက်အခန်းဆီသို့ ဆွဲသွားသည်။ သူမက အခန်းလဲရန် စီစဉ်ထားသည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မရဘူး”

လုကွမ်းယီ၏အသံက ကျယ်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဖေကွေ့အာက အရင်က သူ့ကို အခန်းလဲရန် ပြောခဲ့သောကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသေးပေ။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ညီမလေးကလည်း အခန်းလဲချင်သောကြောင့် သူက စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ် မထားနိုင်တော့ပေ။ ညီမလေးက သူ့ကို အံ့ဩနေသည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသောအခါ သူက သူ့မျက်နှာအမူအရာကို အမြန်လျှော့ချပြီး နွေးထွေးသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့အာ၊ ဘယ်အခန်းမှာနေနေ နေလို့ရတာပဲ။ အစ်ကို လက်ထပ်တာကို နင့်အခန်းကို လုရမှာလား”

လုကျောင်းယွဲ့က ဘာမှမဖြစ်သလို ရယ်လိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် လုတာဖြစ်မလဲ၊ ညီမလေးက ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ပေးတာပါ။ အစ်ကို လက်ထပ်တာက မင်္ဂလာရှိတဲ့ကိစ္စပါ။ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မက ရွံ့အိမ်မှာနေပြီး ညီမလေးက အုတ်ခဲအိမ်မှာ နေတာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဤထက် အရေးကြီးတာက အစ်ကို့အခန်းက အခန်းအသစ်ဖြစ်တယ်။ အခန်းနှစ်ခန်းတောင် ရှိတယ်။ ညီမလေးက အစ်ကို့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်ယူတာပါ”

ညီမလေးက စိတ်ဆန္ဒများ ပိုပြလာလေလေ လုကွမ်းယီ၏စိတ်က ပို၍ ရှုပ်ထွေး လာလေလေပင်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ အုတ်ခဲအိမ်နဲ့ ရွံ့အိမ်လဲတာကို ဘယ်လိုလုပ် နင်က အကျိုးအမြတ်ယူတာ ဖြစ်မလဲ။ ဒီကိစ္စကို နင် မတွေးနဲ့တော့၊ အစ်ကို သဘောမတူဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

36 03

“အစ်ကို၊ ညီမ အစ်ကို့ကို ချစ်တာ ညီမသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက အစ်မအတွက်လည်း စဉ်းစားပေးသင့်တယ်။ ငါတို့မိသားစုက သူတို့ကို တစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရပြီ။ အပြင်ကလူတွေ ဘယ်လိုပြောလဲဆိုတာကိုလည်း အစ်ကို သိပါတယ်။ ဤတစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ အစ်မရဲ့မိသားစုလည်း မလွယ်ခဲ့ဘူး။ အခု အစ်ကိုတို့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ သေချာပေါက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်အောင် လုပ်သင့်တယ်။ အစ်ကို စဉ်းစားကြည့်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အိမ်ကို လူတွေအများကြီး လာမှာ။ လူတွေက ငါတို့က အုတ်ခဲအိမ်မှာနေပြီး အစ်ကိုတို့အိမ်ထောင်သစ်က ရွံ့အိမ်မှာနေတာကို မြင်ရင် အစ်မရဲ့မျက်နှာ ဘယ်လိုထားရမလဲ။ အစ်ကိုက ကိုယ့်အတွက် မစဉ်းစားရင်တောင် အစ်မအတွက်တော့ စဉ်းစားသင့်တယ်”

ဤအကြောင်းပြချက်က အမှန်ပင်။ သို့သော် အရင်က ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကြောင့် လုကွမ်းယီက စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အဆင်မပြေပေ။

“အိမ်ရဲ့အခြေအနေက ဒီလိုပဲ၊ နင့်အစ်ကိုကလည်း ဤလောက်ပဲ လုပ်နိုင်တယ်။ သူ မလိုချင်ရင် ငါတို့အိမ်ကို မလက်ထပ်နဲ့ပေါ့”

ဤလေသံက စိတ်ဆိုးနေသည့်လေသံလို ဖြစ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အစ်ကို၏မျက်နှာအမူအရာကို လေ့လာကြည့်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား”

လုကွမ်းယီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က မယုံကြည်ပေ။ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ “အစ်မကလည်း ဒီကိစ္စကို အစ်ကို့ကို ပြောခဲ့လား”

သူမ သိသည် ဤနေ့ အစ်ကိုက အစ်မနှင့် တွေ့ရန် သွားသည်ဆိုတာကို။ ဤသည်မှာ အိမ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုက အခန်းလဲသည့်ကိစ္စကို ပြောသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းရတာ မခက်ခဲပေ။ တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က အရင်ကတည်းက ဤကိစ္စကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းလဲရန် လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက အစ်မက လက်ထပ်ခြင်းကို နောက်ဆွဲတာ ခဏခဏ ခံရသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေပြီး နေ့စဉ် အစ်ကိုနှင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ သတိရနေခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်၏စိတ်ထဲတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါက မလိုအပ်သည့် ပြဿနာများ အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဤဘဝတွင် သူမက ထိုမကောင်းသည့်အရာများ မဖြစ်လာစေချင်ပေ။ အစ်ကိုကြီးကို ပျော်ရွှင်သည့်အနာဂတ်တစ်ခု ပေးချင်သည်။

လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာက အနည်းငယ် ရှက်နေပြီး သူ့အသံလည်း တိုးသွားသည်။ “သူမကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သူမက နားမလည်တာ”

ဒါဆို ဒါပဲပေါ့။

လုကျောင်းယွဲ့က နားလည်သည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “အစ်ကို အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ အစ်မ ဒီလိုတောင်းဆိုတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက အုတ်ခဲအိမ်မှာ နေတာ၊ အစ်ကိုတို့ပဲ ရွံ့အိမ်မှာ နေရတာ မဟုတ်သေးဘူး။ အကုန်လုံးက ရွံ့အိမ်မှာ နေရင်တော့ ဒီကိစ္စ မဖြစ်တော့ဘူး”

အချို့က မရှိဆင်းရဲခြင်းထက် မမျှတခြင်းကို ပို၍ ကြောက်ကြသည်ဆိုသည်ကို သူမ နားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုက တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားလေး မဟုတ်ဘဲ ညီလေးလည်း ရှိသေးသည်။ ဤဘဝကို ပြန်ရလာသည့်အချိန်ကစ၍ လုကျောင်းယွဲ့က အတွေ့အကြုံများ အများကြီး ရခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် သဘောတရားများ အများကြီးလည်း သင်ယူခဲ့ရသည်။

“တော်ပါပြီ အစ်ကို၊ ညီမလေးနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် မလုပ်ပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုက ညီမလေးကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့တာ၊ ဒါက ညီမလေးတစ်ယောက်က အစ်ကို့အတွက် လုပ်ပေးတာပဲလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ အစ်ကို့အခန်းကို အစ်ကိုနဲ့အဖေက ဂရုစိုက်ပြီး ဆောက်ခဲ့တာ၊ ညီမလေး သိတယ်။ ညီမလေးက အဲဒီအခန်းကို ကြာပြီ သဘောကျနေတာ၊ ညီမလေးကို ပေးလိုက်ပါ” သူမက လုကွမ်းယီ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး လှုပ်နေရင်း ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

ဤစကားက မလိမ်ပေ။ ထိုရွံ့အိမ်နှစ်လုံးကို ဆောက်စဉ်က လုမင်ဟိုင်က စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကောင်း ဆောက်ခိုင်းခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီက အုတ်လုပ်သည့် အတတ်ပညာ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူ့၏လက်ထပ်အိမ်လည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဤအခန်းနှစ်လုံးကို စိတ်နှင့်လူနှင့် လုပ်ခဲ့သည်။

တူညီသည့်ရွံ့အိမ်များထဲတွင် ဤအခန်းနှစ်ခန်းက လုကွမ်းယီက အကောင်းဆုံးရွှံ့မြေကို ရွေးပြီး ကောက်ရိုးများကို ပါးပါးလှီးပြီး အထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ထည့်ခဲ့သည်။ သေချာရောမွှေပြီးတော့ အုတ်များလုပ်၍ နေပူထဲတွင် လှန်းခဲ့သည်။ အုတ်များ ခြောက်သွားသောအခါ ရွှံ့နှစ်ကို အုတ်များပေါ်တွင် ငါးခြောက်ထပ်ခန့် သုတ်ခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် ရွံ့အိမ်များကဲ့သို့ မချောမွတ်ဘဲ အုတ်ခဲအိမ်များကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသည်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆဆောက်ခဲ့သည့် အမိုးနိမ့်ရွံ့အိမ်များထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

36 04

အိမ်ဆောက်စဉ်က ကျောက်တုံးများနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်များ၊ နံရံထောင့်များကို အရင်ဆောက်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ပျစ်နေသည့် ထမင်းနှစ်ကို ကော်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အုတ်များကို တစ်ခုချင်းစီ သေချာတင်ခဲ့သည်။ အိမ်အမိုးနှင့် တံခါးပြတင်းပေါက်များကိုလည်း အကောင်းဆုံး သစ်သားများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤလောက်များသည့် အလုပ်များ လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ပုံမှန်အုတ်ခဲအိမ်များနှင့် သိပ်မကွာပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည့် စိတ်ကူးများက လူကို အံ့ဩစေနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဤအရာများကို အပြင်လူများက မသိနိုင်ပေ။ သူတို့က ဤအရာကို ရွံ့အိမ်နှစ်လုံးဟုသာ မြင်သည်။ အထဲတွင် မည်သို့တွေရှိသည်ကို မသိကြပေ။

ညီမလေးက ဤအခန်းက ကောင်းသည်ဟု ပြောတာကို လုကွမ်းယီက ယုံကြည်သော်လည်း ကြာပြီ သဘောကျနေသည် ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မယုံကြည်ပေ။ မည်သူက အုတ်ခဲအိမ်တွင် မနေဘဲ ရွံ့အိမ်တွင် သွားနေချင်မည်လဲ။

သူက ခါးသက်သက်ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “ညီမလေး၊ အစ်ကို နင့်ရဲ့စေတနာကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို နင်နဲ့အခန်းကို မလဲနိုင်ဘူး”

“ဘာလို့ မလဲနိုင်ရမှာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့က မာနကြီးသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမရဲ့ပစ္စည်းတွေက အစ်ကို့ဆီကို ပြောင်းသွားပြီ။ အကြီးစား ပစ္စည်းလေးတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ အစ်ကိုက ခဏနေရင် ညီမကို ပြောင်းပေး။ ညီမက ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ရှင်းလင်းရေးလုပ်လိုက်ဦးမယ်” သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီက အခန်းထဲတွင် ခဏကြာအောင် ရပ်နေပြီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိန်က အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ပစ္စည်းများ ရှင်းနေသည်။ သူမက သားကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် ညီမလေးမှာ ဒီလိုစိတ်ကူးရှိနေတာ၊ နင် သူ့ကို မဆန့်ကျင်ပါနဲ့”

ခဏနားပြီး သူမက ထပ်ပြောသည်။ “နင်က နင့်ညီမလေးရဲ့ကောင်းတာကို မှတ်ထားရင် ရပါပြီ”

လုကွမ်းယီက ဘာမှမပြောဘဲ သို့သော် ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

++++++