အခန်း (၃၇-၃၈)

37 01

အခန်း 37

ညနေကျတော့ လုကွမ်းကျိ ပြန်လာပြီး အစ်မ အခန်းပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှာတော့ သူ ဘာမှမပြောဘဲ အချိန်ရသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ ရှင်းနေသည်။

တကယ်တော့ ဤအခန်းက တော်တော်လေး ကောင်းသည်။ ပုံမှန်ရွံ့အိမ်များကဲ့သို့ နံရံများက မချောတာ မဟုတ်ဘဲ အုတ်ခဲအိမ်များ၏ နံရံများထက်တောင် ချောနေသည်။ အိမ်မိုးရည်မီးကလည်း မြင့်ပြီး ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ် မရှိပေ။ လုကွမ်းယီက လုကျောင်းယွဲ့၏ ပရိဘောဂများကို ပြောင်းလာသောအခါ ပုံမှန်အခန်းက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အစ်မ၊ ဖေမိသားစုက အစ်မကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာလား”

လုကွမ်းကျိက အစ်ကိုကြီးကြောင့်ဟု မထင်ပေ။ အစ်ကိုကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူသိသည်။ အစ်မ၏စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း သူသိသည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အခန်းလဲတာက ဖေမိသားစုက တစ်ခုခု ပြောခဲ့တာ သေချာသည်။ အစ်မက အစ်ကိုကြီးကို အလယ်တွင် အခက်မတွေ့စေချင်သောကြောင့် ဤဘက်ကို ပြောင်းလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“လူက လက်မထပ်ရသေးဘူး၊ ပြဿနာရှာနေပြီ။ သူမ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” လုကွမ်းကျိက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့မောင်လေးကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ငါတို့အစ်မပဲဟာကို။ လူကြီးလူငယ် အဆင့်အတန်း မရှိတော့ဘူးလား”

လုကွမ်းကျိက မကျေနပ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ “လူကြီးလူငယ် အဆင့်အတန်းဆိုတာ ဒီလိုလူမျိုးကို သုံးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက လက်မထပ်ရသေးဘူး၊ အစ်မကို စတင်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေပြီ။ သူမ လက်ထပ်ပြီးလျှင် အစ်မကို နေစရာမရှိအောင် တွန်းထုတ်ပစ်မှာ။ မဖြစ်ဘူး၊ ငါ အစ်ကိုကြီးကို သွားပြောလိုက်မယ်။ ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို ငါတို့အိမ်က မလိုချင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။ “နင် ရပ်လိုက်စမ်း၊ ဘာလို့ ပို၍ စိတ်မြန်လာရတာလဲ။ ငါက ဖေမိသားစုက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့လား။ အစကနေ အဆုံးထိ လူကို မသိဘဲ အပြစ်တင်နေတယ်။ ငါက ဆန္ဒအလျောက် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အခန်းလဲတာ။ ဖေမိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”

လုကွမ်းကျိက မယုံကြည်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့က ဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေများကိုသာ သူ့ကို ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

နားထောင်ပြီးတော့ လုကွမ်းကျိက နှုတ်ခမ်းကို ရှုံ့လိုက်သည်။ “အစ်မက ကောင်းလွန်းတယ်။ ရွံ့အိမ်မှာ နေလို့ မရဘူးလား။ သူတို့ ဖေမိသားစုကလည်း ရွံ့အိမ်မှာ နေကြတာကို၊ ငါတို့အိမ်ရောက်မှ ဘာလို့ ဂုဏ်ကြီးလာရတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က မောင်လေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “နင် စကားဆက်ပြီး မကောင်းရင် အစ်မ စိတ်ဆိုးတော့မယ်။ ငါ ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား၊ ငါက ဆန္ဒအလျောက် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အခန်းလဲတာ။ အစ်ကိုကြီးက မလိုချင်လို့ ငါက သူ့ကို အတင်းလဲခိုင်းခဲ့တာ။ ဖေမိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က ဤနေ့ ဖေမိသားစုက အစ်ကိုကြီးကို ဤကိစ္စပြောခဲ့သည်ကို မောင်ဖြစ်သူကို မပြောခဲ့မိလို့ ပျော်ရွှင်နေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့မောင်လေး၏စိတ်နှင့်ဆို ပေါက်ကွဲတော့မည်။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ဒီအခန်းက ကောင်းတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား။ အစ်ကိုကြီးက ဒီအခန်းအတွက် စိတ်တွေ ဘယ်လောက် ထည့်ထားလဲဆိုတာ နင် မသိဘူးလား” လုကျောင်းယွဲ့က သူမ၏လက်ရာဖြင့် လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားသည့်အခန်းကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မကတော့ ဒီအခန်းကို တကယ်ကြိုက်တယ်။ နင် စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့တော့” ခဏနားပြီး သူမက ထပ်ပြောသည်။ “နောက်ပြီး အစ်မကြီးနဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင် နင်ရဲ့စိတ်ထားကို နည်းနည်း လျှော့ထား။ ဘုန်းကြီးမျက်နှာ မကြည့်ချင်ရင်တောင် ဘုရားမျက်နှာတော့ ကြည့်။ အစ်ကိုကြီးကို အလယ်မှာ အခက်မတွေ့စေနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့က ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက မောင်ငယ်လေးက အစ်မကြီးနှင့် မကြာခဏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိသည်။ ဤသည်မှာ အစ်မက လက်ထပ်ခြင်းကို နောက်ဆွဲနေရလို့ အစ်ကိုနှင့် စိတ်ဆိုးနေသောကြောင့်ပင်။ အစ်ကိုကြီးက အလယ်တွင် ရွေးချယ်ရခက်ပြီး အလွန်ကို အခက်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က သူ့မောင်လေးကို အရင် သတိပေးရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လုကွမ်းကျိက ခဏကြာအောင် ငြိမ်နေပြီးမှ ပြောလာသည်။ “အစ်မ၊ အစ်မအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ နောက်ဆို ပိုက်ဆံများ အများကြီး ရှာပြီး ငါတို့မိသားစုအတွက် အုတ်ခဲအိမ်များ အများကြီး ထပ်ဆောက်ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်မကို အခန်းနှစ်ခန်းပေးမယ်။ အစ်မ လက်ထပ်ပြီးလျှင်လည်း အခန်းကို ချန်ထားခဲ့မယ်”

37 02

လုကျောင်းယွဲ့က ရယ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ အစ်မ စောင့်နေမယ်”

တကယ်တော့ သူမက စိတ်ထဲတွင် မထားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရလျှင် မောင်လေးကို စာသင်ရန် ပို့ပေးချင်သည်။ မောင်လေးက အသက်အနည်းငယ် ကြီးနေသော်လည်း စိတ်ပါလျှင်တော့ မခက်ခဲပေ။

*** *** ***

လုကျောင်းယွဲ့က ပဲကြိတ်စက်အသံကို ကြားပြီး အိပ်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးမလင်းသေးပေ။

စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားသည်။ သူမက အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီး အိပ်ရာမှ ထလာသည်။ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်က မှိန်နေသည့် အလင်းရောင်နှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏အဖေ လုမင်ဟိုင်ပင်။ သူက ပဲများ ကြိတ်နေသည်။

ဒုတိယသား၏အိမ်ရှေ့တွင် ပဲကြိတ်စက်ကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ နေ့စဉ် လုမင်ဟိုင်က ပဲများကို ပဲကြိတ်စက်ဖြင့် ကြိတ်ပြီး တို့ဖူးလုပ်၍ ရောင်းသည်။

တို့ဖူးလုပ်ခြင်းသည် အလုပ်များသည်။ အထူးသဖြင့် ယခု အိမ်ခွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်က တို့ဖူးလုပ်ခြင်းအပြင် သူ့၏မြေကွက်ထဲတွင်လည်း အလုပ်လုပ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နေ့စဉ် ကြက်တွန်သည်နှင့် ထရတော့သည်။

လုမင်ဟိုင်က မီးမထွန်းထားပေ။ ထို့ကြောင့် မှိန်နေသည့် အလင်းရောင်အောက်တွင် လုကျောင်းယွဲ့က လူတစ်ယောက်၏အရိပ်မဲကိုသာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။

“ဘယ်သူလဲ” ပဲကြိတ်စက်အသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးတော့ လုမင်ဟိုင်က မှိန်နေသည့်အလင်းရောင်ဖြင့် ရောက်လာသည့်လူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မေးလိုက်သည်။ “ယွဲ့အာ၊ ဘာလို့ ဒီအချိန် ထနေတာလဲ။ အဖေ အိပ်ရာက နိုးသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ သမီး ကိုယ်တိုင် အိပ်လို့မရတာ” သူမ ပြောရင်း လုကျောင်းယွဲ့က အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ဆီမီးခွက်တစ်လုံးယူကာ မီးထွန်း၍ အပြင်ကို ယူလာခဲ့သည်။

မှိန်နေသည့်ဆီမီးခွက်အောက်တွင် လုမင်ဟိုင်က အင်္ကျီမပါဘဲ ပဲကြိတ်စက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများ စိုနေသည်။

မီးလင်းသွားသောအခါ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပုံမကျပန်းမကျ ဖြစ်နေသည်ကို သိသွားသလိုပင် ကြိုးပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည့် အင်္ကျီကို အမြန်ယူပြီး ဝတ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီအချိန် ထနေတာလဲ။ ဗိုက်ဆာလို့လား” သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ရှေ့ကို လာပြီး မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ထတာလဲ”

အရင်တုန်းက လုကျောင်းယွဲ့က အဖေ နေ့တိုင်း တို့ဖူးလုပ်သည်ကို သိသည်။ သို့သော် လုပ်ငန်းစဉ်ကို မသိပေ။ နေ့စဉ် မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်က သူမ၏အဖေက တို့ဖူးလုပ်ရန် ထနေသည်ကို မသိပေ။ ယခု လုမင်ဟိုင်၏ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ သူမ ဘာမေးရန် လိုတော့မည်လဲ။

ရှေးလူကြီးများ ပြောခဲ့ဖူးသည်၊ ဘဝတွင် အခက်ခဲဆုံးအလုပ်သုံးမျိုးက သံပန်းထိုးခြင်း၊ လှေမောင်းခြင်း၊ တို့ဖူးရောင်းခြင်း။

အရင်တုန်းက အဖေက ဘာမှမဖြစ်သလိုပုံစံဖြင့်သာ အမြဲနေခဲ့သည်။ သူမက ရှေးလူကြီးများ လွန်လွန်ကျူးကျူး ပြောသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခုကြည့်လိုက်တော့ မည်သို့လုပ်၍ မပင်ပန်းဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။ ဤကဲ့သို့ ရာသီဥတုတွင် သူမ အင်္ကျီဝတ်ထားလျှင်တောင် အေးနေသေးသည်။ သူမ၏အဖေက အင်္ကျီမပါဘဲ ချွေးများ ရွှဲနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ အဖေက နေ့စဉ် တို့ဖူးလုပ်ရန် စောစောထခြင်းအပြင် တို့ဖူးများကို တုတ်ပေါ်ထမ်းပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ လျှောက်သွား ရောင်းရသေးသည်။ အချိန်လစ်လပ်လျှင်တောင် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရသေးသည်။

“အဖေ၊ အခု အိမ်ခွဲပြီးပြီ၊ ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းဖို့ မလိုတော့ဘူး”

37 03

လုမင်ဟိုင်က သမီးကို အခန်းထဲ ပြန်ခိုင်းရင်း ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့အာက အဖေကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်တတ်နေပြီ။ အဖေ သိပါတယ်။ နင် အခန်းထဲ ပြန်ပြီး နည်းနည်းလောက် အိပ်လိုက်ဦး။ ဒီအချိန်က အေးသေးတယ်၊ အအေးမမိစေနဲ့”

ဘာမှ လုပ်မရတော့ လုကျောင်းယွဲ့က အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။

တကယ်တော့ သူမက အဖေ၏စိတ်ကူးကို မည်သို့လုပ်၍ မသိဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မလုံလောက်သေးပေ။ မြေယာက အာမခံချက် ရှိပြီး မြေယာသည် ကျေးလက်ဒေသက လူများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ မရောင်းခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏အဖေက ပိုက်ဆံများ အများကြီး ရှာရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးနေရင်း သူမ၏စိတ်က ပို၍ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ သူမက ဆီမီးခွက်အလင်းရောင်ဖြင့် အိပ်ရာအောက်က အပ်ချည်ဗန်းကို ရှာလိုက်ပြီး အထဲတွင် လှန်ကြည့်တော့ ပန်းထိုးစတစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ပန်းထိုးစက အကောင်းစား ပိုးထည်တစ်ရွက်။ လရောင်အရောင်နှင့် ပေါ့ပါးသည်။ ဤသည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့က သူမ၏အဖွားလျို ပေးခဲ့သည့်ဝတ်စုံမှနေ၍ ဖြုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဝတ်စုံသည် လျို၏တန်ဖိုးအရှိဆုံး အဝတ်အစား။ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ထားသည်။ နှစ်စဉ် လျိုက ဝတ်စုံကို ထုတ်ပြီး လေဝင်လေထွက်ပေး၊ ပြီးရင် ဗီရိုထဲ ပြန်သိမ်းသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက လုကျောင်းယွဲ့က အဖွားကို ဤဝတ်စုံကို ကိုင်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရနေသည်ကို တစ်ခါမက တွေ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်း လုကျောင်းယွဲ့ အရွယ်ရောက်သောအခါ လျိုက ဤဝတ်စုံကို သူမကို ပေးခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က မယူချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အဖွားက အရာဝတ္ထုတစ်ခုက ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ အဝတ်အစားဆိုတာ ဝတ်ဖို့ဆိုပြီး ပြောတော့မှ သူမက လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလကတော့ လုကျောင်းယွဲ့က ဝတ်စုံကို မဖြုတ်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ပန်းထိုးဖို့ သင့်တော်သည့်ပိတ်စကို ရှာမတွေ့၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိသောကြောင့် ဤစိတ်ကူးကို ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက လက်မှုပညာကောင်းသည်။ ဝတ်စုံ၏ အတွင်းပိုင်းပိတ်စကို ဖြုတ်ခဲ့သော်လည်း ဝတ်စုံ၏ကိုယ်ထည်ကိုတော့ မပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် မည်သူမှ သိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤပန်းထိုးစပေါ်တွင် အရာတစ်ခုကို ပန်းထိုးထားပြီးပြီ။ အရှေ့ဘက်မှာတော့ ကြောင်နှင့်လိပ်ပြာပုံစံ။ နောက်ကျောကို လှည့်လိုက်လျှင်တော့ လိပ်ပြာရာပေါင်းများစွာ ပန်းပွင့်များကြားထဲ ပျံသန်းနေသည့်ပုံစံ။

အသက်ဝင်ပြီး တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ဖက်လှ ပန်းထိုးပညာ ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်ဖက်ပန်းထိုးပညာကို လျိုက လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ကျွမ်းကျင်သည့်လူတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်လျှင် ဤသည်မှာ စစ်မှန်သည့် စူပန်းထိုးပညာဆိုသည်ကို သိလိမ့်မည်။ ပုံစံ၊ အရောင်နှင့် ချုပ်ပုံမှနေ၍ အကုန်သိနိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့ နှစ်ဖက်ပန်းထိုးပညာက စိတ်ကိုရော မျက်လုံးကိုရော ပင်ပန်းစေသည်။ နှစ်ဖက်လုံးတွင် ချည်စများ မပေါ်စေရန်နှင့် ချုပ်ရိုးများ သေသေချာချာဖြစ်ဖို့ အာရုံစိုက်ရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက လုကျောင်းယွဲ့က ဤပန်းထိုးပညာကို သိသည်။ သို့သော် သိပ်မကောင်းပေ။ နောက်ပိုင်း တုလျန်၏ စာမေးပွဲစရိတ်များ များလာသောအခါမှ ဤပညာကို ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်ပန်းထိုးပစ္စည်းများက ဈေးကောင်းမရပေ။ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသည့် ပညာမျိုးရှိသည့် ပန်းထိုးပစ္စည်းများသာ ဈေးကောင်းရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤပစ္စည်းများ လုပ်ခြင်းက အလွန်ပင်ပန်းသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက လုကျောင်းယွဲ့က နေ့ရောညပါ အဆက်မပြတ် ပန်းထိုးခဲ့ရာ တစ်နှစ်တွင် လက်ရာအနည်းငယ်သာ ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဈေးကလည်း အနည်းနှင့်အများ ကွာသည်။ အသေးစားများကတော့ ဆယ်ချီပြီး ရနိုင်သည်။ အကြီးစားများကတော့ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့်အထိ ရနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထဲက နှစ်ဖက်ပန်းထိုးလက်ရာက အသေးစားပစ္စည်း အမျိုးအစားသာ ဖြစ်သည်။ တစ်အနေနှင့်က သူမတွင် အချိန်မရှိ၊ ပိုက်ဆံအမြန်လိုသည်။ နှစ်ကတော့ မြို့နယ်တွင် အကြီးစားပစ္စည်းများ ရောင်းလို့ရမလား မသိသောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ တုံးချန်းမြို့နယ်လည်း မဟုတ်၊ မြို့တော်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဈေးသိသည့်လူ ရှိမရှိ သူမ မသေချာပေ။

ဤနှစ်ဖက်ပန်းထိုးပစ္စည်းလေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်က နောက်ဆုံးတွင် အေးဆေးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မကြာခင် သူမတွင် ပိုက်ဆံရှိတော့မည်၊ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမ၏အဖေ ဤလောက်ထိ ပင်ပန်းဖို့ မလိုတော့ပေ။

မရေမရာဖြစ်နေရင်း လုကျောင်းယွဲ့က နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မောကျသွားသည်။

သူမ ပြန်နိုးလာသောအခါ မိုးလင်းနေပြီ။ မိန်က မနက်စာစားရန် လာခေါ်သည်။

37 04

သူမက အိပ်ရာမှ အမြန်ထပြီး ရေသွားချိုး၊ သွားတိုက်လိုက်သည်။ ပင်မခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မနက်စာက စားပွဲပေါ်တွင် အဆင်သင့်ရှိနေပြီ။

မနက်စာက ပူနေသည့်ပဲနို့နှင့် ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်၊ ပြီးတော့ အဆီဖြင့်ကြော်ထားသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်နှစ်ပန်းကန်။ ပဲနို့က မနက်က လုမင်ဟိုင် တို့ဖူးလုပ်စဉ်က ခပ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ကို မွှေးပြီး အရသာရှိသည်။ သကြားဖြူမထည့်လျှင်တောင် သောက်လို့ကောင်းသည်။

လုမင်ဟိုင်၊ လုကွမ်းယီ၊ လုကွမ်းကျိနှင့် ညီငယ်လေး ဝူလန်က စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြပြီ။ မိန်က သူတို့ကို ပဲနို့ခပ်ပေးနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို ခပ်ပေးသည့်အခါမှာတော့ သူမက သကြားဖြူ အနည်းငယ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့အတွက်သာ ရသည့်အခွင့်အရေး။ ဘေးက ယောက်ျားလေးများက ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ မိန်ကို ချွဲလိုက်သည်။ “သမီးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပေးတာလား”

မိန်က စိတ်မဝင်စားပေ။ “ငါတို့မှာ နင်ဆိုတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးပဲရှိတယ်။ ဘယ်သူ့ကို ပေးချင်ပေး၊ နင့်ကိုတော့ မပေးဘဲ မနေနိုင်ဘူး”

ဘေးက ယောက်ျားလေးများလည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ခုနစ်နှစ်သား ဝူလန်တောင်မှ ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စပါပဲဆိုသည့်ပုံစံဖြင့်။

လုကျောင်းယွဲ့က ရှက်လွန်း၍ မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်နေပြီ။ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ သူမက ဝူလန်၏ရှေ့က ခွက်ကိုယူပြီး သူ့ခွက်ထဲက ပဲနို့ကို ဝူလန်ကို ပေးလိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ကျွန်တော်က ယောက်ျားလေး၊ သကြားမစားဘူး” တကယ်တော့ ဝူလန်က အလွန်စားချင်နေသည်။ မည်သည့်ကလေးက သကြားမစားချင်ဘဲ နေမည်လဲ။

လုကျောင်းယွဲ့က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ “အစ်မလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သကြားမစားတော့ဘူး။ ဝူလန်က ငယ်သေးတယ်၊ ဝူလန် စားလိုက်ပါ”

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါက နင်တို့ကို ညှင်းဆဲနေတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေ လုပ်နေကြတာ။ လာ၊ လာ၊ လာ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ အကုန်ရမယ်” မိန်က သကြားဖြူဗူးကိုယူပြီး အားလုံး၏ ခွက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်၏ခွက်ကိုတောင် မချန်ခဲ့ပေ။

လုမင်ဟိုင်က သူ့ဇနီးကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

သူ့ဇနီးက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ကောင်းကောင်း မကြည့်တာ ကြာပြီ။ ယခုတော့ စိတ်မဆိုးတော့ဘူးနှင့် တူသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မိန်၏လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး ချွဲလိုက်သည်။ “အမေက ငါတို့အပေါ် အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ကို ညှင်းဆဲမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သမီးက အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ တစ်ယောက်တည်း စားရတာ မကောင်းဘူး”

“ဟွန်း၊ နင်က အတတ်ကလေးပဲ” မိန်က ရယ်လိုက်သည်။

******

38 01

အခန်း 38 သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ကြောင့်

လူတိုင်း အလုပ်ရှိနေကြတော့ နေ့လယ်စာကို အလျင်စလို စားခဲ့ကြသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်က ပဲပြားထမ်းပိုးကို ထမ်းပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီကလည်း လယ်ယာသုံးကိရိယာတွေကိုယူပြီး လယ်ကွင်းထဲ အလုပ်သွားလုပ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က စားပွဲရှင်းပြီး ပန်းကန်ဆေးတာတွေကို မိန်ရဲ့လက်ထဲကနေ ယူလုပ်လိုက်တော့ မိန်လည်း အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ အကုန်ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ လုကွမ်းကျိလည်း အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်သည်။ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ဘေးနားကို သွားပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောကြသည်။ စကားနှစ်ခွန်းတောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ ဘေးနားကနေ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်မကြီး၊ ဘာရောင်းဖို့ သွားမလို့လဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က လန့်သွားသည်။ လုကွမ်းကျိက ဝူလန်ရဲ့ နှာခေါင်းကို လှမ်းညှစ်လိုက်သည်။ “ဟေး၊ နင်က နင့်အစ်ကိုနဲ့အစ်မ စကားပြောတာကို ခိုးနားထောင်တာပေါ့”

ဝူလန်က မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ သူက လူကြီးလေးတစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောသည်။ “ဘယ်မှာလဲ၊ အစ်ကိုတို့က တိတ်တိတ်တိတ်တိတ် ပြောနေတာကို၊ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာပါတယ်။ ငါဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ သိတယ်။ ငါ့ကို လျှို့ဝှက်ပြီး လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ဝင်တစား ပြောသည်။ “ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ နင်သိလား”

“အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှာပေးမလို့ပေါ့။ အစ်ကိုငယ်က ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အစ်မကြီးက အိမ်မှာ ရှိရင်တောင် ချက်ပြုတ်တဲ့အချိန်မှ အခန်းထဲက ထွက်လာတာ။ တကယ်တော့ ငါလည်း ကူညီချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ဘူး” ဝူလန်က သူ့မျက်နှာလေးကို ငုံ့လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ညှိုးငယ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မောင်ငယ်လေးရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဉာဏ်ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ “တော်ပြီ၊ နင်က ငယ်သေးတယ်။ အိမ်က နင့်ကို ဘာမှ လုပ်ခိုင်းစရာ မလိုသေးဘူး။ နင်က စကားနားထောင်နေရုံနဲ့ ရပါပြီ။ အပြင်မှာ ကစားတဲ့အခါ မြစ်ဘေးကို မသွားမိစေနဲ့”

ဝူလန်က စကားနားထောင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သိပါပြီ အစ်မကြီး၊ နျူတန့်က ရေချိုးဖို့ မြစ်ထဲကို အမြဲခေါ်ပါတယ်။ ငါမသွားဘူး”

“ဟုတ်ပြီ၊ အစ်မကြီး ခဏနေ အပြင်ထွက်ရမယ်။ မွန်းတည့်ချိန်လောက် ပြန်ရောက်မှာပါ။ အစ်ကိုကြီးက မေးရင် ငါ ကွေ့အယ်ကို သွားရှာတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ”

ဝူလန်ကို မှာပြီးတော့ လုကျောင်းယွဲ့က အခန်းထဲ အမြန်ပြန်ဝင်ပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။ ပန်းထိုးပုဝါကို ပဝါတစ်ထည်နဲ့ ပတ်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

အပြင်ထွက်တော့ လုကွမ်းကျိနဲ့ တွေ့ပြီး နှစ်ယောက်သား ရွာအဆုံးဘက်ကို သွားကြသည်။

ဟန်ကျင်းက ခဏကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်။ ငြီးငွေ့နေရင်း အလှပဂေး တစ်ယောက် ဒီဘက်ကို လှမ်းလာတာကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားသည်။

ဒီနေ့ လုကျောင်းယွဲ့က အရမ်းကို တောက်ပတဲ့အဝတ်အစား ဝတ်ထားသည်။ ပန်းရောင်အနီရောင် နွေရာသီအင်္ကျီနဲ့ အပြာနုရောင် စကပ်ရှည်ကို ဝတ်ထားသည်။ အင်္ကျီနဲ့ စကပ်မှာ ပန်းပုံစံတွေ ပန်းထိုးထားပြီး သပ်ရပ်ပြီး လှပနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့မှာ လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေ အများကြီးရှိသည်။ အချို့က အဖွားလျို ပေးထားတာ၊ အချို့က မိန်ကျွမ်းယိက ခရိုင်ကနေ အထည်တွေ သီးသန့်ဝယ်ပြီး ချုပ်ပေးထားတာ။ မိန်ကျွမ်းယိက လုကျောင်းယွဲ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်ခင်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက စားစရာ၊ သောက်စရာ၊ ကစားစရာတွေ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်တော့လည်း မိန်းကလေးတွေ ကြိုက်တဲ့အရာတွေ ဝယ်ပေးသည်။

ဒီအထည်တွေက အရောင်တွေ ပန်းနုရောင်နဲ့ တောက်ပနေသည်။ အိမ်ကလူတွေလည်း ဝတ်လို့မရတော့ လုကျောင်းယွဲ့က ကိုယ့်အတွက် အဝတ်အစား ချုပ်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အပြင်မှာ ဒီအဝတ်အစားတွေကို မဝတ်တတ်ချေ။ အိမ်မှာဆိုရင် အလှပြင်ဖို့ မလိုဘူး။ အပြင်ထွက်ရင်တော့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ထူးထူးခြားခြား ဝတ်ရင် မလိုအပ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဝေဖန်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ သူမက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူမို့ လူတွေရဲ့အာရုံကို ဖမ်းစားတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီလိုအဝတ်အစားမျိုးတွေကို ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားတဲ့အခါမှ ရံဖန်ရံခါ ဝတ်တတ်သည်။

38 02

ဒီနေ့ သူမသည် ပန်းထိုးပစ္စည်းများ ရောင်းချရန် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားရမည်ဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ အလှပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်းလင်းသပ်ရပ်ပြီး လှပသောဝတ်စုံနှင့်ဆိုလျှင် ရွာသူမပုံစံဖြင့် နေထိုင်သည်ထက် လူများကို ပို၍ အထင်ကြီးစေနိုင်သည်ကို သူမသိသည်။ အနည်းငယ်ကြီးသော ပန်းထိုးဆိုင်များက လူများကို သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် စကားပြောပုံတို့ဖြင့် တိုင်းတာလေ့ရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ဈေးကောင်းရလိုသဖြင့် မျက်နှာပြောင်ပြောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသည်။

ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဤမျှ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အံ့အားသင့်ကာ ကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မ ခရိုင်ကို သွားချင်ပါတယ်။ ဦးလေးက မောင်လေးကို လာခေါ်မယ်လို့ သိတော့ ကျွန်မ လမ်းကြုံလိုက်နိုင်မလားလို့ စဉ်းစားခဲ့တာ” အနီးရောက်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းက မငြင်းဆန်ဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဦးလေးကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ”

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က လမ်းကြုံလိုက်ချင်တာက လမ်းတူတာအပြင် တခြားအကြောင်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ သူမက ဟန်ကျင်းကို သူမရဲ့ဦးလေးငယ်ရဲ့ စီးပွားရေး အကြောင်း မေးချင်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အမေပါနေတော့ မမေးဖြစ်ခဲ့။

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ လှည်းပေါ် တက်ပါ”

ဒီတစ်ခါတော့ ဟန်ကျင်းက လှည်းထိုင်ခုံကို ချပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။ လုကွမ်းကျိက အရင်ဆုံး တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက ဟန်ကျင်းရဲ့လှည်းပေါ်မှာ အကြိမ်များစွာ ထိုင်ဖူးသည်။ ကိုယ့်မိသားစုရဲ့ နွားလှည်းပေါ် ထိုင်တာထက်တောင် ပိုအဆင်ပြေနေသည်။

မြင်းလှည်းက ခရိုင်ဘက်ကို ပြေးသွားသည်။

ဟန်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မေးသည်။ “မင်း ခရိုင်မှာ လုပ်စရာရှိတာလား”

ဒီစကားက လုကျောင်းယွဲ့ကို မေးတာ သေချာသည်။

လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း လျှို့ဝှက်မထားပေ။ “ကျွန်မ ပန်းထိုးပစ္စည်းလေးတစ်ခု လုပ်ထားတယ်။ ပိုက်ဆံရဖို့ ရောင်းချင်လို့ပါ”

ဟန်ကျင်းက ဒီကိစ္စကို သိပြီးသားဖြစ်တော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လုကွမ်းကျိကို ဘယ်လို တွန်းထုတ်ပြီး သူမကို ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ပို့ပေးရမလဲ၊ အကောင်းဆုံးကတော့ သူမကို အိမ်ပြန် ပို့ပေးတာပဲ ဆိုပြီး စဉ်းစားနေသည်။ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စကိုတော့ ခေါင်းနောက်မှာ ပစ်ထားလိုက်သည်။

ခရိုင်ကို ရောက်တော့ လုကွမ်းကျိက အစ်မကြီးနဲ့အတူ ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းဖို့ လိုက်သွားချင်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အစ်မကြီးက အိမ်ပြင်ကို သိပ်မထွက်ဘူး။ ရှက်တတ်ပြီး သိမ်မွေ့တယ်။ အနိုင်မကျင့်ခံရအောင်လို့ သူပါ လိုက်သွားတာက ပိုကောင်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ စကားတောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ ဟန်ကျင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အလုပ် အရင်သွားလိုက်၊ ဒီလိုလုပ်၊ ငါက မင်းအစ်မကို ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ပို့ပေးမယ်”

သူ့ရဲ့ဟန်ပန်က အရမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ရိုးသားနေတော့ လုကွမ်းကျိကသာမက လုကျောင်းယွဲ့တောင်မှ သိပ်မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူး။ ဦးလေးကျင်းဇီက အပြင်ကလူတွေ ပြောတာနဲ့ မတူပါလား၊ တကယ်တော့ လူကောင်းပါပဲလို့ ထင်နေကြသည်။

လုကွမ်းကျိက မငြင်းဆန်ဘဲ ဟန်ကျင်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပန်းထိုးပစ္စည်း ဈေးမကောင်းရင် စိတ်မပူဖို့၊ သူက ပိုက်ဆံရှာပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။ သူက ငယ်ရွယ်တဲ့ ယောက်ျားလေးပုံစံနဲ့တောင် လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့မောင်လေး မဟုတ်ဘဲ၊ အစ်ကိုကြီးလို ဖြစ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ခါးသက်သက်နဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ မောင်လေးရဲ့စေတနာကိုတော့ မငြင်းခဲ့။

လုကျောင်းယွဲ့က လှည်းပေါ်မှာ ရှိနေသေးတော့ ဟန်ကျင်းက လုကွမ်းကျိကို လောင်းကစားရုံကို မပို့ခဲ့ဘဲ လမ်းနှစ်လမ်းလောက်ကနေ ဆင်းခိုင်းလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖုန်းယွမ်လမ်းလို နေရာမျိုးကို သူမ မရောက်သင့်ဘူးလို့ ထင်နေသည်။

လုကွမ်းကျိ ဆင်းသွားပြီးနောက် ဟန်ကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို ပန်းထိုးပစ္စည်း ဘယ်မှာ ရောင်းရမယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလားလို့ မေးလိုက်သည်။ ဘယ်နေရာမှန်း မသိရင် သူ ကူရှာပေးနိုင်တယ်လို့လည်း ပြောသည်။

38 03

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရည်မှန်းချက်ရှိပြီးသား။ ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက လုကျောင်းယွဲ့က ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီး အိမ်ထောင်ကို ထောက်ပံ့ခဲ့ရတော့ ရောင်းဖို့ နေရာ ရှာရသည်။ သူမက အရင်ဆုံး ဆိုင်သေးသေးလေးမှာ စမ်းရောင်းကြည့်ပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိလာတော့ ကျင့်ရှို့ဖန်ကို သူမရဲ့ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ သွားရောင်းခဲ့သည်။

ကျင့်ရှို့ဖန်က ဝမ်ခရိုင်မှာ အကြီးဆုံး ပန်းထိုးဆိုင်တွေထဲက တစ်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက ဒီဆိုင်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရောင်းခဲ့ရပြီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးလည်း ရခဲ့သည်။ တုမိသားစုက တုံးချန်မြို့နယ်ကို ပြောင်းသွားတော့မှ ကျင့်ရှို့ဖန်နဲ့ သူမရဲ့ပူးပေါင်းမှု ရပ်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးပညာကို သူမက တုံးချန်မြို့နယ်ကို ရောက်ပြီးမှ ရောင်းခဲ့တာ။ ကျင့်ရှို့ဖန်က ဒီလိုပန်းထိုးပစ္စည်းမျိုး လက်ခံမလား မသိဘူး။ စိုးရိမ်စိတ်လေးနဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က ကျင့်ရှို့ဖန်ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းက အရင်လမ်း၊ ဆိုင်က အရင်ဆိုင်၊ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က ကျင့်ရှို့ဖန်ဆိုတဲ့စာလုံး သုံးလုံးကလည်း ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝကအတိုင်း မပြောင်းလဲဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။ ဘေးနားက ဟန်ကျင်းက သူမကို ခေါ်လိုက်တော့မှ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက ဟန်ကျင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မကို ဒီအထိ ပို့ပေးတာနဲ့ ရပါပြီ။ မောင်လေး ပြောတာတော့ ဦးလေးက ပုံမှန် အလုပ်များတယ်တဲ့၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်ပါ။ ခဏနေ ပစ္စည်းရောင်းပြီးရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ လှည်းနဲ့ ပြန်လိုက်မယ်”

“ဒီလို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ခရိုင်ကိုလည်း မရောက်ဖူးဘူး။ ကျွမ်းယိက ငါ့ကို နင့်ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာ သိရင် ငါ အဖြေပေးရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဦးလေးငယ်ဖြစ်သူရဲ့အမည်ကိုပါ ယူသုံးတော့ လုကျောင်းယွဲ့က လက်ခံလိုက်ရသည်။

နှစ်ယောက်သား ပန်းထိုးဆိုင်ထဲ အတူဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒီကျင့်ရှို့ဖန်က နေရာအကျယ်ကြီး ယူထားသည်။ ပထမထပ်မှာ စင်ပေါ်မှာ အမျိုးမျိုးသော အထည်တွေ တင်ထားသည်။ နံရံတစ်ခုမှာတော့ ပိုက်ဆံအိတ်၊ အမွှေးအိတ်၊ ယပ်တောင်လို မိန်းကလေးတွေ သုံးတဲ့ပန်းထိုးပစ္စည်းလေးတွေ ချိတ်ထားသည်။ တစ်ခုချင်းစီက လှပပြီး အနုစိတ်သည်။ နောက်ထပ်နံရံတစ်ခုမှာတော့ အမျိုးသမီးအဝတ်အစားတွေ အဓိကထားပြီး အပြီးချုပ်အင်္ကျီတွေ ချိတ်ထားသည်။ အဝတ်အစားတစ်ခုချင်းစီက လှပသပ်ရပ်သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဆိုင်ထဲမှာ အဝတ်အစားတောက်ပတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က အထည်တွေ ရွေးနေကြသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်လို ဝတ်စားဆင်ယင်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသည်။

မည်သူကမှ လာရောက်နှုတ်မဆက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရပ်လျက်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဟန်ကျင်းကမူ သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်သွားသည်ကို သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ထိုဝန်ထမ်း၏လုပ်ရပ်ကို သတိမထားမိသည်မဟုတ်။ သို့သော် သူမက အသားကျနေခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို ကြီးမားသည့်ပန်းထိုးဆိုင်များတွင်သာ ဈေးကောင်းရနိုင်သည်။ သို့သော် ကြီးမားသည့်ပန်းထိုးဆိုင်များ၏ရှေ့တွင် ပန်းထိုးသမတစ်ဦးသည် အရေးမပါသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက သူမသည် ကျင့်ရှို့ဖန်ကို အလုပ်ယူရန်၊ အပ်ရန် လာသည့်အခါ မထီမဲ့မြင်အကြည့်များစွာကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝန်ထမ်းများသည် ဧည့်သည်များထံမှ ဒေါသခံရလျှင်လည်း သူမတို့ကဲ့သို့ အာဏာမရှိ၊ ပိုက်ဆံမရှိသည့် ပန်းထိုးသမများထံသို့ လာရောက် ဒေါသထုတ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အရမ်းဆိုးရွားစွာတော့ မလုပ်ကြဘဲ မထီမဲ့မြင်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် စောင့်ခိုင်းခြင်းလောက်သာ လုပ်တတ်ကြသည်။

“ဟေ့၊ မင်း မမြင်ဘူးလား ဧည့်သည်တွေ လာနေတာကို၊ နှုတ်လည်း မဆက်ဘူး” ဟန်ကျင်းက သူ၏မျက်ခုံးမွှေး ထူထူများကို ပင့်ကာ မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းကလည်း မိန်းကလေး၏ဘေးတွင် နောက်လူတစ်ဦး ပါလာသည်ကို အခုမှ သတိထားမိသည်။ သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားကာ ရက်စက်သည့်ပုံပေါက်သော မျက်နှာရှိသည်။ သို့သော် သူ၏အဝတ်အစားနှင့် ပုံစံကိုကြည့်လိုက်သောအခါ ဝန်ထမ်း စိတ်အေးသွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ မထီမဲ့မြင်အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တွေးလိုက်သည်။ “သူက သာမန် လူတစ်ယောက်ပါပဲ”

သူတို့၏အလုပ်မှာ လူများ၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှုနှင့် နိမ့်ကျမှုကို ခွဲခြားခြင်းကို အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တောင်းမှာအကွပ် လူမှာအဝတ် ဟူသည့် စကားပုံရှိရာ လူတစ်ယောက် ဝတ်ဆင်ထားသည့်အဝတ်အစားက သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့် သူ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေပမာဏကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်…

38 04

ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများက တူညီလျှင်ပင် နှစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့် မပြီးနိုင်။ ဤအထည်များကို ဆယ်ချီ၍ ရောင်းနိုင်မည့် လူကြီးလူကောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့လို ဝန်ထမ်းများသည် လစဉ်လစာအပြင် ကိုယ်လုပ်ပေးသည့် စီးပွားရေးမှ ရာခိုင်နှုန်းတစ်ခု ရရှိနိုင်သည် ဖြစ်ရာ တစ်ယောက်တည်းက ဝန်ဆောင်မှုပေးလျှင်ပင် နှစ်ယောက်လုံးက လာရောက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးလိုကြသည်။

သို့သော်လည်း ဧည့်သည်များ၏ရှေ့တွင် အရမ်းအထင်ကြီးခံရအောင်တော့ မလုပ်ကြပေ။ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး တစ်ယောက်က အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် လာကာ စိတ်မရှည်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီက အထည်တွေက ဈေးမပေါဘူး၊ တကယ် ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်လား”

ဤသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းက ချက်ချင်းပဲ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းက သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင် သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ ရိုင်းစိုင်းသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်း၏ဉာဏ်ရည်က သိပ်နိမ့်ကျသည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် မထီမဲ့မြင်ခံရပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ် နေနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူသည် လူသားဟုတ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် နှစ်သက်နေသော မိန်းကလေးဖြစ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့က သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲထားသော နုညံ့ပြီး သေးငယ်သည့်လက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးအနီးကပ် ထိတွေ့မှုပင်။

သူမသည် အမြဲတမ်း အေးဆေးပြီး ရှက်တတ်သည်ကို သူသိသည်။ သူမကို ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးသည့်လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရန်မှာ သူမကိုသတ်လိုက်သည်ထက် ပိုခက်ခဲသည်။ သို့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဤသို့ပြုခဲ့သည်။

မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ၊ ဟန်ကျင်း၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့်ပြည့်နေပြီး သူ၏လက်သီးကိုလည်း ဖြေလျော့လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဟန်ကျင်း၏ ထူးဆန်းသောစိတ်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဝန်ထမ်းကို မကျေနပ်သည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ ကျင့်ရှို့ဖန်က အထည်တွေ ဈေးမပေါဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ။ ကျွန်မတို့ ဝယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဝယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုသည်မှာ ဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာ ဧည့်သည်ပါပဲ။ ဒီဆိုင်က ဒီလိုပဲလား။ ဧည့်သည်တွေကို ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်ရင် ဒီဆိုင်မှာ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာက သံသယရှိပါတယ်”

သူမသည် အသံကို သီးသန့်အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သဖြင့် တစ်ဖက်တွင် အထည်ရွေးနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အသံကြားကာ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူမက ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ ဟန်ကျင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မတို့ သွားရအောင်။ ထျန်အီဖန်ကို သွားကြည့်ရအောင်။ အဲဒီက ဝန်ထမ်းတွေက ဒီကလူတွေထက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တယ်”

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ကျင့်ရှို့ဖန်၏တံခါးဝမှ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် သည်းခံလိုက်နိုင်မည်။ ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက ကျင့်ရှို့ဖန်နှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒီဆိုင်က ဧည့်သည်များကို အနိုင်ကျင့်တတ်သည်ကို သူမသိသည်။

သို့သော် သူမသည် ပန်းထိုးပစ္စည်းရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာသော ပန်းထိုးသမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်ပင် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စများကို အလေးအနက် ထားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်ကျင်းက ပါလာသည်။

သူမ အပြင်တွင် အခက်အခဲမတွေ့စေရန် သူသည် သူမနှင့်အတူ လိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုခံရသည်ကိုမြင်တော့ မကျေနပ်သဖြင့် စကားပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် ဝန်ထမ်းက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း တကယ်တော့ ဟန်ကျင်းကို ဦးတည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏အမြင်တွင် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမက အတူတူလာပြီး ပစ္စည်းဝယ်လျှင် ပိုက်ဆံပေးသူက အဓိက ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သည်းမခံနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် ဦးလေးကျင်းဇီကို အကြောင်းမဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုခံစေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မကြောင့် ဦးလေး ဒီလိုဖြစ်သွားတာ။ ဒီဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေက တကယ်ကို ရိုင်းတယ်”

38 05

သူမက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းကမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနီးကပ်ထိတွေ့မှုနှင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ “ကျွန်မတို့” ဟူသော စကားလုံးများထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေသည်။

သူက ဒေါသထွက်နေသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အဲဒီဝန်ထမ်းက သင်ခန်းစာရဖို့ လိုနေတာ”

ဤစကားကိုပြောပြီးမှ သူ ဘာပြောလိုက်သည်ကို သတိထားမိကာ သူ၏မျက်နှာက တောင့်တင်း သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်၊ အမြဲရန်ဖြစ်ချင်နေတယ်လို့ ထင်နေမလားဟု တွေးပူသွားသည်။

တကယ်တော့ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဟန်ကျင်းသည် အဆိုးအကောင်း စဉ်းစားတတ်သည့် လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူက အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သည်။ အပြင်လူများရှေ့တွင်တော့ အေးစက်သည့်မျက်နှာနှင့် နေတတ်သော်လည်း သူ့ကို ရင်းနှီးသူများက သူ့၏သဘောထားကို သိကြသည်။

ပွင့်လင်းရိုးသားတယ်၊ သစ္စာရှိတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတယ်၊ ရန်ဖြစ်တတ်တယ်။

ထို့ကြောင့်လည်း လောင်းကစားရုံမှ ရိုက်နှက်ပေးသည့်လူများက သူ့ကို လိုက်နာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးချစ်မိသည့်မိန်းကလေး ဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေရခြင်းပင်။

ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ မတွေ့ရတော့မှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမက အရမ်းကောင်းသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဟန်ကျင်းက ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် သူတို့လိုလူများကို အပြင်လူတွေ မည်သို့မြင်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

အဆင့်အတန်းမြင့်သူများက သူတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။ ပိုက်ဆံမရှိသူများကတော့ ကြောက်နေသလို ဟန်ဆောင်သော်လည်း တကယ်တမ်းစိတ်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင်သာ လုပ်ကြသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏အလုပ်က လူများမကြိုက်သည့် အလုပ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ သူ့ကိုတစ်ခါမှ ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် ဤမျှ သိမ်မွေ့သည်၊ သေးငယ်သည်၊ ရှက်တတ်သည်ဖြစ်ရာ ယုတ္တိဗေဒအရတော့ သူမက သူ့ကို ကြောက်သင့်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သူ့ကို တစ်ခါမှ မကြောက်ခဲ့ဖူးပေ။ အပြင်မှကောလာဟလများကြောင့် သူ့ကို အထင်မလွဲခဲ့၊ ဝေးဝေးမရှောင်ခဲ့၊ မကြောက်ခဲ့။ ဟန်ကျင်းက အစကတည်းက လုကျောင်းယွဲ့၏အပြင်ပန်းကိုကြည့်ပြီး သဘောကျခဲ့သော်လည်း သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တော့ သူမ၏အတွင်းစိတ်၊ သူမ၏ကြင်နာမှု၊ ကျေးဇူးသိတတ်မှု၊ သိမ်မွေ့မှု၊ ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် သဘောကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုတော့ နောက်ထပ် အရည်အချင်းတစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကြောင့် မလဲလှယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းက လုမိသားစုတွင် ပိုက်ဆံအရမ်းလိုနေသည်ကို သိသည်။ သူမက ပန်းထိုးပစ္စည်းရောင်းရန် လာခြင်းဖြစ်ရာ တကယ်ဆိုလျှင် သည်းခံသင့်သည်။ သို့သော် ဝန်ထမ်းက သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံသည်ဖြစ်၍ သူမက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းက သူ၏အစ်မနှင့် ညီအစ်ကိုများအပြင် တခြားမည်သူ့ဆီကမှ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရတာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုတော့ သူ့စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။

ဟိုဘက်တွင်တော့ လုကျောင်းယွဲ့၏အတွေးက ဟန်ကျင်း၏အတွေးလောက် ရှုပ်ထွေးမနေခဲ့ပေ။ သူမက ဟန်ကျင်းပြောခဲ့သည့်စကားကို မကြားခဲ့သည် မဟုတ်။

သို့သော် ဒီကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ ဘာမှမထူးဆန်းဘူးဟုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါ့အပြင် ဟန်ကျင်း၏လုပ်ရပ်က ရိုးသားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောတာမျိုး။ တချို့လူများလို မျက်နှာကတော့ ကောင်းတယ်ဟု ဟန်ဆောင်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လှည့်စားတာမျိုး မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ တချို့လူတွေဆိုသည်မှာ တုလျန်ကို ပြောတာဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက စာတတ်သည့် လူများ၏ဒုက္ခကို အလုံအလောက်ခံခဲ့ရမှ မျက်နှာက သူတော်ကောင်းလို ဟန်ဆောင်သော်လည်း သူတော်ကောင်း မဟုတ်သည်ကို သိခဲ့ရသည်။ မျက်နှာကတော့ လူဆိုးလို ဟန်ဆောင်သော်လည်း လူဆိုးမဟုတ်သည်ကိုလည်း သိခဲ့ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းဉာဏ်ကောင်းသည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် အရမ်းဉာဏ်ကောင်းသည့်လူများနှင့် အတူမနေချင်ပေ။ ဟန်ကျင်း၏ ရိုင်းစိုင်းသည့်အမူအရာက သူမကို ရိုးသားတယ်၊ လျှို့ဝှက်ချက် မရှိဘူးဟု ခံစားစေသည်။

“မင်းရဲ့ ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ဆက်ရောင်းဦးမှာလား။ မင်း ခုနက ထျန်အီဖန်လို့ ပြောခဲ့တာလား။ ငါတို့ အဲဒီကို သွားကြည့်ရအောင်”

38 06

‘ငါတို့’ ဆိုသည့်စကားလုံးကို ပြောသောအခါ ဟန်ကျင်း၏နှုတ်ခမ်းက အပေါ်သို့ ကွေးသွားသည်။

“ကောင်းပြီ” လုကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား နောက်တစ်ကြိမ် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ လှည်းပေါ်တွင် ရှိနေတော့ သူတို့နှစ်ဦးက ကျင့်ရှို့ဖန်ထဲတွင် အထည် ရွေးနေသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မမြင်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏ဘေးတွင် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက ပါလာပြီး တစ်ခုခုရှင်းပြနေသလိုပင်။ သို့သော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ခေါင်းခါပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဟန်ကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို မြင်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဤနှစ်ယောက်က မြင်းလှည်းရှိသည့် သူများဆိုသည်ကို အစကတည်းက သိခဲ့လျှင် အဲဒီလို မပြောခဲ့ကြပါဘူး။ ပြီးတော့ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ကြီးမားသော စီးပွားရေးကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လောကတွင် နောင်တအတွက် ဆေးဆိုတာ မရှိပေ။ ဤကိစ္စကို ဖယ်ထားပြီး ဟန်ကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့က ထျန်အီဖန်ကို သွားကြသည်။

ထျန်အီဖန်သည်လည်း ပန်းထိုးဆိုင်ပင်။ အရွယ်အစားက ကျင့်ရှို့ဖန်နှင့် အတူတူပင်။ သို့သော် ကျင့်ရှို့ဖန်က ဝမ်နျန့်ခရိုင်၏ ဆိုင်အဟောင်းဖြစ်ပြီး ထျန်အီဖန်က ဝမ်နျန့်ခရိုင်ကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ထျန်အီဖန်၏နာမည်က ကျင့်ရှို့ဖန်လောက် မကြီးသေးပေ။ သို့သော် ထျန်အီဖန်ထဲမှ အထည်များက အမျိုးအစားစုံလင်သည်။

ပိုက်ဆံရှိလျှင် ရွှီပိုးထည်ကိုပင် ဝယ်လို့ရသည်။ ပြီးတော့ အပြီးချုပ် အင်္ကျီများ၏ပုံစံများက ပို၍ခေတ်ဆန်သည်။ အထဲက ပန်းထိုးပစ္စည်းများကလည်း အနုစိတ်သည်။ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးကောင်းပြီး ကျင့်ရှို့ဖန်၏စီးပွားရေးကို တစ်ဝက်လောက် လုယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထျန်အီဖန်က ဝမ်နျန့်ခရိုင်၏ဈေးကွက်ကို လျင်မြန်စွာ လုယူနိုင်ပြီး ကျင့်ရှို့ဖန်၏စီးပွားရေးကို တစ်ဝက်လောက်ရအောင် လုပ်နိုင်တာက အကြောင်းမရှိတာ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဆိုင်ထဲက ဝန်ထမ်းတွေက အရမ်းဖော်ရွေကြသည်။ ဟန်ကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စားထားသည့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က လာခဲ့သည်။

“ဧည့်သည်တို့ ဘာဝယ်ချင်ပါသလဲ”

ဟန်ကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို မေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုပါ၊ သမီးက အိမ်မှာ ပန်းထိုးပစ္စည်းလေးတစ်ခု လုပ်ထားတယ်။ ဒီဆိုင်က ဒီလို အပြီးချုပ် ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ လက်ခံလားလို့ မေးချင်လို့ပါ”

ဝန်ထမ်းက သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် ပိုင်ရှင်ကို သွားမေးလိုက်ပါမယ်။ ဒီလိုကိစ္စကို ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လို့မရလို့ပါ”

တကယ်တော့ ဝန်ထမ်း၏စိတ်ထဲတွင် အဖြေရှိပြီးသား။ သူတို့က လက်ခံကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ဆိုင်သည် ဤနေရာကို အစရောက်လာသည် ဖြစ်ရာ အသုံးပြုနိုင်သည့် ပန်းထိုးသမများ အလုံအလောက် မစုဆောင်း နိုင်သေးသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ထဲက အပြီးချုပ်အင်္ကျီတွေနှင့် ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို တခြားဆိုင်များမှ ပြောင်းယူထားရခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်ကလည်း ဒေသခံပန်းထိုးသမများ စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကျင့်ရှို့ဖန်က သူတို့နှင့် အပြိုင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဆိုင်အဟောင်း၊ ဒေသခံပန်းထိုးသမများ၏ အရင်းအမြစ်အများစုကို သူတို့က ရထားသည်။ သူတို့က ယာယီအားဖြင့် သူတို့နှင့် ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေး၍ အပြင်က ပန်းထိုးပစ္စည်းနှင့် ပန်းထိုးပုံစံများကို လက်မခံရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်က အမြန်ထွက်လာသည်။ သူမက အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ရုပ်ရည်က သိပ်မလှပသော်လည်း လူများကို အရမ်းအဆင်ပြေစေသည့်ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

“ကျွန်မနာမည်က ရွှီပါ။ ကျွန်မကို ဆိုင်ရှင်ရွှီလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းချင်တာလား။ အရင်ဆုံး ကျွန်မကို ပြပေးလို့ရမလား”

လုကျောင်းယွဲ့က ဘာမှမငြင်းဘဲ ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ပတ်ထားသည့်ပုဝါကို ရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူမ၏လက်အောက်မှ ဝန်ထမ်းက အရမ်းကောင်းသည့် ပန်းထိုးသမတစ်ယောက် ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းရန် လာသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူမကြားခဲ့သည်။ အကောင်းစားပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေမလားဟုပင် သူမတွေးခဲ့ဖူးသည်။

ယခု ဤအရွယ်အစားကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမက မှားယွင်းစွာ တွေးခဲ့မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သရော်လိုက်သည်။ သူမ အခု အရမ်းအလုပ်များနေတော့ ဤကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်သည့် အရာများကို တွေးနေခဲ့မိတာ။ ဝမ်နျန့်ခရိုင်အနီးအနားမှ ပန်းထိုးလက်ရာ ကောင်းသည့် သူများကို ကျင့်ရှို့ဖန်က အကုန်စုဆောင်းထားပြီးသား။ သူမက ဒီလိုမျှော်လင့်ချက်မျိုး မထားသင့်ဘူး။

38 07

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမ၏မျက်လုံးများက ရပ်တန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုကျောင်းယွဲ့က ပုဝါကိုဖွင့်ပြီး အထဲက ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ဒါက နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးပညာလား”

ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏အတွေ့အကြုံအရ နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးပညာကို မမြင်ဖူးသည် မဟုတ်။ ယခု ဒီဆိုင်မှာတောင် နှစ်ချပ်ထက်မနည်း ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက တောင်ဘက်မှဆိုင်ကနေ ပြောင်းယူလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအဖြစ်နှင့် အထင်ရှားဆုံးနေရာတွင် ထားထားသည်။

ဝယ်ချင်သည့်လူ မရှိသည် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမက ဒါကို ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သုံးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ တခြားသူများ မရှိသည်ကို ကိုယ်တွင်ရှိနေခြင်းက ကိုယ့်ဆိုင်က တခြားဆိုင်များနှင့်မတူကြောင်း ပြသနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နှစ်ဖက်ပန်းထိုးလက်ရာက သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဒီလက်ရာက ဤပန်းထိုးသမလေး ပန်းထိုးထားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်ရွှီက အံ့သြသွားသည်။

“ဒါက နင်ကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးထားတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့က ခဏလေးတုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ စဉ်းစားခဲ့သည်မှာ ဤသို့သောပစ္စည်းမျိုးက ရှားပါးသော်လည်း အဖိုးမတန်ဟု ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်ရွှီက သူမကို ခေါင်းမှ ခြေထောက်အထိ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒီအပ်ချုပ်ပုံကိုကြည့်ရတာတော့ နင်က စူးပန်းထိုးပညာကို သင်ယူခဲ့တာဖြစ်မယ်။ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတယ်။ နင် တောင်ဘက်ကလား”

လုကျောင်းယွဲ့က ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဖြေသည်။ “ဆိုင်ရှင် ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မက တောင်ဘက်က မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့အဖွားက တောင်ဘက်က လာတာ၊ အရင်က ပန်းထိုးသမတစ်ယောက်ပါ”

“ဒါဆို အဲဒါပေါ့။ ဒီအပ်ချုပ်ပုံနဲ့ အရောင်တွေကိုကြည့်ရတာ နင့်အဖွားက စူးပန်းထိုးပညာရဲ့ အဓိကပုံစံတစ်ခုကို ထိန်းထားပုံရတယ်။ ဘယ်ပုံစံဆိုတာတော့... ကျွန်မက ဒီအလုပ်ကို လုပ်ပေမဲ့ အသေးစိတ် မသိတော့ ခွဲခြားမပြနိုင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က မည်သို့ အဖြေပေးရမည် မသိတော့ဘဲ ပြုံးရုံပဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်ရွှီက ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဓိကအကြောင်းအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ “နင့်ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ကျွန်မကြည့်ပြီးပြီ။ လက်ရာက ကျွမ်းကျင်တယ်။ အရောင်နဲ့ပုံစံကလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရွယ်အစားက သေးလွန်းတော့ ဈေးကောင်း သိပ်မရနိုင်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်၊ ငါတို့ ထျန်အီဖန်က နှစ်ဆယ် ပေးမယ်။ ဒီစီးပွားရေးကို လုပ်နိုင်မလား”

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ထဲတွင် တွက်လိုက်သည်။ ဒီလိုပန်းထိုးပစ္စည်းလေးတွေက ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက ဒီလောက်ဈေးလောက်ပဲ ရခဲ့တာ။ ထျန်အီဖန်က ပိုတောင် ဈေးပေးခဲ့သေးသည်။ ဒီစီးပွားရေးက သေချာပေါက် လုပ်နိုင်သည်။ သူမစိတ်ထဲမှာတော့ ဆယ့်ငါးနဲ့ နှစ်ဆယ်ကြားလောက် ဈေးနှုန်းကို မျှော်မှန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်ရွှီက ပြုံးလိုက်ပြီးပြောသည်။ “ငါတို့ ထျန်အီဖန်က ဝမ်နျန့်ခရိုင်ကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ နင့်လို ပန်းထိုးလက်ရာကျွမ်းကျင်တဲ့ ပန်းထိုးသမတွေကို လိုအပ်နေတယ်။ နင့်ကို စေတနာပြတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မက ဈေးနှုန်းကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နင်က နောက်ဆို ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့ရှိရင် ငါတို့ ထျန်အီဖန်ကို လာရောင်းပါ။ ဒီစည်းကမ်းအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်သွားပါမယ်”

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ဈေးကောင်းတစ်ခုရတာအပြင် ဒီဆိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံထပ်ပေးမည်ဟု ပွင့်လင်းစွာ ပြောသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဆိုင်ရှင်၏စိတ်ကူးကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ပန်းထိုးသမကောင်း တစ်ယောက်က ပန်းထိုးဆိုင်တစ်ခုအတွက် ဘယ်လောက် အရေးပါလဲဆိုတာကို ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး။

ဆိုင်ရှင်ရွှီက သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမက သူ့၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီ ဆိုတာ သိသည်။ ဒီပန်းထိုးသမကို ရနိုင်မည်ဆိုတာကို သူမ ပို၍ ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးတော့ ဆိုင်ရှင်ရွှီက ပန်းထိုးပစ္စည်းရောင်းလို့ ရသည့် ပိုက်ဆံကို လုကျောင်းယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ပန်းထိုးပစ္စည်းရောင်းတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်။ ဒီပိုက်ဆံထက် ပိုရတာတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူမစိတ်ထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ ပျော်ရွှင်နေသည်။ အရမ်းပျော်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း သူမက ထျန်အီဖန်ထဲမှ ထွက်လာတော့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

******