အခန်း (၃၉-၄၀)

39 01

အခန်း 39 ဖုံးကွယ်ထားသောအတိတ်

ဟန်ကျင်းက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ မြင်းလှည်းကို ချပေးဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ သူမ မျက်ရည်ကျလာတာကို မြင်လိုက်တော့ သူ့လက်ထဲက မြင်းလှည်းထိုင်ခုံကို လွှတ်ပစ်လိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ခုနက အမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ပေးခဲ့တာလား။ ဟန်ကျင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ အမျိုးမျိုးသော အတွေးတွေ ပေါ်လာသည်။ တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် သူ လူခေါ်ပြီး ဆိုင်ကို သွားရိုက်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ့ဆိုင်က အတော်ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုရှိတာ သိပေမဲ့ ဟန်ကျင်းက အဲဒါကို အလေးမထားတော့ဘူး။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဦးလေးကျင်းဇီ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ပျော်လွန်းလို့ပါ...” လုကျောင်းယွဲ့က ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက်နဲ့ အင်္ကျီလက်နဲ့ သူမရဲ့မျက်ရည်တွေကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေခဲ့သည်။

ပျော်လို့လည်း ငိုရသလား။

ဟန်ကျင်းက ဒါ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှုမျိုးလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ သူ့ဘဝမှာ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့အမေနဲ့ သူ့အစ်မကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ သူ့အမေအကြောင်း ပြောစရာမလိုဘူး။ သူ့အစ်မက တစ်ခါမှ မငိုဖူးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဥပမာအဖြစ်နဲ့ ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း ကိုယ် ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး။ ရယ်ချင်နေပေမဲ့ ထွက်ကျလာတာက မျက်ရည်တွေ ဖြစ်နေသည်။

ဒါက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုတာလား။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ အစ်ကို မသိပါဘူး။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံ ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်နိုင်ပြီ”

ဤဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့ မည်မျှဖိအားများ ခံစားခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ပြီးခဲ့သောဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကံဆိုးမှုများကြောင့် သူမသည် ပြန်လာပြီးနောက်တွင်လည်း အရာရာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မလုပ်ဆောင်နိုင်မည်ကို လည်းကောင်း၊ ကံဆိုးမှုများ ထပ်မံဖြစ်ပွားမည်ကိုလည်းကောင်း အမြဲကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ မိမိ၏မိခင်ကို “မဟုတ်ဘူး” ဟုပြောဆိုရန် အဘယ်မျှ ခက်ခဲသည်ကိုလည်း မည်သူမျှမသိပေ။ ညတိုင်း အိပ်မရအောင် ဖြစ်နေရသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်။ မိမိအမှားကြောင့် မိသားစုသည် ပြီးခဲ့သောဘဝ၏ လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းမိမည်ကိုလည်း အမြဲကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

လုကွမ်းကျိကို ပြောခဲ့စဥ်က သူမသည် အရမ်းယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံကို သူမ စုဆောင်းပေးနိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တော့ သူမစိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ထူးဆန်းသောလူတစ်ယောက်။ သေဆုံးခဲ့ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သောသူတစ်ယောက်။ မည်သူမျှမသိနိုင်၊ သူမတစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။

သူမသည် ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြော၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသေချာနိုင်ခဲ့။ ဤမလုံခြုံသော ခံစားချက်သည် အရမ်းပြင်းထန်လှသည်။ ပန်းထိုးခြင်းက သူမ အတော်ဆုံးအလုပ် ဖြစ်သော်လည်း မသေချာမှုက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် တုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ခြင်းကိစ္စ၊ မိသားစု အိမ်ခွဲနေခြင်းကိစ္စများက သူမဘာမှမလုပ်ရဘဲ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားသောအခါ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၊ စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသောကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေခဲ့သော ငွေနှစ်ဆယ်ကျော်ကို လက်ထဲတွင် တကယ်ကိုင်ထားနိုင်မှသာ မိမိ၏ကံကြမ္မာကို မိမိကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီဆိုသော ခံစားချက်ကို လုကျောင်းယွဲ့ ခံစားခဲ့ရသည်။

အဆင်ပြေပါတယ်၊ သူမ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်။ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့၊ အစ်ကိုငယ်က ထိုအမျိုးသမီးကို ယူစရာမလိုဖို့၊ မိဘနှစ်ပါးက သားသမီးများနှင့် မိသားစုအတွက် ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးအောင် အလုပ်လုပ်နေစရာမလိုဖို့ သူမ ပိုက်ဆံရှာပေးနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမ လုပ်နိုင်မှာပါ။ မဟုတ်ဘူးလား။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

အဘွားက ငယ်စဥ်ကတည်းက သင်ကြားပေးခဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ငိုကြွေးခြင်းသည် မသင့်လျော်ပေ။ သို့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် တကယ်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့။

သူမသည် အရမ်းပျော်ရွှင်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဟန်ကျင်းက သူမ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုတဲ့အကြောင်းရင်းကို သိလိုက်တော့ သနားစိတ်တွေ ဝင်လာသည်။

39 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြင်နာပြီး စိတ်ထားနူးညံ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ပခုံးများသည် ပါးလျသော်လည်း မထမ်းရ‌မည့်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့တွင် သူမ၏မောင်ငယ်လေး လုကွမ်းကျိ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ပင်ပန်းသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်၍ ငွေရှာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့ဟန် တူသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

အတွေးအမျိုးမျိုးနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က လမ်းမပေါ်မှာ အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက သူတို့ကို ကြည့်နေတော့မှ သတိဝင်လာခဲ့ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးပြီး မြင်းလှည်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။

သူမက ဒီလိုလုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့တာ။

ဟန်ကျင်းက ရှက်ရွံ့စွာ ချောင်းဟန့်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းကို မောင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းက လူနည်းတဲ့နေရာကို ရောက်တော့ ဟန်ကျင်းက အသံတိုးတိုးနဲ့ ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက ပျော်စရာကိစ္စဆိုရင် မငိုသင့်ဘူး။ မင်းအစ်ကိုက သူ့မှာ ဒီလိုညီမလေးရှိတယ်ဆိုတာ သိရင် ဂုဏ်ယူမှာပါ”

ဟန်ကျင်းသည် လူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရာ၌ မကျွမ်းကျင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏စကားများသည် အားမရှိ၊ အားနည်းသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

စိတ်ပျက်နေတုန်းမှာပဲ အတွင်းကနေ နူးညံ့တဲ့အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ”

ဒီကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဟန်ကျင်းက နားမလည်ဘူး။ လုကျောင်းယွဲ့ပဲ ဘာကြောင့်ဆိုတာ သိသည်။

“ဆိုလိုတာက နင်က ငါတို့မသိအောင် ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတာ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ပိုက်ဆံ ရခဲ့တယ်ပေါ့”

လုမိသားစုရဲ့ဒုတိယအိမ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အခု အရာအားလုံးက ရုံးတော်မှာ စစ်ဆေးနေတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မိန်နှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် အပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သားများက ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်။ သူမ၏အမေက မောင်ငယ်ကို ဆုံးမသောအခါ သူမသည် အပေါ်တွင် ထိုင်၍ အားပေးလေ့ရှိသည်။ သူမ၏အစ်ကိုကမူ အောက်တွင် ထိုင်၍ အားပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုတော့ သူမသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး လုကွမ်းကျိ၏နေရာကို ယူလိုက်ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်နေသည်။ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိပေ။ မိသားစုဝင်များ အလွန်ပျော်ရွှင်သင့်သည် မဟုတ်လား။

လုကျောင်းယွဲ့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် တစ်နေ့လုံး ကြာခဲ့သည်။ ညဘက်တွင် မိသားစုဝင်များ အားလုံး စုစည်းမိသောအခါမှ ထိုအဖြစ်အပျက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏အမေ မိန်က ဤအကြောင်းကို ကြားလျှင် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို မစဉ်းစားမိဘဲ ပန်းထိုးပစ္စည်းရောင်း၍ ပိုက်ဆံရခဲ့သည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏အဖေနှင့်အမေသည် ပျော်ရွှင်သည့်ပုံစံ လုံးဝ မပြခဲ့ကြပေ။ တစ်ယောက်က ဒေါသများ ထွက်နေပြီး တစ်ယောက်ကမူ ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။

မိန်သည် ခန်ကုတင်ပေါ်မှ ကြက်တောင် ဖုန်သုတ်တံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ လက်ထဲရောက်သောအခါ ရပ်လိုက်မိသည်မှာ သူမ၏ ကြမ်းတမ်းသောသား မဟုတ်ဘဲ သမီးဖြစ်သည်ကို သတိထားမိသည်။ ပြန်ချထားချင်သော်လည်း သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။ မချဘဲ ထားပြန်လျှင်လည်း သူမသည် တကယ် မရိုက်ရက်နိုင်ပေ။

ဤအချိန်တွင် လုမင်ဟိုင်သည် ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းအာအမေ၊ ဒါက ဘာကိစ္စကြီးမို့လဲ၊ သမီးလေးကို ကြည့်ပါဦး၊ နင်က သမီးကို ကြောက်အောင် လုပ်နေပြီ”

မိန်က အဲဒါကို ကြားတော့ ကြက်တောင်ဖုန်သုတ်တံကို ရှက်ရွံ့စွာ ချလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အကြည့်ကတော့ ပြင်းထန်နေဆဲပဲ။

“အမေ ဘာမှာထားလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ဘယ်လိုမေ့နိုင်မှာလဲ၊ သူမ အမေက သူမကို မျက်လုံးတွေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခိုင်းခဲ့တာ။ အပ်ချုပ်တာကို မလုပ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ အထူးသဖြင့် ရှုပ်ထွေးတဲ့ပန်းထိုးအလုပ်ကို လုံးဝ မထိဖို့ ပြောခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။

39 03

မိန်က သမီးရဲ့မျက်နှာအမူအရာကို နားလည်လိုက်သည်။ သူမက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “နင့်အဖွား မျက်လုံးတွေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ နင့်အဖွားက နင့်ကို နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးပညာ သင်ပေးဖို့ ပြောတုန်းကတည်းက ငါ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုအရာမျိုး လုပ်ရတာက ဘယ်လောက် စိတ်ပင်ပန်းပြီး မျက်လုံးတွေကို ပင်ပန်းစေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့က အသံတိုးတိုးနဲ့ ခုခံသည်။ “သမီးက သတိထားပြီး ဂရုစိုက်ပါမယ်။ မျက်လုံးတွေ မထိခိုက်အောင် လုပ်ပါမယ်”

“နင်က ပြောနေသေးတာပဲ”

ဤသည်မှာ မိန်က သမီးဖြစ်သူအား ဤမျှ ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘဲ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးအတွက် လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်လား။ အမေက အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေရသနည်းဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။

မသိစိတ်က မျက်ရည်တွေ မျက်လုံးထဲမှာ စုလာခဲ့သည်။ သူမက မျက်ရည်တွေ မကျအောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “အမေ...”

လုမင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “တော်ပြီ၊ ကျောင်းအာအမေ၊ ကလေးကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့တော့။ အချို့ကိစ္စတွေကို မင်းက တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ရင် ကလေးက မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဘယ်လိုသိမှာလဲ”

ဒီစကားကို ကြားတော့ မိန်က တွေဝေတဲ့အမူအရာ ပြလာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြခဲ့သည်။

ပုံပြင်ရဲ့အဓိကဇာတ်ဆောင်က လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့အဖွားဖြစ်သူ လျိုဖြစ်သည်။

လျိုသည် တောင်ဘက်မှ ဆင်းသက်လာသော ပန်းထိုးပညာသည်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုတွင် မျိုးဆက်အလိုက် အမျိုးသမီးများသည် ပန်းထိုးပညာကို အမေမှ သမီးသို့ သင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်။ လျို၏ဘဝသည် ငယ်စဉ်က မိသားစု၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း လက်ထပ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကံမကောင်းခဲ့ပေ။

ဟုတ်တယ်၊ လျိုက အဖေကြီးမိန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့အပြင် အရင်က တစ်ခါ လက်ထပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤမိသားစုသည် အစပိုင်းတွင် ချမ်းသာခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ ဆင်းရဲသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လျိုသည် ထိုအိမ်သို့ လက်ထပ်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မိသားစုအခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သည်။ လျိုသည် နာမည်ကျော် ပန်းထိုးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမသည် တစ်ဖက်မိသားစုအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ လက်ရာကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးပညာရှင်တစ်ဦးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ပါက စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုသည့်အပြင် အိမ်ထောင်အတွက်ပါ ငွေကြေးများ စုဆောင်းပေးနိုင်လေသည်။

တစ်မိသားစုလုံးက အသုံးမကျတော့ လျိုက ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရသည်။

လျိုက နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ ခါးကွေးပြီး မျက်လုံးတွေလည်း မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကျေးဇူးတင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ ရှာထားသော ပိုက်ဆံအားလုံးကို ပြည့်တန်ဆာများအတွက် အကုန်ဖြုန်းခဲ့သည်။ လျိုသည် ဤအကြောင်းကို သိသွားသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့တွင် ထိုအိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

လျို ငယ်ငယ်က ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့နေရာမှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့သီလနဲ့ကျင့်ဝတ်ကို အလေးထားသည်။ မုဆိုးမတွေက ပြန်မလက်ထပ်ရဘူး။ အပျိုစင်ဘဝကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ ကျောက်တိုင်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ သီလပျက်စီးသွားရင် ဝက်လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး ရေနစ်သတ်တာကလွဲလို့ တခြားအဆုံးသတ် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကွာရှင်းဖို့ အရမ်းခက်ခဲသည်။ တစ်ဖက်လူက လျိုကို ငွေရှာပေးတဲ့အပင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတော့ ဘယ်လိုလုပ် ကွာရှင်းပေးမှာလဲ။

ဒါကြောင့် သူမက ထွက်ပြေးရသည်။

လျိုက သေဖို့အထိ ဆုံးဖြတ်ပြီး မိသားစုကနေ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ရိုးရာဓလေ့တွေ ပိုပွင့်လင်းတဲ့ မြောက်ဘက်ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကြောင့် အပျိုကြီးဖြစ်နေတဲ့ အဖေကြီးမိန်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပြီး လီဟွာလင်းမှာ အခြေချခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်မကောင်းခဲ့တော့ လျိုရဲ့ကျန်းမာရေးက အမြဲတမ်း မကောင်းခဲ့ဘူး။

ဒီကိစ္စကို လုမင်ဟိုင်က အရင်ကတည်းက သိထားခဲ့သည်။ သူက ဒီကိစ္စကို သူ့ဇနီးဆီကနေ ကြားခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် သူ့ဇနီးက သမီး ပန်းထိုးအလုပ်လုပ်တဲ့ကိစ္စမှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြင်းထန်နေရတာလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သည်။

39 04

ဒီပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးတော့ တစ်အိမ်လုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အဖွားက အရင်က ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက ပန်းထိုးသမ မဟုတ်ဘူးလား” လုကွမ်းကျိက တီးတိုးရေရွတ်သည်။

မိန်က စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ဆိုသည်။ “ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပြောသင့်တယ်လို့ ထင်နေလား”

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခင်ပွန်းရဲ့အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးပြီး ပြန်လက်ထပ်တာက ရိုးရာဓလေ့တွေ ပိုပွင့်လင်းတဲ့ မြောက်ဘက်မှာတောင် အံ့အားသင့်စရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းများကြောင့် လျိုသည် ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကိစ္စကို သိရှိသူမှာ အဖေကြီးမိန်နှင့် သူ၏သားသမီးများသာ ဖြစ်သည်။ မိန်၏အစ်မနှစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤအကြောင်းကို မသိရှိကြပေ။

“ဒီကိစ္စကို နင်တို့ ကြားပြီးရင် အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး” မိန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီနှင့် အခြားသူများသည် မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အပြင်သို့သွား၍ ပြောဆိုကြမည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသောကြောင့် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက သူမနှင့် အဖွား၏ဖြစ်ရပ်သည် မည်မျှပင် ဆင်တူနေသနည်း။ သူမ၏အဖွားကမူ ထိုအိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဖွားနှင့်တွေ့ဆုံ၍ တစ်ဘဝလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ တု၏အိမ်ရှေ့တွင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် မိန်က သူမကို ပန်းထိုးပညာ သင်ယူခွင့် မပြုခြင်းနှင့် အပ်ချုပ်ခြင်းကို မထိစေရန် တားမြစ်ခဲ့ခြင်းသည် မျက်စိထိခိုက်မှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းမှာကို စိုးရိမ်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အခြားသော နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်ဟု ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။

“မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ အရည်အချင်း မရှိသင့်ဘူး။ ဒီစကားက ပထမဆုံးကြားရတဲ့အခါ အမျိုးသမီးတွေကို အပြစ်တင်သလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောကမှာ ယောက်ျားတွေက အိမ်ပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး မိန်းမတွေက အိမ်တွင်းမှုကိစ္စတွေ လုပ်ကြတာ။ ဒါက ပုံမှန်ပဲ။ အမျိုးသမီးတွေမှာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အရည်အချင်းရှိတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင်တော့ ဆိုးဝါးတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သွားပြီ။ နင့်အဖွားက ကံကောင်းတယ်။ လမ်းမှာ ခက်ခဲမှုတွေ အနည်းငယ် ခံခဲ့ရပေမဲ့ ဘာမှ မကောင်းတာ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မြောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးလာနိုင်ပြီး နင့်အဖိုးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် နင့်အဖွားက အဲဒီအိမ်မှာ ဆက်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မှာလဲလို့ နင် ထင်လဲ”

စိတ်နှလုံးပင်ပန်းပြီး မျက်လုံးများအလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်လာသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အခြားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ကာ မိမိကိုစွန့်ပစ်သွားလိမ့်မည်။

ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက သူမရဲ့အဆုံးသတ်ပဲ။ လုကျောင်းယွဲ့က ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမက ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ထင်နေသည်။ လက်ရာကောင်းတဲ့ ပန်းထိုးပညာရှိတာက အဖွားနဲ့ သူမရဲ့အမှားလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖွားနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက သူမတို့က လူမှားနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလို့ပဲ ပြောလို့ရတယ်။ လူမှားနဲ့ တွေ့ခဲ့တာက သူတို့ရဲ့အမှားလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလောကက အမျိုးသမီးတွေကို အရမ်းခက်ခဲစေတယ်လို့ပဲ ပြောလို့ရတယ်။

ပြီးတော့ သူမက ဒီလိုလုပ်တာက တခြားသူတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးအတွက်၊ မိသားစုအတွက်။

ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက လုကျောင်းယွဲ့ဆိုပါက မိခင်၏စကားကို နားထောင်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏မိခင်ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု အတိအကျမဆိုနိုင်သော်လည်း အမြင်တစ်ဖက်တည်းမှသာ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှများပြားသော အဖြစ်အပျက်များကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော လုကျောင်းယွဲ့သည် အရင်ကကဲ့သို့ ရိုးသားပြီး စကားနားထောင်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံများမှနေ၍ အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်များလည်း ရှိလာခဲ့လေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ရဲ့စိတ်ကူးတွေကို ပြောပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ မောင်လေးနဲ့ မောင်ငယ်လေးတို့က သမီးကို အန္တရာယ်ပြုမှာလား၊ သမီးကို ငွေရှာပေးတဲ့အပင်အဖြစ် သတ်မှတ်မှာလား”

မိန်က စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဒါကြောင့် ပန်းထိုးပညာတတ်တာက သမီးနဲ့ အဖွားရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်တတ်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ သမီးက အဖွားရဲ့သင်ခန်းစာကို ယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပါမယ်။ အမေ၊ အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ မောင်လေးနဲ့ မောင်ငယ်လေးတို့ကလည်း သမီးကို ကာကွယ်ပေးကြမှာ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်တာပေါ့” လုမင်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုကွမ်းယီနဲ့ လုကွမ်းကျိလည်း ဒီလိုပဲ ပြောကြသည်။ ဝူလန်တောင် သူ့ရဲ့လက်သီးလေးတွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အစ်မကြီးကို ဘယ်သူမဆို အနိုင်ကျင့်ရင် သူ ရိုက်ပစ်မယ်လို့ ပြောသည်။

မိန်က စကားမဲ့သွားပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။

++++++

40 01

အခန်း 40

သူမရဲ့အမေကလည်း သူမကို ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ယခု သမီးဖြစ်သူက ဤကဲ့သို့ ပြောလာသောအခါ သူမ စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လုမင်ဟိုင်ကလည်း ဆိုသည်။ “ကျောင်းအာအမေ၊ ငါ အစကတည်းက မင်းအတွေးက မှားနေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆက်လုပ်ခဲ့တော့ ငါလည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ သမီးလေးမှာ လက်ရာကောင်း တစ်ခုရှိတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် မကောင်းတဲ့ဘက်ကို စဉ်းစားနေတာလဲ”

မိန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်၊ ငါတို့ အဖေနဲ့အမေက သမီးကို ပိုက်ဆံရှာဖို့ စိတ်ပူနေရသေးတာ”

လုကျောင်းယွဲ့က ဒီလိုပြောတာကို မကြိုက်ဘူး။ “အမေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ သမီးက ဒီမိသားစုဝင် မဟုတ်ဘူးလား”

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ အခု နင် ဒေါသမထွက်တော့ဘူး မဟုတ်လား” လုမင်ဟိုင်က မိန်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “သမီးလေး၊ ဒါ အဖေ့မှာ အရည်အချင်းမရှိလို့ မိသားစုအတွက် စိတ်ပူနေရတာ”

“ညီမလေး...” လုကွမ်းယီကလည်း ရှက်ရွံ့နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အရမ်းကို စိတ်ပျက်သွားသည်။ “အဖေ၊ အဖေကလည်း နေ့တိုင်း ပဲပြားရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာရတာ ပင်ပန်းနေတာ မဟုတ်လား။ လယ်ကွင်းထဲမှာလည်း အလုပ်လုပ်ရတယ်။ အစ်ကိုကြီးကလည်း အလုပ်ကနေ ပြန်လာတိုင်း သမီးအတွက် အရာတွေ အများကြီး ဝယ်လာပေးတယ်။ သမီးက ညီမတစ်ယောက်အနေနဲ့ အစ်ကို့အတွက် တစ်ခုခု မလုပ်ပေးရဘူးလား။ သမီးတို့က တစ်မိသားစုတည်း မဟုတ်လား”

ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က တစ်မိသားစုတည်း။

“ဒါကြောင့် ငါတို့ အတူတူလက်တွဲညီညီ လုပ်ကြရင် မိသားစုရဲ့ဘဝက ပိုပြီး ကောင်းလာမှာပါ”

လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သူများမဟုတ်သောကြောင့် အလျင်အမြန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ငွေရှာ၍ မိသားစုကို ပိုမိုကောင်းမွန်သောဘဝ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ မိန်သည်လည်း သူမ၏အစွဲအလမ်းများကို လျှော့ချလိုက်ပုံရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သမီးဖြစ်သူ အခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးအလုပ် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မတားတော့ပေ။ သို့သော် အလွန်ကြာကြာမလုပ်ရန်သာ သတိပေးပြောဆိုသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း မိခင်၏စိတ်ထဲမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစိတ်များကို မထိခိုက်စေရန် စိတ်လိုလက်ရ အတင်းအကျလုပ်၍ ငွေရှာချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

အစ်မကြီးဖြစ်သူကို တရားခွင်တွင် စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း မိသားစုကို ပြောပြရန် လုံးဝ မရဲတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံများ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ ရှာထားသော ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဤမိသားစုသည် သူတို့၏ဘဝကို ကောင်းမွန်အောင် နေထိုင်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသည့် ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုမမျှော်လင့်ထားသည့် ဧည့်သည်မှာ ဟူ ဖြစ်သည်။

ဟူ ရောက်လာတော့ ဒုတိယအိမ်က မိသားစုဝင်တွေ ထမင်းစားနေကြသည်။

ဟူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ကလေးများ၏မျက်နှာတွင်လည်း ပြုံးရယ်နေခြင်းမရှိပေ။ လုမင်ဟိုင်သည်သာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်မျက်နှာဖြင့် ထ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် ဟူနှင့် အမြင်မတူသည်များ ရှိနေသည်ကို သိသာနိုင်သည်။

ဟူသည် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်များက သူမကို မကြိုဆိုကြောင်း မခံစားရသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံး၍ ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

“အားလုံး ထမင်းစားနေကြတာလား။ ဒီနေ့ ကျွန်မလာတာ တခြားဘာကိစ္စမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဖေနဲ့အမေက လွှတ်လိုက်တာ။ ဒီလိုပါ၊ ကွေ့လီနဲ့ လျန်တို့ရဲ့မင်္ဂလာရက်ကို ဒီလ ၂၄ ရက်နေ့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ အဖေနဲ့အမေက မတ်လေးနဲ့ မတ်လေးရဲ့ဇနီးကို အဲဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်လို့ပါ”

40 02

မိန်က ဖတ် ဆိုပြီး သူမရဲ့တူတွေကို စားပွဲပေါ် ရိုက်လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာ ဆွေးနွေးစရာရှိသေးလဲ။ အစ်မကြီးကို ပထမအိမ်နဲ့ သွားပြောလိုက်ပါ၊ ငါတို့ အလုပ်များနေတယ်၊ မလာတော့ဘူးလို့”

ဟူက မိန်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမက လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်နေသည်။

လုမင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချပြီး ဆိုသည်။ “အစ်မကြီး၊ မော့လန်ရဲ့စိတ်က ငါ့စိတ်ပဲ”

ဟူက ရှက်ရွံ့တဲ့အမူအရာနဲ့ ပြောသည်။ “ဒီလိုလား၊ ဒါဆို ကျွန်မ အဖေနဲ့အမေကို ပြန်ပြောလိုက်မယ်”

ဟူ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်က ဒေါသတွေ ထွက်နေခဲ့သည်။

“သူမ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်ကင်းမဲ့နေတာလဲ။ ငါတို့ကို လူမိုက်တွေလို့ ထင်နေတာလား။ ကိစ္စက ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် လုကွေ့လီရဲ့မင်္ဂလာကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ လာခေါ်ရဲသေးတာ။ ဘာဆွေးနွေးရမှာလဲ၊ ပထမအိမ်က ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံ ထပ်ယူချင်နေတာပဲ ဖြစ်မှာ”

မိန် ဒေါသထွက်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ တခြားလူတွေက စကားမပြောရဲကြတော့ချေ။ လုမင်ဟိုင်နဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ကပဲ စကားအနည်းငယ် ပြောရဲကြသည်။ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ ဒီတစ်ခါ စကားမပြောခဲ့ဘဲ ဘာစဉ်းစားနေမှန်းမသိ ထိုင်နေခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် လုမင်ဟိုင်သည် သူ့ဇနီးကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ချော့မော့နေသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော လုကွမ်းယီနှင့် ညီအစ်ကိုများကမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေကြသည်။ အမေသည် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အဖေက အမေကို ချော့မော့နေသည်။ အကယ်၍သာ လုပ်နိုင်လျှင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ် သွားချင်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် တွေဝေနေမိသည်။ အဒေါ်ကြီး ဟူ၏စိတ်သဘောအရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အကျိုးအမြတ် မရှိသော ကိစ္စမျိုးကို ပုံမှန်ဆိုလျှင် လုပ်လေ့မရှိပေ။ ပထမအိမ်မှ သူတို့ကို လာခိုင်းသည့်ကိစ္စကို သူမကိုယ်တိုင် လာလုပ်စရာ မလိုဘဲ အိမ်မှတစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ရုံဖြင့် ရနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအဒေါ်ကြီးသည် သူမကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အဒေါ်ကြီးဟူသည် သူတို့ဆီမှ မကြိုဆိုခံရသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား၊ သို့မဟုတ် သူတို့နှင့်ဆက်ဆံရေးကို အလေးမထားတော့ဘူးလား။ မျက်နှာပျက်စရာကိစ္စများ ဖြစ်လာလျှင်တောင် သူမ မကြောက်ဘူးလားဟု လုကျောင်းယွဲ့ တွေးနေမိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုသို့မဟုတ်ဟု ထင်သည်။ အဒေါ်ကြီးသည် သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အလေးထားသူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့လူမျိုးဆိုပါက သူတို့နှင့်မျက်နှာပျက်စရာ ကိစ္စများ ဖြစ်လာလျှင်တောင် အပေါ်ယံဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က ဒေါသထွက်အောင် အဓိက မလုပ်ခဲ့ပေ။ အဒေါ်ကြီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါသထွက်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးကြီးလည်း အလယ်တွင်ရှိနေသေးသောကြောင့် အဒေါ်ကြီးသည် သူတို့နှင့်ရန်မဖြစ်သင့်ပေ။

သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အဒေါ်ကြီး လာခဲ့သည်ကို လုကျောင်းယွဲ့က နားမလည်တော့ ကိုယ် စဉ်းစားလွန်နေပြီဟုသာ ထင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ဖက်မှာ မိန်ကလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသွားရဘူး”

ဒီစကားက လုကွမ်းယီညီအစ်ကိုတွေအတွက် ပြောတာနဲ့တူပေမဲ့ တကယ်တော့ လုမင်ဟိုင်အတွက် ပြောတာ။ လုမင်ဟိုင်ကလည်း သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်တော့ သူ့ဇနီးကို သူ မသွားဘူးလို့ ကတိပေးလိုက်သည်။

ဤကိစ္စများကို ဖယ်ထားပြီးနောက် လုကွေ့လီ၏ မင်္ဂလာကိစ္စသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့ချေ။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်များသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာသောအခါ ပထမအိမ်မှ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲအတွက် အလုပ်များနေသည့် ပုံစံကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မိန်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီကို သူတို့အိမ်၏ အနောက်ဘက်တွင် နောက်ဖေးတံခါးတစ်ခု ဖွင့်ရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

ဒုတိယအိမ်သည် အိမ်၏နောက်ဘက်တွင်ရှိပြီး အိမ်နောက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဘက်တွင် တံခါးတစ်ခုဖွင့်လိုက်ပါက အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်နိုင်သည်။ ဤနောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအိမ်မှ လူများသည် အပြင်ထွက်သည့်အခါ တံခါးမကြီးမှ သွားစရာမလိုဘဲ နောက်ဖေးတံခါးမှ သွားလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူတို့သိစရာ မလိုတော့ပေ။

ဤနေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းကျိကို ဟန်ကျင်းဆီသို့ စာတစ်စောင် ပေးခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်းကို တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံလိုပြီး ကိစ္စတစ်ခု မေးမြန်းလိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းခဲ့သည့်အချိန်သည် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုစဉ်က ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုပြီး ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ဤကိစ္စကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။ ကိစ္စပြီးဆုံးသွားမှ သူမ ပြန်သတိရလာပြီး မောင်လေးကို စာပေးခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

40 03

မောင်လေးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဦးလေးငယ်၏ကိစ္စကို မေးမြန်းလို၍ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ လုကွမ်းကျိသည် သံသယမဝင်တော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ ချိန်းထားသောအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အမေမိန်ကို သူမ ကွေ့အယ်နှင့် စကားပြောရန်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြ၍ အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ မိန်သည်လည်း မတားတော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် မိန်သည် မြို့သို့ အလုပ်သွားလုပ်တော့ခြင်း မရှိပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က မိခင်အား ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စကို ယာယီစိတ်မပူရန် သီးခြား ပြောပြထားသောကြောင့် သူမသည် အလုပ်မလုပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မိန်သည် အလုပ်သွားလုပ်ခြင်းမှာ မတတ်သာ၍သာ ဖြစ်သည်။ အလုပ်မလုပ်ရလျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို သမီးဖြစ်သူအား အမြဲ မလုပ်ခိုင်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သိလျှင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်သည် အလုပ် ထပ်မလုပ်တော့ပေ။

မိန် အိမ်မှာ ရှိနေတော့ လုကျောင်းယွဲ့နဲ့ လုကွမ်းကျိတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် အပြင်ထွက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ လုကွမ်းကျိကတော့ ယောက်ျားလေးဆိုတော့ အပြင်မှာ ကစားနေတာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။ သူက ဆင်ခြေမျိုးစုံနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး မိန်ကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း မောင်လေးကို လောင်းကစားရုံ မသွားဖို့ ပြောပြခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိနေပြီ။ လုကွမ်းကျိသည်မူ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း တစ်သက်တာလုံး အိမ်တွင်နေ၍ လယ်ယာလုပ်ကိုင်ခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ အပြင်လောကအကြောင်းကို သိရှိနားလည်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ပူနေပေမဲ့ ဟန်ကျင်းက ဂရုစိုက်ပေးနေတော့ သူမက အတော်လေး စိတ်ချသည်။

လုကျောင်းယွဲ့ သတိမထားမိခင်မှာပင် ဟန်ကျင်းအပေါ် သူမထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ယုံကြည်မှုပေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားက ကန့်သတ်ချက်များကို အလေးမထားဘဲ မောင်လေးဖြစ်သူအား ဟန်ကျင်းဆီသို့ စာပေးခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၌ ထူးဆန်းသော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဦးလေးကျင်းဇီက သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဟန်ကျင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ရွာရဲ့အဆုံးကို ရောက်တော့ ဟန်ကျင်းရဲ့မြင်းလှည်းက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်ထားပြီးသား။

လုကျောင်းယွဲ့က စကားပြောဖို့ အချိန်မရဘဲ မြင်းလှည်းပေါ် တက်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းက အလျင်အမြန် မောင်းသွားပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို ရောက်တော့ ရပ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းဆိုသည့်လူသည် မထင်မှတ်ဘဲ အလွန်ဂရုတစိုက်ရှိသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။ သူမပြောစရာမလိုဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သူက သိရှိနေသည်။ ဤခံစားချက်သည် ထူးဆန်းသည်။ သူသည် အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

ဟန်ကျင်းသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ရယ်လိုက်သည်။ “ငါ့နာမည်က မကောင်းဘူး။ မင်းကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် လူများပြောနေသကဲ့သို့ မဟုတ်သည်ကို သူမသိနေသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အပြင်လောကတွင် ထိုသို့ဖြစ်နေရသည်ကို မေးမြန်းချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ သူ၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ မမေးရဲခဲ့ပေ။

“မင်းမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ဟန်ကျင်းက သူ့ရှေ့မှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုနိမ့်တဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီဘက်ကနေ ကြည့်ရင် သူမရဲ့ဆံပင်အမည်းရောင် အပေါ်ပိုင်းနဲ့ ဆံပင်ကြားက ပန်းရောင် နားရွက်လေးတွေကိုပဲ မြင်နေရသည်။ အကြောင်းမရှိဘဲ သူ ရေငတ်လာပြီး သူ့ရဲ့အသံက အနည်းငယ် ခြောက်လာသည်။

40 04

အခု သူတို့နှစ်ယောက်က တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုပေါ်မှာ ရှိနေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သစ်တောလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြင်းလှည်းကို ဟန်ကျင်းက လူတွေ မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ချိတ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းစေခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် အမြဲတမ်း သူမနှင့် စကားပြောနေရသည်ကို သူ မနှစ်သက်တော့ပေ။ မင်းက ငါ့ကို မမြင်ရဘူး၊ ငါက မင်းကို မမြင်ရဘူးဆိုသည့် အခြေအနေမျိုးကို သူ မလိုချင်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့က ခဏလေး တုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ဦးလေးငယ်ရဲ့စီးပွားရေးအကြောင်း မေးချင်လို့ပါ”

ဟန်ကျင်းက သူ့ရဲ့မျက်ခုံးမွှေးထူထူတွေကို ပင့်လိုက်သည်။ “မင်းအမေက မေးခိုင်းတာလား”

ဒီလိုမေးပေမဲ့ ဟန်ကျင်းက မိန်ကို သိထားတာ။ သူမက သမီးကို ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ထိတွေ့ခွင့် ပေးမဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဘာကိစ္စမဆို သူမကိုယ်တိုင်ပဲ မေးလိမ့်မယ်။ သမီးကနေတစ်ဆင့် ဘယ်လိုလုပ်ခိုင်းမှာလဲ။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မေးချင်တာပါ”

ဟန်ကျင်းက သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း ဘာသိချင်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။ “ဦးလေးငယ်ရဲ့စီးပွားရေးအကြောင်း သိချင်ရုံပါ” သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီး တခြားပြောစရာတွေ ရှိနေတာ ရှင်းနေသည်။

ဟန်ကျင်းက ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ဦးလေးငယ် စီးပွားရေးမှာ ရှုံးမှာကို စိတ်ပူနေတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဆောင်ပြီး “ဦးလေးကျင်းဇီက ဦးလေးငယ်ကို သိတယ်လေ၊ အလုပ်တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်တတ်တာ။ ကျွန်မက သူ သေချာမစဉ်းစားဘဲ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးရင်းထားတာကို ရှုံးမှာကို စိတ်ပူနေတာ”

ဟန်ကျင်းက နည်းနည်း ရယ်ချင်နေသည်။ သူမက လိမ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သူမ သိရဲ့လားမသိဘူး။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း မကြည့်ရဲဘူး၊ နှာခေါင်းထိပ်မှာလည်း ချွေးတွေ ထွက်နေသေးတယ်။

သူမရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ဟန်ကျင်းက သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

သူက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်ပူတာ ပုံမှန်ပဲ။ ဒီတစ်ခါ ရင်းရမှာက ပိုက်ဆံမနည်းဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဦးလေးငယ်ကို စိတ်ပူနေတာ။ မေးချင်နေတာ”

“ဒါကတော့...” ဟန်ကျင်းက သူ့မေးစေ့ပေါ်က မုတ်ဆိတ်မွှေးတချို့ကို ပွတ်သပ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါလည်း သိပ်မသိဘူး။ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါလည်း အလုပ်များတယ်။ မင်း ဦးလေးငယ်က စီးပွားရေး လုပ်မယ်ဆိုတော့ ငါလည်း ပိုက်ဆံ ထည့်ဝင်ပေးလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းဦးလေးငယ်ကလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို ယုံတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့မျက်နှာက ရှုံ့သွားသည်။ ဤသည်မှာ အကြောင်းပြချက်ရှိခြင်းနှင့် မဆိုင်ပေ။ ၎င်းသည် လူကြောင့်ဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လျှင် အကြောင်းပြချက်ရှိရုံဖြင့် ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက သူမသည် ဦးလေးငယ်၏ စီးပွားရေးအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့သောကြောင့် ဖျားနာနေသောမြင်းကို ကုသရန်အတွက် အခြားဆေးတစ်မျိုးကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

******