အခန်း (၄၁-၄၂)

41 01

အခန်း 41 မှန်ခြင်း၊ မှားခြင်း

“မင်း တကယ်စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ပေါ်နေတာပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က သတိမထားမိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရယ်သံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရပြီး ဟန်ကျင်းရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မင်းဦးလေးငယ် အပြင်မထွက်ခင်မှာ တကယ်တော့ စပြီး စီစဉ်နေပြီ။ ငါ ဒီကိစ္စကို သေချာ မသိပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သိတယ်”

“ဘယ်သူလဲ” လုကျောင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“မင်းဦးလေးငယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်။ ငါလည်း သိတယ်။ မင်းဦးလေးငယ် ဒီစီးပွားရေးလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလာတာကလည်း သူ့ကြောင့်ပဲ”

“ဒါဆို ဦးလေးကျင်းဇီ ကူညီပြီး မေးကြည့်ပေးလို့ မရဘူးလား”

“ဘာမေးခိုင်းတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က ပြောဖို့အတွက် ခေါင်းခြောက်ခံ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒီစီးပွားရေးအကြောင်း အသေးစိတ်အစီအစဉ်တွေကို မေးကြည့်ချင်တာ...”

သူမ၏ အတွေးအခေါ်သည် ရိုးရှင်းပါသည်။ ကံဆိုးမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်။ ကိစ္စကို သေချာမေးမြန်းပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဦးလေးငယ်ကို ဖြစ်နိုင်သည့် အားနည်းချက်များနှင့် အန္တရာယ်များအကြောင်း ပြောပြကာ ဤစီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်လိုသည့် စိတ်ကို လျှော့ချပစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူမ အသေးစိတ်ကို သိရှိလိုခြင်းမှာလည်း ဦးလေးငယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိအောင် ပြောဆိုနိုင်ရန်နှင့် အပေါ်ယံမဖြစ်စေရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဦးလေးငယ်သည် ဤစီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းသည် သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်မည်ဟု သူမယူဆသည်။ သူ့ကို စွဲဆောင်နိုင်သည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါက သူမသည် ပြောဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

“ဒီလိုလား။ ဒါပေမဲ့ သူက အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ နင့်ဦးလေးငယ်နဲ့အတူ ထွက်သွားပြီ”

“ဟင်” လုကျောင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီးတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အချိန်မကိုက် ဖြစ်နေရသနည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ဦးလေးငယ် ပြန်လာသည်အထိ ထပ်စောင့်ရဦးမည်လော။ သို့သော် သူမ မသိလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဦးလေးငယ်က ပိုက်ဆံများကို အရင်းအနှီး ပြုလုပ်လိုက်ပါက သူမ မည်သို့ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။ ထိုအချိန်တွင် သူမ မည်သို့ပင် ပြောဆိုစေကာမူ ဦးလေးငယ်က နားထောင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါပေမဲ့...”

“ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ”

ဟန်ကျင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းက အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ညီကတော့ အိမ်မှာ ရှိတယ်။ သူက အချို့ကိစ္စတွေကို သိတယ်။ ငါ မင်းအတွက် သူ့ကို မေးကြည့်ပေးရမလား” သူ့ပုံစံက အရမ်းစိတ်ဝင်စားတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။

ဟန်ကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို မေးခွန်းနဲ့ ချိတ်ထားတော့ သူမက အခု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘူး။ ချက်ချင်း ဆိုလိုက်တော့သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီကို ဒုက္ခပေးရမှာပဲ”

“ဒုက္ခ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤသည်မှာ အလုပ် မဟုတ်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည် အဘယ်ကြောင့် ညီလေးတစ်ယောက်၏ အကြောင်းကို လုပ်ကြံပြောဆိုနေမည်နည်း။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဤကိစ္စကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ပူနေရသနည်း။ မိန်ကျွမ်းယိ စီးပွားရေး၌ ရှုံးနိမ့်မည်ကို သူမ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခြင်းလော။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သူမ စိတ်ပူပန်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူမသည်လည်း ဤကိစ္စကို စိတ်ပူပန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ယခုအခါ ဤကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏အာရုံစိုက်မှုသည် “နောက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရရှိသွားပြီ” ဆိုသည့်အချက်ပေါ်၌သာ ရှိနေသည်။

*** ***

41 02

ညနေစောင်းတော့ ပိုင်ဟယ်ပညာရေးကျောင်းက ကျောင်းဆင်းချိန် ဖြစ်သွားပြီ။

တုလျန်က သူ့စာအိတ်အိတ်ကို သိမ်းပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

တုလျန်က ဆရာကို အိမ်ထောင်ပြုတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်သောအခါ သူ့သူငယ်ချင်းများအားလုံး သိသွားပြီး ပြုံးရယ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ တုလျန်သည်လည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောနေသည်။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်း လီက ပြောလိုက်သည်။ “တုညီလေးရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ တစ်ဖက်က မိန်းကလေးက အရမ်းလှမှာပဲ”

တုလျန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောပေ။ လုကျောင်းယွဲ့ကို စဉ်းစားလိုက်မိသောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာများ ပိုထင်ရှားလာသည်။

သူသည် လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သိရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်၏စရိုက်ကို တစ်ယောက်သိရှိကြသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်လှပပြီး သိမ်မွေ့ကာ သဘောကောင်းသည်။ မိသားစုအိမ်ထောင်ဦးစီးအပေါ် သဘောထားကောင်းပြီး ထမင်းချက်ပြုတ်ရာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် သူမသည် လှပသောပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်နှင့်တူသည်။ သူမ၏အဆင့်အတန်းသည် နည်းနည်းနိမ့်ကျနေသော်လည်း တုလျန်က ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လယ်သမားတစ်ယောက်၏ သားဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ရွံရှာခြင်းမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့သည် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်တွင် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တုလျန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာသင်ခဲ့ရသောကြောင့် “စာအုပ်များထဲတွင် ရုပ်ရည်လှပသောမိန်းကလေးများ ရှိသည်” ဟူသည့် ဆိုရိုးကို နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် စာအုပ်ထဲတွင် ရှာဖွေစရာမလိုဘဲ သူ့ဘေးတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အမေက လုမိသားစုမှ ဒုတိယအိမ်နှင့် လက်ထပ်ရန် ပြောသောအခါ တုလျန်သည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုမိသားစုမှ သူ့ကို နောက်တစ်နှစ် စောင့်ခိုင်းသောအခါ သူ့အမေက အခြားကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးကို ရွေးချယ်ရန် ပြောသော်လည်း သူက လက်မခံခဲ့ပေ။ နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် လက်ထပ်ရမည်မှာ သေချာသည်။ သူ့အမေသည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ့အမေ၏အပူကို မျှဝေပေးနိုင်မည့် သဘောကောင်းသောဇနီးတစ်ယောက်ကို သူ ယူကိုယူရမည်။ ဤတစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် စာမေးပွဲများတွင် ပို၍အောင်မြင်လာမည် မဟုတ်ပေ။ စာသင်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချမ်းသာသောမိသားစုမှ အမျိုးသမီးကို ယူရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့သည် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း အကြိုက်ဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

တုလျန်သည် စာသင်သားစာမေးပွဲ အောင်မြင်မည်ကို သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူ့အမေ နေမကောင်း၍ သူ အိမ်တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရခြင်းမရှိပါက ယခုအချိန်တွင် သူသည် စာသင်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

တုလျန်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က ပျော်ရွှင်တဲ့အမူအရာကို မြင်တော့ သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက နားလည်သွားကြပြီး ရယ်မောကြသည်။

တစ်ယောက်က ပြောသည်။ “တုအစ်ကိုရဲ့အနာဂတ်ဇနီးက အရမ်းလှပတဲ့မိန်းကလေး ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုလှပတဲ့မိန်းကလေးက ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ တုအစ်ကိုရဲ့မျက်နှာကို ဒီလိုပျော်ရွှင်စေတာလဲ”

ဘေးကလူက ထပ်ပြော၏။ “ချန်ညီလေး သိချင်ရင် ငါတို့ သူ့မင်္ဂလာဆောင်မှာ သွားသောက်ရင် မြင်ရမှာပေါ့”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ”

အားလုံးက သဘောတူကြပြီး တုလျန် လက်ထပ်တဲ့အခါ မင်္ဂလာပွဲကို သွားသောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ တုလျန်က ဘာမှ မငြင်းခဲ့ဘူး။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူ့မင်္ဂလာပွဲကို လာသောက်တာက သူ့အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စ ဖြစ်တော့ သူက သဘောတူလိုက်သည်။

သူက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးမှ ပညာသင်ကျောင်းကနေ ထွက်ခဲ့သည်။

နွားလှည်းနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညနေစောင်းနေပြီ။

တုမုဆိုးမကလည်း ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြီး သူ့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

တုလျန်က အိမ်ရောက်တော့ လက်ဆေး၊ မျက်နှာသစ်ပြီးတော့ အဝတ်အစားလဲပြီးမှ ထမင်းစားပွဲကို လာခဲ့သည်။

ပန်းကန်ကို ယူပြီး ထမင်းစားလိုက်သည်။ တုမုဆိုးမက ကောင်းတဲ့ဟင်းတွေကို တုလျန်ရဲ့ပန်းကန်ထဲကို အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးနေပြီး သမီးဖြစ်သူ တုကျွမ်းအာက သူမကို မျက်စောင်းထိုးနေတာကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

“အမေ၊ ကျွန်တော် လက်ထပ်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ လာပြီး မင်္ဂလာဆောင်မှာ သောက်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့ကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ဟင်းပွဲတွေနဲ့ စားပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးရမယ်” ထမင်းစားပြီးတော့ တုလျန်က ပန်းကန်ကို ချပြီး တုမုဆိုးမကို ပြောလိုက်သည်။

41 03

တုမုဆိုးမရဲ့မျက်နှာမှာ ခက်ခဲတဲ့အမူအရာ ပေါ်လာပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံလိုက်သည်။

တုလျန်က အမေကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူက နေ့တိုင်း မအိပ်ခင် စာအုပ်အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးမှ အိပ်လေ့ရှိသည်။

တုလျန်က အရှေ့ဘက်အခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ တုမုဆိုးမနဲ့ သမီးက စားပွဲကို သိမ်းနေကြသည်။

တုကျွမ်းအာက အသံတိုးတိုးနဲ့ “အမေ၊ ဒီကိစ္စကို အစ်ကိုကြီးကို မပြောရင် မရလောက်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးရဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူက လုမိသားစုက ကျောင်းယွဲ့ကို အရမ်း အလေးထားနေပုံရတယ်”

တုမုဆိုးမက ချက်ချင်းပဲ “တိတ်” ဆိုတဲ့အမူအရာ လုပ်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ ဆူပူလိုက်သည်။ “နင်က နင့်အစ်ကို မကြားမှာကို ကြောက်နေတာလား။ အသံကို တိုးတိုးပြောရင် သေမှာလား”

တုကျွမ်းအာက မျက်စောင်းထိုးပြီး စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ “ကျွန်မရဲ့အသံက အတော်လေး တိုးနေပါပြီ”

တုမုဆိုးမက သူမကို မျက်စောင်းထိုးပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ပါးစပ်မပေါက်ရဘူး။ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ဟန်အန်းရွှီနဲ့ လက်ထပ်ပေးလိုက်မယ်”

တုကျွမ်းအာက “ဟွန့်” လို့ အသံပြုပြီး ပန်းကန်တွေကို ယူပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူမက အမြဲတမ်း ဒီအရာနဲ့ပဲ ခြိမ်းခြောက်တယ်။

တုမုဆိုးမသည် သူမ၏သားက လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့ကို သဘောကျနေသည်ကို မည်သို့ မသိဘဲနေပါ့မလဲ။ သို့သော်လည်း သူမ၏အစ်မကြီးက သူမကို လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်နှင့် ရန်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လာရောက်ပြောပြခဲ့သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လူများက သူမကို မမုန်းတီးသည်ပင် ကံကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟူသည် အစ်မကြီးကို ချီးမွမ်းရန်နှင့် သူမ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြောပြရန် လာခဲ့သော်လည်း တုမုဆိုးမက လုံးဝ အလေးမထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမက အလေးထားခဲ့လျှင်တောင် ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ပေ။ ကိစ္စက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ဒုတိယအိမ်က သမီးကို လက်ထပ်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ သူမသည် လုမိသားစုမှ ငါးဧကရှိသော လယ်မြေကိုလည်း ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမက သားဖြစ်သူကို မေးကြည့်သောအခါ လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့ကိုသာ ယူမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် တုမုဆိုးမသည် မတတ်သာ၍ ထိုသို့သောစိတ်ကူးမျိုး ထားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဘာမှလုပ်၍ မရတော့ပေ။ သူမသည် ထိုစဉ်က ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးပြီး ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

“မိန်းမတစ်ယောက်က မီးပိတ်လိုက်ရင် အတူတူပါပဲ” ဟူသည့်စကားကို သားဖြစ်သူ နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

တုမုဆိုးမက အရှေ့ဘက်အခန်းကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သားရယ်၊ အမေက နင့်အတွက် အရမ်းစိတ်ပူနေရတယ်၊ အမေရဲ့မျက်နှာကိုတောင် မထောက်တော့ဘူး။ နင်က ကြိုးစားပါ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးကိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင် လိုချင်မှာပေါ့”

*** ***

ချွေ့က နောက်ဆုံးတော့ လုကွေ့လီကို မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားအရာများ မဟုတ်သော်လည်း အိပ်ယာခင်းများနှင့် အဝတ်အစားများတော့ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သမီးသည် တုမိသားစုသို့ လက်ထပ်သွားသောအခါ ဘာကိုသုံးရမည်နည်း။ မင်္ဂလာဇနီးသည် အဝတ်အဟောင်းများ ဝတ်၍မရပေ။ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်တွင် မင်္ဂလာပစ္စည်းအတွက် အဝတ်အထည်အသစ်များ လုပ်ပေးရသည့်ဓလေ့ရှိသည်။ သူမသာ သမီးကို မလုပ်ပေးပါက အပြင်လူများက ရယ်စရာဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဦးလေးနှင့်အဒေါ်တို့၏လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံမရှိတော့ပေ။ ဤပစ္စည်းများကို လုပ်ရန်အတွက် ငွေကြေးအများကြီး မကုန်သော်လည်း ငွေပြားအနည်းငယ်တော့ ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ မတတ်သာတော့ ချွေ့သည် သားနှင့်ချွေးမများထံမှ “နည်းလမ်းရှာ” ရတော့သည်။

ထိုနေ့တွင် ဟူသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာရောက်ပြီး ဦးလေးနှင့်အဒေါ်တို့က ဒုတိယအိမ်မှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်သည် ဆိုသည့်ကိစ္စမှာ အမှန်အားဖြင့် လုကွေ့လီအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ စီစဉ်ရန်ကိစ္စကို ပြောဆိုရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးတို့ မသွားခဲ့ကြသောကြောင့် ထိုကိစ္စသည် ပထမအိမ်နှင့် တတိယအိမ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

41 04

ဒုတိယအိမ်မှ အရင်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် မလာရောက်ခြင်းသည် ပုံမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ဦးလေးနှင့်အဒေါ်တို့သည် သက်ပြင်းချရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် တတိယအိမ်မှ မလာရောက်ခြင်းသည် အနည်းငယ် ပြောစရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချောင်ရှီကမူ လုပ်ရဲသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုက်ဆံထပ်မံထုတ်ရဦးမည်ဆိုသည်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ချွေ့သည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ပထမအိမ်က ရှိနေသေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟူသည် ချွေ့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် စိတ်ကူးပေါက်ပေါက်နှင့် ငွေပြားနှစ်ပြား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ငွေပြားနှစ်ပြားသည် သိပ်မများလှသော်လည်း စီစဉ်လိုက်ပါက လုံလောက်နိုင်သည်။

ဒုတိယအိမ်မှ လူများက ဤမျှ အသေးစိတ်ကို မည်သို့သိရှိကြောင်း မေးစရာမလိုပေ။ ၎င်းသည် ချောင်ရှီ အလုပ်မရှိတော့ဘဲ မိန်နှင့်လာရောက် စကားပြောခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အိမ်ခွဲပြီးချိန်မှစ၍ ချောင်ရှီသည် မိန်နှင့် ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ မိန်သည် ယခုအခါ သူမ၏ညီမနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်စိတ်ပျက်နေသည်။ ချောင်ရှီက မျက်နှာတည်တင်းစွာဖြင့် နေလျှင်တောင် မိန်က မမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ အကြိမ်အရေအတွက် များလာသောအခါ မိန်သည်လည်း သူမကို ဘာမှမလုပ်ရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှီ မကြာခဏဆိုသလို ဒုတိယအိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သည်ကို သူမ လက်ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပထမအိမ်မှ အတင်းအဖျင်းများကို နားထောင်ပြီး ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လုကွေ့လီ၏ မင်္ဂလာကိစ္စ အသေးစိတ် အချက်အလက်များသည် ချောင်ရှီ၏ပါးစပ်မှနေ၍ ဒုတိယအိမ်မှ လူများ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တုမိသားစုသည် ထိုနေ့က လာရောက်တောင်းရမ်းစဉ် ပေးခဲ့သည့် အနီရောင်စာအိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံမရှိဟု ဆိုကြသည်။ ဤကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းမှာ အပြင်လူများကို ပြသလိုရုံသက်သက်သာဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း သိနိုင်တယ်။ တုမိသားစုမှာ လုကွေ့လီကို လက်ထပ်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်လိုရှိမှာလဲ။

နောက်ပြီး တုမိသားစုက အဲဒီနေ့က လာတောင်းရမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဟူက ပိုက်ဆံပေးပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့တာလို့လည်း ဆိုကြတယ်။

ချောင်ရှီက ဟူနဲ့ တုမုဆိုးမတို့ သီးသန့် ရန်ဖြစ်နေတာကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ရတော့မှ ဒီကိစ္စကို သိလိုက်ရတာ။ ချောင်ရှီက အရမ်းအံ့သြသွားသည်။ သူမက တုမိသားစုရဲ့ အခြေအနေ မကောင်းတာကို သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ဆိုးမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ငါးဧက လယ်မြေကြောင့် ညီမကို ယူတာ။

ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားတော့ ချောင်ရှီက ချက်ချင်းပဲ မိန်ကို လာပြောပြခဲ့သည်။

“အစ်မလတ်၊ အစ်မက အဲဒီတုန်းက သူမကို အယုံမလွယ်တာ ကံကောင်းတယ်။ အကယ်၍ မင်းက သမီးကို တုမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပေးလိုက်ရင် ကလေးကို ဒုက္ခပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” သူမက ဟူကို ရည်ညွှန်းတာ ရှင်းနေသည်။

မိန်၏မျက်နှာသည် အလွန်မကောင်းချေ။ သူမသည် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်များက သူမကို ပို၍ စဉ်းစားစေခဲ့သည်။ အစကတည်းက သမီး၏မင်္ဂလာကိစ္စကို ဟူက တမင်တကာ သမီးကို တုမိသားစု၏နေရာကို သွားဖြည့်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ခြင်းလော။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏သမီးသည် ပန်းထိုးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သမီးသည် အပြင်ဘက်သို့ အလွန်အမင်း ထွက်လေ့မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်က အပ်ချုပ်အလုပ်ကို လုပ်ခွင့်မပေးခဲ့သောကြောင့် သမီးသည် ကောင်းမွန်သော အပ်ချုပ်လက်ရာ ရှိသည်ကို လူသိပ်မသိခဲ့ကြပေ။ မိသားစုနှင့် ယောက္ခမ မိသားစုကသာ သိရှိကြသည်။ သမီးသည် သဘောကောင်းပြီး အလုပ်မရှိသည့်အချိန်များတွင် မိသားစုအတွက် အဝတ်အထည်များ လုပ်ပေးတတ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဟူကို အဝတ်အထည်များစွာ လုပ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

မိန်သည် စဉ်းစားလေလေ၊ ဤသည်မှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ထင်လေလေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြိုတင်ကာကွယ်ပြီး သမီးကို အပ်ချုပ်ခြင်း မလုပ်စေခဲ့သော်လည်း အခြားသူတစ်ဦး၏ တွက်ချက်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုတွက်ချက်ခဲ့သူမှာ ကလေး၏ အဒေါ်ကြီး ဟူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိန်သည် ချောင်ရှီနှင့် စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့သောကြောင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုဖြင့် သူမကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ချောင်ရှီသည်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်၍ အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။

လုမင်ဟိုင်ကလည်း အိမ်တွင် မရှိသောကြောင့် မိန်သည် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်စရာလူမရှိဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်သာ စဉ်းစားနေရသည်။ သူမပို၍ စဉ်းစားလေလေ၊ သူမ ထင်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလာရသည်။

ဤအရာများအားလုံးကို လုကျောင်းယွဲ့က မသိရှိခဲ့ပေ။

++++++

42 01

အခန်း 42

သူမသည် ယခု ပုံမှန်အချိန်တစ်ခုအတွင်း ပန်းထိုးအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ပိုင်းတွင် နာရီဝက်၊ ညနေပိုင်းတွင် နာရီဝက် စသည်ဖြင့် လုပ်ကိုင်နေခြင်းကြောင့် သူမ၏မိခင်က မြင်တွေ့လျှင်လည်း ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် တိတ်တိတ်လေး လုပ်ကိုင်သည့် အချိန်များလည်း ရှိသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် အခန်းလဲလိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း နေရသောကြောင့် မိခင်ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာမည်ကို မကြောက်ရတော့ပေ။

နောက်တစ်ဖက်မှာ ချောင်ရှီက အရှေ့ဘက်ကို ပြန်ရောက်တော့ သူမ အိမ်တံခါးရှေ့ကို မရောက်သေးခင် သမီးဖြစ်သူ လုကျောက်ရှင်းက အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ပထမအိမ်ဘက်ကို သွားနေတာကို မြင်လိုက်သည်။

ဒီရက်ပိုင်း လုကျောက်ရှင်းက ပထမအိမ်ကို မကြာခဏ သွားနေခဲ့သည်။

သူမသည် လုကွေ့လီ၏ မင်္ဂလာပစ္စည်းများကို ကူညီလုပ်ပေးမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာပစ္စည်းအတွက် အိပ်ရာခင်းများနှင့် အဝတ်အစားများမှာ အသစ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုကွေ့လီသည် ကိုယ်လက် မကောင်းသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ လုကျောက်ရှင်းသည် အလွန် စိတ်အားထက်သန်သောကြောင့် လည်းကောင်း ချွေ့သည် ဤကိစ္စကို သူမကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် ချောင်ရှီ၏ရှေ့တွင် သိပ်မပေါ်သည်မှာ ဖြစ်သင့်သည်။

ချောင်ရှီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လုကျောက်ရှင်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

သမီးက သူ့ကို ခေါ်တာကို မြင်တော့ လုကျောက်ရှင်းရဲ့မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားသည်။

“ငါနဲ့အတူ အိမ်ထဲကို ဝင်” ချောင်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းက စိတ်မပါလက်မပါနဲ့ အမေရဲ့နောက်ကနေ တတိယအိမ်ထဲကို ဝင်သွားသည်။

“အမေ၊ ဘာကိစ္စလဲ။ သမီးက ဦးလေးရဲ့အိပ်ယာခင်းတွေ ဆက်ချုပ်ရဦးမယ်”

ချောင်ရှီက လှောင်ပြုံးနဲ့ သမီးကို မသိသလို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ လုကျောက်ရှင်းက ချောင်ရှီရဲ့အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့လာပြီး တုန်ခါသွားသည်။

“အခု နင်က ကောင်းလာပြီ။ ပထမအိမ်ကို အသုံးချပြီး နင့်အမေကို ခြိမ်းခြောက်လာတာ”

လုကျောက်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုလုပ်ရဲမှာလဲ။ သမီးက မလုပ်ရဲပါဘူး”

ချောင်ရှီက “ဟွန့်” လို့ အသံထပ်ပြုလိုက်သည်။ “နင်က ငါ့သမီး။ နင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်။ နင်လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို တခြားလူတွေ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ နင့်အဖိုးနဲ့အဖွားက လူမိုက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သူတို့ စိတ်ပူနေလို့ရယ်၊ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်မရှိလို့ရယ်ပဲ။ နင့်ဦးလေးလတ်နဲ့ အဒေါ်လတ်ကလည်း လူမိုက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ပျက်နေလို့ အသေးစိတ်ကို လိုက်မစုံစမ်းတော့တာပဲ”

ဒီစကားကို ကြားတော့ လုကျောက်ရှင်းက တုန်လှုပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ချွေးတွေ ထွက်လာသည်။

သူမအမေ ဘာတွေ သိနေတာလဲ။ သူမ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ သူမက ကိုယ် လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေက ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။

တကယ်တော့ လုကွေ့လီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်ထဲမှ သိပ်ထွက်လေ့မရှိပါ။ သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံးလူမှာ လုကျောက်ရှင်းဖြစ်သည့်အတွက် တုလျန်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ လက်ထပ်တော့မည့်ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ဆီကနေ သိခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

ထို့အပြင် ထိုနေ့က လုကျောက်ရှင်းသည် ဒုတိယအိမ်သို့ တိတ်တိတ်လေး သွားနေသည်ကို ချောင်ရှီက မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချောင်ရှီက သူမ၏သမီးကို အလေးမထားခဲ့သောကြောင့် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်လာသောအခါ ချောင်ရှီသည် အသက်ရှင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤအရာများကို မခန့်မှန်းနိုင်ပါက သူမသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဒီကိစ္စနှစ်ခုကြောင့် ချောင်ရှီက လုကျောက်ရှင်းကို စိတ်ဝင်စားလာတယ်။ သမီးရဲ့ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေကို သူမ သတိထားမိလာခဲ့သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း နင်က ငါနဲ့အတူ တတိယအိမ်မှာပဲ နေ။ ပထမအိမ်ဘက်ကို သိပ်မသွားနဲ့” လုကျောက်ရှင်းက တစ်ခုခု ပြောချင်နေတုန်းမှာပဲ ချောင်ရှီက သူမရဲ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ “နင် ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ငါ စုံစမ်းချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ဘာလို့ ပထမအိမ်ကို ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငါ စုံစမ်းချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြောရရင် နင့်ခြေထောက်တွေ မကျိုးချင်ရင် အိမ်ထဲမှာပဲ ကောင်းကောင်းနေ။ ပထမအိမ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို ငါ သွားပြောလိုက်မယ်”

42 02

ပြောပြီးတော့ ချောင်ရှီက အိမ်ကနေ ထွက်သွားသည်။ ခဏကြာတော့ ပထမအိမ်ဘက်ကနေ ချွေ့ရဲ့ဆူပူသံနဲ့ ချောင်ရှီရဲ့ငြင်းဆိုသံတွေ သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်။

“...ကျွန်မရဲ့သမီးကို ကျွန်မက အလုပ် မခိုင်းရဘူးလား။ အမေက သမီးကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ သမီးကို ရေသွန်လိုက်ပြီဆိုပြီး သဘောထားတယ်။ အိမ်အတွက် အလုပ်မလုပ်ခိုင်းရင် နောက်မှ လက်ထပ်သွားရင် ကျွန်မအတွက် နစ်နာမှာပေါ့...”

“...ကျွန်မက အမေလို မဟုတ်ဘူး။ သမီးတစ်ယောက်အတွက် တစ်မိသားစုလုံးကို ဒုက္ခပေးတာ။ ပြောကြည့်ပါလား၊ လက်ထပ်သွားတဲ့သမီးအတွက် ငါးဧက လယ်မြေပေးပြီး သားအတွက် သုံးဧကပဲ ခွဲပေးတာ။ ဒါက အမေတို့ လုပ်ရဲတာ...”

တတိယအိမ်ထဲမှာ လုကျောက်ရှင်းက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ရပ်နေသည်။ အကြာကြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမအမေ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေထက် ပိုပြီး သူမကို ထိတ်လန့်စေတာက သူမအမေရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေပဲ။

သူမအမေက သူမရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို တကယ်ပဲ သိနေတာလား။

ရှေ့မှာ ပြန်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြပြီ။ ညနေတစ်ပိုင်းလောက် ရန်ဖြစ်ကြပြီးတော့မှ ငြိမ်သွားသည်။ လုမင်ရှန်းက အပြင်ကနေ ပစ္စည်းတွေရောင်းပြီး ပြန်လာတော့ တတိယအိမ်က ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသည်။

မိန်သည် ခန့်မှန်းစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ချွေ့သည် ချောင်ရှီနှင့် ရန်ဖြစ်ရာတွင် မနိုင်တော့သောအခါ သားဖြစ်သူ ပြန်လာချိန်တွင် တတိယသားကို တိုင်ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းသည် အနည်းငယ် ကိုယ်ကျိုးကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို မွေးဖွားပြုစုခဲ့သည့်မိခင် ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အမေအတွက် ဒေါသထွက်ပြီး ချောင်ရှီကို နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ ချောင်ရှီသည်လည်း ဘယ်တော့မှ အလျော့မပေးတတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် လုမင်ရှန်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဤကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ထမင်းစားပြီးသောအခါ ကလေးများသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်၍ အနားယူကြသည်။ မိန်သည် အပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေသည်။

သူမက သူမရဲ့ခန့်မှန်းချက်ကို လုမင်ဟိုင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်က ကြားပြီးတော့ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

“နင်က အရမ်းအများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့။ တုမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စကလည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ သတိထားရင် ရပါပြီ။ အစ်မကြီးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကတော့...” သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး “နင် သူမကို မကြိုဆိုရင် ဆက်ဆံရေး မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက ရှိနေတော့ အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်ပါနဲ့”

မိန်က ဆိုသည်။ “အရင်က နင်က အမြဲတမ်း ငါ့ကို ကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို အကြီးအကျယ် လုပ်တတ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒီကိစ္စကို ကြည့်ပြီး နင် ဘာပြောဦးမှာလဲ”

လုမင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက တဖြတ်ဖြတ် ခတ်သွားသည်။ “ဒါတွေက ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ဖြစ်တာပဲ”

မိန်က “ဟွန့်” လို့ အသံပြုပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။

စိတ်ထိခိုက်သွားတဲ့ခံစားချက်နဲ့ လုမင်ဟိုင်က ပြောသည်။ “နောက်ပိုင်း ငါတို့ သမီးအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရွေးတဲ့အခါ ပိုသတိထားရမယ်။ ပိုပြီး စုံစမ်းရမယ်။ အရေးအကြီးဆုံးက လူကောင်းဖြစ်ဖို့ပဲ။ လူမကောင်းရင် လုံးဝ လက်မခံရဘူး”

“လူကောင်းဖြစ်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံလည်း ရှိရမယ်” မိန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ငွေကြေးရှိပါက သူမ၏သမီးကို မကောင်းသည့်အကြံများ မပေးနိုင်တော့ပေ။ အရင်က သူမနှင့်ခင်ပွန်းသည် သမီးအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးချယ်ရာတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်ကိုသာ အလေးထားခဲ့ကြသည်။ မိသားစု၏အခြေအနေက အရေးမကြီးဘဲ လူနှစ်ယောက် ကောင်းကောင်း နေထိုင်နိုင်လျှင် ဘဝတစ်ခုလုံး ကောင်းမွန်လာမည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ကောင်းမွန်သောဘဝတစ်ခုအတွက် ငွေကြေးသည်လည်း လိုအပ်သည်ကို သိလာရသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ စဉ်းစားလွန်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားမည်ကို မလိုလားပေ။ သူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ ဒါက နင့်ရဲ့ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲ။ အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့တော့။ နောက်ပိုင်း ငါတို့ သမီးအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးတဲ့အခါ သတိထားရင် ရပါပြီ။ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ စောစောစီးစီး အနားယူကြရအောင်”

*** ***

42 03

ဒီနေ့ ဝူလန်က အပြင်ကနေ ပြန်လာတော့ ချွေးတွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူ့အတွက် ရေခပ်ပေးလိုက်သည်။

သူက ရေအေးတွေနဲ့ မျက်နှာသစ်နေရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ခုနက ရှေ့မှာ လူတွေ အများကြီး လာနေတာ မြင်တယ်။ ဦးလေးကြီးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့ရဲ့မိသားစုကလည်း လာကြတယ်”

ရှေ့ ဆိုသည်မှာ ပထမအိမ်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဦးလေးကြီးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့ရဲ့မိသားစု ဆိုသည်မှာ အဖေကြီးလု၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီလေး၏မိသားစုကို ရည်ညွှန်းသည်။

အဖေကြီးလုသည် ဒုတိယမြောက်သားဖြစ်သည်။ သူ့အထက်တွင် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိပြီး အောက်တွင် ညီလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ မိသားစုများ မကြာခဏ ဆက်ဆံရေး မလုပ်ဖြစ်ကြသော်လည်း မိသားစုတစ်စုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်္ဂလာပွဲကျင်းပပါက ကျန်နှစ်အိမ်က လာရောက် ကူညီကြသည်။

ကျေးလက်ဒေသမှလူများသည် မင်္ဂလာပွဲကို မိမိတို့အိမ်တွင်ပင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ သတို့သားဘက်တွင်သာမက သတို့သမီးဘက်မှလည်း ကျင်းပရသည်။ ချမ်းသာသောမိသားစုများက သမီးကို လက်ထပ်ပေးပါက သုံးရက်ကြာအောင် ထမင်းဟင်းပွဲများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြသည်။ တားရှိရွာကဲ့သို့ သေးငယ်သည့်နေရာမျိုးတွင်မူ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပသည့်နေ့ တစ်ရက်တည်းသာ ထမင်းဟင်းပွဲများ ပေးကြသည်။

လုမိသားစုသည်လည်း ဤဓလေ့အတိုင်း လုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် မလုပ်ဘဲမနေနိုင်ပေ။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် လုမိသားစုသည် တားရှိရွာတွင် အတော်လေးချမ်းသာသော မိသားစုဖြစ်သည်။ သမီးကို လက်ထပ်ပေးသည်ကို ထမင်းဟင်းပွဲများ မကျွေးပါက လူများက ပြောဆိုကြလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လုမိသားစုက လုပ်ကိုင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း ဟူ၏မျက်နှာသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မကောင်းမွန်ခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်နှာမကောင်းခြင်းသည်လည်း ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထမင်းဟင်းပွဲများ ကျွေးမွေးရခြင်းသည် ငွေကြေးအများအပြား ကုန်ကျသည်။ သို့သော် လက်ခံရရှိသည့် လက်ဆောင်များမှာ ကျေးလက်လူများ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ကြက်ဥများ သို့မဟုတ် အထည်များသာ ဖြစ်သည်။ အရင်းအနှီး ရှုံးနိမ့်မည်မှာ သေချာနေသည်။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက တုမုဆိုးမသည် လုမိသားစုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လာပြီး ဟူထံမှ ငွေပြား အများအပြားကို လိမ်ယူသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ဟူသည် အလွန်မုန်းတီးလာသည်။ သူမသည် ဤဘဝတွင် သူ့ညီမဖြစ်သူ တုမုဆိုးမကို အကြွေးတင်ခဲ့ရသည်။ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ လက်ထပ်ပွဲကို အောင်မြင်စေရန်အတွက် သူမ မည်မျှပင် ပိုက်ဆံများ အကုန်ခံခဲ့ရပါသလဲ။ ဤပိုက်ဆံများသည် သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူမ မပေးဘဲ မနေနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ညီမက အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အိမ်တွင် ပိုက်ဆံမရှိပါက တောင်းရမ်းခြင်း၊ မင်္ဂလာပစ္စည်းပေးခြင်းနှင့် ထမင်းဟင်းပွဲများ လုပ်ခြင်းကိစ္စများ မပြီးမြောက်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

မင်္ဂလာကိစ္စ မပြီးမြောက်ပါက လုကွေ့လီသည် တုမိသားစုကို လက်ထပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လုကွေ့လီကို လက်ထပ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ဟူသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် မည်သို့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည်နည်း။

လုမိသားစုက ထုတ်ရမည့် ပိုက်ဆံများကိုလည်း ဟူသည် ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

ပထမအချက်မှာ အိမ်ခွဲစဉ်က ဦးလေးနှင့်အဒေါ်သည် ပထမအိမ်နှင့်အတူ နေခဲ့သည်။ လုကွေ့လီသည်လည်း ပထမအိမ်တွင်သာ နေသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ညီမဖြစ်သူ လက်ထပ်ပါက လုမင်ချွမ်းသည် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပိုက်ဆံ မထုတ်ရဘူးလား။ ပထမအိမ်သည် ရွာတွင် လုမိသားစု၏ မျက်နှာကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် သူတို့က ပိုက်ဆံထုတ်ရရုံသာမက ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းများကြောင့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများအတွက် ပိုက်ဆံ၊ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ ထမင်းဟင်းပွဲများအတွက် ပိုက်ဆံနှင့် တုမိသားစုကို ပေးရသည့် ပိုက်ဆံများအားလုံးကို ဟူက ထုတ်ပေးရသည်။

ဟူသည် ပိုက်ဆံထုတ်ပေးရချိန်တွင် လက်များ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို ဖော်ပြ၍မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ပြုံးရယ်ပြီးမှသာ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့မှသာ သူမသည် စိတ်ကြီးဝင်နေသည့်ပုံ ပေါ်မည်ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် စိတ်ကြီးဝင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသော ဟူသည် သူမ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများ တစ်စတစ်စ လျော့နည်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအိမ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

42 04

ဤကိစ္စများအားလုံးသည် ဒုတိယအိမ်ကြောင့်ဟု ဟူက ယူဆသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့သည် တုမိသားစုကို တစ်နှစ်ကြာ စောင့်ခိုင်းရန် ရုတ်တရက် မပြောခဲ့ပါက လက်ထပ်ပွဲသည် ဤမျှ ကြာမြင့်မည်မဟုတ်ပေ။ လက်ထပ်ပွဲ မကြာခဲ့ပါက ယောင်းမလေး၏ ကိစ္စလည်း ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ယောင်းမလေးတွင် လက်ထပ်မည့်ကိစ္စမရှိခဲ့ပါက အိမ်တွင် ဘုရားတစ်ဆူကို ပူဇော်ရသော်လည်း မိသားစုသုံးစုလုံးက အတူတူပူဇော်ကြမှာဖြစ်၍ သူမ၏ပိုက်ဆံများလည်း ဤမျှ နည်းပါးသွားမည် မဟုတ်သလို နောက်ပိုင်းဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စများလည်း ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာသောအခါ ဟူသည် ယောင်းမကို လက်ထပ်ပေးရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသည် မှန်သလား၊ မှားသလား မသိတော့ပေ။ သို့သော် မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ သူမသည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ လေးမြှားကို ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဆုတ်၍ မရတော့သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဟူသည် ဒုတိယအိမ်မှလူများကို အလွယ်တကူ နေခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်မထားပေ။ သူမသည် ဤနေရာတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ပိုက်ဆံများ အကုန်ခံနေရချိန်တွင် ဒုတိယအိမ်မှလူများကမူ အေးအေးဆေးဆေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ ဤလောကတွင် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့်ကိစ္စမျိုး မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် အစကတည်းက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောတတ်သော အစ်မကြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဟူသည် သူမ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ချက်ချင်း သွားရောက်ပြောပြခဲ့သည်။

******