အခန်း (၄၃-၄၄)

43 01

အခန်း 43အဓိက တရားခံ

လုမိသားစုဝန်းထဲမှာ လူတွေနဲ့ စည်ကားနေသည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကျရင် လုကွေ့လီရဲ့မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်သွားမှာ။ အဲဒီနေ့မှာ ထမင်းဟင်းပွဲတွေနဲ့ ကျွေးမွေးဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်။

အဖေကြီးလုရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးတို့ရဲ့မိသားစုတွေ ရောက်လာကြသည်။ အမျိုးသားတွေက စားပွဲ၊ ခုံ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို ကူညီငှားရမ်းပေးကြပြီး အမျိုးသမီးတွေက အလုပ်ကြမ်းတွေကို ကူလုပ်ပေးကြသည်။ အဖေကြီးလုရဲ့ အစ်မကြီးထျန့်နဲ့ ညီမလတ်လော့ တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က လုကွေ့လီအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ လာပေးကြတာ။ ပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုး မရှိပေမဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ကိုသာ အဓိကထားကြတာ ဖြစ်သည်။

သူမရဲ့ညီမ လက်ထပ်တော့မှာမို့ လုကွေ့ဖန်းလည်း ပြန်လာရမည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းရဲ့ကျောက်မိသားစုမှာ အလုပ်များတော့ သူမက ခင်ပွန်းကို ခေါ်မလာဘဲ ညီမအတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ လာပေးဖို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။

ပြန်ရောက်ပြီးတော့ သူမက ဦးစွာ အိမ်ထဲဝင်ပြီး မိဘတွေနဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့ရဲ့မိသားစုတွေ ရောက်နေတာကို မြင်တော့ သူမက အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဟူက လာခဲ့သည်။

သူမက ခံစားချက်တွေကို လာထုတ်ပြတာ ဖြစ်သည်။ ဟူက တော်တော်လေး လိမ္မာပါးနပ်သည်။ သူမက အစ်မကြီးက တတိယအစ်မ ချောင်ရှီကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိတော့ ချောင်ရှီအကြောင်းကို အဓိက ပြောခဲ့သည်။

ချောင်ရှီက ပျင်းရိတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ မိသားစုခွဲထားပေမဲ့လည်း သူမက အစ်မလတ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ညီမလေး လက်ထပ်တဲ့အခါ လာကူညီရမယ်။ ပြီးတော့ လမ်းတလျှောက် ဒုတိယအိမ်အကြောင်းကိုလည်း ထည့်ပြောခဲ့သည်။ မိသားစုခွဲပြီးကတည်းက ဒုတိယအိမ်က လူတွေက ပထမအိမ်ကို တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူး။ အဖေနဲ့အမေက အကြိမ်အများကြီး ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း သူတို့က မလာခဲ့ကြဘူး။

လုကွေ့ဖန်းက အဖေကြီးလုနဲ့ ချွေ့တို့ရဲ့ အကြီးဆုံးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမက သူတို့ရဲ့ပထမဆုံးကလေး ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်မှာ ပြောပိုင်ခွင့်ရှိခဲ့သည်။ သူမရဲ့အောက်က ညီလေးသုံးယောက်ကလည်း သူမကို လေးစားခဲ့ကြသည်။ သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကျောက်မိသားစုက ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ချမ်းသာတဲ့မိသားစု ဖြစ်သည်။ ယောက္ခမ မရှိတော့ သူမက လက်ထပ်ပြီးကတည်းက အိမ်ကို ချက်ချင်းဦးစီးခဲ့သည်။ အိမ်မှာ အကြီးဆုံးသမီး၊ လက်ထပ်ပြီးတော့လည်း အကြီးဆုံးချွေးမ ဖြစ်တော့ လုကွေ့ဖန်းက အမြဲတမ်း မျက်နှာမြင့်ပြီး အတ္တကြီးသော စရိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဟူ ပြောတာကို ကြားတော့ သူမက စိတ်ဆိုးပြီး မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ပြီးတော့ ဒုတိယအိမ်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ချောင်ရှီ ပျင်းရိတာထက် ဒုတိယအိမ်က ပိုပြီး အဆင့်ကျော်လွန်နေပုံရသည်။ မိသားစုခွဲထားပေမဲ့လည်း ကိုယ့်မိဘတွေကို ဒီလို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တာက ဘယ်တော့မှ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒါက မရိုသေရာ ရောက်သည်။

လုကွေ့ဖန်းက ပြန်ရောက်ပြီးတော့မှ မိသားစုခွဲလိုက်တယ် ဆိုတဲ့ကိစ္စကို သိလိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။ မိသားစုခွဲတာလို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမျိုးမှာ မိဘတွေက သူမကို အသိမပေးခဲ့ဘူး။ သူမက မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေကြီးလုနဲ့ ချွေ့က သမီးရဲ့စရိုက်ကို သိတော့ အသေးစိတ်ကို မပြောပြခဲ့ဘူး။ “သစ်ပင်ကြီးလာရင် အကိုင်းအခက်တွေ ခွဲထွက်သွားတယ်၊ ကလေးတွေလည်း ကြီးလာတော့ ခွဲနေတာ ကောင်းတယ်” လို့ပဲ ပြောခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လုကွေ့ဖန်း၏မျက်လုံးထဲတွင်မူ မိဘများသည် ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ တတိယအိမ်မှ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးတို့သည် အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်သော်လည်း သူတို့၏စရိုက်ကြောင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုသည်ကို သူမ သိသည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှကြာအောင် ပြဿနာရှာခဲ့သော်လည်း ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရရှိခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် အဆင့်ကျော်လွန်နေသည့် ဒုတိယအိမ်က သူမ၏မျက်လုံးထဲ၌ မိသားစုခွဲရခြင်း၏ အဓိကတရားခံ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအရာများသည် မိန် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟုလည်း သူမက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ယောင်းမတွေထဲမှာ လုကွေ့ဖန်းက မိန်ကို မကြိုက်ဆုံးပဲ။

အဲဒီတုန်းက လုမင်ဟိုင် လက်ထပ်ဖို့ စကားပြောတဲ့အချိန်မှာ လုကွေ့ဖန်းက လက်ထပ်ပြီးသား။ သူမက လုမင်ဟိုင်အတွက် မိန်ကို သတို့သမီးအဖြစ် ရွေးထားတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သဘောမတူခဲ့ဘူး။

သူမက မိန်မိသားစုအကြောင်းကို ကြားဖူးသည်။ မိန်ရဲ့စရိုက်ကိုလည်း ကြားဖူးသည်။ မိန်က မိုက်ရိုင်းတဲ့မိန်းကလေးအဖြစ် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်မှာ နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ မိန်ရဲ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကလည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ မိသားစုက ချမ်းသာပြီး အမဲသတ်သမားတွေ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ မိန်ရဲ့စရိုက်ကလည်း မိုက်ရိုင်းတော့ လုကွေ့ဖန်းက ညီလေးလတ်က ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ရင် ဇနီးရဲ့လက်အောက်မှာ နေရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

43 02

တကယ်တော့ မိန်က လက်ထပ်ပြီးတော့ လုမင်ဟိုင်ကို သူမ စကားနားထောင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါက လုကွေ့ဖန်းရဲ့မျက်လုံးထဲက ဖြစ်ရပ်မှန်ပဲ။ အမှန်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းချစ်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်က သူ့ဇနီးကို ချစ်တော့ သူမကို ဦးစားပေးတာက ပုံမှန်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ လုကွေ့ဖန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မိန်က အရမ်းအနိုင်ယူပြီး ကိုယ့်ခင်ပွန်းအပေါ် အနိုင်ကျင့်နေတယ်။

ဒီအကြောင်းကြောင့် သူမက အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါတိုင်း တည့်တိုးရော၊ သွယ်ဝိုက်ပြီးရော မိန်ကို ပြဿနာရှာခဲ့သည်။

မိန်ကလည်း လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ နင်က ငါ့ကို ပြဿနာလာရှာနေရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် အသံတိတ် သည်းခံနေနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ဒီနှစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ မိန်က အမေဖြစ်သွားတော့၊ ပြီးတော့ လုကွေ့ဖန်းက အိမ်ကို တစ်နှစ်မှာ အနည်းငယ်လောက်သာ ပြန်လာတော့ လုမင်ဟိုင်က ကြားထဲကနေ ဝင်ပြီး ဖြန်ဖြေပေးတော့မှ သူတို့နှစ်ယောက် ရပ်သွားခဲ့ကြသည်။

ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်တော့မှ မကောင်းခဲ့ဘူး။

ဒီအကြောင်းကြောင့် လုကွေ့ဖန်းက ဒုတိယအိမ်ရဲ့အဆင့်ကျော်လွန်တဲ့အပြုအမူတွေကို မိန်ရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို တင်လိုက်သည်။

သူမက အစ်ကိုလတ်ရဲ့စရိုက်ကို သိသည်။ သူက မိဘတွေကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါကြောင့် ဒါက မိန်ရဲ့လက်ချက်ပဲ။

*** ***

လုကွေ့ဖန်း ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒုတိယအိမ်မှာ လုကျောင်းယွဲ့နဲ့ ဝူလန် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့သည်။

ဝူလန်က မျက်နှာသစ်ပြီးသွားပြီ။ လုကျောင်းယွဲ့က သူ့လည်ပင်းပေါ်က ရေစက်တွေကို သုတ်ပေးနေသည်။

လုကွေ့ဖန်းက ချက်ချင်းပဲ အပြစ်တင်စကားတွေ စတင်ပြောကြားသည်။ သူမက ရှည်လျားစွာ ပြောခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် မိန်က ဘယ်လောက် အဆိုးမြင်ပြီး ဘယ်လောက် အဆင့်ကျော်လွန်ပြီး မိုက်ရိုင်းတယ်ဆိုတာ ပြောပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမအမေကို ပြန်ပြောပြဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က အပြစ်တင်စကားတွေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သတိပြန်ဝင်လာတော့ သူမက နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားသည်။

သူမက ဒီအဒေါ်ကြီးကို မကြိုက်ဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ လုကွေ့ဖန်းနဲ့ မိန်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေး မကောင်းလို့ သူမက ဒုတိယအိမ်က ကလေးတွေကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။ တွေ့တဲ့အခါတိုင်း မပြုံးရယ်တာကလွဲလို့ ကလေးတွေ တစ်ခုခု မှားယွင်းရင် သူမက သူ့အနေနဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ကို စည်းကမ်းတကျ ဆုံးမခဲ့သည်။

ငယ်ငယ်ကတည်းက လုကျောင်းယွဲ့ကို မိသားစုက ချစ်ခင်ကြသည်။ လုကွေ့ဖန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒုတိယအိမ်က မိသားစုတစ်ခုလုံးက စိတ်ကူးယဉ်နေကြတာ။ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားတာ။ သူမက လုကျောင်းယွဲ့အကြောင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းဘူး။ ဒါကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့က ဒီအဒေါ်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်နိုင်မှာလဲ။

“အဒေါ်ကြီး၊ အဒေါ်ကြီးက လူကြီး ဖြစ်တော့ တူမက ဒီလိုမပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စရဲ့အကြောင်းအရင်းကို မသိဘဲနဲ့ တခြားသူကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့” လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ဆိုးမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဒေါ်ကြီးက ကျွန်မအမေကို ဒီလို ဘယ်လိုပြောရတာလဲ” ဝူလန်ကလည်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လုကွေ့ဖန်းက မောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ စိတ်ဆိုးသွားသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ဝူလန်၊ နင်တို့ရဲ့အမေက လူကြီးနဲ့ စကားပြောဖို့ ဒီလိုသင်ပေးထားတာလား”

“ကျွန်မအမေ ဘယ်လိုသင်ပေးတာလဲဆိုတာက ကျွန်မအမေရဲ့ကိစ္စပါ။ အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး” လုကျောင်းယွဲ့က အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့တဲ့စရိုက်ရှိပြီး အမြဲတမ်း နူးညံ့စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဒီလိုဒေါသတကြီး ပြောဆိုတာက အလွန်ရှားပါးသည်။ ဒီလိုဖြစ်တာက လုကွေ့ဖန်းရဲ့စကားတွေက မိန်ကို ပြစ်တင်ပြောဆိုနေလို့ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမက အဆန်းတကျယ်မထင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရင်က သူမသည် အဒေါ်ကြီးက သူမ၏မိခင်ကို ဒုက္ခပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အသံမထွက်ရဲခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် ယဉ်ကျေးသူဖြစ်သောကြောင့် လူကြီးကြီးများကို ရိုသေရမည်ဟု ခံယူထားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက လူကြီး လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမသည် ဘာမှမပြောသင့်ပေ။ ပြောပါက ရိုသေရာ မရောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အရင်ဘဝက ဖြစ်ခဲ့သော အရာများအားလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ယခုဘဝတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ကိစ္စများစွာ ဖြစ်လာသောကြောင့် သူမသည် အရင်က လုကျောင်းယွဲ့ မဟုတ်တော့ပေ။

43 03

လူတစ်ဦး၏ စရိုက်သည် အလွန်အမင်းနူးညံ့ပျော့ပြောင်းလွန်းပါက မကောင်းကြောင်းကို သူမ သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့်အခါ ပြောဆိုသင့်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာနေခြင်းသည် မကောင်းပေ။ အကြောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက တစ်ဖက်လူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကို ပို၍ဆိုးရွားစေနိုင်သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် ဒေါသထွက်လာပြီး လက်မြှောက်ကာ လုကျောင်းယွဲ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အဒေါ်ကြီးက ရိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အရိုက်ခံရသောအခါ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဝူလန်က “ဝါး” ဆိုပြီး ငိုပြီး လုကွေ့ဖန်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့အစ်မကို ရိုက်တယ်...”

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့မျက်နှာနာတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝူလန်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ အဒေါ်ကြီးက သူမကို ရိုက်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝူလန်က အဒေါ်ကြီးကို တစ်ခုခု လုပ်ရင် နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဆိုးရွားတဲ့အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လုကွေ့ဖန်း၊ နင် ငါ့သမီးကို ရိုက်ရဲတယ်လား”

မိန်သည် အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခူးနေခဲ့သည်။ ပြန်လာသောအခါ အစ်မကြီးက သူမ၏သမီးကို ရိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ဦးနှောက်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး ပြေးလာခဲ့သည်။

မိန်၏စရိုက်သည် မိုက်ရိုင်းပြီး လျင်မြန်သည်။ သူမသည်လည်း ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် လုကွေ့ဖန်း အသင့်မဖြစ်သေးခင်မှာပင် သူမ၏ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ မိန်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ လက်မြှောက်ပြီး သူမကို ရိုက်လိုက်ရင်း ပြောနေသည်။ “နင် ငါ့သမီးကို ရိုက်တယ်၊ ငါ နင့်ကို ရိုက်မယ်၊ နင့်ကို ရိုက်မယ်”

စကားတစ်ခွန်းပြောတိုင်း တစ်ချက် ရိုက်ခြင်းကြောင့် လုကွေ့ဖန်း၏မျက်နှာသည် နီရဲပြီး ဖောင်းကြွလာသည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရုန်းကန်ဖို့ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှေ့မှလူများသည် ဆူညံသံကိုကြား၍ ဘာဖြစ်နေသည်ကို လာကြည့်ကြသည်။

“ဟာ၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ဆူညံသံတွေနဲ့အတူ အဖေကြီးလုနဲ့ ချွေ့၊ ပထမအိမ်မိသားစု၊ တတိယအိမ်မိသားစုတွေ အားလုံး ရောက်လာကြသည်။ အဖေကြီးလုရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးတို့ရဲ့မိသားစုတွေလည်း ရောက်လာကြသည်။

“ကွေ့ဖန်း၊ မင်ဟိုင်ရဲ့ဇနီး၊ နင်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

အဖေကြီးလုရဲ့အစ်မကြီးထျန့်က ဒေါသတကြီးနဲ့ လူတွေကို ဝင်ဆွဲခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ မိန်က အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသည်။ လုကွေ့ဖန်းကတော့ ရိုက်ခံရတော့ ကြောင်သွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာ သူမက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ “အော်” ဆိုပြီး အသံပြုပြီး မိန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

လူတွေ ဒီလောက် အများကြီးရှိတော့ ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးမှာလဲ။ လုကွေ့ဖန်းကို လူတွေက ခိုင်မာစွာ ဆွဲထားကြသည်။ ချွေ့က သမီးကို နှစ်သိမ့်ရင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာမေးတာလဲ။ နင် ပထမဆုံး လုကွေ့ဖန်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်။ လူကြီးတစ်ယောက်က ကိုယ့်တူမကို ရိုက်တယ်။ လုကွေ့ဖန်း၊ နင့်ကို ဘယ်သူ ဒီလိုမျက်နှာပေးလိုက်တာလဲ။ နင့်ကို ငါ့သမီးကို ရိုက်ခွင့်ပေးတာ”

လူများက ဘေးတွင်ရပ်၍ မျက်နှာနီရဲပြီး ဖောင်းကြွနေသည့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ယခုမှ သတိထားမိကြသည်။ ဤသည်မှာ လုကွေ့ဖန်း၏အမှားပင် ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက ကလေးတစ်ယောက်ကို မည်သို့ လက်ဖြင့်ရိုက်ရက်သနည်း။

လုကွေ့ဖန်းသည် ဤမျှအရှက်ရသည်ကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့က မရိုမသေပြောဆိုခဲ့သည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြဿနာကို စတင်ခဲ့သူမှာ ဤမိန်းကလေးလော။ သို့သော်လည်း လူများက မယုံကြည်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုကျောင်းယွဲ့သည် အမြဲတမ်း ပျော့ပျောင်းသောစရိုက်ရှိပြီး အသံကျယ်ကျယ်နှင့်ပင် စကားမပြောသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

43 04

ချောင်ရှီသည် ဤအဒေါ်ကြီးကို အမြဲမုန်းတီးခဲ့သည်။ ယခုတွင်မူ လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သူ့အဒေါ်ကြီး... အဒေါ်ကြီး မှားနေတာလား။ ကျောင်းယွဲ့က ဒီလိုစရိုက်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး”

တခြားလူတွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ဒီအဓိပ္ပာယ်ပဲ ရှိသည်။ လုကွေ့ဖန်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောဆိုသည်။ “ငါက ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရလား”

ချွေ့က သမီး ရိုက်ခံရတာကို မြင်တော့ အရမ်းစိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ချွေးမကို အပြစ်တင်နေရင်း သမီးက လုကျောင်းယွဲ့က ပြဿနာစတာလို့ ပြောတော့ သူမက အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ နင် ဒူးထောက်လိုက်”

“အမေ၊ အမေက ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ ကျွန်မသမီးကို ဒူးထောက်ခိုင်းတယ်။ ဒါက တရားမျှတမှု ရှိသေးလား” မိန်က စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချွေ့က မိန်ကို မကြည့်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “နင် ဒူးထောက်လိုက်”

ချွေ့သည် ဒုတိယသား၏ဇနီးဖြစ်သူက ခေါင်းမာသည်ကို သိသောကြောင့် သူမနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ နင်က ငါ့သမီးကို ရိုက်ခဲ့တယ်။ ငါက နင့်သမီးကို တုန့်ပြန်ပြီး ငါ့သမီးရဲ့ဒေါသကို ပြေစေမည်။ ဤသည်မှာ ချွေ့၏ လက်ရှိအတွေးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့ကမူ ပြောခဲ့သည်။ “သမီး ဒူးမထောက်နိုင်ဘူး”

ချွေ့သည် အမြဲတမ်းနူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြေးမက ဤသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။

အံ့အားသင့်ပြီးတော့မှ သူမက ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

“နင် ဒူးထောက်လိုက်”

“သမီး မဒူးထောက်နိုင်ဘူး။ အဖွား၊ အဖွားက အဒေါ်ကြီး ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ မမေးဘဲနဲ့ ကျွန်မက မှားတယ်လို့ ဘာလို့ ဆုံးဖြတ်ရတာလဲ”

“ဒါက နင့်အမှားပဲ။ သူမက နင့်ရဲ့အကြီးအကဲပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဦးလေးနှင့်အဒေါ်ကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လူကြီးများဖြစ်သောကြောင့် ဘာပဲလုပ်လုပ် ကလေးများက ဘာမှ မပြောသင့်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် “လူကြီး” ဆိုသည့် စကားလုံးက လူတစ်ယောက်ကို တစ်ဘဝလုံး နှိပ်စက်နိုင်သည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏မိသားစုသည် လူကြီးများအတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ အလုပ်လုပ်ရပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်းကို မဖော်ပြရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးနှင့်သားသမီးများ ကွဲကွာပြီး မိသားစုပျက်စီးသည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်လောဟုလည်း တွေးမိသည်။

အမှန်တော့ သူမက အဖေကြီးလုနဲ့ ချွေ့ကို နာကြည်းခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စသည် ဤခံစားချက်ကို ဆက်လက်ဖိနှိပ်ထားရန် မလိုတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ယနေ့တွင် သူမက တရားမျှတသည်ဟု မပြောနိုင်ပါက လူတိုင်းက သူမ၏မိခင်ကို အပြစ်တင်ကြမည်ကို သိနေသည်။

သမီးဖြစ်သူ ကောင်းမွန်စွာ သင်ကြားမခံရခြင်းသည် မိခင်၏အမှားပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မည်သို့ပင်ဖြစ်နေပါစေ မိခင်ကို ဤကဲ့သို့ နာမည်မျိုးနှင့် မနေစေနိုင်ပေ။

ဤလောကသည်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သမီးက မှားပါက သူမ၏မိခင်လည်း မှားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤသို့ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ခွင့် မည်သို့ပေးနိုင်မည်နည်း။

“လူကြီးကို ရိုသေတာက ကျွန်မတို့လို ကလေးတွေ လုပ်သင့်တဲ့အရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးက မေတ္တာမရှိရင် ကလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ် ရိုသေနိုင်မှာလဲ”

အဖေကြီးလုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားဖြတ်ချင်နေချိန်မှာပင် လုကျောင်းယွဲ့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အဒေါ်ကြီးက လာပြီး အမေက ဘယ်လောက် အဆိုးမြင်တယ်။ ဘယ်လို အဖေနဲ့ မိသားစုကို မိသားစုခွဲဖို့ လှုံ့ဆော်တယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လို ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာပွဲကို သွားမကူညီနိုင်အောင် ထိန်းချုပ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဖိုး၊ အဖွား၊ တခြားလူတွေ မသိပေမဲ့ အဖေတို့ မိသားစုခွဲရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အမေတို့ မသိကြဘူးလား။ ကျွန်မတို့ ဘာလို့ မသွားကြတာလဲဆိုတာ မသိကြဘူးလား။ အကယ်၍ အဒေါ်ငယ်က ကျွန်မက တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စကားပြောနေတယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ အဖွားကို ကျွန်မရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို လုယူဖို့ မခြိမ်းခြောက်ခဲ့ရင် ကျွန်မတို့မိသားစု ဒီလိုဖြစ်လာမှာလား...”

43 05

“ကျောင်းယွဲ့၊ ရပ်လိုက်” အဖေကြီးလုက အော်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီလိုဖြစ်နေရင်တောင် ဘေးကလူတွေက အကြောင်းအရာကို အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ကြသည်။ ပထမအိမ်နဲ့ တတိယအိမ်က လူတွေက ဒီကိစ္စကို သိတော့ အဆင်ပြေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အဖေကြီးလုရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးတို့ရဲ့မိသားစုတွေက မသိကြဘူး။ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။ ဒုတိယအိမ်က တိတ်တိတ်လေး မိသားစုခွဲတာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ။

အဒေါ်က ကိုယ့်တူမရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို လုယူတာလား။

ငိုနေတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဒီကလေးမလေးက သနားစရာကောင်းတယ်လို့ သူတို့ ခံစားကြရသည်။ အဖေကြီးလုနှင့် ချွေ့တို့သည်လည်း ဤသို့ မလုပ်သင့်ပေ။ လုကွေ့လီသည် ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်ကြောင်း အရင်ကတည်းက လူအများက ပြောနေကြသည်။ ဤမိဘနှစ်ဦးသည် သူမကို ရတနာတစ်ခုသဖွယ် သဘောထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သားနှင့်အဖေကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ယခုလည်း ဤကဲ့သို့ကိစ္စမျိုး ထပ်မံဖြစ်ပွားလာပြန်သည်။

မိန်သည် သမီးကို သူမ၏နောက်သို့ ဆွဲထားပြီး လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရပ်ခိုင်းရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ကျောင်းယွဲ့ ပြောတာ မမှန်ဘူးလား။ နင်တို့က အရမ်းအနိုင်ကျင့်ကြတယ်”

မိန်၏မျက်လုံးများသည် အလွန်ထက်မြက်နေပြီး သူမ၏စကားကြောင့် အဖေကြီးလုနှင့် ချွေ့တို့သည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

“နင်တို့က အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်။ နင်တို့က တခြားသူရဲ့ သည်းခံမှုကို အရှက်မဲ့တဲ့အရာအဖြစ် သဘောထားကြတယ်။ အဒေါ်က တူမရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို လုယူပြီး အဘိုးနဲ့အဘွားက အဒေါ်အတွက် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေကို တူမရဲ့မိဘတွေက လုပ်ပေးဖို့တောင် တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဒီလောက်ဆိုရင် ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာလည်း တစ်ယောက်ယောက်က ခွေးလို မျက်နှာချိုသွေးပြီး ငါတို့ကို အပြစ်တင်နေတယ်။ ငါ မေးချင်တာက ငါတို့ ဘာများမှားနေလဲ”

ချွေ့သည် ပြောချင်နေဆဲမှာပင်... “ဟူ၊ နင်...”

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့သည် ဒုတိယသား လုမင်ဟိုင် ဒီဘက်သို့ လာနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယသား၊ နင်က နင့်ဇနီးကို လာထိန်းချုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

မိန်က ခေါင်းမော့ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ဘာလာထိန်းချုပ်မှာလဲ။ ငါပြောတာ ဘယ်နေရာမှာ မှားနေလို့လဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် အပြင်မှ ပြန်လာသဖြင့် ခေါင်းများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဘယ်နေရာတွင် မှားနေသည်၊ မှန်နေသည်ကို သူ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

ချောင်ရှီသည် အဖေကြီးလု၊ မိဘနှစ်ပါးနှင့် လုကွေ့ဖန်းတို့ကို ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာနေသည်။ သူမသည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဒုတိယအိမ်ဘက်ကို ဝင်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် မည်မျှ အပြစ်ကင်း၍ သနားစရာ ကောင်းသည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ လူကြီးကို ရိုသေမှုမရှိသည့် အပြုအမူမှာလည်း မတတ်သာ၍ ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် အဖေကြီးလု၊ မိဘနှစ်ပါးနှင့် လုကွေ့ဖန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး...

“အဖေ၊ အမေ၊ အစ်မကြီး၊ မင်တို့ ဘာတွေလုပ်ချင်နေကြတာလဲ” မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယသား...”

“ညီမလေးကို မကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ငါပဲ။ မင်းတို့မှာ တစ်ခုခု မကျေမနပ်ဖြစ်ရင် ငါ့ကို လာပြောလို့ရတယ်။ ဘာလို့ ငါ့သမီးနဲ့ ဇနီးကို ဒုက္ခပေးရတာလဲ”

လုမင်ဟိုင်၏ စကားသံသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူသည် အဖေကြီးလုကို ကြည့်ကာ ပြောရင်း အသက်ရှူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ အသံထွက်လာသည်။ “အဖေ၊ အဲဒီနေ့က ငါ မိသားစုခွဲတဲ့အခါ ငါပြောတဲ့စကားက မရှင်းသေးဘူးလား။ လုပ်သင့်တဲ့ကိစ္စကို ငါ တစ်ခုမှ မလျော့ဘူး။ တခြားကိစ္စတွေကတော့...”

“မင်းတို့ ပြန်လိုက်တော့။ နောက်ပိုင်း ဒီဘက်ကို သိပ်မလာနဲ့။ မကြာခင်မှာ ငါ ခြံစည်းရိုးကို ဆောက်လိုက်မယ်။ မင်းတို့မှာ တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို လာပြောလို့ရတယ်။ သတိထား၊ ငါ့ကိုပဲ လာပြော”

“ဒုတိယသား...”

“ပြီးတော့ အစ်မကြီး။ အစ်မကြီးက အိမ်ထောင်ပြုပြီးသား။ ငါတို့မိသားစုလည်း ကွဲပြီးသား။ နောက်ပိုင်း ငါအိမ်ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့”

“ဒုတိယသား၊ နင့်ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ခွေးက စားသွားပြီလား။ နင်က နင့်အစ်မကြီးကို ဒီလိုဘယ်လို ပြောရတာလဲ” လုကွေ့ဖန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

43 06

လုမင်ဟိုင်က သည်းခံတဲ့အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ သူက အစ်မကြီးက သူ့ဇနီးကို ဘယ်လို ပြဿနာရှာတတ်လဲ ဆိုတာ မမေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုငြိမ်းချမ်းစေဖို့ သူက အမြဲတမ်း ဝင်ဖြန်ဖြေပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့သည်းခံမှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ဒီနေ့က လုကွေ့ဖန်းကပဲ ပြဿနာစတာ။ သူမက သူ့သမီးကိုတောင် ရိုက်ခဲ့တယ်။

မျက်နှာနီရဲပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့သမီးကို ကြည့်လိုက်တော့ လုမင်ဟိုင်က မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နင် ပြန်လိုက်တော့”

လုကွေ့ဖန်းက တစ်ခုခု ပြောချင်နေတုန်းမှာပဲ အဖေကြီးလုရဲ့အစ်မကြီးထျန့်က သူမကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ချွေးမနှစ်ယောက်နဲ့ အဖေကြီးလုရဲ့ညီလေးမိသားစုက အမျိုးသမီးတွေကလည်း ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးကြသည်။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ဘာမှ မပြောကြနဲ့တော့။ အခု အားလုံးက စိတ်ဆိုးနေကြတော့ ရှင်းပြလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အားလုံး ပြန်လိုက်ကြတော့။ ရှေ့မှာ အလုပ်တွေ ရှိနေသေးတယ်။ အချိန်မကုန်ရအောင်”

အားလုံးက ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဒုတိယအိမ်က လူတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ဖခင်ရဲ့စိတ်ပျက်နေတဲ့အမူအရာကို မြင်တော့ ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။ “အဖေ၊ ဒါက သမီးကြောင့်ပါ။ အကယ်၍ သမီးသာ...”

လုမင်ဟိုင်က သမီးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ကျောင်းယွဲ့က မမှားဘူး။ နင့်အဖိုးနဲ့အဖွားတို့က မှားတာ”

“ဒါပေမဲ့...”

လုကျောင်းယွဲ့က ဖခင်က ဒီလိုခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ခြံစည်းရိုးကို ဆောက်မယ်လို့တောင် ပြောခဲ့တာ မထင်ထားပေ။ ဒါက တစ်ဖက်နဲ့လုံးဝ ခွဲလိုက်တဲ့သဘောပဲ။ ဒီနေရာက ကျေးလက်ဒေသ၊ လူတွေရဲ့တံတွေးနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့နေရာ။ သားက မိဘတွေနဲ့ ဒီလိုအဆက်အသွယ်ဖြတ်တာကို လူတွေက အပြစ်တင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖခင်က သူမအတွက် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့သည်။

“တော်ပြီ၊ အများကြီး မစဉ်းစားနဲ့တော့။ အဖေက အရင်ကတည်းက ဒီလိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ။ အခုတော့ ဆင်ခြေပေးစရာ မလိုတော့ဘူး”

လုမင်ဟိုင်က လုကျောင်းယွဲ့ထက် ပိုပြီး အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်ခဲ့သည်။ ညီမလေးနဲ့ တုလျန် လက်ထပ်ပြီးသွားရင် တုလျန်က လုမိသားစုရဲ့တရားဝင်ယောက်ဖ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက အိမ်ကို မကြာခဏ လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုနေရမှာလဲ။ မိသားစုခွဲထားပေမဲ့ အားလုံးက တစ်အိမ်တည်းမှာ နေကြတော့ မြင်ရမှာ၊ တွေ့ရမှာက မလွဲမသွေပဲ။

လုမင်ဟိုင်က ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ အခုချက်ချင်း အိမ်ပြောင်းတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့နဲ့ ခြံစည်းရိုးခြားတာက သူ မလုပ်ရဲသေးဘူး ဖြစ်နေသည်။ ယခုတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် သူက နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က တစ်ခုခု ပြောချင်နေတုန်းမှာပဲ မိန်က သူမရဲ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

“တော်ပြီ၊ အမေက နင့်အတွက် ရေခပ်ပေးမယ်။ မျက်နှာကို မြန်မြန် ဆေးလိုက်။ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် လူတွေကို မျက်နှာပြလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်အဖေက ကလေးမဟုတ်ဘူး။ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ရှိတယ်။ နင်က လူကြီးတွေရဲ့ကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့က မိန်နောက်ကနေ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီနဲ့ လုကွမ်းကျိ ပြန်ရောက်လာတော့ နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီက ပိုပြီး သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ သူက အဖေရဲ့ခြံစည်းရိုးဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ ခိုင်မာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူက ပထမအိမ်နဲ့ အဒေါ်ကြီး လုကွေ့ဖန်းကို အရမ်းမကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို မျက်ရိပ် မျက်ကဲပြလိုက်တော့မှ သူ ရပ်သွားခဲ့သည်။

ညနေ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ လုကွမ်းကျိက လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့အခန်းထဲကို လာခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ ငါဒီဒေါသကို ဘယ်လိုမှ မကျေနိုင်ဘူး။ အဒေါ်ကြီးကို လူခေါ်ပြီး သွား သင်ခန်းစာပေးလိုက်ရမလား”

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရပ်လိုက်၊ နင်က လောင်းကစားရုံကို မကြာခင် သွားတော့ ဒီလိုအရာတွေ သင်ယူလာတာလား။ နင်က ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် အစ်မ နင့်ကို သွားခွင့်မပေးတော့ဘူး”

43 07

လုကွမ်းကျိက စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ဆိုလာသည်။ “အစ်မ၊ အဒေါ်ကြီးက တကယ် အဆင့်ကျော်လွန်နေပြီ။ အရင်က အမေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ဒီနေ့တော့ အစ်မကို ရိုက်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ အစ်မက နင်က အစ်မကို ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးက လူကြီးပဲ။ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ဆက်ဆံရေးကို မကြည့်ရင်တောင် အဖေရဲ့မျက်နှာကိုတော့ ကြည့်ရမယ်။ အဖေက သိရင် ဘယ်လိုနေမှာလဲ။ အဖေက အခု စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ”

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်မိသားစုပဲ။ ဒီလိုဆက်ဆံရေး တင်းမာတာက လုမင်ဟိုင်အတွက် မကောင်းဘူး။ တစ်ညလုံး သူ ဘာစကားမှ မပြောခဲ့တာကို မြင်ခဲ့ရသည်။

“သိပါပြီ၊ အစ်မက ငါပြောတာကို အရေးမလုပ်ပါနဲ့”

သူက ပါးစပ်က ဒီလိုပြောနေပေမဲ့ လုကွမ်းကျိက ဒီစိတ်ကူးကို မစွန့်လွှတ်သေးဘူး။ သူ့အစ်မက တစ်သက်လုံး တစ်ခါမှ မအရိုက်ခံရဖူးဘူး။ အခုတော့ အဒေါ်ကြီးကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။

*** ***

ပထမအိမ်မှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပြီးတော့ အဖေကြီးလုရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးတို့ရဲ့မိသားစုတွေလည်း မနေရဲကြတော့ဘူး။

ပြန်တော့ အဖေကြီးလုရဲ့အစ်မကြီးထျန့်က မိဘနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကံကောင်းတာက ဒီနေ့ လာတာက မိသားစုဝင်တွေပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မိသားစုခွဲတာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာနေပြီ။ သူမက အဖွားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူမက ဘာမှ မပြောတာ ကောင်းသည်။

ပထမအိမ်က ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက သူတို့ကို လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

ချွေ့က ရေအေးနဲ့ လုကွေ့ဖန်းရဲ့မျက်နှာကို သုတ်ပေးနေသည်။ လုကွေ့ဖန်းက နာကျင်မှုကြောင့် အံကြိတ်နေပြီး မေးနေသည်။ “အမေ၊ ကျောင်းယွဲ့ ပြောတဲ့ကိစ္စက တကယ်လား”

ချွေ့က ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ အသံတိတ်နေခဲ့သည်။

လုကွေ့ဖန်းက ဒီအမူအရာကို မြင်တော့ ဘာမှ မသိဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားပြီး ဘာတစ်ခုခု စဉ်းစားမိလဲ မသိဘူး။ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဟူ၊ နင် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတယ်”

ဒီအပြုအမူကြောင့် ချွေ့က ခန်ကုတင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက တည်ငြိမ်သွားတော့ အမြန်ဆုံး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ အကြီးဆုံးချွေးမအကြောင်းကို ဘာလို့ ပြောရတာလဲ”

ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အဖေကြီးလုက ဘာမှ မပြောပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒီလိုပဲ။

လုကွေ့ဖန်းက အရင်က ဟူ သူမကို ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို ပြောပြလိုက်ပြီး “သူမက တစ်ဝက်တည်း ပြောပြခဲ့တာ။ သူမ လှုံ့ဆော်တဲ့စကားတွေကိုသာ မယုံခဲ့ရင် ကျွန်မက မိန်ကို ပြဿနာရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့လည်း ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကွေ့ဖန်းက အရှက်ရပြီး သေချင်နေပြီ။ သူမက ဒီလောက်အသက်ကြီးလာတော့မှ ဒီလိုမျိုး ရှုံးနိမ့်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်။ အဖွားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလတ်က ရိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ မိန်ကို မုန်းတာက ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဓိက တရားခံ ဟူကိုလည်း သူမ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချွေ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ အကြီးဆုံးချွေးမက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး။

“ကွေ့ဖန်း၊ နင်က လွဲမှားစွာ နားလည်နေတာလား။ အကြီးဆုံးချွေးမက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး”

လုကွေ့ဖန်းက တစ်ခုခု ပြောချင်နေတုန်းမှာပဲ ဟူက အိမ်တံခါးကနေ ဝင်လာပြီး မျက်နှာမှာ စိတ်မကောင်းတဲ့အမူအရာနဲ့ ပြောသည်။ “အစ်မကြီး၊ အစ်မက ကျွန်မကို လွဲမှားစွာ နားလည်နေတာ။ ကျွန်မက လှုံ့ဆော်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး”

“မလှုံ့ဆော်ချင်ရင် နင်က တစ်ဝက်တည်း ပြောတာလား။ ငါ မိန်ကို ပြဿနာရှာတော့ နင် ဘာလို့ ငါ့ကို မဆွဲထားတာလဲ” လုကွေ့ဖန်း၏ စရိုက်ကြောင့် သူမသည် ကိုယ်တိုင်မှားနေလျှင်ပင် မှားသည်ဟု မထင်ပေ။ ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့် အပြစ်တင်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ဤမျှအရှက်ရစရာ မဖြစ်တော့ပေ။

ဟူက ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။ သူမက မပြောချင်ဘဲနဲ့ ပြောသည်။ “အစ်မကြီး၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကျွန်မက အစ်မကြီးကို ဘယ်လိုပြောရမှာလဲ။ တခြားလူတွေ ကြားသွားရင် ကျွန်မက ညီမလေးအကြောင်းကို ပြောနေတယ်လို့ ပြောကြမှာပဲ”

ဤသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

အဖေကြီးလုနှင့် ချွေ့တို့သည် ဘာမျှမပြောသော်လည်း သူတို့၏အမူအရာက ဟူ ပြောသည်ကို သဘောတူနေသည်။ အိမ်ထဲမှ လူငါးယောက်တွင် သုံးယောက်က ဟူ၏ဘက်၌ ရှိနေသောကြောင့် လုကွေ့ဖန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမက ဘာမျှ မငြင်းခုံနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် လွယ်လွယ်ယုံတတ်သူတစ်ယောက်ဟု ပြောဆိုနိုင်မည်လော။ သူမတွင် မိန်အပေါ် ဒေါသများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သောကြောင့် အခွင့်အရေးရလျှင် သူမကို နင်းခြေလိုသည့်စိတ်ဖြင့် အကြောင်းအရင်းကိုပင် မစဉ်းစားဘဲ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုနိုင်မည်လော။

ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

******

44 01

အခန်း 44 ဖော်ထုတ်ခံရရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့

လုကွေ့ဖန်းက ဒီချွေးမကြီးက ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုက သူမအပေါ် သုံးလေ့မရှိဘဲ သူမကို နူးညံ့ပြီး ရိုသေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လုကွေ့ဖန်းက ဘာမှ မကောင်းဘူးလို့ မခံစားခဲ့ရပေ။

သူမ စဉ်းစားကြည့်တော့ လူတစ်ဦး ဉာဏ်ကောင်းခြင်းသည် ကောင်းသည့်အရာပင်။ သူမ၏အစ်ကိုကြီးက အလွန်ရိုးသားသောကြောင့် ဉာဏ်ကောင်းသောဇနီးတစ်ဦးက ကူညီထောက်ပံ့ပေးပါက ကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းမှုကို သူမအပေါ် အသုံးပြုလာသောအခါတွင်မူ သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် လက်ထပ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို အလွန်အမင်းမပြတ်ချင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ယခု မိသားစုခွဲထားသော်လည်း မိဘများသည် ပထမအိမ်နှင့် နေကြသောကြောင့် လုကွေ့ဖန်းသည် ဟူကို အလွယ်တကူ ရန်မလိုချင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဟူကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နင်က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီး ငါလိုလူအတွေကို ဒီထဲကို ဝင်လာဖို့ပဲ စောင့်နေသလိုပဲ ငါ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ငါ့မိဘတွေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ချစ်တော့ ဒီရှုံးနိမ့်မှုကို ငါ လက်ခံလိုက်တယ်”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထရပ်၍ ချွေ့နှင့် အဖေကြီးလုကို ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ အမေ၊ သမီး အရင်ပြန်လိုက်တော့မယ်။ ဒီလိုဖြစ်သွားတာမို့ သမီး ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး”

ချွေ့က သူမကို ရပ်ရန် အကြိမ်အများအပြား ပြောခဲ့သော်လည်း သူမက မရပ်ခဲ့ပေ။

လုကွေ့ဖန်း ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် အဖေကြီးလု၊ ချွေ့နှင့် လုမင်ချွမ်းတို့က ဟူကို ကြည့်နေကြသည်။

ဟူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မကောင်းသည့်အမူအရာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်စကား ပြောဆိုခဲ့သည်။ “အစ်မကြီးက ကျွန်မကို ဒေါသထွက်နေပြီ။ ဒါက ကျွန်မ ပါးစပ်စည်းကမ်းမရှိလို့ ဒီလိုဖြစ်ကုန်တာ”

တကယ်ဆို ချွေ့ သို့မဟုတ် လုမင်ချွမ်းက သူမကို စကားနှစ်ခွန်းလောက် နှစ်သိမ့်ပေးသင့်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမှ အသံမထွက်ခဲ့ကြပေ။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဟူ၏အမှားမှာ သူမသည် အလုပ်များကို အလွန်အမင်း အသေးစိတ်လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်လှမ်းလှမ်းပြီးတိုင်း နောက်ထပ်လှမ်းရမည့် ခြေလှမ်းများကိုပါ စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် လူများကို ရန်မလိုစေရန် သတိထားတတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့လူမျိုးသည် ချောမွေ့စွာ ပြုမူနေထိုင်နိုင်သော်လည်း တုပထားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြီးပြည့်စုံသောလူဟူ၍ မရှိသောကြောင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် မည်သူမှ လူအမဟုတ်ပေ။ တုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ရန် လူလဲလိုက်သည့်ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးတွင် ဟူသည် လုပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဟူက မိမိကိုယ်ကို ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာဖုံးသည် အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမက မိမိကိုယ်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် လုကွေ့ဖန်း၏စကားများသည် သူမ၏မျက်နှာကို လက်သီးကြီးကြီးဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သံသယ၏မျိုးစေ့သည် အမြစ်တွယ်သွားပြီး အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

*** ***

ထိုအချိန်က လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်သာ နီရဲနေသော်လည်း ညဘက်ရောက်သောအခါ ဖောင်းကြွလာသည်။

44 02

သူမ၏ပါးပေါ်တွင် လက်ဝါးကြီးကြီးရာက ထင်နေသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုဝင်များက ဤအရာကိုမြင်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဒေါသထွက်ကြသည်။

မိန်သည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သမီးအတွက် ကြက်ဥပြုတ်အနည်းငယ်ကို ပြုတ်ပေးသည်။ သူမသည် ယောင်ယမ်းခြင်းကို လျှော့ချရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုစေခဲ့သည်။

နာကျင်မှုနှင့် ယောင်ယမ်းခြင်းကို သည်းခံပြီး စမ်းကြည့်သောအခါ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လက်ရာမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် လုကွေ့လီ၏ မင်္ဂလာပွဲနေ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့တွင် လုမိသားစုသည် အလွန်စည်ကားနေပြီး ရွာထဲမှ လုမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သောသူများလည်း မင်္ဂလာပွဲသို့ လာရောက်ကြသည်။

မနက်ပိုင်းမှစ၍ ထမင်းဟင်းပွဲများ စတင်ကျွေးမွေးပြီး ညနေပိုင်းရောက်သောအခါ တုမိသားစုမှ သတို့သမီးကို လာခေါ်ကြသည်။

တုမိသားစုက မြင်းလှည်းတစ်စီးနဲ့ လာခဲ့သည်။ တုလျန်က အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြုံးနေသောမျက်နှာနှင့် မြင်းလှည်းကို မောင်းလာခဲ့သည်။ သူ့နောက်ကနေ သူ့သူငယ်ချင်းတွေလည်း အများကြီး ပါလာခဲ့သည်။ ဒီစာသင်သားတွေက ပုံစံမျိုးစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွာသားတွေကြားမှာ ထင်ရှားနေသည်။

ဘေးက ထမင်းစားနေတဲ့ရွာသားတွေက အားလုံးက လုကွေ့လီက အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ပြောနေကြသည်။ ဒီတုမိသားစုကလူက သူမရဲ့ဘယ်နေရာကို သဘောကျလဲဆိုတာ မသိဘူး။

တုမိသားစုက သတို့သမီးကို ခေါ်သွားတော့ လုမိသားစုက ဆက်ပြီး စည်ကားနေသည်။ အဖေကြီးလုနဲ့ သားဖြစ်သူ လုမင်ချွမ်းက မျက်နှာနီနီရဲရဲနဲ့ ထွက်လာပြီး လူတွေကို ဆက်ပြီး စားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။

ရှေ့က စည်ကားနေတာနဲ့ မတူဘဲ ဒုတိယအိမ်က အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဒီနေ့ လုမင်ဟိုင်က တိုဖူးရောင်းဖို့ အပြင်မထွက်ဘူး။ လုကွမ်းယီလည်း စိုက်ခင်းကို မသွားဘူး။ လုကွမ်းကျိလည်း ဒီနေ့ လောင်းကစားရုံကို မသွားဘူး။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက လုကျောင်းယွဲ့ကို သတိထားပြီး စောင့်ရှောက်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ပထမတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဝူလန်က ပြောလိုက်တော့မှ ဘာလို့ဆိုတာ သိသွားသည်။

“အစ်ကိုကြီးက နင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ရှေ့အိမ်ကကိစ္စတွေကို နင့်ကို မပြောခိုင်းဘူး”

ဤသို့ မေးမြန်းခြင်းမှာ မိသားစုက လက်ထပ်ပွဲ လုယူခံရသည့်ကိစ္စကို သူမက စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုလျန်သည် အခြားလူများ၏အမြင်တွင် အကောင်းဆုံး ခင်ပွန်းလောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့လုံး လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် သူမ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်မှသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း မိသားစုက ဤသို့ပြုမူနေသောကြောင့် သူမသည် အမှန်တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခြင်းလားဟု တွေးရင်း မိမိကိုယ်ကိုပင် သံသယဝင်လာသည်။

တစ်ယောက်တည်း ခန်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ပြတင်းပေါက်မှ လကိုကြည့်ရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမနှင့် တုလျန်တို့၏ အရင်ဘဝအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တုလျန်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးဟု ပြောခြင်းမှာ မဟုတ်ပါ။ သူမသည် တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က သူတို့နှစ်ဦးသည် ချိုမြိန်ပျော်ရွှင်သောအချိန်များကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က တုလျန်သည် သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းခဲ့သည်။ သူသည် စာအုပ်များဖတ်ရ၍ အလွန်အလုပ်များသော်လည်း သူမနှင့်အတူရှိရန် အချိန်ယူပေးခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်ခုံးမွှေးရေးဆွဲခြင်း၊ အနီရောင်လက်ရှည်ဝတ်ဆင်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ တုလျန်သည် သူမကို စာရေးစာဖတ်ပင် သင်ပေးခဲ့သည်။

အရာများသည် အလွန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုအချိန်က ချိုမြိန်ပျော်ရွှင်သော မိမိကိုယ်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ တုမုဆိုးမက သူမ၏အရည်အချင်းကို စတင်ပြသလာသည့် အချိန်အထိပင်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် တုမုဆိုးမကို လေးစားခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် တစ်နှစ်နီးပါးခန့် သည်းခံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုမုဆိုးမ၏ ရုပ်ရည်အမှန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှ တုမုဆိုးမသည် တုလျန်အပေါ် မည်ကဲ့သို့သော စိတ်ထားမျိုးရှိသည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ၏မှီခိုရာဖြစ်သော မိန်မိသားစု ပျက်စီးသွားသောအခါ တုမုဆိုးမသည် တုလျန်ကို မျက်နှာထောက်ထားပြီး သူမအပေါ် အလွန်အမင်း မဆိုးခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမကို အိမ်အလုပ်များ စတင်သင်ယူစေခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူမကို အိမ်အလုပ်များ လုပ်စေရုံသာမက စိုက်ခင်းအလုပ်များကိုပါ လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

44 03

သူမက တုလျန်ကို တိုင်တန်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးခဲ့သည်။ တုလျန်ကို စိတ်မရှုပ်ထွေးစေရဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း နုံအခဲ့ပြီး သူမပြောသည့်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။ တုလျန်၏စိတ်ကို မရှုပ်ထွေးစေလိုသလို သူ၏အနာဂတ်ကို ထိခိုက်စေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တုလျန်သည် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မိသားစု၏ အခြေအနေများမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး အိမ်တွင် အမြဲတမ်း ဆူညံနေခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့်မိခင်တို့က သူမထံ ပစ္စည်းများ လာရောက် ပို့ဆောင်သည့်အခါတိုင်း သူမသည် သူတို့၏မျက်နှာများ ပိုမိုညှိုးနွမ်းလာသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဤအချိန်တွင် တုမုဆိုးမသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကို တုလျန်နှင့် အခန်း တစ်ခန်းတည်းတွင် မအိပ်ခိုင်းတော့ပေ။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သူ့စိတ်ကို မရှုပ်ထွေးစေရန်နှင့် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို အားကုန် မသွားစေရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သားရှေ့တွင်မူ မပြောရဲပေ။ သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့်သာ သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ တုမိသားစုသည် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် တုလျန်နှင့် အခန်းခြား၍ နေခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ဆက်ဆံရေးသည် ထိုအချိန်ကတည်းက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ တုလျန်သည် ပိုမိုအလုပ်များလာပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခြင်းလည်း ပို၍ ရှားပါးလာသည်။ စာသင်သားစာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်းနှင့် ပညာရှင်အဆင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်းမှာ မတူညီပေ။ တုလျန်သည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ခရီးများ မကြာခဏ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကဗျာရွတ်ပွဲများတွင် မကြာခဏ ပါဝင်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ထွက်သွားပါက တစ်လ၊ နှစ်လခန့်အထိ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

သူမသည် အိမ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရရှိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် တုလျန်၏မျက်လုံးထဲမှ သူမကို ကြည့်သည့်အကြည့်သည် ပိုမိုအေးစက်လာပြီး မုန်းတီးမှုများပင် ပါဝင်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် မှန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မှန်ထဲမှလူသည် အရင်က လုကျောင်းယွဲ့ မဟုတ်တော့ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

မှန်ထဲမှ သူမသည် ဖြူဖျော့ပြီး ခြောက်သွေ့နေကာ ရေဓာတ်ဆုံးရှုံးနေသည့် ပန်းတစ်ပွင့်နှင့်တူသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူ ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ကာ မီးပိတ်ရန် ခန်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။ ပြီးနောက် အနားယူရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင် ထိုလူနှင့် သူမသည် ဘာမျှမဆိုင်တော့ပေ။ ဘာမျှမဆိုင်သောကြောင့် သူ့ကို စဉ်းစားနေစရာမလိုတော့ပေ။

*** ***

လုကျောက်ရှင်းက အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေသည်။ ပဟေဠိဖြစ်နေတဲ့ စည်သံတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားတော့မှ သူမရဲ့နှလုံးက ဒုန်းခနဲ ကျသွားခဲ့သည်။

အဒေါ်ငယ်က နောက်ဆုံးတော့ တုလျန်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပြီ။

သူမက ဒါကို သည်းမခံနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်ခဲ့ဘူး။

ချောင်ရှီက ဝုန်းဆိုပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်သူ့ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလဲ။ အပြင်မှာ လူတွေက စားနေကြတယ်။ မြန်မြန် ထွက်ပြီး စားလိုက်တော့”

လုကျောက်ရှင်းက သူမအမေကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအမေသာ မဟုတ်ရင် အခု လက်ထပ်သွားတာ သူမ ဖြစ်နေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမအမေက သူမကို အရမ်းတင်းကျပ်ခဲ့လို့ သူမက ဘာမှ လုပ်လို့ မရခဲ့ဘူး။

“ဒီလိုအကြည့်နဲ့ နင့်အမေကို မကြည့်နဲ့။ နင်က အနာဂတ်မှာ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်။ ဒီလိုလူဆိုးတစ်ယောက်အတွက် နင်က စိတ်ပူနေတာလား”

လုကျောက်ရှင်းက ချောင်ရှီရှေ့မှာ အမြဲတမ်း သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမက မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမက “ဝှစ်” ဆိုပြီး ထရပ်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “တုလျန်က လူဆိုးမဟုတ်ဘူး။ သူက အရည်အချင်းရှိတယ်။ သူက စာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်။ ဒီဆယ်မိုင်ပတ်လည်မှာ ဘယ်လူငယ်က သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မလဲ”

ချောင်ရှီက “နင် နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားကို ပြောပြီပဲ” ဆိုတဲ့အကြည့်နဲ့ သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက လူဆိုးဟုတ်မဟုတ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင်က ငါ့သမီးဖြစ်လို့ နင့်ကို ငါ ထိန်းချုပ်လို့ရတယ်။ နင်က မစားချင်ရင် မစားနဲ့တော့”

44 04

ပြောပြီးတော့ သူမက လှည့်ထွက်သွားပြီး “ဝုန်း” ဆိုပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

*** *** ***

ဒီအချိန်မှာ တုမိသားစုကလည်း လုမိသားစုလိုပဲ စည်ကားနေသည်။

တုမုဆိုးမက လူကောင်း မဟုတ်ပေမဲ့ တုလျန်က အရည်အချင်းရှိလို့ ရွာကလူတွေက အားလုံးနီးပါး လာကြသည်။

ခြံထဲမှာ ထမင်းစားပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ နေရာမလောက်လို့ ခြံတံခါးအပြင်မှာတောင် စားပွဲအနည်းငယ် ထားထားသည်။ အိမ်အနောက်ဘက်က အခန်းကို ရှင်းလင်းထားပြီး စားပွဲတစ်ခု ချထားသည်။ တုလျန်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက ဒီမှာ ထိုင်ပြီး သောက်နေကြသည်။

တုလျန်လည်း ရှိနေသည်။

အပြင်မှာ သွားပြီး ဧည့်သည်တွေကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး နှုတ်ဆက်တော့ သူက နည်းနည်းလေး မူးနေပြီ။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို ဆက်သောက်ခိုင်းသည်။ “ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာလေးခု ရှိတယ်၊ ဒီနေ့က အပျော်ရွှင်ဆုံးနေ့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သောက်ရမယ်။ သောက်ရုံမက မူးအောင် သောက်ရမယ်”

တုကျွမ်းအာက တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ အတွင်းကို အကြိမ်အများကြီး ကြည့်နေသည်။ တုမုဆိုးမက အရက်ဖိုးကို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ တစ်ကြောင်း၊ တုလျန် မူးပြီလား ဆိုတာကို ကြည့်ချင်တာ တစ်ကြောင်း။ အပြင်က ဧည့်သည်တွေက ပြန်သွားတော့မှ အနောက်ဘက်က အခန်းမှာ ဆက်သောက်နေကြပြီးတော့မှ ရပ်သွားကြသည်။

တုလျန်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲပြီး တုလျန်ကို နှုတ်ဆက်သွားကြသည်။ ဒီအချိန်မှာ တုလျန်က စားပွဲပေါ်မှာ မူးပြီး လဲကျနေပြီ။

တုမုဆိုးမနဲ့ တုကျွမ်းအာတို့က ဝင်လာပြီး တုလျန်ကို တွဲပြီး အိမ်ရှေ့က အခန်းကို ခေါ်သွားကြသည်။

လုကွေ့လီက ခေါင်းစွပ်ကို စွပ်ထားပြီး ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ တကယ်တော့ သူမက မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတို့သမီးက ခေါင်းစွပ်ကို ဖယ်ပြီးမှ ခန်ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလို့ရသည်။ ဒါကြောင့် သူမက အတင်းအကြပ် သည်းခံနေရသည်။

ရုတ်တရက် ခြေသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရတော့ သူမက နည်းနည်း စိုးရိမ်လာသည်။ သူမရဲ့နှလုံးက ဒုန်း ဒုန်းနဲ့ ခုန်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူမရှေ့မှာ မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့မျက်နှာ ဖြစ်သည်။

သူမက အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ သူမရှေ့ကလူက သူမရဲ့ယောက္ခမ တုမုဆိုးမ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိသွားသည်။

“အမေ...” လုကွေ့လီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ခေါ်လိုက်သည်။

တုမုဆိုးမက မျက်လုံးမှေးမှေးလေးနဲ့ အင်းလို့ ပြောလိုက်ပြီး တုကျွမ်းအာက တွဲထားတဲ့ တုလျန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“နင့်ယောင်းမ ကူညီပေးလိုက်။ လျန်က မူးနေပြီ”

လုကွေ့လီက “ဟုတ်” လို့ အမြန်ဆုံး ပြောလိုက်ပြီး ခန်ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး တုလျန်ကို တွဲဖို့ ရှေ့ကို သွားလိုက်သည်။ တုကျွမ်းအာက သူမရဲ့လက်ကို လွှတ်လိုက်တော့ သူမက လဲကျမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တုမုဆိုးမက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူတို့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

“အေးအေးဆေးဆေး လုပ်၊ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်။ နင့်ခင်ပွန်း လဲကျရင် နင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ပြီးတော့ တုကျွမ်းအာကို လှည့်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ “နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် လက်လွှတ်လိုက်ရတာလဲ။ သူမက ပိန်နေတာ၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း တွဲနိုင်မယ်ထင်လား”

ဒီစကားတွေက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဆူပူလိုက်တာပဲ။ လုကွေ့လီက နည်းနည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက ကိုယ် မှားတယ်လို့ ထင်တော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။

တုကျွမ်းအာက ပိုပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာသည်။ “သူမက ဒီလောက် အသုံးမကျမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ လူတစ်ယောက်ကိုတောင် တွဲမနိုင်ဘူး”

တုမုဆိုးမက သူမကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောသည်။ “ပါးစပ်ပိတ်လိုက်။ နင့်အစ်ကို နိုးသွားရင် နင့်ကို ဘယ်လိုဒုက္ခပေးမလဲ ကြည့်လိုက်”

တုကျွမ်းအာက တစ်ခုခု စဉ်းစားမိသလိုပဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

သူမက ရှေ့ကို သွားပြီး တုမုဆိုးမကို တုလျန်ကို ခန်ကုတင်ပေါ် တင်ပေးဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ထွက်သွားသည်။ တုမုဆိုးမက လုကွေ့လီကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“နင့်ခင်ပွန်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးလိုက်”

44 05

လုကွေ့လီရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

သူမက လက်ထပ်မယ့်အရင်နေ့က သူမအမေက ခင်ပွန်းနဲ့ဇနီးကြားက ကိစ္စတွေကို သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာ သိခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ် အဲဒီလို လုပ်ရမှာလား။ ဒါက အရမ်းနာကျင်တယ်လို့ ပြောတယ်။

တုမုဆိုးမက အမြန်ဆုံး ထွက်သွားသည်။ လုကွေ့လီက ခန်ကုတင်ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ မျက်နှာနီနီရဲရဲနေတဲ့ တုလျန်ကို ကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး။ ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးတော့မှ သူမက သူ့ရဲ့အဝတ်တွေကို စပြီး ချွတ်ပေးသည်။

သူမက သူ့အဝတ်တွေကို ချွတ်ပေးနေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့လက်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲထားလိုက်သည်။

“လု... လု...”

လုကွေ့လီက ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ထူးလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို တိုးသွားသည်။ “အင်း”

တုမုဆိုးမက တံခါးရှေ့မှာ အချိန်အကြာကြီး နားထောင်နေသည်။ အတွင်းကနေ လှုပ်ရှားသံတွေ ကြားတော့မှ သူမက ခါးကို ဖြောင့်လိုက်သည်။

သူမက ကိုယ့်ခါးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “မြေခွေးမ၊ ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ သေမှာကို မကြောက်ဘူး”

ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တော့ လုကွေ့လီ ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ သေမှာ တကယ်ကြောက်သွားသည်။ ဒါကြောင့် သူမက တံခါးအပြင်မှာ တစ်ညလုံး စောင့်နေခဲ့သည်။

*** *** ***

နောက်တစ်နေ့ မနက် အလင်းရောင် မပေါ်ခင်မှာ အိမ်ရှေ့က အခန်းထဲကနေ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ “ဒုန်း”

တံခါးအပြင်ဘက်က ခုံပေါ်မှာ တစ်ညလုံး ထိုင်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ တုမုဆိုးမက လန့်သွားပြီး မြေပေါ်မှာ လဲကျမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမက ခုံကို တွန်းပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမက လုကွေ့လီက မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ စောင်ကိုခြုံပြီး ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်သည်။ သူမရဲ့သားကတော့ မြေပေါ်မှာ လဲကျနေသည်။

“လျန်...” သူမက တုလျန်ကို ထူဖို့ အမြန်ဆုံး သွားလိုက်ပြီး လုကွေ့လီကို ဆူပူလိုက်သည်။ “နင်က လူသေလား။ နင့်ခင်ပွန်း မြေပေါ်မှာ လဲကျနေတာ မမြင်ဘူးလား”

လုကွေ့လီက အရမ်းပင်ပန်းနေသည်။ သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက အရမ်းနာကျင်နေပြီး ရင်ဘတ်ကလည်း ကျပ်နေသည်။ ဒီစကားကို ကြားတော့ သူမက လက်တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အဝတ်တွေ ဝတ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သူမက တုလျန်ကို ထူဖို့ ခန်ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းချင်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက မထသေးခင်မှာ ခြေထောက်က နူးညံ့သွားပြီး ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ လဲကျသွားသည်။

တုမုဆိုးမက ဆူပူလိုက်ပြီး တုလျန်ကို မြေပေါ်ကနေ ထူပေးပြီး ခန်ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ “တကယ် အသုံးမကျတာပဲ”

တုလျန်က သတိပြန်ဝင်လာတော့ လုကွေ့လီကို အံ့အားသင့်စွာနဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြီး သူမအမေကို မေးလိုက်သည်။ “ဒါ ဘယ်သူလဲ”

သူ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့သူက လုကျောင်းယွဲ့ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဒီလူ မဟုတ်ဘူး။

အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ တုလျန်က ခန်ကုတင်ပေါ်ကလူက လုကွေ့လီ၊ လုမိသားစုက ကျောင်းယွဲ့ရဲ့အဒေါ်ငယ်ဆိုတာ သိသွားသည်။

တုလျန်က လုကွေ့လီကို မြင်ဖူးတော့ သူမအပေါ်မှာ မှတ်ဉာဏ်အနည်းငယ် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုက မှတ်ဉာဏ်ရှိတာ၊ မရှိတာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူက ဘာလို့ သူ့ခန်ကုတင်ပေါ်မှာ ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလူရဲ့အဝတ်အစားတွေက မပြည့်စုံဘူး။ တုလျန်က ဘာမှ မသိဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တုလျန်က မယုံနိုင်စွာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အမေ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

တုကျွမ်းအာက အသံကို ကြားတော့ အပြင်ကနေ ခေါင်းပြူပြီး အတွင်းကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

တုမုဆိုးမသည် သူမ၏ အိုမင်းသောမျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ မြေပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး ငိုတော့သည်။ သူမသည် ဤသို့လုပ်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ဤနည်းအတိုင်း လုပ်ခဲ့သောကြောင့်သာ အိမ်နှင့်မြေများကို ခင်ပွန်း၏ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများက သိမ်းပိုက်၍မရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူမသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ရန်သူများအားလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သူမက ဤကဲ့သို့သော အနေအထားဖြင့် မိမိသားကို ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်သည်။

++++++