အခန်း (၄၅-၄၆)

45 01

အခန်း 45

တုလျန်သည် ယခုအခါမှ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသည်။

အိမ်တွင် မည်သို့ ပိုက်ဆံမရှိနိုင်မည်နည်း။ ငါးဧကရှိသော မြေကြောင့် သူ လက်ထပ်မည့်သူသည် လုကျောင်းယွဲ့မှ လုကွေ့လီအဖြစ်သို့ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သနည်း။ ဤသည် မည်သို့ဖြစ်နိုင်ပါသလဲ။

တုလျန်သည် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့အမေက ဤသို့ငိုနေသောအခါ မယုံနိုင်စရာမရှိတော့ပေ။

“...သားရေ၊ အမေက နင့်စိတ်ကို မရှုပ်ထွေးစေချင်ဘူး။ အိမ်မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ အမေက မပြောရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ မနှစ်ကဖျားတော့ အိမ်မှာရှိတဲ့ နောက်ဆုံးမြေနှစ်ဧကကို ရောင်းခဲ့ရတယ်။ နင့်ရဲ့ကျောင်းစရိတ်၊ မင်စရိတ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တွေ့ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးက ငွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ပိုက်ဆံ ဘယ်ကနေရှာရမှာလဲ... အမေက တကယ်ပဲ လုပ်စရာမရှိလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာ။ အမေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့...”

ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အိမ်မှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး။ တုလျန်သည် သူငယ်စဉ်က အလွန်ဆင်းရဲခဲ့သည့်အချိန်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ့အဖေ ဆုံးပါးသွားသောအခါ ဦးလေးဝမ်းကွဲများက သူ့အိမ်နှင့်မြေများကို သိမ်းပိုက်ရန် လာရောက်ကြသည်။

သူ့အမေသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ရန်လိုသောဆွေမျိုးများကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုသည် ရွာထဲမှ အိမ်ဟောင်းတစ်အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။

ဆာလောင်ခြင်းနဲ့ အေးခြင်းတို့ကြောင့် သူက ဖျားနာခဲ့သည်။ သတိမေ့နေတုန်းမှာပဲ မိသားစုက အိမ်ဟောင်းကနေ အိမ်ကို ပြန်ပြောင်းလာတာကို သိခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိသွားခဲ့သည်။ သူ့အမေက လူတွေကို အမြဲတမ်း ကြင်နာပြီး စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သူ။ သူမက တစ်သက်လုံးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေါသထွက်ပြီး ကြိုးတစ်ချောင်းကို ယူပြီး ရွာခေါင်းဆောင်ရဲ့အိမ်ရှေ့မှာ ကြိုးဆွဲချခဲ့သည်။ ဒီပိုက်ဆံကိုသာ ကူညီပြီး တရားမျှတမှုကို မကူညီတဲ့ရွာခေါင်းဆောင်က ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဆွေမျိုးများသည် နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်မံလာရောက်ခဲ့ကြသည်။ အကြိမ်တိုင်း၌ သူ့အမေက သူတို့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူ့အမေသည် မီးဖိုချောင်ဓားကို ခါးတွင်ထိုးထားပြီး သူတို့လာသည်နှင့် ဓားကိုယူကာ လိုက်ခုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ သူတို့သည် မလာရဲကြတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တုလျန်သည် အရာအားလုံးကို သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ငယ်ရွယ်သည်ကို မုန်းသည်။ အရည်အချင်းမရှိသည်ကို ပို၍မုန်းသည်။ အရင်က သူ့အဖေရှိစဉ်က သူ့အဖေသည် စာသင်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူများသည် လာရောက်၍ အနိုင်မကျင့်ရဲခဲ့ကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အဖေသည် စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တုမိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော စာမေးပွဲအောင်မြင်သူဖြစ်သည်။

သူသာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ပါက မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူရလိမ့်မည်ဟု သူတွေးခဲ့သည်။

တုလျန်က သူ့အမေနဲ့ အတူတူပဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။ တုမုဆိုးမကလည်း သားကို စာဆက်ဖတ်နိုင်အောင် လုပ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် တုလျန်သည် အိမ်၏အခက်အခဲကို သိရှိသောကြောင့် အလွန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ အိမ်အတွက် ငွေစုနိုင်ရန် သူသည် ရေကိုအသုံးပြု၍ စားပွဲပေါ်တွင် စာရေးလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် သစ်ကိုင်းများကိုသုံး၍ မြေပေါ်တွင် စာရေးလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းသို့သွားသောအခါ ငွေကုန်မည်စိုး၍ နွားလှည်းမစီးရဲပေ။ သူဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်များသည် ပြန်ချုပ်၊ ပြန်ပြင်ထားသည်များဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းတွင် အဆိုးဆုံး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။

မည်သည့်အချိန်ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားသနည်း။

သူ မြို့သို့ စာသင်ရန်သွားသည့်အချိန်မှစ၍ပင်။ မြို့မှသူ့သူငယ်ချင်းများအားလုံးက ကြည့်ကောင်းပြီး သူသည် ဘယ်နေရာမှ သူတို့နှင့်မတူညီပေ။ သူသည် သူ့အမေကို ညည်းညူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကစ၍ သူ့အမေက သူ့ကို ပိုက်ဆံမစုခိုင်းတော့ပေ။

သူ့အမေက ပြောခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ငွေစုထားတာရှိပြီး အားလုံးက သူ့ကို စာသင်ပေးရန် အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ မလောက်ပါကလည်း အိမ်တွင် မြေများ ရှိသေးသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤသည်ကို တကယ် မစုနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မကောင်းပါက သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို အထင်သေးကြလိမ့်မည်။ သူက အလွန်အမင်း ခြွေတာပါက မည်သူမျှ သူ့နှင့်ပေါင်းသင်းမည်မဟုတ်ပေ။ အားလပ်ရက်များတွင် ဆရာအတွက် လက်ဆောင်များ မပေးပါက ဆရာက သူ့ကို မည်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ သင်ကြားပေးမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မစုနိုင်တော့ပေ။ သူသာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ပါက အရင်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်များအားလုံး ပြန်လည်ရရှိမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

45 02

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို အကျင့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့အမေကလည်း ဘာမျှမပြောတော့သောအခါ အိမ်သည် အမြဲတမ်းအခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မှ၊ အိမ်တွင် ငါးဧကရှိသော မြေကြောင့် သူ့ကို ရောဂါသည်တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးတော့မှ အိမ်သည် အမှန်တကယ် မည်မျှအခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို တုလျန် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူက ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

သူ့အမေသည် အိမ်၏အခြေအနေမှန်ကို အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မပြောပြခဲ့သနည်း။ အမှန်တကယ်တော့ မနှစ်က သူ့အမေ ဖျားနာစဉ်က အိမ်တွင်ရှိသော နောက်ဆုံးမြေနှစ်ဧကကို ရောင်းခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစဉ်က ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရမလား။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက အိမ်သည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကိုယ်သူသာ အပြစ်တင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညည်းညူစရာ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ငြိမ်သက်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ သူ အိပ်မက်ခဲ့သည့်အရာများ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လုမိသားစုမှ ကျောင်းယွဲ့ကို သဘောကျခဲ့သည်လေ။

တုလျန်သည် ယိမ်းထိုးနေသောခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်သွားသည်။ လုကွေ့လီက သူ့ကို ရပ်တန့်စေချင်နေစဉ်မှာပင် တုမုဆိုးမက သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"နင်က ပြဿနာမရှာနဲ့။ ငါတို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ နင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်"

လုကွေ့လီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားသည်။

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် တုလျန်၏နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူ့ကို အိမ်နောက်ဘက်မှ အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"သား၊ အမေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အမေက မတတ်သာလို့ပါ။ အမေက နင်က လုကျောင်းယွဲ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ သိတယ်။ စိတ်မပူနဲ့။ နင်က သူမကို ပြန်လက်ထပ်နိုင်အောင် အမေက လုပ်ပေးမယ်။ နင်သာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ရင် အမေက နင့်ကို သူမနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ပေးမယ်"

တုလျန်သည် သူ့အမေကိုကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်လို လက်ထပ်ရမှာလဲ။ ဘယ်လို လက်ထပ်ရမှာလဲ"

"လက်ထပ်နိုင်ပါတယ်။ သေချာပေါက် လက်ထပ်နိုင်ပါတယ်။ လုကျောင်းယွဲ့က စိုက်ခင်းအလုပ်တွေ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ရွာကလူတွေက ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို လက်မထပ်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပေးရင် လုမိသားစုက ဒုတိယအိမ်က ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုကွေ့လီက အသက်ရှည်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ နင်သာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ရင် လုကွေ့လီ ဆုံးသွားတဲ့အခါ ငါတို့က လက်ဆောင်ကြီးတွေနဲ့ လုမိသားစုကို သွားရင် လုမိသားစုက ဒုတိယအိမ်က မိန်းကလေးကို နင့်ကို သေချာပေါက် ပေးစားလိမ့်မယ်"

"တကယ်လား"

"တကယ်။ နင့်အဒေါ်ကြီးက လုမိသားစုမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ သူမ ကူညီရင် ဒီကိစ္စက သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု တုမုဆိုးမက ပြောခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ တုမုဆိုးမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း အခြေအနေသည် မသေချာလှပေ။ သို့သော်လည်း သားဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်နိုင်ပါက ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်။

*** ***

လုကွမ်းကျိက ဟန်ကျင်းက သတင်းအချို့ ရထားတယ်လို့ ပြန်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့နဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မစိုးရိမ်ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ရွာရဲ့အဆုံးမှာ မြင်းလှည်းကို စီးပြီး ရွာကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။ အရင်ကလိုပဲ တောင်ကုန်းငယ်လေးမှာ လုကျောင်းယွဲ့က ဟန်ကျင်းရဲ့မျက်နှာက ထူးဆန်းနေတယ်ဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေလား” ဟန်ကျင်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က နားမလည်ဘဲ မျက်လုံးထဲမှာ မေးခွန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းက ခဏရပ်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းရဲ့မောင်လေးက နင့်အိမ်မှာ အဲဒီနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို ပြောပြခဲ့တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အော်”

“နင့်အဒေါ်ကြီးက တကယ် အဆင့်ကျော်လွန်နေတယ်။ နင့်မျက်နှာက နီနေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ မြို့မှာ သမားတော်နဲ့ သွားမပြတာလဲ” ဟန်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

45 03

လုကျောင်းယွဲ့က သူမရဲ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ ထိလိုက်ပြီး “အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ”

ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနိုင်မှာလဲ။ ဟန်ကျင်းက ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့တဲ့မျက်နှာပေါ်က နီရဲနေတဲ့လက်ရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာသွားပြီ။ လက်ရာက ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီနေ့က သူမက ဘယ်လောက်ထိ ဒုက္ခရောက်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောစရာ မလိုဘူး။

ထိုနေ့က လုကွမ်းကျိသည် အစ်မရှေ့တွင် လှုပ်ရှားမှုမလုပ်တော့ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် အဒေါ်ကြီးကို သင်ခန်းစာပေးရန် အခွင့်အရေးရှာချင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့၏ လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဦးလေးကျင်းဇီကို အကြံဉာဏ်တောင်းရန်သာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဤကိစ္စကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမျှမပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမအတွက် အလွန်စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် ကြောက်ရွံ့နေလောက်ပြီဟု သူ တွေးနေသည်။

ဤနှစ်ရက်လုံး သူ့စိတ်ထဲတွင် သူမ အရိုက်ခံရသည့်ကိစ္စသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ ပြင်းထန်နေသောကြောင့် မခံနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုကွမ်းကျိထံသွားပြီး သူမနှင့်တွေ့ရန် ချိန်းဆိုခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့အိတ်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကိုယူကာ လုကျောင်းယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ဆေးဆိုင်ကနေ ဝယ်လာတဲ့ ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးပဲ။ ဖောရောင်တာကို သက်သာစေတယ်။ အရမ်းအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်း လိမ်းကြည့်လိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် နည်းနည်းစိုးရိမ်နေသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မမျက်နှာက ကောင်းသွားပါပြီ။ ဆေးလိမ်းဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ပုလင်းငယ်လေးကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီပစ္စည်းကို ဝယ်ပြီးသားပဲ။ မင်း မသုံးရင် အလဟဿပဲ”

ဒီလိုလုပ်နေတုန်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့လက်တွေက ထိမိသွားသည်။ ဟန်ကျင်းက သူမရဲ့လက်လေးက ချက်ချင်း နောက်ကို ဆုတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ခံစားချက်က ကျန်နေသေးသည်။ သူက လက်ချောင်းတွေကို ပွတ်သပ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟန်ကျင်းက သူမကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး။ “ငါနဲ့ဆို ဒီလိုယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေသလိုပဲ ခံစားရသည်။ သူမက စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ ဘာသတင်းတွေ ရထားလဲ”

ဟန်ကျင်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

တကယ်တော့ ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို စီးပွားရေးကိစ္စအတွက် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ လုကွမ်းကျိက ပြောပြသောကိစ္စကို ကြားရသောအခါ သူမအတွက် အလွန်စိုးရိမ်သောကြောင့် တွေ့ဆုံချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဟန်ကျင်း ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကို မေးလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဦးလေးကျင်းဇီ ဘာသတင်းမှ မရဘူးလား”

သူမ၏ စိုလတ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ စဉ်းစားထားသော အကြောင်းပြချက်သည် ထွက်မလာတော့ပေ။

“မင်းရဲ့အဒေါ်ကြီးက မင်းကို ဒုက္ခပေးတယ်လို့ ငါ ကြားလို... အဲ...” သူ ထုတ်ပြောလိုက်မိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် အမှန်တရားကို ပြောမိလိုက်ရသနည်း။ သူမသည် သူ့ကို ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများကို စနောက်တတ်သည့် လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု ထင်သွားမည်လားဟု သူ တွေးပူသွားသည်။

“အမ်...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြောင်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တစ်ခါက သူသည် အဘယ်ကြောင့် သူမကို ဤမျှ ဂရုစိုက်သနည်းဟု တွေးသည်။ နောက်တစ်ခါတွင်မူ ဦးလေးငယ်က သူ့ကို ဤသို့လုပ်ခိုင်းခဲ့၍ သူသည် သူမအပေါ် ဤသို့ကောင်းမွန်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

45 04

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမသည် ခေါင်းငုံ့၍ ပုလင်းငယ်လေးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဘာမှမရှိရင် ကျွန်မ ပြန်ချင်ပြီ”

ဤနောက်ဆုံးစကားသည် တုန်ယင်နေသည်။ ဟန်ကျင်းက သူမကို ရှုပ်ထွေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူမသည် သူ့ကို ပြန် လိုက်ပို့စေချင်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာမှန်း သိသောကြောင့် ပြန်ရမည့်လမ်းကို မသိပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောခဲ့ကြပေ။

ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ အမြန်ဆုံး ခုန်ဆင်းသွားခဲ့ပြီး နှုတ်ဆက်စကားပင် မပြောခဲ့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် အဝေးမှ ထိုမိန်းကလေး၏ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ဖော်ထုတ်ခံရပြီလား”

ဖော်ထုတ်ခံရလျှင်လည်း ကောင်းသည်ဟု သူတွေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤသို့ပုန်းကွယ်၍ လုပ်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

++++++

46 01

အခန်း 46 တုလျန် ရိုက်နှက်ခံရခြင်း၊ ခြံစည်းရိုးကာရံခြင်း

အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ သူမအမေကို ပြန်လာပြီလို့ ပြောဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့က ကိုယ့်အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

အခုချိန်ထိ သူမရဲ့နှလုံးက အရမ်းခုန်နေတုန်းပဲ။

သူမက ဘာမှ ထပ်မစဉ်းစားချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ သူမက နှစ်ဘဝ နေခဲ့ရပြီး အရင်ဘဝမှာတောင် လက်ထပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် သူမက ဟန်ကျင်းရဲ့စိတ်ထဲကအရာကို ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးကျင်းဇီက သူမကို ဒီလိုသဘောထားမျိုး ရှိနေခဲ့တာ။

အဲဒီအရင်က ကိစ္စတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က ကိုယ်က အရမ်း နှေးကွေးတယ်ဆိုတာ သိသွားခဲ့သည်။ အရင်ကလည်း သဲလွန်စတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူမက အရမ်းနှေးကွေးလွန်းလို့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

သူက ဦးလေးငယ်ရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်လို့ သူမက သူ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက...

“ယွဲ့အာ၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မိန်ရှီရှီက အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတုန်း သမီးက အပြင်ကနေ အလျင်အမြန် ပြန်လာတာကို မြင်လိုက်တယ်။ စကားတောင် မပြောဘဲ အခန်းထဲကို ဝင်သွားသည်။ သမီးက အပြင်ကနေ ပြန်လာတာကို စဉ်းစားပြီး သူမက နည်းနည်း စိုးရိမ်လာသည်။

သူမက တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာနီနီရဲရဲ ဖြစ်နေတဲ့သမီးကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ယွဲ့အာ၊ နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”

လုကျောင်းယွဲ့က သူမအမေကို မကြည့်ရဲဘူး။ “အဆင်… အဆင်ပြေပါတယ်”

“ဘာလို့ မျက်နှာက နီရဲနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ချွေးသုတ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ “အပြင်မှာ အရမ်းပူလို့ပါ”

“ပြန်လာတော့ စကားတောင် မပြောဘူး။ နင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလို့ အမေ ထင်နေတာ”

“ကျွန်မ ရေသောက်ချင်လို့ အခန်းထဲကို အလျင်အမြန် ပြန်လာတာပါ၊ အမေ” လို့ ပြောရင်း လုကျောင်းယွဲ့က စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူပြီး ကိုယ့်အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း နေက အရမ်းပူတယ်။ ဘာမှ မရှိရင် အပြင်ကို သိပ်မသွားနဲ့။ နင်က စကားပြောဖော် မရှိရင် ကွေ့အယ်ကို ငါတို့အိမ်ကို ခေါ်လို့ရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနောက်ပိုင်း နင်က သူ့အိမ်ကို ခဏခဏ သွားနေတာ တွေ့တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့က အမြန်ဆုံး ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ ကွေ့အယ်က အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ကို အလွယ်တကူ ထွက်လာနိုင်မှာလဲ”

မိန်ရှီက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့”

ချန်မိသားစုရဲ့အခြေအနေက လုမိသားစုထက်တောင် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ ကွေ့အယ်ရဲ့ အဖွားကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူး။ ကွေ့အယ်က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မောင်ငယ်၊ ညီမငယ်တွေကို ကြည့်ရတယ်။ ကြီးလာတော့ အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတယ်။ အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အချိန်ရှိရင်တောင် မထွက်ရဲဘူး။ ကွေ့အယ်ရဲ့အဖွားက မြင်ရင် ဆူလိမ့်ဦးမယ်။

“နင် သတိထား။ ကွေ့အယ်ကို ပြဿနာမပေးနဲ့” သမီးက ကွေ့အယ်ဆီကို ခဏခဏ သွားရင် သူမရဲ့အလုပ်တွေကို သေချာပေါက် နှောင့်ယှက်မှာပဲ။ ကွေ့အယ်ရဲ့အဖွားက လူတွေရှေ့မှာ မပြောပေမဲ့ သမီးပြန်သွားရင် သူမကို အပြစ်တင်လိမ့်ဦးမယ်။

သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သမီး သိပါတယ်”

မိန်ရှီ ထွက်သွားပြီးမှ လုကျောင်းယွဲ့က သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သူမက အလှပြင်စားပွဲရှေ့မှာ သွားထိုင်ပြီး အင်္ကျီလက်ထဲက ပုလင်းငယ်လေးကို ထုတ်ယူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အလှပြင်သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ထည့်လိုက်သည်။ စဉ်းစားပြီးတော့ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ခန်ခုတင်ပေါ် သွားပြီး ခန်ခုတင်အောက်က ဗီရိုကို ဖွင့်ပြီး ပုလင်းကို အဝတ်တွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

သူမက ခန်ခုတင်ပေါ်မှာ ခဏထိုင်နေပြီးမှ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီး အလှပြင်စားပွဲရှေ့ကို သွားပြီး ကြေးမုံကို ယူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ပါးပေါ်မှာ နီရဲတဲ့လက်ရာတွေ ရှိနေသေးတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ပြောခဲ့တဲ့ အလဟဿ ဆိုတဲ့စကားကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ခန်ခုတင်အောက်က ဗီရိုထဲက ပုလင်းငယ်လေးကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

46 02

လက်ထဲမှာ ကိုင်ပြီး ခဏပွတ်သပ်နေပြီးမှ “ဟူး” ဆိုပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲ။

*** ***

မနက်စောစော ချွေ့ရှီက ထလာသည်။

မနက်စာ စားပြီးတော့ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဖေကြီးလုကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းသည်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး စောင့်နေကြသည်။

ဒီကြားထဲမှာ သူမက အပြင်ကို သုံးကြိမ် ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟူရှီကို ဟင်းပွဲတွေ အသင့်ဖြစ်ပြီလား ဆိုတာကိုလည်း နှစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်။ သူမက အလုပ်မရှိတော့ စိုးရိမ်နေသည်။ အဖေကြီးလုကို အဝတ်တွေ ညစ်ပတ်နေလို့ နောက်တစ်ထည် ပြောင်းဝတ်ခိုင်းပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ အဖေကြီးလုက ဒီနေ့ သူမ ပျော်နေတာကို မြင်တော့ သူမနဲ့ မငြင်းခုံချင်လို့ အဝတ်တစ်ထည် ထပ်ပြောင်းဝတ်လိုက်သည်။

သတို့သမီးအသစ်က သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ မိဘအိမ်ကို ပြန်လာရတဲ့ဓလေ့ ရှိသည်။ ဒီနေ့က လုကွေ့လီ ပြန်လာရမဲ့နေ့ ဖြစ်သည်။

မနေ့ကတည်းက ချွေ့ရှီက မြေးချွေးမလေးဟူကို တတိယအိမ်ကလူတွေကို ဒီနေ့ လာဖို့ ပြောခိုင်းထားသည်။ ဒုတိယအိမ်ကလူတွေကိုတော့ မပြောခိုင်းဘူး။ သူတို့က လာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေကြလို့ပဲ။

အချိန်က သန်းခေါင်ယံနီးပါး ရောက်တော့ လုကွေ့လီနဲ့ တုလျန်တို့က လုမိသားစုရဲ့အိမ်ရှေ့မှာ ပေါ်လာကြသည်။

လုကွေ့လီက ပန်းနုရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှက်နေတဲ့အမူအရာနဲ့ မျက်နှာက နူးညံ့နေသည်။ တုလျန်က သူ့လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူ ဝင်လာကြသည်။

ဒါကိုမြင်တော့မှ ချွေ့ရှီက စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သမီး လက်ထပ်သွားကတည်းက သူမက စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ အခုကြည့်ရတာ တုမိသားစုက သူမကို မညှင်းပန်းဘူး။ ဒါက ချွေ့ရှီကို စိတ်အေးစေသည်။ သူမက သားကြီးရဲ့ဇနီး ဟူရှီကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သားကြီးရဲ့ဇနီးသာ မဟုတ်ရင် ဒီလက်ထပ်ပွဲက ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ လုမိသားစုက အမျိုးသားတွေလည်း ရောက်လာကြသည်။ လုမင်ရှန်းလည်း ရောက်လာသည်။ လူအနည်းငယ်က တုလျန်နဲ့ စကားပြောနေကြသည်။ လုမင်ချွမ်းက တုလျန်ရဲ့စာသင်တာကို မေးလိုက်သည်။ တူဖြစ်သူက ညီမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သွားပေမဲ့ လုမင်ချွမ်းက တုလျန်ကို စိတ်ပူနေတုန်းပဲ။

ချွေ့ရှီကတော့ သမီးကို အိမ်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“တုလျန်က နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား”

လုကွေ့လီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင်ပြီးပြီ။ အမေ စိတ်အေးရပြီ”

ဧည့်ခန်းထဲမှာ အဖေကြီးလုက ယဉ်ကျေးတဲ့သမက်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဒီလက်ထပ်ပွဲမှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေ မရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ တုလျန်နဲ့ ဒုတိယသမီးလေး ကောင်းကောင်းနေထိုင်ရင် ပြီးပြီ။ ဒါက သူ့အတွက် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကောင်းကျိုးတစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့...

အဖေကြီးလုက အခန်းထဲမှာ မိသားစုတစ်စု လျော့နေတာကို မြင်တော့ မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွားသည်။

တုလျန်က လုမင်ချွမ်းရဲ့မေးခွန်းကို ဖြေပြီးတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးရဲ့မိသားစု ဘာလို့ မလာတာလဲ”

ဒီအစ်ကိုကြီးက လုမင်ဟိုင်ကို ရည်ညွှန်းတာပဲ။ တုလျန်နဲ့ လုကွေ့လီက လက်ထပ်ပြီးတော့ လုမင်ဟိုင်ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရတယ်။ အခုတော့ အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းသွားပြီ။

အခန်းထဲမှာ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဖေကြီးလုက ဆိုသည်။ “သူတို့က အလုပ်ရှိလို့ မလာကြတာ။ သူတို့အကြောင်း မပြောကြနဲ့တော့”

ဟူရှီက အမြန်ဆုံး စကားကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ တုလျန်ကလည်း စကားထပ်မပြောတော့ဘူး။

*** ***

ဒီနေ့ လုကျောင်းယွဲ့က နေမွန်းတည့်တော့မှ ထသည်။

46 03

မနေ့ညက သူမက တစ်ညလုံး လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။ အပြင်မှာ အလင်းရောင် နည်းနည်း လာတော့မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဒါကြောင့် မနက်မှာ နောက်ကျမှ ထသည်။

မိန်ရှီက သူမကို ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း သမီးက စကားနားထောင်ပြီး သဘောကောင်းလာသည်။ အိမ်အလုပ်တွေကိုတောင် ကူလုပ်ပေးနေသည်။ မိန်ရှီက သမီးကို အလုပ်ကူခွင့်ပေးဖို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ သမီးက နေ့တိုင်း မနက်စောစောထပြီး ညမှောင်တဲ့အထိ သူမနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်နေတာကို မြင်တော့ မိန်ရှီက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ ဒီနေ့ လုကျောင်းယွဲ့က နောက်ကျမှ ထလာတာကို မြင်တော့ သူမက မကျေမနပ် မဖြစ်ဘဲ ဝမ်းသာနေသည်။ ဝူလန်ကိုလည်း သူ့အစ်မကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က ထလာတော့ ဦးနှောက်က မရှင်းလင်းသေးဘူး။ သူမက မျက်နှာကို နှစ်ချက်ရိုက်ပြီး မှန်ရှေ့မှာ ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့မျက်လုံးအောက်မှာ ညိုမည်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“နင် မနေ့ညက လျှို့ဝှက်ပြီး ပန်းထိုးနေတာလား” မိန်ရှီက သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေ။ ကျွန်မ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး။ ခန်ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်မပျော်ဘူး။ ညသန်းခေါင်ကျော်မှ အိပ်ပျော်သွားတာ” လုကျောင်းယွဲ့က မျက်လုံးအောက်ကို အလိုအလျောက် ထိကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘာကြောင့် မနေ့ညက ဒီလောက် နောက်ကျမှ အိပ်ပျော်သွားလဲဆိုတာကိုတောင် မမှတ်မိဘူး။

ဒီနေ့က ဘာနေ့လဲဆိုတာကို စဉ်းစားမိတော့ မိန်ရှီရဲ့မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားပြီး သမီးရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ထမင်းဟင်းပွဲတွေ နင့်အတွက် အိုးထဲမှာ နွေးထားတယ်။ သွားစားလိုက်” သူမရဲ့စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မှုတွေကို ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို သွားလိုက်သည်။

တစ်ယောက်တည်း စားရတော့ သူမက ထပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာပဲ စားလိုက်သည်။

စားပြီးတော့ ပန်းကန်တွေကို အပြင်မှာ သွားဆေးသည်။

လုမိသားစုမှာ ရေတွင်း မရှိဘူး။ နေ့တိုင်း ရွာရဲ့အလယ်မှာရှိတဲ့ ရေတွင်းကနေ ရေခပ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုမင်ဟိုင်နဲ့ လုကွမ်းယီတို့က အမြဲတမ်း ကြိုးစားကြသည်။ နေ့တိုင်း မနက်စောစော ထတာနဲ့ အရင်ဆုံး လုပ်တဲ့အလုပ်က အိမ်က ရေအိုးတွေကို ရေအပြည့် ခပ်ထားတာပဲ။ ဒါကြောင့် အိမ်မှာ ရေဘယ်တော့မှ မပြတ်ဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့က ရေစက်ခွက်နဲ့ ရေအနည်းငယ် ခပ်ပြီး ခွက်ထဲထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပန်းကန်တွေကို ဆေးသည်။ မနက်စာက ပေါ့တော့ ဆီတွေ ဘာတွေ မရှိဘူး။ ဆေးရတာ လွယ်သည်။

သူမက ပန်းကန်တွေကို သန့်စင်အောင် ဆေးပြီး လက်ကို သုတ်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ ခေါင်းမော့လိုက်တော့ သူမရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက တုလျန်ပဲ။

တုလျန်က ကြီးပြင်းလာတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့ကို သေချာ မကြည့်ဖူးဘူး။

မိန်းကလေးကို မကြည့်ရဘူး ဆိုတဲ့စည်းမျဉ်းကို သူ နားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ကြီးလာပြီး သူလည်း ကြီးလာတော့ သူက စာဖတ်တာ၊ စာသင်တာတွေနဲ့ အလုပ်များနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လုမိသားစုကို လာတဲ့အခါမှာတောင် အဝေးကနေ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် တုလျန်က လုကျောင်းယွဲ့က လှတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘယ်လောက်ထိ လှလဲဆိုတာကိုတော့ မသိခဲ့ဘူး။

ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် တုလျန်က လုကျောင်းယွဲ့ကို ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်တာ ဖြစ်သည်။

သူက နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့တဲ့အသားအရေ၊ ကျီးကန်းမည်းရောင်ဆံပင်၊ ပန်းပွင့်လေးတွေလို နှုတ်ခမ်းနဲ့ စိုပြေတဲ့မျက်လုံးကြီးတွေ။ ပိန်ပြီး ချောမောလှပသည်။ လေပြေထဲက ဝေတဲ့ဝါးပင်လိုပဲ။

ရွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး။

တုလျန်က အရင်ကတည်းက ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက ရွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတာကို မငြင်းဆန်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဒီခံစားချက်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။ တုလျန်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပန်းပွဲတော်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် သွားဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးကမှ လုမိသားစုက ကျောင်းယွဲ့ထက် မလှဘူး။

တုလျန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ ဒီလူက သူ့အတွက် ဖြစ်သင့်သည်။

46 04

အရင်က တုလျန်က သူ့အမေရဲ့စကားကို လိုက်နာခဲ့တယ်။ သူက သူမရဲ့စိတ်ကို မနာကျင်စေချင်ဘူး။ ဒါက သူ့စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ရှိနေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခံစားချက်က အရမ်းပြင်းထန်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ဒါအားလုံးက အမှန်တရား ဖြစ်လာဖို့ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေသည်။ သူ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ရင် သူမကို လက်ထပ်နိုင်မှာ သေချာတယ်။

သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ဒီခံစားချက်နဲ့ လာခဲ့တာ။ လက်ထပ်ပွဲ လုယူခံရတော့ သူမ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ သူ သိချင်သည်။ ဒီနှစ်ရက်လုံး အိမ်မှာတုန်းက သူက သူမအကြောင်းကို အရင်ကထက် ပိုစဉ်းစားခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ရောဂါသည်ဇနီးကို မြင်တော့ သူက သူမက အရမ်းစိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမှာပဲလို့ တွေးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာ သူ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့လူငယ် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။

ရှုပ်ထွေးနေတဲ့၊ အံ့အားသင့်နေတဲ့၊ နည်းနည်းလေး ဝမ်းနည်းနေတဲ့အကြည့်ကို မြင်တော့ တုလျန်က နားလည်မှုလွဲသွားခဲ့သည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ချစ်စဖွယ်အမူအရာနဲ့ “ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ မှားသွားခဲ့တယ်။ နင့်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ငါ့ကို စောင့်လိုက်။ ငါ နင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ သေချာပေါက် လာမယ်”

သူက သူမက သူ့ကို လက်ထပ်ချင်နေတယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။ ဒီလိုမဟုတ်ရင် သူမ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။

အရင်ကတည်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က ကြောင်သွားခဲ့သည်။ ဒီလူက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။

“စိတ်မပူနဲ့။ ငါ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ရင် နင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ လာမယ်”

သူမကို လက်ထပ်မယ်။

အရင်ဘဝမှာ လုကျောင်းယွဲ့က တုလျန်က ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ရင် အခု သူမက သူ့ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာ ရှိလားလို့ သံသယဝင်နေသည်။

သူမကို လက်ထပ်မယ်။ ဘယ်လို လက်ထပ်မှာလဲ။ သူ အိပ်မက်ကနေ မနိုးသေးဘူးလား။

တုလျန်က တကယ်တော့ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲက ပင်ကိုယ်စရိုက်လိုပဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး တုံးအသည်။ မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေသူ ဖြစ်သည်။ ဒီအရာတွေကို သူက ယဉ်ကျေးတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ လူအများက သူ့ရဲ့မျက်နှာအမှန်ကို မမြင်ရတာပဲ။

သူမက တစ်ခုခု ပြောတော့မလို့ပဲ၊ သူက စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အမူအရာနဲ့ သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ချက်ချင်း ဖယ်ချင်ပေမဲ့ သူက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလို့ ဖယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။

“လွှတ်လိုက်”

“ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ ပြောတာကို နားထောင်လိုက်။ ငါက မတတ်သာလို့ နင့်အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရတာ...”

“နင်က ငါ့အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်တာ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ လက်ထပ်တဲ့သူက နင်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ မသိခဲ့ဘူး...”

ဒီအချိန်မှာ လျှပ်စီးပစ်ချလိုက်သလို အသံတစ်သံက တုလျန်ရဲ့နောက်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ငါ့ညီမကို လွှတ်လိုက်”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တုလျန်က တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲခွာသွားပြီး မြေပေါ်မှာ လက်သီးနဲ့ ထိုးချခံလိုက်ရသည်။

ဒါက လုကွမ်းယီပဲ။

လုကွမ်းယီက စိုက်ခင်းကနေ အခုမှ ပြန်လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ညီမကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို မြင်တော့ သူက မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှေ့ကို ပြေးသွားသည်။

“နင် ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ညီမကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးတာလဲ”

တုလျန်က စာသင်သား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီက စိုက်ခင်းမှာ အမြဲအလုပ်လုပ်နေလို့ အရမ်းအားကောင်းသည်။ သူက သူ့ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ထိုးလိုက်တော့ သူက ကြောင်သွားခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်ပြီးမှ သတိဝင်လာသည်။

“နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ နားလည်မှုလွဲတာ...”

“နားလည်မှုလွဲတာ နင့်အမေရဲ့ဥ…”

လုကွမ်းယီက အမြဲတမ်း ရိုးသားသူပဲ။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် သူက ဆဲတာပဲ။ သူက ညီမကို သူ့နောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဘေးနားမှာ ချထားတဲ့ ပေါက်တူးကို ယူပြီး သူ့ကို ရိုက်ဖို့ ရွယ်လိုက်သည်။

46 05

တုလျန်က ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး လဲကျသွားသည်။ သူက မျက်နှာက နာတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးကို ကွေ့ပတ်ပြီး ရှောင်သည်။

“ငါ တုလျန်ပါ။ ငါ သူမကို မစော်ကားခဲ့ဘူး...”

“တုလျန်လား” လုကွမ်းယီက သူ့ရဲ့ပေါက်တူးကို ရပ်လိုက်ပြီး ညီမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က တုလျန်က သူမရဲ့လက်ကို ကိုင်လိုက်တော့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို စားလိုက်ရသလို မအီမသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမက လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ သူက အကြောင်းမဲ့ ကျွန်မကို လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့လက်ကို အတင်းဆွဲထားတယ်”

“မင်းကို သေအောင် ရိုက်မယ်”

လုကွမ်းယီက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ပေါက်တူးကို ယူပြီး တုလျန်ကို ရိုက်ဖို့ ထပ်ရွယ်လိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့က အခန်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မိန်ရှီက အသံကို ကြားတော့ ပြေးထွက်လာသည်။

“သားကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“အမေ၊ ဒီလူက ညီမကို အနိုင်ကျင့်တယ်”

မိန်ရှီက ဒါကိုကြားတော့ မျက်ခုံးမွှေးတွေက ထောင်သွားသည်။ သူမက ဘေးနားမှာ ချထားတဲ့ ခြင်းတောင်းကို ယူပြီး တုလျန်ကို လိုက်ရိုက်တော့သည်။

“ဘယ်က လူဆိုးလဲ။ ငါ့အိမ်ထဲကို လာပြီး ငါ့သမီးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်”

မိန်ရှီက ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။ “သူက တုလျန်လား”

သတိဝင်လာတဲ့ မိန်ရှီက ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမက လက်ထဲက ခြင်းတောင်းကို မြေပေါ်မှာ ပတ်ဆိုပြီး ပစ်ချလိုက်သည်။

“သားကြီး၊ သူ့ကို ရိုက်လိုက်။ ဒီရှက်ရဲတဲ့လူဆိုးကို ရိုက်သတ်လိုက်။ ရိုက်သတ်ရင် အမေက သူ့အတွက် အသက်နဲ့ ပေးဆပ်မယ်” မိန်ရှီက ဒေါသထွက်နေလို့ ရွာက ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကိုတောင် ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီက ဒါကိုကြားတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ပေါက်တူးကို ယူပြီး တုလျန်ကို ရိုက်တော့မလို လုပ်သည်။

လုမင်ချွမ်းက သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ “တူလေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ပြီးတော့ မိန်ရှီကို အလျင်အမြန် ပြောခဲ့သည်။ “ညီမလေး၊ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ရိုက်ဖို့ ပြောနေရတာလဲ” ခုနက မိန်ရှီ ပြောတဲ့ဆဲတဲ့စကားတွေကို သူက မကြားခဲ့ဘူး။

မိန်ရှီက ဒေါသထွက်နေလို့ အသက်ရှူ မဝတော့ဘူး။ သူမက လုမင်ချွမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “သားကြီး၊ သူ့ကို ပြောလိုက်”

တုလျန်က သားကြီးရဲ့ဇနီး ဟူရှီရဲ့တူဖြစ်လို့ မိန်ရှီက လုမင်ချွမ်းကိုလည်း စိတ်ဆိုးနေသည်။

လုကွမ်းယီလည်း အချိန်မဖြုန်းဘူး။ သူက မြင်လိုက်ရတဲ့အရာကို ပြောပြသည်။ လူတွေက မယုံမှာစိုးလို့ လုကျောင်းယွဲ့ကို ရှေ့ထွက်ပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းပြခိုင်းခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို နားထောင်ပြီးတော့ အဖေကြီးလုနဲ့ လုမင်ချွမ်းတို့ရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ ချွေ့ရှီက မယုံနိုင်စွာနဲ့ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယွဲ့အာက တုလျန်ကို အပြစ်တင်တာ သေချာတယ်”

ချောင်ရှီက ဘေးကနေ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “တခြားလူတွေက ဘာလို့ သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ”

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဟူရှီရဲ့မျက်နှာက မှောင်နေသည်။

တကယ်တော့ လူတိုင်းက တုလျန်ရဲ့စကားကို မယုံကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရှင်းပြချက်နဲ့ မျက်နှာလေး ပိုကောင်းလာနိုင်သည်။ အဒေါ်နဲ့တူက ခင်ပွန်းလောင်း လုနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးက တူမကို သဘောကျနေတယ် ဆိုတဲ့ကိစ္စတွေ မဖြစ်တော့ မျက်နှာက ပိုကောင်းလာနိုင်သည်။

မူလက သမက်အသစ်နဲ့ သမီးအသစ်က တစ်နေကုန် အိမ်မှာ နေသင့်တယ်။ ညနေစာ မစားခင်မှာ ပြန်သွားသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လုမိသားစုက သူတို့ကို နေ့လည်စာ စားပြီးတာနဲ့ ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ ညနေစာတောင် မကျွေးတော့ဘူး။

နေ့လည်စာ စားပြီးတော့ အခန်းထဲကို ပြန်လာသည်။ ချောင်ရှီက လုမင်ရှန်းကို ပြောသည်။ “ဒီဟာသက အရမ်းကြီးသွားပြီ။ အကုန်လုံး ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် နင့်မိဘတွေက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်”

လုမင်ရှန်းက သူမကို တစ်ချက်ထွေးပြီး ပြောခဲ့သည်။ “စကားနည်းနည်း လျော့ပြော”

46 06

ချောင်ရှီက မျက်စောင်းထိုးပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။

ချောင်ရှီက အခန်းထဲမှာ နေခိုင်းလို့ နေ့လည်စာတောင် အိမ်ရှေ့က အခန်းမှာ စားခွင့်မရခဲ့တဲ့ လုကျောက်ရှင်းက ညီမဖြစ်သူ လုကျောက်အာက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ပြောပြတော့ မျက်နှာက ထူးဆန်းနေသည်။

ညနေမှာ လုမင်ဟိုင် ပြန်လာတော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ကြားတော့ မျက်နှာက မည်းနေသည်။

သူက စားပွဲကို ရိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ခြံစည်းရိုးကာကြမယ်။ သားကြီး၊ ဒီရက်ပိုင်း မင်းလက်ထဲက အလုပ်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်။ ငါတို့ အရင် ခြံစည်းရိုး ကာရမယ်”

“ဟုတ်ပြီ၊ အဖေ”

ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့က လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။

ပထမဆုံး ခြံကို ခွဲရတာက မလွယ်ဘူး။ အရင်က မိသားစု ခွဲတုန်းက အဖေကြီးလုက ဒုတိယအိမ်ကို အိမ်ခွဲပေးခဲ့တယ်။ အိမ်နောက်က စိုက်ခင်းကို ဒုတိယအိမ်နဲ့ တတိယအိမ်ကို ခွဲပေးခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က စိုက်ခင်းကိုတော့ သူ့ဘာသာ သုံးဖို့ ထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ လုမိသားစုရဲ့အိမ်သာက ဒုတိယအိမ်နဲ့ တတိယအိမ်ရဲ့စိုက်ခင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းက မလွယ်ဘူး။

ခြံစည်းရိုးကာဖို့ အုတ်လုပ်ရတာက တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နဲ့ မပြီးဘူး။ အုတ်တွေ လုပ်ပြီးရင် နေပူထဲမှာ အခြောက်ခံရဦးမယ်။ ခြောက်ပြီးမှ သုံးလို့ရမယ်။ ဒီစီမံကိန်းက ကြီးလား၊ မကြီးဘူးလားဆိုတာ မပြောဘဲ အချိန်လည်း အရမ်းကြာလိမ့်မယ်။

လုမင်ဟိုင်နဲ့ လုကွမ်းယီတို့က ပြဿနာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးတော့ လုပ်ကြသည်။ အိမ်သာက ဒုတိယအိမ်ရဲ့စိုက်ခင်းထဲမှာ ရှိနေတော့ သူက တတိယအိမ်က ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကို သွားပြီး သူတို့အတွက် သူတို့စိုက်ခင်းထဲမှာ အိမ်သာတစ်လုံး တူးပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ တတိယအိမ်က အနာဂတ်မှာ မြေဩဇာ လုပ်ရဦးမှာဆိုတော့ အိမ်သာတစ်လုံးတော့ ရှိရမှာပဲ။ ဒုတိယအိမ်နဲ့ အတူတူ သုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။

အိမ်ရှေ့က အိမ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး လုမင်ဟိုင်က အရမ်းဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့အစ်ကိုကြီး လုမင်ချွမ်းကို သွားပြီး သူတို့အတွက် သူတို့စိုက်ခင်းထဲမှာ အိမ်သာတစ်လုံး တူးပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒုတိယအိမ်က အိမ်သာကို ယူသွားခဲ့တာ။

လုမင်ချွမ်းက သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ သူက လုမင်ဟိုင်ကိုလည်း အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူက ညီငယ်ကို ဒီလို မလုပ်ဖို့၊ ဘာလို့ ခြံစည်းရိုး ကာရတာလဲ၊ မိဘတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ တုလျန်က အဲဒီနေ့က လုပ်ခဲ့တာကလည်း နားလည်မှုလွဲတာပါလို့ သူ ရှင်းပြခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်က ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ လုမင်ချွမ်းက ထပ်ပြောတော့ သူက တိတ်ဆိတ်နေရုံပဲ ရှိတော့သည်။ မိဘတွေ အကြောင်းကတော့ ဘေးဖယ် ထားလိုက်ဦး။ တုလျန်အကြောင်းကတော့ လုမင်ဟိုင်က ကိုယ့်သားနဲ့သမီးကိုပဲ ယုံသည်။ တစ်ဖက်စကားပဲ ကြားထားတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို မယုံဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာ လုမင်ဟိုင်က အစ်ကိုကြီး လုမင်ချွမ်းနဲ့လည်း နည်းနည်း ဝေးကွာသွားသလို ခံစားရသည်။ တုလျန်က ဟူရှီရဲ့တူ ဖြစ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ဆက်ဆံရေးက မဖြတ်နိုင်ဘူး။ ဟူရှီက အလယ်မှာ ရှိနေရင် အနာဂတ်မှာ ဒီလိုကိစ္စ ထပ်ဖြစ်ရင် အစ်ကိုကြီးက သူ့ဇနီးဘက်ကပဲ ယုံလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် လူတွေ လက်ထပ်တော့ အရာအများကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကြားမှာ နီးစပ်မှု ရှိတယ်။ ညီအစ်ကိုထက်တော့ ကိုယ့်ဇနီးက ပိုနီးစပ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အတူတူ ထမင်းစားတယ်။ အတူတူ အိပ်တယ်။ အတူတူ ကလေးမွေးတယ်။ ပြီးတော့ တစ်သက်လုံး အတူတူ နေကြရမယ်။

လုမင်ဟိုင်က ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီလိုစဉ်းစားနေတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့စိတ်ကို နားလည်သည်။

*** ***

ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောတော့ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့က ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့ မိသားစုရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်နှစ်ဖက်လုံး မြှောက်ပြီး သဘောတူခဲ့သည်။ တုမိသားစုမှာ အနာဂတ်မှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။ အိမ်ရှေ့က အိမ်နဲ့ ခွဲလိုက်နိုင်ရင် ကောင်းသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမက အုတ်တွေ လုပ်ပြီး ခြံစည်းရိုးကာရံတာက လွယ်ကူတဲ့စီမံကိန်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသည်။ အကြိမ်အများကြီး စဉ်းစားပြီးတော့ သူမက လုမင်ဟိုင်ကို ကိုယ့်ရဲ့အကြံဉာဏ်ကို ပြောပြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က မြေအုတ်တံတိုင်း လုပ်မဲ့အစား အုတ်တွေနဲ့ပဲ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။ အုတ်တွေကို အသင့်ဝယ်လို့ရတယ်။ ဒါက အချိန်နဲ့အားကို သက်သာစေသည်။ တစ်ခုတည်းသောအားနည်းချက်က ပိုက်ဆံကုန်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ လုမင်ဟိုင်နဲ့ လုကွမ်းယီတို့က သူတို့ရဲ့အလုပ်တွေကို ဘေးဖယ်ပြီး ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့ အလုပ်များနေရင် အလုပ်တွေ အများကြီး ပျက်လိမ့်မယ်။ ပထမဆုံး လုမင်ဟိုင်က တို့ဟူးရောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ စိုက်ခင်းအလုပ်တွေကရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ မကြာခင် ဆောင်းဦးရာသီရောက်တော့မယ်။ စပါးရိတ်သိမ်းရတော့မယ်။ ဒီအချိန်မှာ သီးနှံတွေကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုရမယ်။ နေ့တိုင်း လုမင်ဟိုင်က တို့ဟူးရောင်းဖို့ အလုပ်များနေတယ်။ စိုက်ခင်းအလုပ်တွေကို လုကွမ်းယီက လုပ်ရတယ်။

46 07

ဒီအရာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး။ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်တော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အလုပ်လုပ်ရတယ်။ ခြံစည်းရိုးကာရံတာကို ရပ်ထားရတော့မယ်။ ရိတ်သိမ်းပြီးရင် စပါးတွေကို ထုတ်ပိုးရမယ်။ အခွန်ပေးရမယ်။ ဒါတွေ ပြီးတော့မှ ရာသီဥတုက အေးသွားပြီ။ ရာသီဥတု အေးသွားတော့ အုတ်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက မြေအုတ်နဲ့ ခြံစည်းရိုးကာရင် ဒီနှစ်မှာ ကာရလို့ မရဘူးဆိုတဲ့သဘောပဲ။

လုမင်ဟိုင်ကလည်း ဒေါသထွက်နေတုန်း ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက်အများကြီးကို သူ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ အခု သမီးက ပြောပြတော့မှ အခက်အခဲတွေကို သတိထားမိတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ အုတ်တွေနဲ့ ခြံစည်းရိုးကာရင် သူက စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ မများဘူး။ မကြာခင် စပါးရိတ်သိမ်းပြီးရင် သားကြီးရဲ့မင်္ဂလာပွဲအတွက်လည်း လုပ်ရဦးမယ်။ အိမ်မှာရှိတဲ့ပိုက်ဆံက မလောက်ဘူး။

လုကျောင်းယွဲ့က အဖေရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို သိနေသည်။ သူမက ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့ ပိုက်ဆံကို သူမက ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

အရင်က သူမက ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ရောင်းပြီး ငွေ ၂၄ လျံ ရခဲ့သည်။ သူမက အဲဒီပိုက်ဆံကို သူမအမေကို အကုန် ပေးချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမအမေက မယူခဲ့ဘူး။ မိန်ရှီက ငွေ ၁၀ လျံကိုပဲ ယူခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီရဲ့လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံလို့ ပြောခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံက အိမ်မှာ ရှိနေတယ်။ ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံကို လုကျောင်းယွဲ့ကို သိမ်းထားခိုင်းပြီး အဲဒါက သူမရဲ့အမွေပစ္စည်းလို့ ပြောခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့က မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ သူမက ပိုက်ဆံမသုံးဘူး။ သူမက ပန်းထိုးပစ္စည်းကို အားထုတ်လုပ်တာ အိမ်အတွက် ပိုက်ဆံရှာချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိန်ရှီက ခိုင်မာနေသည်။ လုမင်ဟိုင်နဲ့ လုကွမ်းယီတို့ကလည်း ဒါက ကောင်းတဲ့အကြံဉာဏ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဒီယောက်ျားနှစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ယောက်ျားပဲ။ သမီး (ညီမ) က ဘာလို့ ပိုက်ဆံရှာရမှာလဲ။ ဒါဆို သူတို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် လုကွမ်းယီက ညီမကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူက ပိုက်ဆံပေးတာကို ခိုင်မာစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့က အစ်ကိုကြီးရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့ ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံကို သိမ်းထားလိုက်သည်။

သူမက ဝူလန်နဲ့ ဒုတိယမောင်ငယ်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာချင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က မကိုက်ဘူး။ ကျောင်းတွေက နှစ်ရဲ့အစပိုင်းမှာ ကျောင်းသားတွေကို လက်ခံသည်။ ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံကို အခု ထုတ်သုံးတာက ဘာမှ မနှောင့်ယှက်ဘူး။ နောက်နှစ်ရောက်တော့ သူမက ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေကို ပြန်ရောင်းရင် ပိုက်ဆံအများကြီး ရလိမ့်ဦးမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့က ပိုပြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ သူမက အိမ်အတွက် အုတ်အိမ်အနည်းငယ် ဆောက်ပေးချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ခြံစည်းရိုးကာရံဖို့က ပိုအရေးကြီးနေလို့ ဒါကို ဘေးဖယ်ထားရသည်။ အိမ်ဆောက်တာကိုတော့ နောက်နှစ်ကျမှ ပြောကြမယ်။

******