အခန်း (၄၉-၅၀)

49 01

အခန်း 49 ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပါနော်။

“တူမကြီးလား”

ဟန်ကျင်းနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့နှစ်ဦးလုံး တောင့်ခနဲဖြစ်သွားကြသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မျက်နှာပူစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့မှာမူ တောင့်တင်း၊ စိုးရိမ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသည်။

သူမသည် ခေါင်းပင်မော့ရဲတော့ဘဲ နားရွက်များသည်လည်း ရဲတက်နေသည်။

သူမ၏ထိုပုံစံကိုမြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ကျီစယ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“တူမကြီး၊ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမသိထား၏။ သို့သော်လည်း သူမအမေရှေ့တွင် ဘာမှမပြောရဲဘဲ ရှေ့သို့တိုးလာကာ ပန်းကန်ကိုယူရင်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ ဟန်ကျင်းက သူမအမေကို ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီးတို့အိမ်က လက်ဖက်ရည်က လန်းဆန်းတယ်၊ ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည်မျိုးကို ငါ တစ်ခါမှမသောက်ဖူးဘူး”

မိန်ရှီက ပြုံးကာ ဆိုသည်။ “ဘာမှကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ တူမကြီး ငယ်ငယ်က ဖန်တီးခဲ့တာ၊ အသုံးပြုတဲ့ပစ္စည်းတွေကလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သောက်ရတာတော့ လန်းဆန်းတာကြောင့် ငါတို့အိမ်မှာ နွေရာသီတိုင်း အပူဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒါကိုပဲ သောက်နေကြ”

ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ကျောကို စိတ်ဝင်တစား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “တူမကြီးက ငယ်ငယ်က လုပ်နိုင်တဲ့အချိန် ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ၊ ငါ သူ့ကို အေးဆေးပြီး ယဉ်ကျေးလိမ္မာတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ အစ်မကြီးက သမီးကို ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးခဲ့တာပဲ၊ ကျွမ်းယီ ပြောတာလည်း တစ်ခါမက ကြားဖူးတယ်၊ သူ့တူမ ဘယ်လောက် ကောင်းကြောင်းကိုလေ”

မိန်ရှီသည် ငါ့သမီးက အကောင်းဆုံးပဲ ဟူသော အမူအရာဖြင့်ဆိုသည်။ “ဒီလိုမျိုး ချီးကျူးစရာ မလိုပါဘူး၊ သူ့ဦးလေးငယ်က လူရှေ့သူရှေ့မှာ သူ့တူမအကြောင်းပဲ ပြောတတ်တာ”

ထိုစကားပြောသံကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏ခြေလှမ်းသည် တုံ့ခနဲဖြစ်သွားပြီး အမြန်ပင် ထွက်သွားတော့သည်။

ပြန်လာချိန်တွင် သူမ၏ဖြူဖွေးသည့်မျက်နှာသည် ရဲနေပြီး ဒေါသထွက်နေသည်လား၊ ရှက်နေသည်လား မသိပေ။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး မထွက်တော့ဘဲ မောင်များကို အိမ်ခန်းရှင်းပေးသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ အရှေ့ဘက်အိမ်ခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သတင်းပြန်ပို့လိုက်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး စာသည် မနေ့ကမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စာထဲတွင် အောက်တိုဘာလ အစောပိုင်းတွင် ပြန်လာမည်ဟု ပါရှိသည်။

မိန်ရှီသည် ထိုအသံကိုကြားသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဘေးကင်းသည်မှာ ကောင်းပါသည်ဟု ဆိုသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဟန်ကျင်း၏မြင်းလှည်းကို ခြံထဲသို့ယူလာပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည်။ မိန်ရှီက သူ့ကို အနည်းငယ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ဟန်ကျင်း၏နာမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက ဦးလေးငယ်၏သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောသောအခါ၊ ထို့အပြင် သူ့ထံသို့ အထူးစာပို့ပေးရန် လာကြောင်း၊ ဟန်ကျင်းက သူတို့အိမ်အား ကူညီခဲ့သည်ကိုလည်း မိန်ရှီမှတစ်ဆင့် ကြားသိခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မကောင်းသည့်အမြင်ဖြင့် မကြည့်တော့ပေ။

သူနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးသောအခါ ဟန်ကျင်း၏စကားပြောဆိုပုံသည် အနေအထားရှိကြောင်း၊ ထို့အပြင် ရိုးသားသည့်စိတ် ရှိကြောင်း၊ အပြင်မှ ကောလာဟလများနှင့် လုံးဝမတူကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကိုပို၍ပင် ရင်းနှီးသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဦးလေးငယ်၏သတင်းကို ကြားသောအခါ ထွက်သွားတော့သည်။ မိဘများရှိသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်သင့်သည်။ သို့သော်လည်း ဦးလေးငယ် ဘေးကင်းကြောင်း ကြားရသည့်အတွက် သူမသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် နာမည်ပျက်ရှိသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ရှက်မိသည်။ ထိုသူက အမှန်တကယ် သတင်းပို့ရန် လာခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း သူမက ပိုတွေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီတွင် သူမသည် ထိုသို့ဆက်မတွေးတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤနေရာတွင် မရှိသင့်သည့်လူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ရှင် ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လက်ထဲမှခူးပြီးသည့် ဟင်းရွက်များကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားသည်။ နေ့လယ်စာအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အသီးအရွက်ခူးရန်အတွက် သူမသည် အိမ်နောက်ဘက်မှ အသီးအရွက်ခူးရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား”

49 02

“ဒါ ရှင် လာသင့်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် မြန်မြန်ပြန်တော့၊ ကျွန်မ အမေ မြင်သွားရင်…” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် ထိုမျှရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။ သူတို့အိမ်သို့ပင် သူသည် သူမကို တစ်ယောက်တည်းလာတွေ့ရဲသည်။

“မင်းအမေ မြင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ မီးဖိုခန်းထဲမှာ ထမင်းချက်နေတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် နေခဲ့ရန် သဘောတူလိုက်၏။ သူသည် ဤအတွက်ကြောင့် လာခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ထိုအချိန်တွင် ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

“ရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ဦးလေးကျင်းဇီ။ မင်းနဲ့ ငါ့ဦးလေးငယ်က သူငယ်ချင်းတွေ၊ မင်း ဒီလိုမလုပ်ရဘူး…”

“ဘယ်လိုမလုပ်ရဘူးလဲ” ဟန်ကျင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ရှေ့တွင် သူဤသို့ ဖိအားပေးနေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုမူသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သာ ရှိသေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ဖြူဖွေးသည့်မျက်နှာသည် ရဲလာ၏။

ရှက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့တူမကြီးပဲ” သူမက တွေဝေစွာပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားက ဟန်ကျင်းကိုလည်း စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားသည့်သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်နှင့်မဆိုင်သည့်စကားကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းကို ထွက်လာဖို့ မောင်ဖြစ်သူကနေ နှစ်ကြိမ် ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမထွက်လာဘူး၊ ငါ မင်းတို့ကို ရွာအပြင်ဘက်မှာ အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာ”

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် စိုးရိမ်နေသည်။ သူ ရောက်လာခဲ့သည်လား။ သူမက တွေ့ရန် သဘောမတူခဲ့ပေ။

“ငါမင်းကို ရှာတာ အခြားကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ မင်းငါ့ကို ရှာခိုင်းတဲ့ကိစ္စအတွက် သတင်းရှိလို့ပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ့၏နက်မှောင်သည့်မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူမသည် ဘာလုပ်လိုက်မိသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာကို အမြန်လွှဲလိုက်၏။

“ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာမဟုတ်ပါဘူးနော်” သူမသည် အဝတ်စကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ငါက လူလိမ်တစ်ယောက်လား”

မဟုတ်သည်ကတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က ကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် သူမက မသေချာတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းလည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လုကျောင်းယွဲ့က အရင်မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာသတင်းရထားလဲ”

“မင်း သိချင်တယ်လား” ဟန်ကျင်းသည် ခဏရပ်နားပြီး ဆိုသည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ ငါမင်းကို လာရှာတော့ မင်းမထွက်လာတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးလာသည်။ ဤလူက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှရိုင်းရသည်နည်း။ သူသည် ထိုသို့သော စကားများ ထပ်ပြောမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူမက မတွေ့ခဲ့သည်ဟု ပြောလို့မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

သူမ၏ခေါင်းမာသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မိန်ရှီ၏အသံသည် အရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သမီး၊ ဟင်းရွက်တွေခူးပြီးပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ ပြီးပါပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မြေပေါ်မှဟင်းရွက်ခြင်းကိုယူကာ ဘေးတွင်ချထားသည့် လက်တစ်ဖျစ်သာသာရှိသည့် ပေါက်ပြားလေးကို ကောက်လိုက်ပြီး လေပမာ အရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျင်းကိုပင် တစ်ချက်မကြည့်ရဲပေ။

မီးဖိုခန်းသို့ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် သူမ မောဟိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုသည်။ “အမေကိုယ်တိုင် သွားခူးသင့်တာ၊ အပြင်မှာ နေပူနေတာ လောင်သွားပြီလား” ထိုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်။

“ရတယ် အမေ”

သူမသည် လက်ထဲမှခြင်းကိုချပြီး ခုံလေးတစ်ခုယူကာ ဓားပြားရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရွေးတော့သည်။

49 03

မိန်ရှီသည် ဓားပြားပေါ်တွင် မုန့်ညက်နယ်နေသည်။ သူမသည် နေ့လယ်စာအတွက် ပင်မအစားအစာဖြစ်သည့် ပါးပါးလေးများကို လုပ်ရန်ပြင်ဆင်နေသည်။ မိန်ရှီလုပ်သည့် ပါးပါးလေးများသည် အလွန်မွှေးကြိုင်သည်။ မုန့်ညက်ကို ကောင်းစွာနယ်ပြီးနောက် ထွက်လာသည့် မုန့်သားကို ဂျုံတုံးဖြင့် ပါးပါးလေးလုပ်ပြီး နယ်ထားသည့်အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လိပ်လိုက်ကာ ပါးပါးလေးဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပြီး အပေါ်မှ နှမ်းဖြူများဖြူးကာ မီးပေါ်တွင် ဖုတ်လိုက်သည်။

ဤလုပ်နည်းသည် ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိသော်လည်း အရသာရှိအောင် လုပ်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်များ များစွာရှိသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် မုန့်ညက်ကို ကောင်းစွာနယ်ရမည်။ အလွန်တင်းလျှင် မုန့်ပြားသည် မာသွားပြီး အလွန်ပျော့လျှင်လည်း အရသာမရှိပေ။ ကောင်းစွာနယ်မှသာ မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အမွှေးအကြိုင်များသည်လည်း အရေးကြီးသည်။ အမွှေးအကြိုင်များသည် သာမန်အိမ်များတွင်ရှိသည့် ပုံမှန်အမွှေးအကြိုင်များ ဖြစ်သော်လည်း အရသာရှိရန်အတွက် ထိုမုန့်ပြားလုပ်မည့်လူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် မူတည်သည်။

မိန်ရှီလုပ်သည့် ပါးပါးလေးများသည် နာမည်ကြီး၏။ လုကျောင်းယွဲ့ပင်လျှင် သုံးချပ်စားသည့် တိုင်အောင် မလုံလောက်ပေ။ အချိန်ကုန်သဖြင့် မိန်ရှီသည် မကြာခဏဆိုသလို မလုပ်ပေ။ ယနေ့တွင် ဟန်ကျင်းလာသဖြင့် သူမသည် သူမ၏လက်ရာကို ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ရမှာလဲ၊ မိန်းကလေးက ဖြူဖြူလေးရှိတာ ပိုကောင်းတာပေါ့” သူမက ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောနေချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ လုမင်ဟိုင်နှင့် ဟန်ကျင်း၏စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟန်ကျင်းသည် နောက်ဘက်သို့ အိမ်သာသွားရန်ဟု ဆင်ခြေပေးကာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းငုံ့ထားသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် တိတ်တိတ်လေး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုစိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် လူကို ကောင်းကောင်းချော့တတ်သည်။ သူက အိမ်သာသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်ကို သူမ သိထား၏။

ဝူလန်သည် အပြင်မှ ကစားပြီး ပြန်လာသောအခါ ခြံထဲတွင်ရပ်ထားသည့် မြင်းလှည်းကို အလွန်အံ့ဩသွားပြီး ထိုကြီးမားသည့်မြင်းမည်းကြီးကို ကြည့်ရန် အနားသို့ မထိတထိ သွားကြည့်နေသည်။ ထိုပုံစံကိုမြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဝူလန်နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင်းကို သူ့ကို ထိခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးများအားလုံးသည် ဤသို့သော အရာများကို နှစ်သက်ကြသည်။ ဝူလန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဖခင်က ထိုသူသည် ဦးလေးငယ်၏သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောသောအခါ ဦးလေး … ဦးလေးဟု ခေါ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို မြင်းစီးခိုင်းရန်ပင် ချော့မော့နေသေးသည်။

အပြင်မှ ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီမောင်လေးကျင့်က စိတ်ကောင်းရှိတာပဲ၊ ဝူလန်လို ကလေးမျိုးနဲ့တောင် ပေါင်းနိုင်တယ်၊ အပြင်က ကောလာဟလတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ သူမ၏လက်များက ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ဘာမှမပြောပေ။

မကြာမီတွင် နေ့လယ်စာ ပြီးသွားပြီ။

ယနေ့ နေ့လယ်စာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မိန်ရှီက ကြက်တစ်ကောင်ကို အထူးသတ်ကာ လုကွမ်းယီကို ရွာအစွန်မှ ဝက်သားနှစ်ပိဿာ ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ကြက်သားနှင့်မှိုဟင်း၊ ဝက်သုံးထပ်သားနှင့် ပဲသီး၊ ခရမ်းသီးကြော်၊ ဖရုံသီးခါးကြော်နှင့် အသီးအရွက်နှစ်မျိုးတို့ကို ချက်ထားသည်။ မိန်ရှီသည် သခွားသီးအချဉ်ကိုလည်း လှီးပြီး နှမ်းဆီနှင့်နယ်ကာ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့်ဥဟင်းချို၊ ပါးပါးလေးများနှင့်အတူ စားပွဲတစ်လုံးပြည့် ထားလိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စားရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း ဟန်ကျင်းက သူသာ ထိုသို့လုပ်ခဲ့ပါက နေ့လယ်စာ မစားရဲကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းနှင့်အတူ စားရတော့သည်။

ထမင်းစားပွဲတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည် ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူမကို ကြည့်နေသည်ဟု သူမက အမြဲခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူမက သတ္တိရှိရှိ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး လိုက်ချိန်တိုင်းတွင် သူသည် သူမအဖေနှင့် စကားပြောနေသည့် သူ့၏ဘေးဘက်မျက်နှာကိုသာ မြင်ရသည်။

ထမင်းတစ်နပ် စားပြီးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖိအားများစွာ ခံစားနေရသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သူမက မသိတော့ပေ။ သူသည် သတင်းလာပို့ရန် အမှန်တကယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် သူသည် အဘယ်ကြောင့် အသီးအရွက်ခြံသို့ ရဲရဲတင်းတင်း လာပြီး သူမကို စစ်ဆေးမေးမြန်း ရသနည်း။ သူသည် သူမအတွက် လာခြင်းဖြစ်သည်ဆိုလျှင် အသီးအရွက်ခြံတွင်မှလွဲ၍ သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မပြသခဲ့ပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် ယနေ့ စိတ်ကောင်းဝင်နေသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့်တစ်ကြိမ် မိန်ကျွမ်းယီ လာသည့်အချိန်က ယူလာသည့် စပျစ်ဝိုင်အိုးကို ယူလာခဲ့သည်။

49 04

ရွာမှလူများသည် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်၊ နှစ်ခွက်လောက် သောက်တတ်ကြပြီး လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ထိုအကျင့်ရှိသည်။ သို့သော် မိသားစုဘဏ္ဍာရေးကြောင့် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသည့် ဝိုင်များကိုသာ သောက်လေ့ရှိသည်။ မိန်ကျွမ်းယီ ယူလာခဲ့သည့် ဝိုင်အိုးကို သူက မသောက်ရဲဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှ စိတ်ဝင်စားမှသာ တစ်ခွက်သောက်လေ့ ရှိသည်။ ယနေ့တွင် ဝိုင်အိုးတစ်ခုလုံးကို ထုတ်ယူလာသည်မှာ ဟန်ကျင်းနှင့် သူသည် အလွန်သင့်တော်ကြောင်း ပြနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်ကြပြီး လုကွမ်းယီက တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် မသောက်တော့ပေ။

အခြားသူများအားလုံး ထမင်းစားပြီးသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝိုင်သောက် နေကြသေးသည်။ မိန်ရှီက အရမ်း မသောက်ရန် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ထပ်မံစားရန် ဟင်းနှစ်မျိုးကို ပြန်သွားလုပ်ပေးသည်။

ဝိုင်အိုးတစ်အိုးလုံးကုန်သွားမှ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်လိုက်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် မူးနေပြီ။

“ကောင်လေးကျင်း၊ အိမ်မှာ ခဏနေဦး၊ အပြင်မှာ နေက အရမ်းပူနေတယ်၊ မင်း ဒီနေပူပူနဲ့ မြင်းလှည်းမောင်းတာ မကောင်းဘူး။ နောက်ပြီး ငါတို့လည်း အများကြီး သောက်ထားတာဆိုတော့ ငါ့ဇနီးကို အခန်းတစ်ခု ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်၊ နားပြီးမှ ပြန်ပါ” သူက ဆိုလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ရဲနေပြီး မူးယစ်နေသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် စားပွဲသိမ်းဆည်းနေစဉ် လုကျောင်းယွဲ့ကို အခန်းရှင်းခိုင်းလိုက်သည်။ လုကွမ်းယီ၏ အခန်းကို ရွေးလိုက်၏။ ထိုအခန်းသည် ယခင်က လုကျောင်းယွဲ့နေသည့် အခန်းပင်။ သူမသည် အထဲသို့ဝင်ကာ ကြက်မွေးသုတ်တံဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို သုတ်လိုက်ပြီး စိုနေသည့်အဝတ်စဖြင့် နေရာကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြီးပြီဟု ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းမလဲအောင် သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ထူပြီးပို့ပေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် အရှေ့ဘက်အိမ်ခန်းသို့ ညီများနှင့်အတူ သွားနားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

ကျွဲကောင်များက သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် အားပါးတရ အော်နေကြသည်။ သစ်ရွက်များမှာ နေပူရှိန်ကြောင့် လိပ်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ရာသီဥတုပူသဖြင့် အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်များအားလုံး ဖွင့်ထားသည်။

ရွှံ့အိမ်များသည် အုတ်အိမ်များကဲ့သို့ အေးမြခြင်း မရှိသလို ယနေ့တွင် လေလည်း မတိုက်သဖြင့် အခန်းသည် အလွန်ပူအိုက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နေ့လယ်ဘက် အိပ်စက်လိုသော်လည်း စိတ်သည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် အခန်းပူအိုက်နေသည်နှင့်အတူ အိပ်လိုစိတ်လည်း မရှိတော့ပေ။ ပန်းထိုးချင်သော်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရှိသဖြင့် မလုပ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်တွင် မှီလျက်ရှိသည်။ လက်ထဲတွင် ဝါးယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ အဆက်မပြတ် ယပ်ခတ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ချွေးများ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထွက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့သဖြင့် ရေအနည်းငယ်ယူကာ ကိုယ်သုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရေအိုးသည် မီးဖိုခန်းထဲတွင် ရှိသည်။ သူမသည် အင်တုံကိုယူကာ မီးဖိုခန်းသို့ ရေခပ်ရန် သွားလိုက်သည်။ ရေခပ်ပြီးနောက် လှည့်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်သည် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် လန့်သွားပြီး သေသေချာချာကြည့်သောအခါ ဟန်ကျင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ရဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဝိုင်နံ့များလွှမ်းနေကာ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း ကြီးမားသဖြင့် မီးဖိုခန်းထဲတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုခန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဖိအားတစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ခါးသည် ရေအိုးကို မှီသွားသည်။

သူမသည် အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဘာလို့အခန်းထဲမှာ နားမနေတာလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ဝိုင်နံ့များကို မှုတ်ထုတ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပ်ပြောရန်မတတ်နိုင်ဖြစ်နေချိန်တွင် သူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ငါမင်းကို ထွက်လာဖို့ပြောတာ၊ မင်းဘာလို့ မထွက်လာတာလဲ”

++++++

50 01

အခန်း 50

နံနက်က ရပ်သွားခဲ့သည့် စကားပြောဆိုမှုက ဆက်ရှိလာသည်။

လေထုသည် တုံ့ခနဲဖြစ်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

“မင်းငါ့ရဲ့စိတ်ကို မသိသေးဘူးလား”

ဟန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဝိုင်နံ့များ မှုတ်ထုတ်ကာ။ “ငါ မနေ့က တာရွှမ်းရွာမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒီမနက်စောစော ပြန်လာတော့ မင်းဦးလေးငယ်ရဲ့သတင်းကို ရပြီး နားချိန်မရလိုက်ဘဲ မင်းအိမ်ကို အလျင်စလိုလာခဲ့ရတယ်၊ ငါ ဒီလိုလုပ်တာ ဘာအတွက်လဲ ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမ၏လက်ကို အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်း၏လက်က အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ရုန်းလို့မရပေ။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ လွှတ်ပေး” သူမသည် တုန်ယင်စွာပြောလိုက်သည်။

“မလွှတ်ပေးဘူး” ဟန်ကျင်းသည် ဝိုင်မူးနေခြင်း ဖြစ်သလား မသိပေ။ ခေါင်းမာစွာ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းငါ့ရဲ့စိတ်ကို နားမလည်ဘူးလား၊ ငါ မင်းနားလည်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ငိုသံပါသော အသံဖြင့် “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ မပြောပါနဲ့တော့…”

“ဘာလို့ မပြောရမှာလဲ။ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်၊ ရိုးသားစွာနဲ့ပဲ သဘောကျတာ။ ငါ့အသက်က ဒီနှစ် ၂၄ နှစ်ရှိပြီ၊ ငါ လောင်းကစား မလုပ်ဘူး၊ မိန်းမတွေကို မလိုက်စားဘူး၊ လောင်းကစားရုံက လူတွေရဲ့အကျင့်ဆိုးတွေထဲက တစ်ခုမှ ငါ့မှာမရှိဘူး။ အခု လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုပေမဲ့ တစ်သက်လုံး လုပ်ဖို့မရည်ရွယ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းဦးလေးငယ်နဲ့အတူ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ငါ မိသားစုကို ရှာကျွေးနိုင်တယ်၊ ငါရှာတဲ့ပိုက်ဆံက မများပေမဲ့ မင်းအတွက် လုံလောက်တယ်၊ မင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထားပါ့မယ်။ ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ့ကို လက်ထပ်ပါနော်”

သူ၏ပြင်းပြသည့်စိတ်သည် ဝိုင်နံ့များစွာနှင့်အတူ လုကျောင်းယွဲ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် အေးစက်နေသည်ဟု ပြောပြန်လျှင်လည်း သူသည် လူများကို ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံသည်။ သူသည် လိမ္မာပါးနပ်သည်ဟု ပြောပြန်လျှင်လည်း ကိစ္စပြီးနောက် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာများ အားလုံးသည် သူမကိုအပြင်သို့ ရောက်လာစေရန် အတွက်သာ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ယခင်ဘဝတွင် တုလျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က အချိန်အတန်ကြာ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်က လေးစားသမှုနှင့် ပိုမိုနီးစပ်သည်။ တုလျန်သည် သူမကို နှစ်သက်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုနှစ်သက်မှုသည် ဟန်ဆောင်မှုနှင့် ကြည့်မရမှုတစ်မျိုးသာ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း မျက်စိရှေ့မှ လူ၏စကားကို လုကျောင်းယွဲ့က သံသယ မဝင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏မျက်နှာ၊ မျက်လုံး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အငွေ့အသက်များသည် သူမကို အမှန်တကယ် သဘောကျကြောင်း ပြောနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤနှစ်သက်မှုက မည်မျှကြာကြာတည်မြဲမည်နည်း။ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ မင်းဘာကိုရှောင်နေတာလဲ။ မင်းငါ့ကို အရမ်းကြောက်နေတာလား။ မင်းအရင်က ဒီလိုမဟုတ်ဘူး”

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ ဘာကို ရှောင်နေရသနည်း။

အမှန်ဆိုရလျှင် လုကျောင်းယွဲ့သည် မသိပေ။ ယခင်ဘဝမှ ပြန်ရောက်လာချိန်ကစ၍ သူမသည် လက်ထပ်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်။ သူမသည် မိသားစုကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရန် လိုအပ်သော်လည်း မပြီးဆုံးသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမတွင် လက်ထပ်ခြင်းအကြောင်း စဉ်းစားရန် အချိန်လည်းမရှိ၊ စိတ်ကူးလည်းမရှိပေ။ သူမသည် တစ်သက်လုံး အိမ်တွင်နေရန် စိတ်ကူးထားခဲ့၏။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ရှင် မူးနေတယ်…”

“ငါ မမူးဘူး၊ ငါ့စိတ် ငါသိတယ်…”

“အစ်မ၊ ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လုကွမ်းကျိ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လန့်သွားပြီး ဟန်ကျင်းက သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အတင်းနှစ်ကြိမ်ခါချလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမမျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး သနားစရာ ကောင်းနေသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါမှ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

50 02

“အဲဒါ… အဲဒါ ဦးလေးကျင်းဇီ နိုးလာတော့ ရေဆာလို့ ရေသောက်ဖို့ လာရှာတာ…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် လှည့်သွားပြီး ခဏရပ်ပြီးမှ ဟန်ကျင်းရှေ့မှနေ၍ ရွှေ့ကာ ပန်းကန်တစ်လုံးယူပြီး လက်ဖက်ရည်ထည့်ပေးသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဟန်ကျင်းလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ စကားမှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုကွမ်းကျိကို လှည့်ကာ ဆိုသည်။ “ငါ ရေလာရှာတာ၊ မင်းအစ်မနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာ”

“ဒါဆို အစ်မက ဘာလို့အခန်းထဲမှာ နားမနေတာလဲ”

“ငါလား၊ အခန်းက ပူအိုက်လွန်းလို့ ရေထယူပြီး ကိုယ်သုတ်မလို့”

လုကွမ်းကျိက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်မအခန်းက ဆောင်းရာသီမှာ နေဖို့တော့ ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နွေရာသီကျတော့ အရမ်းပူတယ်၊ အစကတည်းက အဲ့အခန်းကို မပြောင်းသင့်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်”

မောင်ဖြစ်သူသည် ထိုကိစ္စကို ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်ကိုမြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အမြန်တားလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ ငါအခန်းထဲပြန်တော့မယ်၊ မင်း ဦးလေးကျင်းဇီနဲ့ စကားပြောလိုက်တော့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရေအင်တုံကိုယူကာ အမြန်ထွက်သွားသည်။

လုကွမ်းကျိသည် သူမ၏ကျောကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ရေသောက်နေသည့် ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ အိမ်ထဲမှာရှိနေတုန်းက ငါ့အစ်မနဲ့ မပြောပါနဲ့၊ ငါ့အမေမြင်သွားရင် ငါ့အစ်မ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ငါသိပါတယ်၊ မင်းပြောဖို့တောင် မလိုဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် နေ့လယ်နောက်ပိုင်းတွင်မှ သတိရလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယသားတို့အိမ်မှလူများအားလုံး ထနေကြပြီ။

လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့နှစ်ဦးသည် လယ်သို့သွားကြပြီ။ လုကွမ်းကျိသည်လည်း အိမ်တွင်မရှိတော့ဘဲ မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့သာ ခြံထဲတွင် ရှိသည်။

ဟန်ကျင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ မိန်ရှီက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မောင်လေးကျင့်၊ နိုးလာပြီလား”

ဟန်ကျင်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အစ်မကြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်တာနဲ့ မူးသွားတယ်”

မိန်ရှီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ငါ့အိမ်ထောင်ဦးစီးက သင့်တော်မှုမရှိလို့ မင်းကို အများကြီး တိုက်လိုက်တာ၊ မင်းနေကောင်းရဲ့လား၊ တစ်ခုခု မအီမသာ ဖြစ်နေတာရှိလား”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ညနေကျရင်လည်း အိမ်မှာ ထမင်းစားသွားဦး”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့နောက်သို့ကျောပေးပြီး အဝတ်များလှန်းနေသည့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မနေတော့ပါဘူး၊ နောက်မှ အလုပ်ရှိသေးတယ်”

မိန်ရှီက သူ့ကို ထပ်မတားတော့ဘဲ နောက်ပိုင်း အချိန်ရလျှင် ထမင်းစားရန် လာခဲ့ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို သွားယူလိုက်သည်။

ခြံတံခါးသို့ရောက်သောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းထဲမှ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ယူကာ မိန်ရှီကို “ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်မကြီး၊ ကျွမ်းယီက ကျောင်းယွဲ့အတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ပါးလိုက်သေးတယ်”

မိန်ရှီသည် အံ့ဩသွားပြီး သံသယမဝင်ဘဲ ဆိုသည်။ “သူ့ဦးလေးငယ်က သူ့တူမကို တော်တော်ချစ်တာပဲ၊ ဘယ်ကိုသွားသွား တူမအတွက် ပစ္စည်းဝယ်ပေးဖို့ မမေ့ဘူး” သူမ၏လက်များတွင် ဟင်းရွက်လှီးနေပြီး ဆောင်းရာသီအတွက် အခြောက်ခံရန်ဖြစ်ရာ အရည်များပေနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သမီးဖြစ်သူကိုဆိုသည်။ “သမီး၊ မြန်မြန်သွားယူလိုက်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟုတ်ကဲ့ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး လက်ကို စကတ်ပေါ်သုတ်ကာ ဟန်ကျင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

50 03

ဤလူသည် တစ်ခုခုထပ်လုပ်တော့မည်ကို သိထားသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အမှန်ပင် လုကျောင်းယွဲ့ အနားသို့ရောက်သွားသည်နှင့် ဟန်ကျင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်း မင်းကို လာတွေ့မယ်၊ မင်းဦးလေးငယ်ကိစ္စ ပြောဖို့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကန့်ကွက်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ သေတ္တာကို သူမအား ပေးလိုက်ပြီးဆိုသည်။ “မင်းသာ မလာရင် ငါမင်းအိမ်ကို လာခဲ့မယ်”

ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို ယူပြီး ခြံတံခါးမှ ထွက်သွားတော့သည်။

“သမီး၊ နင့်ဦးလေးငယ်က ဘာပြန်ယူလာပေးလဲ” မိန်ရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းရွက်လှီးရင်း မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မကြီးမားလှသည့် သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို လှမ်းဖွင့်လိုက်သည်။

“အမေ၊ ပါးလိမ်းနီလေးပါ”

သစ်သားသေတ္တာငယ်ထဲတွင် ပါးလိမ်းနီဗူးတစ်ဗူး ရှိသည်။ ချောမွတ်သည့် ဖန်အိုးငယ်ပေါ်တွင် ပန်းပုံသဏ္ဌာန်လှပစွာ ရိုက်နှိပ်ထားရာ စျေးကြီးသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

မိန်ရှီက ရယ်မောပြီး ဆိုသည်။ “နင့်ဦးလေးငယ်က ကလေးစိတ်ပဲ၊ အမြဲတမ်း နင့်အတွက် အသုံးမလိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးနေတာပဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့တူမအတွက် ကစားစရာလေးများ ဝယ်ပေးရန် နှစ်သက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရောင်စုံ လေရဟတ်လေးများ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးပုံစံ ကြွေရုပ်လေးများ၊ သို့မဟုတ် သစ်သားခွေးရုပ်လေးများ ဖြစ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် အထည်များ၊ ပန်းထိုးဆံထိုးများ၊ နားကပ်များ စသည်တို့ကိုလည်း ဝယ်ပေးသည်။ သူသည် လှပသောအရာကို မြင်သည်နှင့် နှစ်ခုဝယ်တတ်သဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ထိုမျှဝေးကွာသည့်နေရာမှ လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ပါးလိမ်းနီဗူးတစ်ဗူး ယူလာသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

သို့သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့၏ရင်ခုန်သံသည် အဆက်မပြတ် မြန်နေသည်။

ဤသည်ကို ဦးလေးငယ်က သူမအတွက် အမှန်တကယ် ဝယ်ပေးခဲ့သည်လား။

သူမက သံသယဝင်နေသည်။

နောက်ပြီး မနက်ဖြန် သူမသည် သွားသင့်သလား၊ မသွားသင့်ဘူးလား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ကြိမ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဦးလေးငယ်၏ စီးပွားရေးကိစ္စအချို့ကို သိချင်နေသည်။

ယခင်ဘဝမှ ပြန်ရောက်လာချိန်ကတည်းက သူမ၏စိတ်သည် အမြဲတမ်းတင်းမာနေသည်။ ယခင်ဘဝက ကံကြမ္မာဆိုးများ ထပ်မဖြစ်ရန် စိုးရိမ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် တုလျန်နှင့်လက်မထပ်တော့သလို မိသားစုသည်လည်း အိမ်ခွဲပြီးဖြစ်ရာ ယခင်ဘဝက ကံကြမ္မာဆိုးများ၏ အရင်းအမြစ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးငယ်၏ကိစ္စက ယခုအချိန်တွင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။

နေရာဟောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကိုယူကာ သူမကို စောင့်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

သူမက ဘာမှမပြောသလို သူကလည်း ဘာမှမပြောပေ။

လုကျောင်းယွဲ့ မြင်းလှည်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို စတင်မောင်းထွက်သွားသည်။

လူမရှိသည့်တောင်ကုန်းလေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် နေရာသို့ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ မဆင်းခင် မေးလိုက်သည်။ “ဘာသတင်းတွေ ရထားလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် မနေ့ကလို ရိုင်းစိုင်းခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သူသိသည့် အချက်အလက်များကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

အမှန်ဆိုရလျှင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဤစီးပွားရေးကို လုပ်ရန်စိတ်ကူးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းပြီး သူငယ်ချင်းအမျိုးမျိုး ရှိသည်။ ဟန်ကျင်းကဲ့သို့သော မိတ်ဆွေစစ်များရှိသလို အရက်သောက်ဖော်သောက်ဖက်များလည်း ရှိသည်။

တစ်နေ့တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အရက်သောက်ဖော် သောက်ဖက်အချို့နှင့်အတူ အရက်သောက်နေစဉ် အရက်မူးသွားသည့် လူတစ်ဦးသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဆူပူအော်ဟစ်နေသည်။

50 04

ထိုလူ၏နာမည်မှာ ရန်ချင်ရှန်း ဖြစ်ပြီး ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ တတိယအုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။ အုပ်ချုပ်သူဟုဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သာမန်အလုပ်သမားသာ ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်ကြီးနှင့်အတူ ကုန်သွယ်ရန် အမြဲသွားလာနေရသည်။

ဤသည်မှာ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိသည့် အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုကုန်သည်ကြီးသည် လွန်စွာရက်စက်သူ ဖြစ်ပြီး မြင်းက ပြေးစေချင်သော်လည်း မြင်းကို မကျွေးချင်သည့် စိတ်မျိုးရှိသည်။ လုပ်အားခလည်းနည်းပြီး လူများကို နွားများကဲ့သို့ ခိုင်းစေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် အဖွဲ့အစည်းတွင် အလုပ်လုပ်သူများအတွက် အခြားငွေရှာသည့် နည်းလမ်းများ ရှိသဖြင့် မဟုတ်ပါက လူတိုင်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ရှန်းသည် သူ၏သူဌေးကို ဆဲဆိုပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအမြတ်ထုတ်ခံရသော်လည်း ဆက်လုပ်နေရသည်ကို မေးသည်။ အမျိုးသားများသည် သူတို့၏မျက်နှာကို အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆကြရာ ထိုသူက စကားအနည်းငယ်ပြောသောအခါ အခြားငွေရှာသည့်နည်းလမ်းရှိသည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းသည် အခြားနေရာများသို့ ကုန်သွယ်ရန်သွားရောက်သောအခါ အဖွဲ့တွင်ပါလာသူများ အားလုံးသည် ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို သယ်ယူလာနိုင်ကြသည်။ ကုန်တင်ယာဉ် အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် များများစားစား ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း အကျိုးအမြတ်ကတော့ မဆိုးလှပေ။ ထိုသူသည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကုန်သည်အလုပ်သည် အလွန်အကျိုးအမြတ်များကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ တာ့ချင်နိုင်ငံ၏တောင်ဘက်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး မြောက်ဘက်သည် ဆင်းရဲသဖြင့် တောင်ဘက်မှ ပစ္စည်းများကို မြောက်ဘက်သို့ ယူလာရုံဖြင့် ကြီးမားသည့် အကျိုးအမြတ်များ ရရှိနိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှအကျိုးအမြတ်များပါက ကိုယ်တိုင်မလုပ်ရသနည်းဟု မေးသည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သည့်အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ခရီးက အလွန်ဝေးကွာပြီး ပင်ပန်းသည်၊ ထို့အပြင် ခရီးတွင် ဘာဖြစ်မည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် အဖွဲ့အစည်း၏လစာယူကာ ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာခြင်းသည် ပိုမိုလုံခြုံသည်ဟုဆိုသည်။

ထိုအချိန်က စားပွဲပေါ်မှလူများသည် အရက်များ မူးနေကြသဖြင့် လူတိုင်းက ဟိုစပ်စပ်ဒီစပ်စပ် ပြောနေကြသည်။ စကားပြောဆိုမှုသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားသော်လည်း မိန်ကျွမ်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအရာက စွဲနေခဲ့သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ၏အနာဂတ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကိစ္စကို အမြဲစဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူသည် စာသင်သည့် အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် အချိန်များဖြုန်းပြီး စာမသင်တော့ပေ။ သူ့ကို ရွာသို့ပြန်ကာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခိုင်းပါကလည်း မကျေနပ်ပေ။ သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုကဲ့သို့ ထမင်းဆိုင်တွင် ချက်ပြုတ်သူ လုပ်ရမည်ကိုဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များက မိန်ကျွမ်းယီသည် အပြင်ပန်းတွင် လျှောက်သွားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ၏အနာဂတ်ကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူသည် ကုန်သည်လုပ်ငန်းသည် သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဟု ယူဆထားသည်။ စစ်သူကြီး၊ တောင်သူလယ်သမား၊ လက်သမား၊ ကုန်သည်များထဲတွင် ကုန်သည်များ၏ အဆင့်အတန်းသည် နိမ့်သော်လည်း အသက်ရှင်နေထိုင်မှုတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ငွေရှိလျှင် အလုပ်လုပ်စေနိုင်သည်။ ငွေအများကြီးရှိလျှင် လုပ်စေချင်သည့် အလုပ်တိုင်းကို လုပ်နိုင်မည်။ မည်သည့်အရာမှ ကောင်းသောအရာ မရှိသည်ကို မမြင်ရသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် အရာရှိများသည် ပြည်သူများ၏ငွေများကို လိုချင်ကြသနည်း။ ငွေသည် မကောင်းသောအရာဖြစ်သည်ဆိုလျှင် လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ခေါင်းပြတ်ခံပြီး လုပ်နေကြရသနည်း။

သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် သာမန်အသေးစားလုပ်ငန်းများကို မလုပ်ချင်ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် လောင်းကစားသမား၏ စိတ်ရှိသဖြင့် မလုပ်လျှင်နေ၊ လုပ်လျှင် ကြီးကြီးမားမား လုပ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်။

ရန်ချင်ရှန်း၏စကားသည် သူ၏ဘဝအတွက် တံခါးအသစ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

******