အခန်း (၅၁-၅၂)

51 01

အခန်း 51 ဦးလေးကျင်းဇီကို သေစေချင်စိတ်မရှိ

စီးပွားရေးလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသောအခါ ကြိုတင်စုံစမ်းရန် လိုအပ်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရန်ချင်ရှန်းကို နေ့တိုင်း အရက်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုသူ၏အရက်သောက်ပုံမှာ မကောင်းသည့်အပြင် အရက်လည်း မခံသဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူနှင့်စကားပြောရင်း အချက်အလက်များစွာကို ရလိုက်သည်။

သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူပြောသည်ကို မယုံကြည်သဖြင့် အခြားလူများစွာကိုပါ သတင်းစုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးဝင်သည့်သတင်းများ ထပ်မံမရတော့မှသာ ကိုယ်တိုင် အပြင်သို့သွားကာ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိန်ကျွမ်းယီ၏ ယခုအပြင်ထွက်ခြင်းသည် ရန်ချင်ရှန်းရှိသည့် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းနှင့်အတူ သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့အစည်းသည် အပြင်လူကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ရန်ချင်ရှန်း၏ အဆက်အသွယ်ကို အသုံးပြုပြီး တောင်ပိုင်းသို့ဆွေမျိုးများ သွားရောက်လည်ပတ်မည်ဟု ဆင်ခြေပေးကာ လိုက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဦးလေးငယ်၏ ယခုခရီးသည် ဘေးကင်းသည်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မနေ့က သူမသည် အပေါ်ယံတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဦးလေးငယ်၏ ဘေးကင်းရေးကို အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ကြီးမားသည့် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းနှင့်အတူ သွားသည်ဟု ကြားရသောအခါ အနည်းဆုံးတော့ စိတ်အေးရပြီဖြစ်သည်။

“မင်းဦးလေးငယ်က ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး” ဟန်ကျင်းက စိတ်မကောင်း ဖြစ်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုးဂရုမစိုက်ရသနည်း။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲမှသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤကိစ္စသည် ကလေးဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမပြောနိုင်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည့် သူမကိုကြည့်ရင်း မနေ့က သူမကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်ကို နောင်တရနေသည်။ သူသည် သူမတို့အိမ်တွင် ထိုကိစ္စကို ပြောပြရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မနေ့က အရက်အနည်းငယ် သောက်မိပြီး သူမက သူ့ကို မြွေပမာရှောင်ရှားနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့၏စိတ်ထဲမှခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထုတ်ပြောလိုက်မိသည်။

ယခုအခါ သူမသည် သူ့ကိုပင် ကြည့်ရန် မရဲတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

သူမသည် သူ့ကို တကယ်ပင် မကြိုက်ရသလောက် ဖြစ်နေသည်လား။

“ဘာတွေ မေးချင်သေးလဲ၊ တစ်ခါတည်း မေးလိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် မင်းငါ့ရည်ရွယ်ချက်က မကောင်းဘူးလို့ပဲ အမြဲသံသယဝင်နေလိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်း၏အပြုအမူကို အံ့ဩသွားသော်လည်း ထိုသို့ကောင်းသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မဦးလေးငယ်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ထည့်ရမလဲ” ထိုမေးခွန်းကိုမေးပြီးမှ သူမက ၎င်းသည် အလွန်အကျွံဖြစ်သွားသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဆိုလိုက်သည်။ “ငါးရာ” ဤပမာဏသည် ဤကာလအတွင်း သူရှာနိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် လန့်သွားသည်။ ဤမျှ များပြားသည်လား။ သို့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ကုန်သည်လုပ်ရန်အတွက် အရင်းအနှီးသည် မနည်းသင့်ပေ။ အရင်းအနှီးနည်းသူကို ကုန်သည်ဟုမခေါ်နိုင်ဘဲ ကုန်သည်ငယ်လေးဟုသာ ခေါ်နိုင်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်မဦးလေးငယ်လည်း ဒီလောက်ပဲ ထည့်ရတာလား”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

51 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ကိုက်လိုက်သည်။

ငွေငါးရာ။ သူမက ဦးလေးငယ်၏ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို မသိသော်လည်း ငွေငါးရာတော့ မရှိသည်မှာ သေချာသည်။ အဘိုးနှင့်အဘွားတို့သည် သူတို့တွင်ရှိသည့် ကိုယ်ပိုင်ငွေအားလုံး၊ အိုမင်းငွေပင် ထုတ်လာခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ အဘိုးသည် ကိုယ်ပိုင်ငွေ မရှိပေ။ ထိုအချိန်က မိန်မိသားစု အိမ်ခွဲချိန်တွင် အများသုံးငွေများကို သားများအားလုံးကို ခွဲပေးခဲ့သည်။ ဤကိုယ်ပိုင်ငွေများကို အဘွားသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာက စုဆောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မိန်အဘိုးအိုသည် သူ၏ဇနီးကို ဂရုစိုက်သော်လည်း အပ်ချုပ်သည်ကို သူ မနှစ်သက်ပေ။ သို့သော် လျိုရှီသည် တစ်သက်လုံးပန်းထိုးလာသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့အနားယူနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ပန်းထိုးခြင်း၊ အပ်ချုပ်ခြင်းများကို လုပ်ခဲ့သဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ ငွေများစွာကို စုဆောင်းမိခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို ကလေးဘဝတုန်းက လျိုရှီပြောပြ၍ သိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လျိုရှီသည် သူမလက်ထပ်သောအခါ အမွေပစ္စည်းကောင်းကောင်းပေးမည်ဟု သူမကို တစ်ခါမက ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ဦးလေးငယ်သည် ထိုသို့စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဦးလေးငယ်သည် မည်မျှမာနကြီးကြောင်း၊ သူသည် ပျင်းရိသူ မဟုတ်ကြောင်း မည်မျှ သက်သေပြချင်ကြောင်း လုကျောင်းယွဲ့ထက် မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူသည် အရာအားလုံးကို ကောင်းစွာ လုပ်လိုသော်လည်း မိဘများ၏အိုမင်းငွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသန်စွမ်းဖြစ်ခဲ့ရရာ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ကြီးမားသည့် ဒဏ်ခတ်မှုပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် ဦးလေးငယ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့သည့် အခြားအကြောင်းရင်းမှာ သူ့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ့၏မိတ်ဆွေရင်းတစ်ဦး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက ထိုကံဆိုးမှုတွင် သူသည် ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကျိုးရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ဤကိစ္စကို သူမအမေပြောသည့်စကားမှ ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်က သူမသည် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ ၎င်းသည် သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အသက်ပေးခဲ့သည့် မိတ်ဆွေ။

ဦးလေးကျင်းဇီလား။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲမှစိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ဘာမှ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” သူမက ဟန်ကျင်းကို ကြည့်ရန် မရဲတော့ပေ။ သူ့၏မျက်နှာမှ တစ်ခုခုကို သူသိသွားမည်ကို ကြောက်နေသည်။

ဒီလိုပုံစံက ဘာမှမဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဟန်ကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်း မင်းဦးလေးငယ်ကို သံသယဝင်စရာ မလိုဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ သူက ဒီစီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ဆိုကတည်းက သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်တာပဲ၊ မင်း မင်းဦးလေးငယ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မသိဘူးလား”

အခြားသူများ မသိသော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ၏စိတ်ထဲတွင် ဤလုပ်ငန်းအတွက် မည်မျှတွေးထားသည်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် လိုအပ်လျှင် အပြစ်မှကာကွယ်ရန်အတွက် တောင်ပိုင်းသို့ မသွားရောက်ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သာမန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန်ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူသည် ကိစ္စတစ်ခုကို အမှန်တကယ် လုပ်ချင်သည်ဆိုလျှင် အလွန်ဂရုတစိုက်ရှိပြီး အရာရာကို သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ လုပ်တတ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တောင့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

မှန်ပါသည်၊ သူမက ဦးလေးငယ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မည်သို့မသိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဤစီးပွားရေးကို သူမက လုံးဝမတားဆီးနိုင်ပေ။ ဦးလေးငယ်လုပ်ချင်သည့်ကိစ္စကို မည်သူကမှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ အဘိုးနှင့်အဘွားကလည်း မရသလို သူမအမေကလည်း မရ၊ သူမဆိုလျှင် ပို၍ပင်မရပေ။ ထို့ကြောင့် ရလဒ်က အဆုံးသတ် သွားခဲ့ပြီလား။

သူမသည် ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ဟန်ကျင်းအပေါ်ထားသည့် ခံစားချက်သည် ရှုပ်ထွေးသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် သူမကို များစွာကူညီခဲ့ပြီး ပန်းထိုးပစ္စည်းများ ရောင်းစဉ်ကလည်း သူမကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် သူ့ကို အလွန် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် သူက ချစ်ရေးဆိုလာသဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်ခဲ့သည်။

ယခင်ဘဝမှ ပြန်ရောက်လာချိန်ကတည်းက သူမသည် လက်ထပ်ခြင်းကို မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူမသည် လုပ်စရာများစွာ ရှိသဖြင့် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိသလို စဉ်းစားလိုစိတ်လည်း မရှိပေ။ သို့သော် သူက ချစ်ရေးဆိုလာသဖြင့် သူမသည် ဤပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ထပ်မံမတွေ့ရလျှင် အကောင်းဆုံးဟုပင် တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ဦးလေးငယ်၏ကိစ္စဖြင့် သူမကို တွေ့ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ယခုတွင် ပြင်းထန်သည့်ပြဿနာတစ်ခု သူမရှေ့တွင်ရှိနေပြီ၊ သူ သေမည်လား။

51 03

လုကျောင်းယွဲ့၏ အင်္ကျီလက်အောက်ရှိ လက်များက မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ယင်လာသည်။

ယခုတွင် သူမသည် ယခင်ဘဝက ဦးလေးငယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့သည့်လူသည် ဦးလေးကျင်းဇီဖြစ်ကြောင်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ယုံကြည်သွားပြီ။ သူနှင့် ဦးလေးငယ်သည် မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြသလို ဦးလေးငယ်နှင့်အတူ ဤစီးပွားရေးလုပ်ခြင်းသည် သူ မဟုတ်ပါက မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း သူ တကယ်သေမည်လား။

ရုတ်တရက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဦးလေးကျင်းဇီကို သေစေချင်စိတ် မရှိကြောင်း ခံစားမိသည်။

သူမကို သူ သဘောကျသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူသည် ဦးလေးကျင်းဇီ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက သူမ၏အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့ သူမ မမြင်ရသည့်နေရာတွင် သူ သေဆုံးသွားသည်ကို သူမ မလိုချင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးသဖြင့် သေဆုံးခါနီးတွင် ဘယ်လို ခံစားရသည်ကို သိသည်။ အလွန်အထီးကျန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် ခံစားချက်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သေဆုံးချင်စိတ် မရှိသော်လည်း သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် အားမရှိတော့ပေ။

သူမသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ တုန်ယင်သည့်အသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဦးလေးငယ်နဲ့ ဒီစီးပွားရေးကို မလုပ်ဘဲနေလို့ မရဘူးလား”

ဟန်ကျင်း၏ မျက်ခုံးများတွန့်သွားပြီး သူမက သူ့ကို နားလည်မှုလွဲသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူသည် အလွန်ခန့်ညားသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ယောက်ျားပီသသည့် မျက်နှာဖြစ်သည်။ ထိုမျက်နှာတွင် မှုန်မှိုင်းနေသည်။ “မင်းငါ့ကို ဒီလောက်ကြီးတောင် မလိုချင်ဘူးလား၊ ငါနဲ့မင်းဦးလေးငယ်က သူငယ်ချင်းတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလန့်တကြား ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မ..မဟုတ်ဘူး၊ နားလည်မှုလွဲတာ၊ ကျွန်မ စဉ်းစားတာက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီစီးပွားရေးကို မလုပ်သင့်တာကို”

“ဘာလို့လဲ” ဟန်ကျင်းသည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။

“မင်းအကြောင်းရင်းကိုတောင် မပြောရင် အခြားသူတွေက မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ဘယ်လိုသဘောတူနိုင်မှာလဲ”

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဦးလေးငယ် ဒီစီးပွားရေးလုပ်မယ်ဆိုတာ သိကတည်းက အိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ မက်နေတယ်…”

“ဘယ်လိုအိပ်မက်လဲ” ဟန်ကျင်းက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မဦးလေးငယ် ဒီစီးပွားရေးလုပ်တာ အရင်းအနှီးတွေ ဆုံးရှုံးပြီး မွဲတေသွားတာကို အိပ်မက်တယ်” လုကျောင်းယွဲ့ ဆိုလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကို လုကျောင်းယွဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤအရာက လူကို ယုံကြည်နိုင်မည်လားဟု တွေးတောနေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ဆက်ပြီး တွေဝေမနေတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆက်တွေဝေနေပါက အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးရနိုင်သည်။ သူမသည် ဦးလေးကျင်းဇီကို အတင်းအကျပ် ပြောရမည်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဦးလေးငယ်တို့နှစ်ဦးလုံး ဤစီးပွားရေးကို မလုပ်ရန် ပြောရမည်။

ဟန်ကျင်းသည် မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီး ဆိုသည်။ “မင်းနေ့ဘက်တွေးတာ ညဘက်အိပ်မက်မက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ မင်း မင်းဦးလေးငယ်အတွက် အရမ်းစိုးရိမ်တာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ထိုသို့ဖြစ်စေချင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို မည်သို့ပြောရမည်နည်း၊ မည်သို့သူ့ကို ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း မသိစေရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ နေ့ဘက်တွေးတာ ညဘက်အိပ်မက်မက်တာဆိုရင်တောင် တစ်ချိန်တည်းမှာ အလားတူအိပ်မက်မျိုး ထပ်တလဲလဲ မမက်နိုင်ဘူး။ မင်း မသိဘူး၊ အဲ့အိပ်မက်က တကယ်ကို အစစ်အမှန်ဆန်တယ်၊ ကျွန်မဦးလေးငယ်က အရင်းအနှီးတွေဆုံးရှုံးပြီး မွဲတေတာကို မက်တယ်၊ ဒါတင်မကဘူး၊ သူက ဒဏ်ရာတွေလည်း ရပြီး ခြေထောက်တစ်ချောင်းလည်း ဆွံ့အသွားတယ်၊ အဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သူ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျသွားတယ်၊ သူအိမ်က ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ယူသွားပြီး ဆုံးရှုံးသွားတော့ အိမ်မှာ ပြဿနာတွေ တော်တော်ဖြစ်တယ်၊ အဘွားက ကိုယ်ခန္ဓာက မကောင်းတော့ ဒီနှစ်အတွင်းမှာပဲ သေဆုံးသွားပြီး အဘိုးကလည်း…”

51 04

ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ငြိမ်သက်သွားသည်။

မသိစိတ်ဖြင့်ပင် သူမသည် ဤမျှများပြားသည့် စကားများကို ပြောလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမက ကြာမြင့်စွာ စိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

“ငါရော” ဟန်ကျင်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအိပ်မက်ထဲမှာ မင်းဦးလေးငယ် စီးပွားရေးဆုံးရှုံးတာ မက်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ငါကလည်း သူနဲ့အတူရှိမှာပဲ၊ သူတောင်မှ ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရပြီး ဆွံ့အသွားတာဆိုတော့ ငါရော”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ကြည့်ရန်မရဲဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့အဆုံးသတ်က မကောင်းဘူး ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါနဲ့မင်းဦးလေးငယ်ကို စီးပွားရေးမလုပ်ဖို့ တားနေတာလား၊ ငါ သေသွားတာလား” ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခုခုတွေးနေပြီး ခဏရပ်လိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် မင်း မင်းဦးလေးငယ်ရဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်းကို စုံစမ်းချင်နေတာလား၊ မင်းက သူ အရင်းအနှီး ဆုံးရှုံးမှာကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ဘဲ အစကတည်းက ဒီစီးပွားရေးကို တားချင်တဲ့စိတ် ရှိတာလား”

ယခင်က မေးခွန်းများအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် အဖြေရသွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းအိပ်မက်ထဲမှာ မင်းဦးလေးငယ်စီးပွားရေး ဆုံးရှုံးတာနဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အဆုံးသတ် ဖြစ်သွားတာကို မက်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့စီးပွားရေး အခြေအနေကို ဘာလို့မသိတာလဲ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာစုံစမ်းခိုင်းရတာလဲ” ဤအချက်သည် ဟန်ကျင်းအတွက် အစကတည်းက နားမလည်နိုင်သည့်အရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤမျှစကားများ ပြောခဲ့ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ထပ်မံ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်ဖက်လူကို ယုံကြည်နိုင်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာရပေမည်။ “ကျွန်မရဲ့အိပ်မက်က သီးခြားမဟုတ်ဘူး၊ ရှင် သေဆုံးသွားတာကိုလည်း အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဘူး၊ အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို ပြောပြခဲ့တာ၊ ကျွန်မအမေပြောတာက ဦးလေးငယ်မှာ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အသက်ပေးခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ဦး ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဦးလေးငယ် စိတ်ဓာတ်ကျရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါပါပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် တောင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပင် ဆိုသည်။ “မင်း နေ့ဘက်တွေးတာ ညဘက် အိပ်မက်မက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါက အစက မယုံဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာကို နားထောင်ပြီးတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ယုံကြည်လာမိတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် လျော့သွားသည်။ ယုံကြည်လိုက်သည်မှာ ကောင်းသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကို ဆက်ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့အပြင် သူ့၏အကူအညီနှင့်အတူ ဦးလေးငယ်ကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် တားဆီးရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို မင်းဦးလေးငယ်က ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် အရင်းအနှီးဆုံးရှုံးပြီး ခြေထောက် ကျိုးသွားတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား” ဟန်ကျင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် “မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မထင်တာ လူကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ စဉ်းစားကြည့်၊ ကုန်သည်ဆိုတာ တောင်ပိုင်းကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်လာရတာဆိုတော့ ခရီးဝေးတာကို ရှောင်လို့မရဘူး၊ ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံးမှာ တောင်တွေနဲ့ရေတွေ အများကြီး၊ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ ကျွန်မထင်တာ ဦးလေးငယ် ဓားပြတွေနဲ့တွေ့ပြီးတော့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာဖြစ်မယ်” ဤသည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းခန့်မှန်းတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်”

“ဒါဆို ဦးလေးကျင်းဇီက ကျွန်မဦးလေးငယ်နဲ့ ဒီစီးပွားရေးကို မလုပ်တော့ဘူးပေါ့၊ ပြီးတော့ ဦးလေးငယ်ကိုလည်း မလုပ်ဖို့ ပြောပေးလို့ရမလား”

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ငါဘယ်တုန်းက မင်းဦးလေးငယ်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်လို့လဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟန်ကျင်းက သူမကို တားလိုက်သည်။

“ငါအရင်က ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မင်းစိတ်ထဲ မထားခဲ့ဘူးပဲ၊ မင်းဦးလေးငယ်က လွယ်လွယ်နဲ့ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သက်သေမရှိတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကြောင့် ပိုက်ဆံအများကြီးရမဲ့ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုရင် ငါလည်း မလုပ်နိုင်ဘူး” ယောက်ျားများ၏ စိတ်ထဲတွင် လောင်းကစားအကျင့်ရှိပြီး တစ်ခုကို လောင်းလိုက်လျှင် အကုန်ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ရာ မည်သူမဆို ထိုအခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

+++++

52 01

အခန်း 52

“ဒါက သက်သေမရှိတာ မဟုတ်ဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ၊ သက်သေမရှိတာမဟုတ်ဘူး ဆိုပြီးပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါဆို မင်းရှုထောင့်ကို ဘာလို့ မပြောင်းကြည့်တာလဲ၊ မင်းအိပ်မက်ထဲမှာ ကံဆိုးတာတွေကို မက်တယ်ဆိုကတည်းက ဒါဟာ မကြာခင်ဖြစ်လာမဲ့ ကံဆိုးမှုမဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီအရာတွေကနေ ရှောင်ရှားဖို့ သတိပေးမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုရှင်းပြမှ မင်းမက်တဲ့အိပ်မက်ကို ရှင်းပြနိုင်မှာ၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ မင်းဒီအိပ်မက်ကို မက်ရမှာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တောင့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဉာဏ်ကောင်းသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး တစ်ခုမှတစ်ခုကို တုံ့ပြန်တတ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ယခုမှပင် ဦးလေးကျင်းဇီသည် သူ မထင်ထားသည်ထက် ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် သူတို့လုပ်သည့် အလုပ်သည် အရိုင်းစိတ်ရှိသူများသာ လုပ်တတ်သော်လည်း သူကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အခြားသူများက လူမိုက်သာလုပ်နိုင်သော်လည်း သူကမူ လူမိုက်များ၏ခေါင်းဆောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ကျင်း၏စကားများကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း အတွေးများစွာ ဝင်လာသည်။

သူမသည် ယခင်က အလွန်အမင်း အဆိုးမြင်ခဲ့သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘုရားသခင်က သူမကို ဘဝသစ်တစ်ခုပေးခဲ့သည်မှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသည်။ သူမသည် တုအိမ်သို့ လက်ထပ်ပါက ဆိုးရွားသော အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သိသဖြင့် ထိုကံဆိုးမှုမှ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးငယ်၏ကိစ္စသည် ကံကောင်းခြင်း အဖြစ်သို့ အဘယ်ကြောင့် မပြောင်းလဲ နိုင်မည်နည်း။ လူကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ထိုလူကို ရှောင်ရှားပါ။ လမ်းခရီးက မလုံခြုံကြောင်း သိသဖြင့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ပါ။

အဆုံးတွင် ဤစီးပွားရေးသည် မည်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိမည့် စီးပွားရေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စွန့်လွှတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏ အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ အခြားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမက သူ့ကို ရှောင်ရှားခြင်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် သူမကို အလွန်အကျွံ တွန်းအားပေးခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်များက ဤမျှပြင်းထန်နေသဖြင့် သူမက လက်မခံနိုင်သည်မှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျင်းသည် ဟူစန်းကို အပြစ်တင်မိသည်။ မည်သူက အမျိုးသမီးများကို စွဲလမ်းမှုကသာ အနိုင်ရသည်ဟု ပြောခဲ့သနည်း၊ အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းစိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်ရှိနေပြီဆိုတော့ တစ်ခုချင်းစီလုပ်သွားမယ်၊ ဒီကိစ္စကို ငါ့ကိုထားလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဦးလေးငယ် ပြန်လာဖို့ တစ်လကျော်လောက် လိုသေးတယ်၊ သူ ပြန်လာတယ် ဆိုရင်တောင် ဒီကိစ္စက တစ်ခါတည်းနဲ့ ပြီးမသွားဘူး၊ ငါတို့မှာ အချိန်တွေအများကြီးရှိတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အချိန်လည်း တော်တော်နောက်ကျပြီ၊ မင်းကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ထိုအခါမှ လုကျောင်းယွဲ့သည် အချိန်နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်ကို သတိရကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မြင်းလှည်းရွာအပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့ဆင်းချိန်တွင် ဟန်ကျင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။ “ပါးလိမ်းနီကို သဘောကျရဲ့လား”

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လန့်သွားသည်ကိုသိသော သူသည် ခေါင်းပင်မလှည့်တော့ဘဲ မြင်းလှည်းမောင်းကာ ထွက်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ကောက်ပဲသီးနှံများ ရိတ်သိမ်းချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တာ့ရှီးရွာသည် မြောက်ဘက်သို့နီးသဖြင့် ရာသီဥတုအေးပြီး သီးနှံများကို တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ စိုက်ပျိုးရသည်။ ထို့ကြောင့် ဆောင်းဦးရာသီသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွာသားများအတွက် အလုပ်အများဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။

52 02

ဂျုံကို အရင်ဆုံးရိတ်သိမ်းပြီး ဂျုံရိတ်သိမ်းပြီးသောအခါ ပြောင်း၊ မြေပဲ၊ ပြောင်းဖူးနှင့် ဖွဲများကို ဆက်လက်ရိတ်သိမ်းကြသည်။ တာ့ရှီးရွာတွင် ဆန်ကို စိုက်ပျိုးခြင်းမရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မြေသားကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် စိုက်ပျိုးသည့်ဆန်သည် အရည်အသွေး မကောင်းသည့်အပြင် အထွက်နှုန်းလည်း နည်းသဖြင့် ကာလ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မည်သူမျှ မစိုက်တော့ပေ။

ဤနေရာတွင် ဆန်စားသုံးသူ နည်းပါးသည်။ စားချင်ပါက ရွာမှဆိုင်များတွင် ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း အခြားသီးနှံများထက် စျေးအများကြီးပိုကြီးသည်။ ဤနေရာတွင် ပင်မအစားအစာများမှာ ပြောင်းဆန်၊ ဆန်လုံးညိုနှင့် ပြောင်းမှုန့်တို့ဖြစ်သည်။

ဂျုံကို အိမ်တိုင်း စိုက်ပျိုးကြသော်လည်း ဂျုံမှုန့်ဖြူသည် အကောင်းစား ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်ရွာသားများသည် ကိုယ်တိုင်မစားဘဲ ငွေရှာရန်အတွက် ရောင်းချပြီး သာမန်အစားအစာများနှင့် လဲလှယ်စားသုံးကြသည်။ သို့မဟုတ် အကောင်းစား အစားအစာကို သာမန် အစားအစာများနှင့် ရောကာ စားသုံးကြသည်။ စားကောင်းသောက်ကောင်း ရှိသည့် မိသားစုများက ထိုသို့လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ယခုနှစ်တွင် အိမ်ခွဲပြီးဖြစ်သဖြင့် လယ်ယာအလုပ်များကို အတူတူလုပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မိမိတို့အိမ်မှသာ လုပ်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားကြသဖြင့် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ လယ်ကွင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ ဂျုံများကို ရိတ်သိမ်းကြသည်။

တာ့ရှီးရွာတစ်ရွာလုံးသည် အလုပ်များပြီး ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုမိသားစုမှ အမျိုးသမီးများသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းများ မလုပ်ကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင်တော့ မရှောင်နိုင်ပေ။ များများစားစား မလုပ်နိုင်သော်လည်း ထမင်းပို့ခြင်း၊ ရေပို့ခြင်း၊ နေလှန်းချိန်တွင် စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ အမျိုးသားများက ဂျုံများကို ရိတ်သိမ်းနေစဉ် အနောက်မှ ကျန်ရှိသည့်ဂျုံများကို လိုက်ကောက်ပြီး စုခြင်းစသည့် အကူအလုပ်များ လုပ်ရသည်။

သို့သော် မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဂရုစိုက်သဖြင့် နေလောင်မည်ကို ကြောက်ကာ လယ်ကွင်းသို့ သွားရန် ခွင့်မပြုပေ။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် အိမ်အလုပ်များ လုပ်ပြီး ထမင်းနှင့်ရေများ သွားပို့သည့်အလုပ်ကို လုပ်ရသည်။

ရာသီဥတုက ပိုပူလာပြီး ဆောင်းဦး၏နေက မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ရှည်နှင့်ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ အစားအစာထည့်ထားသည့် ခြင်းကို ကျောတွင်လွယ်ကာ လယ်ကွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤရက်များတွင် နေက ပူနေသဖြင့် လူတိုင်းသည် လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကို အလျင်အမြန်ရိတ်သိမ်းပြီး နေလှန်းကာ သီးနှံများကို သိုလှောင်ရသည်။ မဟုတ်ပါက ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲလွယ်သဖြင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်ပါက တစ်နှစ်လုံး ကြိုးစားလုပ်ခဲ့သည့် သီးနှံများ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ဝူလန်မှလွဲ၍ မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး လုကွမ်းကျိပင်လျှင် မကြာသေးမီက လောင်းကစားရုံသို့ မသွားတော့ဘဲ အိမ်တွင်နေကာ အလုပ်ကူလုပ်ပေးသည်။

လယ်ကွင်းသို့ရောက်သောအခါ အဝေးမှပင် ဖခင်၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် မောင်ဖြစ်သူ တို့သည် ခါးကိုကိုင်းကာ အလုပ်များနေသည်ကို မြင်ရသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ အသံပေးလိုက်သောအခါမှ ထမင်းစားရန် သူတို့ရပ်လိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာများ ခြောက်သွေ့နေသည့် ဖခင်၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ထည့်ထားသည့် ရေဘူးကို ပေးလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ မောင်လေး၊ ရေသောက်လိုက်ပါဦး”

သူမသည် သူတို့သုံးဦးထက် ပိုကောင်းသည့် အခြေအနေ ရှိသော်လည်း ပိုမိုမဲနေသည့် အမေကို ကြည့်ပြီးဆိုသည်။ “အမေ၊ နေ့လယ်ပိုင်းလည်း ကျွန်မ လာကူလုပ်မယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏မျက်နှာနှင့်ခေါင်းတွင် ပတ်ထားသည့်ပဝါကို ချွတ်လိုက်ပြီး ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။ “ဒီလောက်လေးကို မင်း လာကူစရာမလိုပါဘူး၊ မင်းလည်း အသက်ကြီးပြီ၊ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ နေလောင်ရင် မကောင်းဘူး”

ဤသည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် တုလျန်၏လက်ထပ်ပွဲ မဖြစ်မြောက်ပြီးနောက် မိန်ရှီက လက်ထပ်ခြင်း အကြောင်းကို သမီးရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် အပေါ်ယံတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေသည်။ သမီးဖြစ်သူသည် ယခု ၁၅ နှစ်ရှိပြီး နောင်နှစ်တွင် ၁၆ နှစ်ပြည့်တော့မည်။ ရွာမှမိန်းကလေးများမှာ အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်တွင် လက်ထပ်ကြသဖြင့် သမီး၏လက်ထပ်ကိစ္စသည် အရေးတကြီး ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

52 03

သို့သော်လည်း သူမသည် သင့်တော်သည့် သတို့သားကို မတွေ့သေးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရွာမှလူငယ်အချို့ကို သတိထားနေပြီး ဤအချိန် ကုန်ဆုံးသွားပါက ကုန်သည်အမျိုးသမီးအား မေးကာ နောင်နှစ်တွင် သမီးကို လက်ထပ်ပေးနိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဤအရာများအားလုံးကို လုကျောင်းယွဲ့ မသိသဖြင့် မိန်ရှီ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ သမီး လက်မထပ်ချင်သေးဘူး”

“မိန်းကလေးက လက်မထပ်ချင်ရင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေ တုအိမ်ထက် ပိုကောင်းတဲ့မိသားစုကို ရှာပေးပါ့မယ်”

မိန်ရှီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး လုမင်ဟိုင်က သူမကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သဖြင့် သူသည် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

အမှန်ဆိုရလျှင် မိန်ရှီသည် ထိုသို့စဉ်းစားခြင်းသည် သူမကို အပြစ်တင်ရန် မဟုတ်ပေ။ ဤစကားသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏လက်ထပ်ပွဲကို တစ်စုံတစ်ဦးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ကို မည်သို့သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် သည်းခံခဲ့ခြင်းမှာ ခင်ပွန်းသည်၏မျက်နှာကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ ထိုကိစ္စပျံ့နှံ့သွားပါက သမီး၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် အမျိုးသမီးများကို ခက်ခဲစွာဆက်ဆံကြသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လက်ထပ်ကိစ္စတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက အမျိုးသားဘက်ကို သိပ်အပြစ်မတင်ဘဲ မိန်းကလေးကိုသာ အပြစ်တင်လေ့ရှိသည်။

လုကွမ်းယီသည်လည်း မိဘများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိသဖြင့် ညီမသည် ထိုကိစ္စကို ပြန်စဉ်းစားပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကို ကြောက်ကာ လုမင်ဟိုင်နှင့်အတူ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်အောက်သို့ ထမင်းစားရန်သွားကြပြီး စကားများပြောရင်း လုမိသားစု၏လယ်ကွင်း အကြောင်းကို ပြောကြသည်။

ဤလုမိသားစုသည် ဒုတိယသား၏မိသားစုကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဖေကြီးလု၏ မိသားစုကို ဆိုလိုသည်။

ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဖေကြီးလုနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့သည် ပျင်းရိသူများမဟုတ်ဘဲ အစောကြီးကတည်းက အလုပ်စလုပ်ခဲ့ကြသည်။ တတိယသား လုမင်ရှန်းသည် ပျင်းရိချင်သော်လည်း အလုပ်ရှိသည်။ အလုပ်ကြိုးစားသည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းသည်ဆိုလျှင်လည်း ရသည်။ သို့သော် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် နောက်မကျသင့်ပေ။ အရှေ့အိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့သည် အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည်လည်း သူ့ယောက်ျားကို လယ်ကွင်းသို့ သွားခိုင်းသည်။ လုမင်ရှန်းသည် ညည်းညူနေသည်မှာ သေချာသည်။

ထိုငါးဧကသည် အဖေကြီးလုက လုကွေ့လီကို လက်ထပ်သည့်အချိန်က အမွေအဖြစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယခုတိုင်အောင် ဘာမှမလုပ်ရသေးပေ။

လုမိသားစု၏လယ်ယာသည် မြေဩဇာကောင်းမွန်သည့်အပြင် အားလုံးသည် တစ်စုတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန် လွယ်ကူသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုငါးဧကရှိကိစ္စကို အိမ်များ အားလုံးသိကြသည်။

ဤကိစ္စကိုပြောရန်အတွက် ထိုငါးဧကပေးသည့်အချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စအချို့ကို ပြောရမည်။

မင်္ဂလာပွဲသည် အချိန်နှင့်မကိုက်သည့်အပြင် အမွေကိစ္စလည်း ပါလာသည်။ အဖေကြီးလုသည် ထိုအချိန်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောခဲ့သော်လည်း နောက်မှ လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကို ရိတ်သိမ်းရန်အချိန် ဖြစ်နေပြီကို သတိရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လယ်ကွင်းမှသီးနှံများ ရိတ်သိမ်းပြီးမှ တုအိမ်သို့ ပေးရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤကိစ္စသည် တုအိမ်ဘက်မှ အတားအဆီးများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တုမုဆိုးမသည် မိုက်မဲသည့်လူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မင်္ဂလာပွဲကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအလျင်စလို လုပ်သည်မှာ လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငါးဧကမှသီးနှံများက ငွေဘယ်လောက် တန်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟူရှီကို အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခိုင်းသဖြင့် လုကွေ့လီနှင့် တုလျန်တို့ လက်ထပ်ခြင်းမပြုမီ လုမိသားစုသည် လယ်ကွင်းကို ပေးခဲ့ရသည်။

အခွင့်အရေးရလျှင် ယူရမည်။ ယခုအချိန်တွင် တုမုဆိုးမသည် ချွေးမကြီးသည် ဤပြဿနာများစွာ ရှိသည့် သမီးငယ်ကို လုအိမ်မှ ဖယ်ရှားလိုကြောင်း ကောင်းစွာသိလိုက်ရသည်။ သူတို့အိမ်က လက်ခံစေချင်လျှင် တစ်ခုခုပေးရပေမည်။ သူမသည် ဟူရှီကို အတင်းအကျပ် စကားပြောဆိုခြင်း အကြိမ်များစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ဟူရှီသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များကြောင့် ထိုကိစ္စကိုသည်းခံကာ မြိုချလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟူရှီသည် အဖေကြီးလုတို့နှစ်ဦးကို မည်သို့ စည်းရုံးလိုက်သည် မသိသော်လည်း အဘိုးအိုတို့နှစ်ဦးက တုအိမ်ကို လယ်ကွင်းများပေးရန် သဘောတူလိုက်ပြီး သီးနှံများ ရိတ်သိမ်းသည်အထိ မစောင့်တော့ပေ။

52 04

အမှန်ဆိုရလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ ဘာမှမရှိသင့်တော့ပေ။ သို့သော် တုအိမ်ဘက်မှ ကိစ္စများထပ်မံဖြစ်ပွားလာသည်။ လုမိသားစု၏လယ်ကွင်းများသည် တာ့ရှီးရွာတွင် ရှိသော်လည်း တုအိမ်သည် တုရွာတွင် ရှိသည်။ ရွာနှစ်ခုကြားတွင် ခရီးကလည်း မတိုလှပေ။ တုအိမ်အတွက် လယ်ကွင်းကို ဂရုစိုက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ထို့အပြင် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်လည်း နီးနေသဖြင့် လယ်ကွင်းရှိသီးနှံများကို ဂရုစိုက်ရသည်။ နေ့တိုင်းရေလောင်းရသည်။ တုမုဆိုးမသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းမရှိသဖြင့် လုမိသားစုကို ထပ်မံစိတ်ကူးယဉ်လာသည်။

သူမသည် အဖေကြီးလုတို့ နှစ်ဦးထံသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကာ အကြောင်းပြချက်များ၊ သူမ၏ဒုက္ခများအားလုံးကို ပြောပြသည်။ အတိုချုပ်အားဖြင့် သူမသည် လုမိသားစုက လယ်ကွင်းရှိသီးနှံများကို နှစ်ရက်ခန့် ကူညီလုပ်ပေးစေချင်သည်။ ထို့အပြင် လုကွေ့လီသည် အိမ်တွင် ဘာအလုပ်မှမလုပ်နိုင်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အရာအားလုံးကို လုပ်ရသဖြင့် မည်မျှပင်ပန်းကြောင်းကို ပြောခဲ့သည်။

အဘိုးအိုတို့နှစ်ဦးသည် သမီးဖြစ်သူ၏မျက်နှာကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း လုပ်ရသည့် အလုပ်များစွာ ရှိသော်လည်း ဤအရာများကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ ယခု ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် တုအိမ်မှလူများ ကိုယ်တိုင် အလုပ်လုပ်သင့်သော်လည်း ယခုတိုင်အောင် ဘာမှလုပ်ဆောင်ခြင်းမရှိသေးပေ။

“ငါ့ထင်တယ်။ တုအိမ်က မင်းအဖိုးတို့အိမ်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတယ်၊ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းတာကိုလည်း သူတို့ကပဲ ကူရိတ်သိမ်းပေးရလိမ့်မယ်” မိန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

******